Sony WH-1000XM4C review: een klassieker krijgt een tweede leven

Sony WH-1000XM4C: review in een notendop

Toen ik voor het eerst hoorde dat Sony de WH-1000XM4 opnieuw ging uitbrengen, moest ik eerlijk gezegd een beetje lachen. Niet omdat de originele XM4 slecht was, integendeel, maar omdat een zes jaar oude koptelefoon opnieuw op de markt brengen toch behoorlijk naar een cash grab rook. Zelfs tijdens de presentatie kon Sony me aanvankelijk niet volledig overtuigen waarom dit ding überhaupt moest bestaan.

Er waren natuurlijk logische argumenten. De originele WH-1000XM4 is inmiddels nauwelijks nog verkrijgbaar en de nieuwe XM4C is aangepast met het oog op de strengere Europese regels rond reparatie en vervangbare batterijen. Maar toch: waarom zou je in 2026 een koptelefoon uit 2020 opnieuw uitbrengen als inmiddels de Sony WH-1000XM6 bestaat?

Maar wat lopen er nog ongelofelijk veel mensen met een XM4 rond. In de trein, op stations, in de sportschool en gewoon op straat zie ik ze werkelijk overal. De WH-1000XM5 daarentegen kom ik bijna nooit tegen, terwijl die inmiddels ook alweer jaren verkrijgbaar is. Zelfs de WH-1000XM6, die ik zelf dagelijks gebruik, zie ik naar mijn gevoel vaker dan de XM5. Dat de XM4 en XM6 gewoon kunnen worden opgevouwen en de XM5 niet, zal daar ongetwijfeld iets mee te maken hebben.

De WH-1000XM4C is eerder een remaster dan een remake. Leg hem naast de originele XM4 en aan de buitenkant zul je nauwelijks verschillen ontdekken. De bekende ronde oorschelpen, brede hoofdband, zachte kussens en opvouwbare constructie zijn allemaal gebleven.

Mijn reviewmodel kwam in de kleur Platina-zilver. Dat klinkt een stuk spannender dan het eruitziet. Persoonlijk vind ik dat hij vooral dezelfde kleur heeft als het karton waarin hij geleverd wordt. Het is een vrij neutrale beige-zilveren tint die nergens echt uitspringt, maar ik vind hem ook zeker niet lelijk. Daarnaast heb je opnieuw zwart en ditmaal ook een leukere pastelachtige Lavendel-versie.

Het ontwerp zelf werkt na zes jaar simpelweg nog steeds. De WH-1000XM4C weegt 253 gram, zit comfortabel en kan klein worden opgevouwen in de meegeleverde case. Vooral dat laatste blijft een voordeel tegenover de XM5.

Er zijn onderhuids wel degelijk dingen veranderd. Bluetooth 5.0 is ingeruild voor Bluetooth 6.0 en Sony heeft de equalizer uitgebreid van vijf naar tien banden. Ook de tuning is aangepast, al gebeurt dat voornamelijk via software en DSP. De bekende 40mm-drivers zijn namelijk gewoon gebleven.

Verder is de constructie aangepast om onderdelen eenvoudiger te vervangen. Zo zijn de oorkussens makkelijker los te halen en is de interne opbouw aangepast met reparaties in het achterhoofd.

Dat laatste is belangrijker dan het misschien klinkt. Vanaf 18 februari 2027 stelt de Europese Batterijverordening strengere eisen aan apparaten met ingebouwde draagbare batterijen. Die batterij moet tijdens de levensduur van een product in principe door de eindgebruiker te verwijderen en vervangen zijn met normaal verkrijgbaar gereedschap. Fabrikanten moeten bovendien instructies aanbieden en vervangende batterijen minstens vijf jaar beschikbaar houden nadat het laatste exemplaar van een model op de markt is gebracht.

Zelf heb ik de originele WH-1000XM4 nooit gehad. Mijn Sony-koptelefoonreis begon ironisch genoeg met de Sony ULT Wear. Dat model is deels gebaseerd op de XM4, maar richt zich veel meer op een jong publiek en vooral op heel veel bas. Geen gebalanceerd geluid en dat was eerlijk gezegd best wel leuk.

Daarna kwam de WH-1000XM6 en ja, die is gewoon véél beter. Juist daarom was ik benieuwd hoe groot het verschil met deze opgefriste XM4 zou zijn. Om dat goed te vergelijken, heb ik dezelfde nummers gebruikt als tijdens mijn XM6-review.

Wax Poetic van Capstan schakelt voortdurend tussen explosieve riffs, rustigere atmosferische passages, zang en geschreeuw. Op de XM4C blijft dat allemaal verrassend netjes uit elkaar. De bas is duidelijk aanwezig zonder gitaren en zang weg te drukken, terwijl de drums voldoende impact houden.

Daarna ging Bloodbound van de Nederlandse hardcoreband Cold Grip aan. Dat is een veel chaotischer nummer waarbij een mindere koptelefoon al snel één grote muur van geluid produceert. Ook hier houdt de XM4C zich opvallend goed staande. De bas drukt stevig door, gitaren behouden voldoende definitie en zelfs wanneer ik het volume flink omhoog gooi, blijft de mix goed overeind.

Tot slot gebruikte ik Being One van House of Protection. Daar gebeurt richting het einde bijna absurd veel tegelijk met synths, gitaren, drums en meerdere zanglagen. De WH-1000XM4C weet al die elementen nog steeds een eigen plek te geven.

Is de XM6 beter? Zeker. Die klinkt breder, heeft meer diepte en weet vooral kleine details beter van elkaar te scheiden. Maar we zitten bij koptelefoons al een tijdje stevig in het land van incrementele verbeteringen. Een uitstekende koptelefoon uit 2020 klinkt zes jaar later niet ineens slecht.

Sterker nog, zet je de XM4C op zonder hem direct naast de XM6 te vergelijken, dan is het moeilijk om hier veel op aan te merken. Sony heeft de tuning aangepast en de XM4C klinkt daardoor ook in 2026 modern genoeg.

Hetzelfde geldt misschien nog wel sterker voor de noise-cancelling. Die was zes jaar geleden al uitstekend en is dat anno 2026 nog steeds.

In de trein en bus worden constante lage geluiden uitstekend weggefilterd. Het gerommel van de trein en een groot deel van pratende mensen verdwijnen naar de achtergrond zodra de ANC aanstaat. Het haalt het niet helemaal bij de XM6, maar het verschil is kleiner dan je op basis van zes jaar ontwikkeling zou verwachten.

Sterker nog, naar mijn mening doet de XM4C dit nog steeds beter dan sommige veel nieuwere premium koptelefoons. De Bowers & Wilkins Px7 S3 uit 2025 klinkt bijvoorbeeld duidelijk beter, maar als ik puur naar noise-cancelling kijk, zou ik zonder twijfel de Sony pakken.

Daarbij helpt waarschijnlijk ook dat de oorkussens erg goed afsluiten. Dat brengt alleen meteen een nadeel met zich mee: het wordt warm. Heel warm.

Ik zie nog steeds opvallend veel mensen met een XM4 in de sportschool, maar persoonlijk trekt me dat niet. Tijdens een korte wandeling is er niets aan de hand (hoewel het alsnog een beetje warm kan worden), maar bij een stevige training heb ik na korte tijd het gevoel dat mijn oren in een kleine sauna zitten. Er is bovendien geen officiële IP-certificering voor water- of zweetbestendigheid.

Image 1 of 3

Bij de functies merk je soms dat de basis van deze koptelefoon inmiddels zes jaar oud is. Het vreemdste voorbeeld is multipoint. Dat staat standaard uitgeschakeld. Je moet de functie eerst in de Sony Sound Connect-app activeren en vervolgens je apparaten opnieuw koppelen. Nog vervelender is dat LDAC niet beschikbaar is wanneer je multipoint gebruikt.

Dat is een beperking van de oudere hardware en waarschijnlijk het duidelijkste moment waarop de XM4C zijn leeftijd laat zien. Bij moderne premium koptelefoons verwacht je eigenlijk dat je daar niet meer over hoeft na te denken.

De Sony Sound Connect-app is verder uitgebreid genoeg. Je krijgt onder meer de nieuwe 10-bands equalizer, DSEE Extreme, 360 Reality Audio, verschillende instellingen voor ANC en omgevingsgeluid en Sony's gebruikelijke reeks slimme functies.

De aanraakbediening op de rechteroorschelp is eveneens gebleven. Normaal gesproken ben ik geen enorme fan van aanraakbediening op koptelefoons en oortjes, maar Sony heeft dit al jaren behoorlijk goed voor elkaar. Swipen voor volume en nummers werkt betrouwbaar genoeg en met Quick Attention kun je tijdelijk omgevingsgeluid horen door je hand over de oorschelp te leggen.

De gesprekskwaliteit is ten slotte prima. Mijn stem kwam duidelijk genoeg door tijdens telefoongesprekken, maar verwacht geen wonderen zodra er veel lawaai om je heen is. Het is functioneel en daar is eigenlijk alles mee gezegd.

Er is nog één opvallende achteruitgang. De originele WH-1000XM4 haalde volgens Sony maximaal 30 uur met ANC en 38 uur zonder noise-cancelling. Bij de XM4C is dat respectievelijk 27 en 34 uur.

Dat voelt vreemd voor een vernieuwde versie, zeker omdat batterijduur bij nieuwe koptelefoons normaal gesproken alleen maar omhooggaat. In de praktijk vind ik 27 uur nog steeds ruim voldoende. Je kunt hier zonder problemen meerdere werkdagen of een flinke reis mee doorkomen.

Toch is het iets om rekening mee te houden, vooral als je van een originele XM4 overstapt. Dit is op dat vlak letterlijk een kleine downgrade. De reden is natuurlijk de vervangbare batterij, maar het voelt alsnog een beetje gek.

Sony WH-1000XM4C review: prijs en beschikbaarheid

• Verkrijgbaar sinds september 2026
• Adviesprijs van 249 euro
• Verkrijgbaar in Zwart, Platina-zilver en Lavendel

De Sony WH-1000XM4C is sinds september 2026 verkrijgbaar in Nederland en België voor een adviesprijs van 249 euro. Hij komt in drie kleuren: zwart, platina-zilver en lavendel. Daarmee zit hij duidelijk onder de WH-1000XM6 en probeert Sony hem niet als nieuw vlaggenschip neer te zetten.

Voor die 249 euro krijg je nog steeds veel van wat de 1000X-serie populair heeft gemaakt. Het geluid is sterk, de noise-cancelling behoort nog steeds tot de betere opties en het opvouwbare ontwerp blijft praktisch. Tegelijkertijd moet je wel accepteren dat de basis van deze koptelefoon uit 2020 komt en sommige beperkingen inmiddels wat ouderwets aanvoelen.

De prijs wordt vooral interessant zodra je hem naast nieuwere modellen zet. De XM6 is duidelijk duurder, terwijl de Bowers & Wilkins Px7 S3 inmiddels regelmatig rond de 300 euro zit. Daardoor is de XM4C scherp geprijsd, maar niet automatisch de beste keuze als andere premium koptelefoons in de aanbieding zijn.

Moet je de Sony WH-1000XM4C kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Sony WH-1000XM4C: alternatieven