Assassin’s Creed Black Flag Resynced review: een van de beste games uit de serie gemoderniseerd

Mijn introductie tot de Assassin's Creed-serie was Assassin's Creed II en sindsdien heb ik elke grote release uit de serie gespeeld. Er zijn tussen die game en deze nieuwste release zeker hoogte- en dieptepunten geweest, maar de originele Assassin's Creed IV: Black Flag was duidelijk een van de hoogtepunten.

Vooral het verhaal en het hoofdpersonage spraken mij in 2013 erg aan, want ik was toen niet echt de grootste fan van de 'naval combat', ook al was piraatje spelen tegelijkertijd alsnog wel erg leuk. Naval combat is inmiddels nog steeds niet mijn favoriete deel van de game, maar ik kan het wel iets meer waarderen in de remake.

Over het algemeen kunnen we echter stellen dat Assassin's Creed Black Flag Resynced de gameplay en visuals moderniseert, terwijl het ook het meeste behoudt van wat de originele game zo speciaal maakte voor veel fans. Er wordt zelfs wat extra content toegevoegd die redelijk goed aansluit bij wat we eerder al kregen. Terug in de schoenen van Edward Kenway stappen na meer dan tien jaar was dus een fantastische 'trip down memory lane'.

Er zijn nog steeds wel wat kleine minpunten. Je merkte bij de originele game al dat sommige gameplay-elementen, die deels waren overgenomen uit Assassin's Creed 3 vanwege een erg korte releasecyclus bij Ubisoft, zelfs toen een beetje verouderd begonnen aan te voelen. Die elementen worden hier gelukkig deels aangepakt, maar toch blijven er ook nog wat restjes van over in Resynced. Daarnaast weet ik dat de meningen hierover verdeeld zijn, maar ik mis wel een beetje het 'modern-day' verhaal van de originele game. Nu was dit eerlijk gezegd juist een van de slechtste modern-day implementaties uit de hele serie, maar deze remake was dan ook een goede kans om dit te verbeteren.

Uiteindelijk is Resynced toch duidelijk de versie van de game waar ik nu terug naartoe ga als ik het verhaal opnieuw wil beleven. De grote verbeteringen wegen uiteindelijk zwaarder dan de kleine minpunten.

Welkom terug bij een van de beste Assassin's Creed-games

Assassin's Creed heeft wel meer goede hoofdpersonages gehad, maar de beste twee blijven voor mij toch wel Ezio Auditore (da Firenze) en Edward Kenway. Edward is enorm charismatisch, ook al lijkt hij in het begin alleen om zichzelf en om geld te geven, maar hij maakt ook wel echt een interessante karaktergroei door in dit verhaal naarmate het piratenavontuur ook steeds meer elementen van een typische Assassin's Creed-game erbij krijgt.

Resynced behoudt gelukkig grotendeels het oorspronkelijke verhaal, de vermakelijke personages en het gevoel van vrijheid dat de originele game je ook wist te bieden. Dat is maar goed ook, want die elementen waren al erg geliefd. De Caribische eilanden verkennen met Edward, zijn crew en natuurlijk zijn schip, de Jackdaw, voelt zoals vanouds, maar ziet er nu mooier uit en speelt stiekem toch ook wat soepeler.

Het blijft enorm leuk om door het Caribisch gebied te varen, hier en daar het gevecht aan te gaan met een veel te groot Spaans of Brits schip, en dan ergens aan te meren om een of andere schat te ontdekken.

Het is indrukwekkend dat Ubisoft het voor elkaar heeft gekregen om de nieuwe game grotendeels aan te laten voelen zoals fans van het origineel die game zich waarschijnlijk herinneren (als ze hem al eventjes niet meer gespeeld hebben). Ik weet namelijk nog dat ik ook bij de originele game onder de indruk was van hoe de omgeving eruitzag, maar ga je nu terug naar die game, dan is ziet het er toch in 2026 allemaal wat minder indrukwekkend uit dan je je herinnert. Deze remake zorgt ervoor dat de game wat "eleganter oud kan worden".

Personages zien er een stuk beter uit, hoewel Ubisoft-games op dat vlak nog steeds niet de beste visuals leveren, maar vooral de open-world ziet er hier prachtig en heel gedetailleerd uit. Het is soms gewoon een genot om een stukje op de open zee te varen en om je heen te kijken naar de eilanden en schepen.

De beste elementen van Assassin's Creed IV: Black Flag zijn hier gelukkig behouden en ze zien er mooier dan ooit tevoren uit. Niet alleen de visuals zijn aangepakt. Ook op het gebied van gameplay zijn de veranderingen overwegend positief, maar toch zijn er hier ook nog wel wat minpunten te vinden.

Een moderne(re) ervaring

De gameplay-veranderingen lijken op het eerste gezicht misschien niet gigantisch, zeker niet als je de originele game alleen rond zijn release hebt gespeeld en sindsdien niet meer. Toch zijn er stiekem heel veel kleine verbeteringen geïntroduceerd die de ervaring van Resynced wat beter aanpassen voor gamers in 2026.

Er zijn vooral veel 'quality-of-life'-updates voor de menu's de bediening en het 'inventory'-scherm. De game voelt op dit vlak wat meer als modernere titels uit de serie, zoals Assassin's Creed Shadows. Daarnaast brengt de nieuwere Anvil-game-engine ook dingen met zich mee zoals dynamisch weer, een dag/nachtcyclus en nog veel meer.

Ook de minigames in de game zijn aangepakt, zoals het beheren van Edwards vloot. Hoewel er soms wel wat te zeggen valt voor de charme van de simplistische minigames uit het origineel, passen de aangepaste versies in Resynced meestal wel wat beter bij een moderne game.

Je thuisbasis voelt iets meer als een echte thuisbasis, vol met bekende personages die rondlopen, in plaats van gewoon een plek om collectibles naar toe te brengen en om wat upgrades voor verschillende stores uit te voeren. Die stores zijn er nog steeds en ze zijn ook nog steeds te upgraden, maar dat voelt nu ook iets uitgebreider.

Twee van de onderdelen waarbij de upgrades zeker niet overbodig waren, zijn combat en parkour. Ik zal eerst wat dieper ingaan op parkour. De veranderingen voelen hier misschien ook niet gigantisch, en de sprong van de originele game naar Assassin's Creed Unity was groter, maar klimmen, rennen en springen door de steden en bossen in de game voelt wel merkbaar soepeler.

Terugkeren naar de originele games (tot Unity ongeveer) kan erg frustrerend zijn als je inmiddels de modernere, soepelere gameplay uit de serie (en natuurlijk andere games) gewend bent. Als je dan ineens weer te maken hebt met momenten waarop je duidelijk in een hooibaal wil springen, maar Ezio, Connor of Edward ineens beslist dat een landing midden op straat beter is, dan kan dat na de zoveelste keer toch wel een beetje gaan irriteren. Dat soort dingen merkte ik gelukkig veel minder in Resynced.

Ik denk ook dat Ubisoft over het algemeen een goed nieuw combatsysteem heeft gevonden voor deze remake. Bij de originele game was er echt vrijwel geen uitdaging bij de combat. Je kon wel genieten van heel veel leuke finishers, maar heel interessant was het qua gameplay niet. Voor de remake heeft Ubisoft wat inspiratie gehaald uit hoe combat in Assassin's Creed Mirage werkte. Dat voelt als een goede compromis, want de RPG-achtige combat uit Origins, Odyssey, Valhalla en Shadows past hier niet echt, maar de oude combat zou dus ook echt heel verouderd aanvoelen.

Nu is er dus een iets uitdagender (met nadruk op 'iets') systeem met parry's en dodges, plus light en heavy attacks en gewoon modernere controls. Ook zijn er nog steeds een aantal leuke finishers om naar te kijken. Wat alleen wel jammer is, is dat je nu in principe tijdens combat alleen nog maar zwaarden kan gebruiken (en tussendoor kan schieten met je ranged wapens). Weg is de combat met de hidden blades, maar ook met willekeurige wapens die je op kon pakken, zoals bijlen en muskets. Die hadden ook weer allemaal hun eigen finishers die voor wat meer variatie zorgden. Hoewel de combat op zichzelf dus wel iets uitdagender is, voelt het soms wat minder dynamisch.

Wat verder ook nog een leuke upgrade is, is dat de open-world nog iets meer open is gemaakt. Je kan in Resynced nu in principe overal in de oceaan zwemmen en ook onder water duiken. Er is dus nog meer om te verkennen. Daarnaast is er één toevoeging die de game meteen veel meer als een (moderne) Assassin's Creed-game laat voelen: een speciale 'crouch'-knop. Het kan in moderne games uit de serie soms best leuk zijn om gewoon het gevecht aan te gaan met een hele groep vijanden (bijvoorbeeld in Odyssey en Valhalla), maar tegelijkertijd ben ik toch wel vooral een fan van de stealth-aanpak bij deze games. De toevoeging van een crouch-knop maakt stealth ook echt ineens veel beter in deze remake.

Mix van fijne upgrades en gemiste kansen

Bij de grotere veranderingen heb ik wat meer gemixte gevoelens. Alle 'quality-of-life'-upgrades zijn echt top en de beste elementen van de originele game zijn dus grotendeels behouden, plus soepeler en mooier gemaakt. Er zijn ook dingen die niet zijn teruggekeerd en elementen die zijn toegevoegd.

Laten we maar beginnen met de nieuwe toevoegingen. Ten eerste krijgen sommige van de beste personages uit de game nu wat meer aandacht, met uitgebreidere verhaallijnen en dus ook nieuwe scènes. Dit zijn wat mij betreft dan ook uitstekende toevoegingen en deze voelen ook niet alsof ze pas 13 jaar later zijn toegevoegd.

Daarnaast zijn er ook nieuwe crewleden (officiers) die je kan rekruteren. Deze officiers geven je schip extra perks/abilities die erg handig kunnen zijn voor de naval combat. Je rekruteert ze door een reeks missies voor ze te voltooien. Die missies zijn over het algemeen leuke toevoegingen, maar voelen wel alsof ze iets minder goed aansluiten op de originele game.

De grootste verandering voor de content is echter het verwijderen van twee dingen: de multiplayer en het modern-day onderdeel van het verhaal. De multiplayer had ik overigens ook niet terug verwacht, maar (een vervanging voor) de modern-day mis ik persoonlijk wel een beetje.

Zoals ik eerder al aangaf, was het modern-day onderdeel in de originele game een van de zwakkere implementaties van dit typische Assassin's Creed-element. Daarnaast weet ik ook dat sowieso niet iedereen een fan was van de modern-day verhaallijn. Zeker bij Black Flag was het ook duidelijk dat Ubisoft niet helemaal meer leek te weten wat het ermee moest doen. Een directe remake van dat deel van de originele game was dan ook zeker niet nodig, maar het voelt wel als een gemiste kans om het gewoon volledig te schrappen. Een nieuwe versie die misschien wat beter aansluit op de modern-day elementen uit recentere games uit de serie was een leuke verrassing geweest, plus een mogelijkheid om dat deel van de game te verbeteren. Het is bovendien ook in de wereld van de games heel gemakkelijk uit te leggen waarom dit ineens anders zou zijn dan in de oorspronkelijke game en beide versies zouden hierdoor canon kunnen zijn.

Daarnaast zijn er nog steeds wat elementen waaraan je duidelijk kan merken dat dit een remake is van een oudere game, waarbij niet alles volledig herwerkt is. De AI van de vijanden voelt nog steeds heel erg dom en hoewel achtervolgingsmissies veel eenvoudiger en minder irritant zijn geworden, deels omdat je ze eigenlijk gewoon kan skippen door het doelwit gewoon te vermoorden, blijft het nog steeds een gameplay-element dat niet helemaal thuishoort in 2026.

Er zijn dus zeker wel wat minpunten te vinden, maar over het algemeen ben ik als grote Assassin's Creed-fan toch wel erg blij met deze remake. Nu wil ik niet ineens dat Ubisoft alleen nog maar remakes van oude succesvolle games gaat maken, maar als remakes van de eerste Assassin's Creed en het liefst Assassin's Creed II, Brotherhood en Revelations dezelfde respectvolle behandelingen zouden krijgen, zou ik daar zeker geen nee tegen zeggen. Dit soort remakes zijn een fantastische manier om opnieuw te genieten van je favoriete games die inmiddels al wat ouder zijn, zonder meteen te denken: "oei, dit is wel flink verouderd". Daarnaast maakt het de game ook weer toegankelijker voor een nieuw publiek en dat verdient het verhaal van Black Flag zeker.

Eindoordeel

Er zijn dus zeker wel wat minpunten te vinden, maar over het algemeen ben ik als grote Assassin's Creed-fan toch wel erg blij met deze remake.

Nou wil ik niet ineens dat Ubisoft alleen nog maar remakes van oude succesvolle games gaat maken, maar als remakes van de eerste Assassin's Creed en het liefst Assassin's Creed II, Brotherhood en Revelations dezelfde respectvolle behandelingen zouden krijgen, zou ik daar zeker geen nee tegen zeggen.

Dit soort remakes zijn een fantastische manier om opnieuw te genieten van je favoriete games die inmiddels al wat ouder zijn, zonder meteen te denken: "oei, dit is wel flink verouderd". Daarnaast maakt het de game ook weer toegankelijker voor een nieuw publiek en dat verdient het verhaal van Black Flag zeker.

Ik stap de komende tijd dan ook graag nog af en toe terug in deze wereld om nog wat collectibles te verzamelen en wat langer van de prachtige omgevingen te genieten, met als gevolg dat de nieuwe en oude 'sea shanties' weer vast komen te zitten in mijn hoofd, of ik dat nu wil of niet.

De adviesprijs van 59,99 euro voor deze remake voelt in de eerste instantie wel een beetje pijnlijk, zeker omdat er dus ook delen van de originele game verdwenen zijn. Toch merk je wel duidelijk dat er echt veel tijd en moeite in deze game is gestoken en er zijn natuurlijk ook nieuwe dingen toegevoegd. De prijs is dus nog wel redelijk te verantwoorden, maar je kan natuurlijk altijd wachten tot hij korting krijgt. Na 13 jaar te hebben gewacht op een remake, valt het wachten op een leuke korting hopelijk wel mee.

Voor pc-gamers die ook nog oudere Ubisoft-games hebben liggen, of in ieder geval genoeg 'Units' hebben verdiend in oudere Ubisoft-games, is er ook nog de mogelijkheid om via de Ubisoft Store 20% korting te krijgen door 100 Units in te leveren. Die verdien je gewoon door bepaalde taken te volbrengen in verschillende Ubisoft-games of zelfs gewoon tot een bepaald punt in het verhaal te komen. Elk beetje scheelt natuurlijk weer.