Hyrule Warriors: Age of Imprisonment review: teamwerk maakt ons sterk

Hyrule Warriors: Age of Imprisonment is het derde spel in deze de serie dat meer context geeft bij The Legend of Zelda: Tears of the Kingdom, net zoals Hyrule Warriors: Age of Calamity dat deed bij The Legend of Zelda: Breath of the Wild. Dit is geen grote open wereld waar je op ontdekking gaat, maar een rechtlijnige hack 'n slash game waarbij je op een kaart missies selecteert en daarna in een afgebakend gebied vecht tegen verschillende vijanden.

Hoewel Hyrule Warriors: Age of Imprisonment er visueel hetzelfde uitziet als zijn voorganger, is deze game exclusief voor de Nintendo Switch 2. Je zit daardoor niet langer met een frame rate van 30 fps (in het beste geval), maar met een redelijk stabiele frame rate van 60 fps, wat de hele game-ervaring stukken aangenamer maakt.

Ook tijdens gevechten merk je dat Age of Imprisonment samenhangt met Tears of the Kingdom. Bepaalde mechanics, zoals de Zonai-werktuigen en Hechtaanvallen met monsteronderdelen, zijn slim verwerkt in deze game en voegen meer veelzijdigheid toe. Combineer dit met Synchroonaanvallen waarbij twee personages samenwerken en je krijgt gevechten die niet snel vervelen. Ik had zo'n 30 uur nodig om de main story van de game te voltooien en daarna nog een kleine 10 uur voor de post-game content. Zodra alle missies voltooid zijn, is er niets meer om te doen... behalve alles opnieuw spelen met een hogere moeilijkheidsgraad.

Tijdreizen met Zelda

Hyrule Warriors: Age of Imprisonment vertelt een verhaal dat je eigenlijk al kent als je Tears of the Kingdom hebt gespeeld. Aan het begin van Tears of the Kingdom reist Zelda naar het verleden met haar lichtkrachten, terwijl Link achterblijft in Hyrule. In Age of Imprisonment bekijk je alles vanuit het perspectief van Zelda, die zich nu in het verre verleden bevindt, tijdens de begindagen van Hyrule met koning Rauru, een van de twee overblijvende Zonaï.

In Tears of the Kingdom moest je voor een van de hoofdmissies op zoek naar verschillende tranen en elke traan bevatte een fragment van Zelda's herinneringen in het oude Hyrule. Nu speel je door deze herinnering en beleef je de Imprisoning War vanop de eerste rij. Het verhaal zelf heeft niet echt onverwachte wendingen en (spoiler alert) ook hier eindigt de game met een nederlaag tegen Ganondorf, waarna Rauru zijn krachten gebruikt om de demonenkoning voor duizenden jaren op te sluiten.

Het enige nieuwe onderdeel van het verhaal zijn Calamo, een rondreizende Korok, en de mysterieuze Zonoïde die later in het verhaal de Zonoïderidder wordt en verdacht veel lijkt op Link. Hoewel de Zonoïde net zoals Link niet praat en gewoon wat mechanische grommende geluiden maakt, is de dynamiek van dit duo geweldig en voel je hun vriendschap hechter worden naarmate het verhaal vordert. Waarom dit duo niet voorkwam in de herinneringen van Zelda die je zag tijdens Tears of the Kingdom wordt aan het einde duidelijk gemaakt.

Snelle gevechten met voldoende variatie

Zoals verwacht, zijn de gevechten in Hyrule Warriors: Age of Imprisonment erg snel en niet onnodig complex. Aan het begin van een missie kies je welke personages je mee wil nemen. Dit zijn altijd twee tot vier personages. Bij sommige missies moet je bepaalde personages gebruiken, terwijl andere dan weer niet beschikbaar zijn. Wanneer je een missie voor de tweede keer speelt, kan je gewoonlijk wel uit alle personages kiezen. Naarmate je verdergaat in het spel komen er ook meer personages beschikbaar (19 in totaal).

Missies zijn heel eenvoudig en het hele puzzelgedeelte is hier niet aanwezig. Een gele stip op de kaart duidt aan waar het volgende monster is dat je moet verslaan en het meest strategische dat je moet doen, is verschillende personages naar verschillende monsters sturen. Met één druk op de pijltjesknoppen wissel je tussen personages en deze wissels verlopen erg soepel zonder enige vertraging.

De game draait daarnaast vrij stabiel bij 60 fps, wat een grote vooruitgang is tegenover de vorige Hyrule Warriors-game op de originele Switch. Daar haalde je een vrij instabiele 30 fps. Ik heb een paar kleine frame drops gehad tijdens drukke gevechten, meestal op het moment dat ik een Synchroonaanval met twee personages deed. Zelfs na een sessie van meerdere uren had ik geen last van storende haperingen en dergelijke, dus op dat vlak valt er weinig te klagen.

De combat is grotendeels hetzelfde met een bepaalde combinaties van standaardaanvallen (X) en sterke aanvallen (Y). Elk personage heeft unieke aanvallen en ik vond het handig dat ik aan de linkerkant een hulpmenu met de combo's kon weergeven. Voor sommige combo's moet je aan het einde twee keer op Y drukken, of Y lang ingedrukt houden... of op Y blijven tikken. Met een team van in totaal 19 personages is het bijna onmogelijk om elke combinatie uit je hoofd te leren en dit hulpmenu toont ook aan hoe ver je zit in een combo door de knoppen blauw in te kleuren. Sommige personages hebben ook aanvallen met een bepaald element. Zo heeft Qia, een Zora, wateraanvallen, terwijl Zelda en Rauru beide lichtaanvallen gebruiken die sterk zijn tegen Miasma-monsters. Hoe je je team samenstelt, kan een bepaalde missie daarom aanzienlijk makkelijker maken.

Daarnaast heeft elk personage eigen vechtersaanvallen (skills) die je als tegenaanval kan gebruiken. Wanneer er een grote rode gloed rondom een monster verschijnt, moet je een van deze aanvallen gebruiken en een icoon bovenaan het scherm geeft aan welk element je tegenaanval moet zijn. Bovenop de vechtersaanvallen kan je nog Zonai-werktuigen gebruiken om vijanden met vuur, ijs, bliksem of water aan te vallen, en hechtaanvallen waarbij je een monsteronderdeel aan je wapen vastmaakt en daarmee aanvalt. Dit voegt iets meer diepgang toe zonder de gevechten te complex te maken. Monsters bedekt met slijk val je bijvoorbeeld best aan met water om het slijk weg te spoelen.

Vervolgens zijn er nog de speciale aanvallen en Synchroonaanvallen. Elk personage heeft een gele meter (speciale aanval) en blauwe meter (synchroonaanval) die stilaan opladen terwijl je vecht. Om een speciale aanval te doen, druk je gewoon op A wanneer de meter vol is. Voor een Synchroonaanval moeten twee personages met een gevulde meter dichtbij elkaar staan en zodra hun icoon boven je hoofd verschijnt, druk je op de linker trigger. Afhankelijk van de personages die samenwerken, verandert deze aanval. Soms voeren twee personages los van elkaar hun aanval uit en soms lanceren ze één grote aanval. Als je bijvoorbeeld de Zonoïderidder en Mineru laat samenwerken, maakt Mineru een hoop raketten en lasers die aan de zonoïde worden vastgemaakt die hij kan afvuren op de vijand.

Ten slotte zijn er nog enkele luchtgevechten. Deze voer je uit met de Zonoïderidder die in een soort mechanische vogel transformeert met energiekanonnen en andere wapens. Dit was voor mij een grote verrassing en hoewel deze gevechten heel simplistisch zijn (ram Space Invader-gewijs op zoveel mogelijk knoppen), voegde het meer variatie toe aan de game.

Wie zoekt, die vindt... uiteindelijk

De afwisseling tussen hoofdmissies en side-missies zorgt over het algemeen voor een goede balans. Na elke hoofdmissie verschijnen er een hoop nieuwe zijmissies en andere iconen op de grote kaart van Hyrule. Hier horen ook iconen bij met upgrades voor personages. Hiervoor heb je bepaalde materialen nodig, die je mogelijk al hebt. De zoektocht naar bepaalde materialen kan echter frustrerend zijn. Zo zijn er meerdere personages die een voltvrucht nodig hebben, maar je kan die alleen vinden in één hoofdmissie en er zit niets anders op dan deze hele missie opnieuw te spelen.

Er zijn zelfs materialen die je alleen krijgt door verzoeken van personages te voltooien of die je op goed geluk kan kopen bij een monsterhandelaar, die altijd een ander aanbod heeft. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik op een bepaald moment dezelfde missie drie keer na elkaar heb gespeeld omdat ik één specifiek materiaal nodig had dat de monsterhandelaar in deze missie verkocht. Dit is uiteindelijk een kleine frustratie die je ook alleen zal hebben als je het spel echt voor 100 procent wil uitspelen. Toch is er geen beter gevoel dat de kaart van Hyrule te zien met alleen maar blauwe icoontjes omdat je alle missies voltooid hebt.

Eindoordeel

Al bij al vind ik Hyrule Warriors: Age of Imprisonment een geslaagde game binnen de serie. Het verhaal van de Imprisoning War wordt nu volledig verteld en de toevoeging van het dynamische duo van de Zonoïderidder en Calamo voegt een zekere charme toe. Aanvankelijk dacht ik dat er qua combat niet veel toegevoegd kon worden in dit soort hack 'n slash game, maar ik was heel aangenaam verrast door de luchtgevechten, Synchroonaanvallen, Zonaï-werktuigen en verschillende tegenaanvallen. Toch kunnen gevechten na een tijdje repetitief aanvoelen, maar dat is een soort inherente eigenschap van dit type games. Als je niet gewoon op knoppen wil rammen in een verschillende volgorde, dan is de hele Hyrule Warriors-serie sowieso niet echt iets voor jou.