Call of Duty: Black Ops 7 review: de beste multiplayer en slechtste singleplayer in tijden

Er is zelden zo'n verschil geweest tussen een multiplayer en een singleplayer in Call of Duty. Normaal is de singleplayer top en de multiplayer wat minder, of is de multiplayer fantastisch en de singleplayer iets minder... hier is de multiplayer top de singleplayer ronduit slecht.

Het verhaal speelt zich tien jaar na de gebeurtenissen van Black Ops 2 (2012) af. De game begint met de terugkeer van David Mason, die samen met zijn team afreist naar het fictieve land Avalon om de oorsprong te achterhalen van een mysterieuze uitzending. Die lijkt afkomstig van Raul Menendez, een terrorist die eigenlijk al jaren dood is.

In je eerste missie moet je het futuristische hoofdkantoor van The Guild binnendringen, een hightechbedrijf dat vermoedelijk achter de video zit. Meteen merk je dat er op veel vlakken bezuinigd is. De cutscenes ogen goedkoper dan we gewend zijn, met houterige animaties en kinderachtige dialogen die mijlenver verwijderd zijn van de filmische spionagesfeer waar Black Ops 6 vorig jaar nog indruk mee maakte.

Back to the future

Het tempo van de game is ook totaal niet logisch. In het begin word je overspoeld met veel te veel uitleg waardoor het verhaal snel vooruit wordt geduwd. Het is zo snel dat het soms lastig te volgen is.

Vroeg in het spel komt het team in aanraking met een hallucinerend rood gas, waardoor een groot deel van de missies zich afspeelt in een soort droomachtige waas. Er zitten zeker visueel indrukwekkende momenten tussen, zoals een gebroken herinnering aan Menendez’ compound in Nicaragua of een absurd verwrongen snelweg in Los Angeles (denk aan Inception meets Call of Duty), maar uiteindelijk komt het allemaal neer op het neermaaien van golven vijanden die letterlijk uit de Zombies-modus lijken te komen, gevolgd door eindbazen die veel te veel kogels kunnen incasseren.

Elke missie voelt aan als een raid uit een MMO zoals Destiny 2. Dit is precies het tegenovergestelde van de strakke, harde actie waar de vorige campaigns om bekend stonden. In de ‘echte wereld’ spelen zich nog een paar missies af in Avalon, met een semi-open-wereldstructuur die sterk doet denken aan de open combat-missies uit Modern Warfare 3 uit 2023 en die werden destijds al niet bepaald warm onthaald. Nu is het net zo slecht, of nog slechter.

De map, die oorspronkelijk is ontworpen voor Warzone, is veel te groot. Daardoor ben je voortdurend aan het sjokken van het ene doel naar het andere en lijkt elke missie zich veel te lang te duren.

Er zijn wel een paar speciale vaardigheden toegevoegd, zoals een supersprong of een grijphaak waarmee je sneller vaart kunt maken en een wingsuit kunt inzetten. Die maken het bewegen iets aangenamer, maar lossen eigenlijk een probleem op dat een Call of Duty-campaign helemaal niet zou mogen hebben.

Daarnaast past de setting van Avalon gewoon niet binnen het grotere 2035-plaatje. Dat merk je het duidelijkst wanneer je terechtkomt op een locatie die eerder al opdook als de Skyline-multiplayer map in Black Ops 6. Het is een appartement dat letterlijk op geen enkele manier verschilt van de versie uit die game die zich nota bene in 1991 afspeelde, meer dan veertig jaar eerder. Er is een extra kelder en daar houdt het op.

De enige omgeving die wél futuristisch aanvoelt, is een segment in de neonverlichte straten van Tokio. Daar speel je opeens met een totaal ander team, zonder enige uitleg overigens, terwijl je over daken springt via de nieuwe wall-jump beweging die Black Ops 7 introduceert. Het is zonder twijfel een van de hoogtepunten van de campaign, ondanks de plotselinge nieuwe personages. Jammer genoeg zijn er niet meer van dat soort strak ontworpen parkourmomenten in de rest van het spel.

Lijkt te veel op Warzone

Net als de setting van Avalon voelen ook heel veel van de gameplay mechanics in de co-op campaign alsof ze rechtstreeks uit Warzone zijn overgenomen. Overal vind je wapenkratten waarmee je jezelf kunt uitrusten, je wordt beschermd door harnasplaten die je kunt aanvullen en wapens hebben verschillende zeldzaamheidsniveaus die je kunt upgraden bij speciale stations. Zelfs de gebruikersinterface is praktisch identiek. Er zijn geen checkpoints om je voortgang op te slaan tijdens een missie en je kunt de game niet eens pauzeren als je even wil stoppen.

En toch is de campaign niet onvermakelijk, het is vooral chaotisch en dom, en ja, dat kan soms leuk zijn. Het spel is lang niet zo saai als het rommelige verhaal van de eerder genoemde Modern Warfare 3. Dat komt vooral doordat je samen kunt spelen. Met een of meer vrienden erbij wordt het hele gebeuren zó absurd dat het juist hilarisch wordt. Het voelt een beetje alsof je een hele slechte horrorfilm kijkt.

De dialogen en de verhaallijn zijn door de hele campaign heen nogal matig en dat leidt constant tot onbedoeld komische momenten. Denk aan een belachelijke droomscène waarin je het opneemt tegen een reusachtige versie van Harper, een speelbaar personage en bekend gezicht uit Black Ops 2, of het moment waarop de eindbaas een antitankraket vol in z’n gezicht krijgt, om vervolgens een paar seconden later gewoon weer op te duiken alsof er niets is gebeurd.

Na het afronden van de campaign word je losgelaten in Endgame, een modus die veel weg heeft van een extraction shooter en die verrassend leuk is om te spelen. Je dropt samen met talloze andere spelers in een met gas gevulde versie van Avalon, waar je allerlei mini-uitdagingen voltooit om je ‘Combat Rating’ te verhogen. Daarmee ontgrendel je perks die van alles doen: van extreem verhoogde vuursnelheid tot elektrische schokgolven die vijanden verlammen telkens als je herlaadt. Alles gebeurt onder tijdsdruk, en als je sterft voordat je een extractiepunt bereikt, verlies je al je voortgang. Het is daardoor enorm spannend en doet sterk denken aan een roguelike-shooter, op de best mogelijke manier.

De map is opgedeeld in meerdere moeilijkheidszones, en het voelt erg goed om je door elk gebied heen te werken. Het geheel eindigt in een pittige boss fight waarbij je moet samenwerken met andere spelers op de server, een leuke vorm van samenwerking en een geslaagde afsluiter.

Daarnaast level je je wapens en uitrusting razendsnel op voor gebruik in andere modi, en als je de eindbaas met meerdere personages verslaat, krijg je exclusieve skins als beloning. Dit motiveert echt om het vaker te spelen. Het hele concept is bovendien duidelijk gemaakt voor uitbreiding, en ik ben benieuwd welke nieuwe toevoegingen Endgame in de loop van het jaar nog krijgt.

De multiplayer is veel beter dan Black Ops 6

Op multiplayergebied doet Black Ops 7 het een stuk beter. De game bouwt voort op de ijzersterke basis die Black Ops 6 vorig jaar al neerzette. Dit is zonder twijfel een van de meest boeiende multiplayer-ervaringen tot nu toe.

De maps, vorig jaar nog een zwak punt, zijn dit keer stuk voor stuk fantastisch. Er zijn er bovendien ontzettend veel om onder de knie te krijgen. Vooral de maps die zich in Japan afspelen zijn adembenemend mooi, met oog voor detail en indrukwekkende belichting die zorgt voor een geweldige sfeer.

Mijn grootste kritiekpunt op Black Ops 6 waren juist de launch-maps, die toen nogal inspiratieloos aanvoelden. Er zaten een paar toffe locaties tussen, maar over het algemeen waren ze gewoon slecht ontworpen waardoor ik meerdere mappen constant wou skippen, en dat voelt niet goed.

Kleine maps zoals Blackheart, Homestead en Cortex spelen heerlijk vloeiend en hebben geen last van onhandige spawnpunten. Ze komen vooral goed tot hun recht in de chaotische nieuwe Overload-modus, waarin twee teams strijden om de controle over een soort bom die op specifieke locaties geplaatst moet worden om punten te scoren.

Ook de thema’s van de maps zijn fantastisch gevarieerd, met een paar opvallende concepten waarvan ik zou willen dat ze ook in de campaign waren uitgewerkt. Scar speelt zich bijvoorbeeld af in een afgelegen dorp in Alaska dat wordt aangevallen door robots, terwijl je in Colossus ronddwaalt in het verroeste wrak van een ooit luxueus resort dat fans zich misschien nog herinneren uit Black Ops 2, waar het destijds werd vernietigd.

De nieuwe wall jump voegt bovendien een extra dimensie toe aan je bewegingsvrijheid. In combinatie met het bestaande Omnimovement-systeem, waarmee je in elke richting kunt sprinten, kunnen behendige spelers nu ook verticale routes benutten door met een reeks lastige sprongen over vijanden heen te bewegen.

Het voelt fantastisch als je een vijand weet te verrassen alsof je Mirror's Edge speelt. De wall jump is beter dan de jet pack-era van Call of Duty, want het voegt flexibiliteit toe zonder dat het onoverzichtelijk wordt.

Ook Gear Overclocking uit Advanced Warfare is terug van weggeweest. Dat betekent dat je meest gebruikte uitrusting geüpgraded kan worden met nieuwe vaardigheden die de effectiviteit flink verhogen. Deze feature sluit mooi aan bij Weapon Prestige, waarmee je het level van een wapen kunt resetten in ruil voor speciale attachments en exclusieve camo’s. Het resultaat? In tegenstelling tot eerdere games raak je voorlopig niet uitgespeeld, en er valt genoeg te grinden.

De wapens zelf voelen stuk voor stuk heerlijk aan en zijn goed in balans. Assault rifles en SMG’s zijn zonder twijfel het meest veelzijdig en populair, maar ook sniper rifles en marksman rifles zijn top als ze maxed out zijn.

Dat blijft wel een dingetje, want als een fervent Call of Duty-fanaat die nog vaak oude games in de serie van Call of Duty 2 en Black Ops 2 speelt, is het wel frustrerend dat je jouw plezier moet verdienen. Snipers zijn niet vanaf het begin leuk om te gebruiken. Je moet flink grinden totdat je genoeg attachments bij elkaar hebt gesnoept om een sniper samen te stellen die er niet twee werkdagen over doet om in te scopen.

Shotguns, zoals de volautomatische Akita, domineren op korte afstand en als je graag hardcore speelt, dan ook op medium afstand. Het is heel cheesy, maar er is niets grappigers dan met een shotgun op Hardcore Nuketown rond te springen en mensen neer te knallen van een belachelijke afstand. Maakt het mensen boos? Ja. Boeit mij dat heel veel als ik plezier heb? Absoluut niet.

Met een lading nieuwe maps die eraan komen in Season One, én hopelijk de terugkeer van mijn favoriete Black Ops 2-wapen met de Ballista, lijkt dit een van de beste multiplayer-jaren in de geschiedenis van Call of Duty te worden. Heel grappig dat dit gecombineerd wordt met een van de meeste gehate campaigns aller tijden.

Zombies mogen natuurlijk niet ontbreken

Net als de multiplayer bouwt ook de Zombies-modus verder op alles wat al werkte in de versie van Black Ops 6. Bij de lancering is er één Round-Based map beschikbaar, en die is gigantisch. Je krijgt de beschikking over een upgradebare truck om je sneller over de map te verplaatsen. Er zitten volop verwijzingen in naar de legendarische TranZit-map uit Black Ops 2, inclusief een paar bekende locaties die met veel zorg zijn nagebouwd en naadloos in het geheel zijn verwerkt.

De modus zet ook het langlopende, en voor nieuwkomers bijna ondoordringbare, verhaal voort dat ooit begon met World at War. Ik kan me nog herinneren toen ik als 15 jarige uren naar YouTube-video's keek over de duizenden theorieën die er waren over het verhaal van zombies en ik durf te wedden dat niemand het ooit goed heeft gehad, want het gaat nergens meer over.

De nieuwe hoofdmissie zit opnieuw vol met verborgen stappen en geheime opdrachten. Voor doorgewinterde Zombies-fans is het smullen, maar wie geen zin heeft om obscure easter eggs achterna te jagen, kan terecht in de eenvoudige Survival-modus. Die is perfect om samen met vrienden gewoon even hersenloos hordes vijanden neer te maaien.

Daarbovenop krijg je ook nog Dead Ops Arcade 4, een leuke top-down challenge-modus waarin je door kleine arena’s rent met retro twin-stick-besturing. Het is absoluut geen diepe spelmodus, maar wel een leuke afwisseling en zeker het proberen waard voor een paar snelle potjes.

Met dat alles in het achterhoofd is het eigenlijk meteen duidelijk of Black Ops 7 iets voor jou is. Ben je vooral geïnteresseerd in multiplayer of Zombies? Dan ga je hier een geweldige tijd mee beleven: de maps zijn top, en de gameplay voelt bijzonder sterk en strak aan. De co-op campaign is helaas een heel ander verhaal: ondanks de sterke Endgame-modus is dat deel van de game een flinke misser.

Moet je Call of Duty: Black Ops 7 kopen?

Koop het als…

Koop het niet als…