The Legend of Zelda: Ocarina of Time review: herwerkte klassieker doorstaat de tand des tijds moeiteloos

Een remake kan alle kanten op gaan. Ofwel zijn fans laaiend enthousiast en nostalgisch ofwel verpest je een meesterwerk waar iedereen ooit van hield. Nintendo heeft het zichzelf extra moeilijk gemaakt met deze remake The Legend of Zelda: Ocarina of Time, een van de beste games aller tijden. Ik ging ermee aan de slag en zocht uit aan welk uiteinde hij thuishoort.

Prachtige graphics, vlotte prestaties

Visueel was er veel ruimte voor verbetering, aangezien de originele Ocarina of Time in 1998 verscheen. Het resultaat van 28 jaar aan technologische vooruitgang is meteen merkbaar. Graphics zijn prachtig en gedetailleerd, zowel in handheld als docked modus. Water, mist, gras, bomen, lichteffecten, het ziet er allemaal fantastisch uit. Dit geeft omgevingen en personages meer diepgang en het werkt heel meeslepend.

Verder haalt de game stabiel 60 fps. Zelfs toen ik uren aan een stuk speelde in handheld modus met de oplader aangesloten, bleef de game vlot werken. De Switch 2 zelf werd na een tijdje wel warm, maar dit had geen invloed op de prestaties. Laadschermen duren op hun beurt niet veel langer dan een vijftal seconden.

Nintendo heeft daarnaast voice acting toegevoegd en dit voegt een nieuwe laag toe aan cutscenes. De stemacteurs hebben uitstekend werk geleverd en zijn goed gecast. Ganondorf klinkt bijvoorbeeld enorm dreigend en telkens als ik zijn stem hoorde, kreeg ik wat koude rillingen. Het enige personage waarbij dit niet helemaal goed gaat, is Sheik. Zijn stem klinkt namelijk iets te vrouwelijk. Fans die het origineel gespeeld hebben, zullen weten waarom dat een probleem is (en nieuwkomers ga ik niet spoilen met deze info).

Ruimtelijke audio is een andere toevoeging. Ik heb The Legend of Zelda: Ocarina of Time even gespeeld met een headset en toen werd duidelijk hoe sterk er aan het geluid is gesleuteld. Zo moet je in het Verdwaalwoud op basis van muziek de juiste weg vinden en is er een boss battle waarin het geluid aangeeft waar de vijand zich bevindt.

Spring, sprint en sla

Aan de gameplay zelf is ook wat aangepast, zodat alles meer aanvoelt als een "moderne" Zelda-game (lees: Breath of the Wild). Zo moet je nu zelf springen, terwijl dat in het origineel automatisch gebeurde. Het geeft je iets meer controle zonder het spel makkelijker te maken. Ook kan je nu sprinten en hoef je niet de hele tijd over de Hyrule-vlakte te rollen om van A naar B te gaan.

Ook vijanden zijn lichtjes aangepast. Zo zie je nu duidelijker wanneer ze aanvallen en waar hun zwakke plek zit. Het snelmenu voor items zoals de boog, boemerang en dergelijke is eveneens handig en zorgt ervoor dat gevechten veel vloeiender aanvoelen.

De toevoeging van de gyroscoop is ook fijn en draagt bij aan de modernere uitstraling van het spel. Voor kleine aanpassingen tijdens het richten met wapens als de boog en katapult moest ik gewoon de controller bewegen, wat voor mij persoonlijk beter werkt dan de joysticks gebruiken.

Verbeteringen in een remake zijn een tweesnijdend zwaard. Sommige verbeteringen doen namelijk afbreuk aan het origineel en maken de games soms te makkelijk. Hier heeft Nintendo een uitstekende balans gevonden. De gevreesde Watertempel is hierdoor minder frustrerend, maar toch nét moeilijk genoeg. Een Watertempel zou namelijk geen Watertempel zijn als je erdoorheen zwemt alsof het niets is. De sneltoetsen om items als de Iron Boots snel aan en uit te doen, helpen hier ook veel.

Over het algemeen zijn de ruimtes en puzzels slim herontworpen. Er zijn nieuwe elementen toegevoegd of bestaande gedeelten uitgebreid. Zo leidt het doolhof in de tuin van het kasteel je nu bijvoorbeeld ook door de keukens van het kasteel. De remake van Ocarina of Time blinkt uit in de kleinste aanpassingen. Denk aan veranderingen in de omgeving tijdens gevechten, die zowel vanuit verhalend als technisch oogpunt logischer zijn.

Geen aartsmoeilijk spel

Hoewel de puzzels van Ocarina of Time uitdagend kunnen zijn (vooral als je élk item in een dungeon wil vinden), zijn de gevechten dat niet echt. Boss monsters hebben relatief eenvoudige, repetitieve aanvalspatronen en zodra je die doorhebt, kan je een boss makkelijk verslaan zonder schade op te lopen.

Ook items vind je over het algemeen in dungeons zodat je niet halverwege moet terugkeren naar een winkel om je voorraad pijlen of bommen aan te vullen. Je kan met een speciale Deku Seed nu ook in dungeons een winkel openen om items te kopen. Naar mijn mening zijn dit geen aanpassingen die afdoen aan de originele ervaring. Zelda-games staan over het algemeen bekend ook om hun puzzels niet om hun uitdagende boss battles.

Alles bij elkaar genomen, is The Legend of Zelda: Ocarina of Time een uitstekende remake van het origineel. Als de ontwikkelaars in 1998 de technologie van vandaag konden gebruiken, ben ik er vrij zeker van dat deze remake het resultaat zou zijn. Als je ten slotte nog geen enkele Zelda-game hebt gespeeld, is dit een uitstekend startpunt dat je helemaal onderdompelt in de franchise.

Moet je The Legend of Zelda: Ocarina of Time spelen?

Speel het als...

Speel het niet als...