Pokémon Pokopia review: de beste Pokémon-game van de voorbije tien jaar

Pokémon Pokopia is de grootste verrassing van de Pokémon-franchise. De game heeft de wereld in korte tijd veroverd en de fysieke versie is op sommige plaatsen uitverkocht. Dit lijkt op het eerste gezicht op een combinatie van Minecraft en Animal Crossing, overgoten met een Pokémon-sausje. Na een week kan ik alvast zeggen dat de game veel meer is dan dat en voelt als een frisse wind voor trouwe Pokémon-fans zoals mezelf.

Pokopia kwam verrassend uit de hoek met een pakkend verhaal dat me aanmoedigde om verder te spelen. Zonder al te veel prijs te geven, volgt hier een korte omschrijving: je bent een Ditto die transformeert in hun oude trainer op basis van hun herinneringen. Je komt echter terecht in een verlaten wereld waar geen mens te bekennen is en naarmate je die wereld weer opbouwt, verschijnen de Pokémon terug, maar de mensen niet. In de verschillende regio's ontdek je stelselmatig wat er met de mensheid gebeurd is en waarom de wereld waarin jij ontwaakte, eruitzag als een dode, verwoeste vlakte. Het is natuurlijk aan jou om die wereld te herstellen, de Pokémon te laten terugkeren en hopelijk ook de mensen.

Het opbouwen van de wereld mag je heel letterlijk nemen. Je ruimt takken, stenen, bladeren, afval... op, haalt zand van de weg, herstelt wegen, parken, groentevelden, huizen en zelfs hele wolkenkrabbers. Dat doe je ongeveer zoals in Minecraft. Je sloopt blokken, die komen in je rugzak terecht en kan je daarna opnieuw plaatsen. Je kan ook voorwerpen omvormen: boomstammen worden planken, zand kan tot glas gesmolten worden... Je kan ook voorwerpen maken door bepaalde onderdelen te combineren met een werkbank. In dat opzicht voelt het wel wat aan als Minecraft.

Maak vrienden, werk samen, herstel de wereld

Aan het begin van Pokopia kan je nog niet zo heel veel. Als Ditto heb je gelukkig de vaardigheid om te transformeren in andere Pokémon of in dit geval om hun aanvallen na te bootsen. Je leert snel van een Squirtle hoe je Water Gun gebruikt om dor gras te herstellen en Bulbasaur leert je Leafage, waarmee je hoog gras tevoorschijn kan toveren.

Door de omgeving te herstellen, creëer je nieuwe habitats die bepaalde Pokémon aantrekken. Je vindt ook overal traces van Pokémon die je vertellen welk habitat je moet maken om een bepaalde Pokémon te vinden. Een Pokémon verschijnt (meestal) niet meteen in een habitat. Het kan een paar minuten (of uren) duren voor het gras heen en weer schudt om aan te geven dat er een Pokémon is teruggekeerd.

Elke Pokémon heeft een eigen persoonlijkheid en skills. Zo kan Bulbasaur planten sneller laten groeien, terwijl Scyther boomstammen fijn kan hakken tot planken en Timburr kan helpen bij het bouwen van huizen. Voor dat laatste vind je building kits: die kan je op een vlakke ondergrond plaatsen, vervolgens vullen met materialen en daarna de juiste Pokémon halen om uiteindelijk het gebouw te laten bouwen. Afhankelijk van de grootte duurt dit een paar minuten, uren of een hele dag.

Naarmate je de wereld herstelt en meer Pokémon ontmoet, stijgt het environment level van een specifieke regio. Hoe hoger dit level, hoe meer items je kan kopen in de winkel en hoe meer uitdagingen je kan voltooien, waarvoor je muntjes krijgt om uit te geven in de winkel. Dit lijkt dan weer wat op het systeem van Animal Crossing: New Horizons.

Het verhaal van Pokopia verloopt aan een goed tempo en dwingt je ook om pauzes te nemen. Zo krijg je soms een "Important Request" waarvoor je onder andere het verwoeste Poké Center in een regio moet heropbouwen. Zodra je de nodige materialen verzameld hebt en de juiste Pokémon erbij haalt, krijg je de melding dat het gebouw de volgende dag klaar zal zijn. Dit was meestal ook het laatste dat ik deed voor ik 's avonds stopte met spelen, zodat ik de volgende dag wakker werd met een nieuw Poké Center.

Torenhoge aaibaarheidsfactor

De Pokémon in Pokopia hebben een ongezien hoge aaibaarheidsfactor vanwege hun unieke persoonlijkheid. In je Pokédex zie je de verschillende eigenschappen per Pokémon en die zie je ook terug in hun dialogen. Het voelt daarom echt alsof je een hele maatschappij doet heropleven. Terwijl jij de omgeving herstelt, hebben alle Pokémon interacties met elkaar. Er zijn ook unieke interacties die je kan fotograferen waarna je een nieuw foto-effect ontgrendelt.

Wanneer je een huis toewijst aan een Pokémon, reageert die ook extreem gelukkig en dankbaar. Soms komen ze ook spontaan naar je toegelopen met een cadeautje. Dat cadeautje kan een steen zijn, maar het gaat natuurlijk om het gebaar. Je ziet Pokémon ook met bepaalde voorwerpen spelen. Hitmonchan bokst op zijn boksbal, Hoothoot speelt met kleine molentjes, Timburr bouwt met blokken...

Trouwe fans zullen ook bepaalde referenties herkennen, die soms wat duister zijn. Zo is de habitat van een Cubone en Marowak een grafzerk met vier grasveldjes eromheen, een referentie naar de kwade geest van een overleden Marowak in de eerste Pokémon-games. Wanneer je Drifloon ontmoet, zegt hij bijvoorbeeld dat "human kids" hem energie geven. Dit refereert dan weer naar de achtergrond van Drifloon, die er bewust uitziet als een ballon zodat kinderen hem vastnemen, waarna hij de kinderen ontvoert en hun levensenergie absorbeert.

Ontrafel het mysterie en laat je creativiteit op de vrije loop

Los van het verhaal, is het algemene tempo van Pokopia perfect. Je krijgt meer tools, voorwerpen, recepten voor de werkbank naarmate het spel vordert, waardoor je niet overladen wordt met info. Recepten kan je als beloning voor challenges krijgen, kopen in de winkel of vinden in een glinsterend deeltje water in een rivier of vijver. Speedrunners die zo snel mogelijk het hoofdverhaal willen uitspelen, kunnen hierdoor wat gefrustreerd zijn, maar voor de "normale" gamer zorgt dit ervoor dat je het spel niet obsessief uitspeelt in een weekend.

Ik werd vooral gemotiveerd door het mysterieuze verhaal. Je vindt overal boeken en laptops die achtergelaten zijn door de mensen met daarin info over wat er met de wereld is gebeurd. Soms is dit niet per se gebonden aan het verhaal en gewoon een gedichtje van een kind. Het draagt wel allemaal bij aan de sfeer van het spel en geeft je een idee van hoe de wereld vroeger was.

Deze "wereld" bevindt zich trouwens in Kanto, de regio van de eerste Pokémon-games. Aanvankelijk is dit nog wat vaag, maar uiteindelijk wordt het duidelijk dat je in Fuchsia City, Vermilion City, Pewter City, Celadon City en Saffron City bent. Pallet Town (het begindorpje) is er ook, maar is in dit geval een soort blanco canvas dat losstaat van het verhaal en dat je helemaal zelf kan inrichten met huizen. In de andere steden zie je restanten van gebouwen, terwijl Pallet Town een leeg landschap is. Als je klaar bent met de quests in de andere steden, kan je daarom altijd naar Pallet Town om je eigen wereld vorm te geven.

Alles wat we nodig hadden

Ik weet niet of Nintendo voorzien had dat Pokopia een wereldwijd fenomeen zou worden en door velen (waaronder mezelf) gezien wordt als de game waarvoor je een Switch 2 koopt. Pokopia bevat net genoeg bekende elementen die aangevuld worden met unieke, pakkende elementen die je aandacht vasthouden waardoor het origineel aanvoelt.

Het enige minpunt voor mij is dat het soms lastig is om blokken te selecteren. Soms wil ik op één specifiek blok slaan en worden er twee of drie geselecteerd, terwijl ik op andere momenten de onderste rij blokken wil selecteren terwijl de rij daarboven aangeduid wordt. Je kan dit deels oplossen door met de muisbediening van de Joy-Cons te spelen zodat je met de cursor het blok kan aanduiden dat je wil kapotslaan. Mijn persoonlijke set-up (lees: de bank) leent zich daar helaas niet voor.