Apple iPhone Duo: review in een notendop

Smartphones zijn door de jaren heen steeds wat minder vernieuwend en bijzonder geworden. De meeste toestellen zien er tegenwoordig grotendeels hetzelfde uit. Foldables hebben de laatste jaren echter wel weer iets nieuws naar de smartphonemarkt gebracht. Apple heeft lang gewacht met de introductie van zijn eerste vouwbare iPhone, maar de iPhone Duo weet wel meteen indruk te maken.

De Duo valt ook duidelijk op in een zee van "normale" smartphones. Het is niet zomaar twee iPhones aan elkaar geplakt. Het is eerder een combinatie tussen een compacte smartphone en een iPad mini.

Het design is een van de grootste pluspunten bij deze foldable. Het is geen revolutionaire verandering voor de productcategorie, maar het toestel ziet er premium uit en de nanotextuur op vouwbare scherm zorgt ervoor dat de vouwlijn bij alledaags gebruik bijna niet meer te zien is. Daarnaast zorgt die laag ook voor minder weerspiegelingen op het scherm.

Er zijn hier vier camera's aanwezig in totaal, maar helaas maar twee achterop: een hoofdcamera en een ultrawide. Een telefotocamera krijg je hier niet, maar wel een selfiecamera en 4MP-camera onder het vouwbare display die voornamelijk gewoon voor videogesprekken moet dienen.

Er zijn ook nog een paar kleine minpunten, zoals het dock dat nu rechts zit op het 5,4-inch coverscherm en ervoor zorgt dat veel apps niet echt veel horizontale ruimte krijgen. Ook zal het voor veel Apple-fans jammer zijn om terug te moeten stappen van Face ID naar Touch ID.

Dan is er natuurlijk ook nog een wat groter minpunt: de prijs. Je betaalt hier minstens 2.339 euro voor dit toestel. Dat maakt hem niet alleen duurder dan de Galaxy Z Fold 8, met zijn vergelijkbare vormfactor, maar ook de iets meer premium Galaxy Z Fold 8 Ultra (en concurrerende foldables van andere bekende merken).

Een foldable (boekvormig/paspoortvormig) blijft echter over het algemeen een dure aankoop, welk model je ook kiest. Los van die prijs vallen de minpunten gelukkig erg mee en is dit dus een geweldige toevoeging aan de markt van vouwbare smartphones.

Apple iPhone Duo review: prijs en beschikbaarheid

• Adviesprijs vanaf 2.339 euro
• Prijs kan oplopen tot maar liefst 3.839 euro
• Verkrijgbaar sinds 23 oktober via Apple en externe retailers en providers

Apple onthulde zijn eerste vouwbare smartphone als een "one more thing" tijdens het 'Surprise and Shine'-event van 9 september 2026.

Dit vouwbare toestel heeft een startprijs van maar liefst 2.339 euro. Daarvoor krijg je een model met 256GB aan opslagruimte. Dit maakt hem toch nog net wat duurder dan zijn rivalen van bijvoorbeeld Samsung. De prijs kan echter nog extremer worden, want er zijn ook opties met 512GB, 1TB en 2TB aan opslagruimte. De prijzen voor die configuraties vind je hieronder.

De iPhone Duo is Apple's duurste iPhone ooit, maar dat vereist natuurlijk ook wel wat context. Net als de meeste foldables, dient de Duo eigenlijk als een (redelijk) compacte smartphone én een kleine tablet. Je krijgt een 5,4-inch scherm voorop (4:3) en een 7,6-inch scherm aan de binnenkant.

Natuurlijk kan je de torenhoge adviesprijs nog wel iets naar beneden halen bij verschillende retailers door gebruik te maken van inruilacties, maar foldables blijven nou eenmaal erg duur. Toch biedt de iPhone Duo voor een foldable nog wel een erg degelijke prijs-kwaliteitverhouding.

• Prijs-kwaliteit score: 4/5

Apple iPhone Duo review: specs

Apple iPhone Duo review: design

• Fantastisch scharnier en vouwmechanisme
• IP68-certificering
• Geen Face ID

Het open- en dichtvouwen van de iPhone Duo voelt erg aangenaam aan. Apple heeft niet alleen een vouwbare smartphone gemaakt, maar tegelijkertijd ook een soort 'fidget'-speeltje.

Toch voelt het apparaat zeker niet als een goedkoop speeltje. Het geheel voelt erg premium en vooral het scharnier voelt hier stevig en soepel. Het kost bijna geen moeite om het toestel te openen, maar de Duo blijft wel mooi staan op hoeken tussen 0 en 180 graden (helemaal plat).

Je kan natuurlijk van buiten niet zien hoe indrukwekkend dit scharnier in elkaar zit, maar bij het gebruik wordt wel snel duidelijk dat Apple hier genoeg moeite in heeft gestopt. Aan de binnenkant zitten er honderden magneten en andere onderdelen die de telefoon stevig dicht kunnen houden wanneer nodig, maar niet in de weg zitten van het soepel openen van de telefoon wanneer de gebruiker dat wil doen.

Met een dikte van 5,2 mm is de iPhone Duo, met zijn behuizing van gepolijst titanium, de dunste iPhone ooit. Dat is tenminste hoe Apple hem deel promoot, maar dat is natuurlijk de dikte wanneer hij opengevouwen is. Dichtgevouwen heb je hier met een dikte van 11,3 mm te maken. Dat is bijna 2 mm dikker dan een dichtgevouwen Galaxy Z Fold 8. Met een gewicht van 254 gram is de iPhone Duo ook 53 gram zwaarder dan de Galaxy Z Fold 8. Hij is zelfs zwaarder dan de iPhone 18 Pro Max (249 gram).

Het komt erop neer dat de iPhone Duo nog steeds in vrij compacte broekzakken weet te passen, maar je merkt wel dat hij een beetje aan de zware kant is, zeker als je ook nog een hoesje gebruikt, zoals Apple's eigen Folio met kickstand voor de Duo.

Met zijn vorm die wat meer richting vierkant gaat (wanneer dichtgevouwen) dan de meeste langwerpige rechthoeken op de smartphonemarkt, valt de iPhone Duo in ieder geval wel op. De vormfactor lijkt wel erg op dien van de Galaxy Z Fold 8, maar dan met afgeronde hoeken aan één zijde.

Of je dit asymmetrische design mooi vindt, is natuurlijk een kwestie van smaak, maar de Duo voelt in ieder geval wel goed in de hand, al is de vormfactor wel even wennen. Ceramic Shield 2 aan de voor- en achterkant betekent dat hij ook goed beschermd is, mocht je hem tijdens het wennen aan de vormfactor per ongeluk uit je hand laten glippen. Verder zien we achterop nog een camera-eilandje dat er lijkt op die van de iPhone Air.

De volumeknopen zijn hier overigens op de bovenste rand geplaatst. Daarmee wijkt hij ook af van de gemiddelde iPhone (of smartphone in het algemeen). We weten niet of we dat nou de beste beslissing vinden, maar je went er natuurlijk wel aan. Rechts vind je de Touch ID/aan/uit/vergrendel/Siri AI-knop en daaronder nog de Actieknop. Aan de onderkant vind je verder nog de USB-C-poort, de speakers en de microfoons.

Touch ID kan erg handig zijn, maar toch zal het gebrek aan Face ID wel frustrerend zijn voor veel Apple-fans die van een andere recente iPhone overstappen. Je merkt misschien ook dat je uit gewoonte af en toe naar het vergrendelscherm aan het staren bent in de hoop dat hij automatisch ontgrendelt. Daarnaast voelt het ook wel een beetje vreemd dat een toestel van meer dan 2.000 euro niet voorzien is van Apple's meest geavanceerde biometrische beveiligingsfeature.

Opvallend genoeg is Apple's eerste vouwbare iPhone ook nog eens voorzien van een IP68-certificering voor stof- en waterbestendigheid. Hij kan dus ook een kleine douche onder de kraan overleven (zie de foto hieronder).

Over het algemeen zijn we grote fans van het design en de vormfactor, maar aangezien het zo anders is dan een traditionele iPhone, kost het wel even wat tijd om eraan te wennen. We hadden bijvoorbeeld ook wat moeite om de juiste positie in de hand te vinden voor het maken van foto's.

• Design score: 4,5/5

Apple iPhone Duo review: displays

• 5,4-inch coverscherm met unieke beeldverhouding
• 7,6-inch vouwbaar display
• Vouwlijn wordt goed verborgen met hulp van nanotextuur

Apple heeft gelukkig niet bezuinigd op de displays van de iPhone Duo. Zowel het 5,4-inch coverscherm en het 7,6-inch vouwbare scherm zijn OLED-panelen van Apple's 'Super Retina XDR'-klasse. Ze ondersteunen ook allebei variabele refresh rates tot 120Hz, always-on functionaliteit en tot 3.000 nits aan helderheid.

De displays zien er enorm scherp uit en de resoluties zijn dan ook net wat hoger dan die van de vergelijkbare displays van de Samsung Galaxy Z Fold 8.

Op het eerste gezicht is het coverscherm van de Duo nog steeds wel meteen herkenbaar als een iPhone-scherm, maar natuurlijk zijn er ook wel wat verschillen die bij zo'n nieuwe vormfactor geïntroduceerd worden. Het pilvormige Dynamic Island (of wat er van over is zonder Face ID-sensoren) is hier verticaal in de rechterbovenhoek geplaatst en daaronder vind je nu het dock.

De Duo laat die ruimte aan de rechterkant momenteel nog niet echt heel vaak optimaal benut worden door apps, waardoor bijvoorbeeld de overgebleven ruimte voor websites in Safari vrij krap kan voelen. Er zijn wel uitzonderingen, zoals wanneer je het scherm als zoeker gebruikt in de camera-app of als je foto's bekijkt via de Foto's-app. Daarbij vullen de beelden wel het volledige scherm.

Het prachtige hoofdscherm roept bij ons minder gemengde gevoelens op. Het is groot, responsief en de matte nanotextuur weet de vouwlijn enorm goed te verbergen. Die matte afwerking voor het scherm zorgt ook nog eens voor minder weerspiegelingen. Misschien gaat er wel een klein beetje levendigheid van de kleuren verloren door deze afwerking, maar we konden toch heel erg genieten van alle content die we op het scherm hebben bekeken. Het was een genot om hierop games zoals PUBG te spelen, te webbrowsen op een mooi groot scherm, films en series via Netflix te bekijken, onze eigen foto's en video's te bekijken en te multitasken (daarover verderop meer).

Het vouwbare scherm biedt hier ook nog eens ondersteuning voor een stylus, in tegenstelling tot nieuwere Galaxy Z Fold-modellen. Tenminste, die ondersteuning komt eraan en dan specifiek voor de Apple Pencil met USB-C. Momenteel wordt deze nog niet ondersteund, maar Apple heeft wel al bevestigd dat je straks dus met een Apple Pencil notities kan maken en kan tekenen op je vouwbare smartphone.

Stylus-ondersteuning is niet de enige feature die Samsung heeft weggehaald bij zijn foldables en Apple bij de Duo heeft geïntroduceerd. Zo zit er onder het vouwbare scherm van de Duo een verborgen 4MP "FaceTime-camera". Er zitten pixels over de camera heen, waardoor het moet lijken alsof er helemaal geen camera aanwezig is, maar zoals Samsung zich dus ook al realiseerde, is het effect (door een duidelijk verschil in de pixeldichtheid) niet overtuigend genoeg en is de camera eronder ook niet bepaald indrukwekkend. Een standaard kleine uitsparing voor een iets betere selfiecamera was misschien beter geweest, maar voor videogesprekken is het oké en voor selfies kan je ook gewoon een van de drie andere camera's gebruiken.

Net als op het coverscherm vind je het dock op het vouwbare scherm ook aan de rechterkant. Het is wel opmerkelijk dat Apple in deze "tabletmodus" niet gewoon voor de iPad-lay-out heeft gekozen. Toch verdwijnt het dock hier wel als je in een app zoals Safari zit, dus heel storend is het meestal niet op het grotere scherm. Nou heb je daar natuurlijk sowieso al meer ruimte.

Er valt nog meer te zeggen over hoe apps omgaan met de nieuwe schermverhoudingen, maar daar gaan we wat dieper op in als we het over de software hebben.

De iPhone Duo heeft overigens ook nog een leuke vernieuwde implementatie van de Standby-feature. Deze maakt nu ook goed gebruik van de meerdere displays en de mogelijkheid om het toestel (deels) dicht te vouwen. Zo kan je de telefoon bijvoorbeeld in een "tent-modus" neerzetten en dan verschijnt Standby mooi in landschapsoriëntatie op het coverscherm. Zet je hem als een soort geopend boek neer, dan schakelt Standby over naar het binnenste scherm. Het werkt verrassend slim en de telefoon kan ook handig als een klok/alarm op je nachtkastje functioneren.

• Display score: 4,5/5

Apple iPhone Duo review: camera's

• Twee sterke 48MP-camera's
• Uitstekende 12MP Center Stage-camera en matige 'under display'-camera
• Geen telefotocamera

De iPhone Duo is dan wel Apple's duurste iPhone, maar je krijgt hier niet de beste camera's die het bedrijf te bieden heeft. Drie van de vier camera's leveren wel uitstekende prestaties. Dan hebben we het over de 48MP-hoofdcamera (f/1.6), 48MP-ultrawide (f/2.2) en de 12MP Center Stage-selfiecamera (f/2.2). De 4MP-camera die onder het vouwbare scherm is geplaatst is acceptabel voor bijvoorbeeld FaceTime-gesprekken, maar gebruik je verder maar beter zo min mogelijk.

We hebben de verschillende camera's in meerdere situaties kunnen testen op snelheid, beeldkwaliteit, kleurweergave en prestaties bij weinig licht.

De twee camera's achterop nemen standaard 24MP-foto's en maken dus gebruik van 'pixel binning' om onder andere meer licht te vangen.

We waren hier vooral onder de indruk van de details die we zagen bij foto's gemaakt met de hoofdcamera. Ook is was de balans tussen schaduwen en licht heel mooi. Zelfs in wat uitdagendere situaties met weinig licht wisten de hoofdcamera en ultrawide hun belichting meestal heel netjes aan te passen om voor mooie foto's zonder al te veel ruis te zorgen.

Apple heeft bij de iPhone Duo ook een nieuwe 'Smart Take'-functie geïntroduceerd. Met deze functie actief kan je je telefoon met een hoek van zo'n 90 graden op een vlak oppervlak zetten, poseren en de telefoon de "beste shots" laten vastleggen. Het is alleen wel jammer dat je bij die opstelling geen mogelijkheid hebt om zelf een preview te zien. Je moet er dus volledig op vertrouwen dat de feature de juiste keuzes maakt.

Apple heeft natuurlijk echter ook de standaard camerafeature toegevoegd die je kan verwachten van een foldable. Deze heet hier Duo Preview en laat je de camera's achterop als selfiecamera's gebruiken, terwijl je het coverscherm als zoeker gebruikt. Het is een handige functie, maar dus ook niet echt iets nieuws voor een foldable.

Apple zegt dat je in principe 2x optische zoom uit de hoofdcamera moet kunnen halen, maar dat is dus gewoon een drop. Een echte telefotocamera mist hier, dus je schakelt al snel over naar digitale zoom als je wat verder wil inzoomen.

Het gebrek aan een telefotocamera voelt wel erg jammer voor deze prijs. De Galaxy Z Fold 8 heeft tevens geen telefotocamera en daar is het ook jammer, maar dat model is ook een paar honderd euro goedkoper. Zelfs de Galaxy Z Fold 8 Ultra, die wel een telefotocamera heeft, is nog iets goedkoper.

Hoewel je dus de camera's achterop kan gebruiken om selfies te maken, is er natuurlijk ook nog gewoon een normale selfiecamera bovenaan het coverscherm. Dit is een Center Stage-camera die indrukwekkende portretfoto's weet vast te leggen.

• Camera score: 4,5/5

Apple iPhone Duo review: software

• Een hybride van iPhone en iPad die verrassend goed werkt
• Dock-positie is even wennen
• Split-screen voor multitasking
• Third-party apps maken vaak nog niet optimaal gebruik van deze displays

Door de introductie van de iPhone Duo moet iOS natuurlijk ook iets flexibeler worden. Deze nieuwe vormfactor zorgt voor nieuwe beeldverhoudingen en mogelijkheden waar het besturingssysteem rekening mee moet houden.

De Duo verandert niet volledig in een iPad wanneer je hem openvouwt. Hij voelt meer als een iPhone met wat tablet-achtige mogelijkheden. De manieren waarop de interface is aangepast voor deze nieuwe beeldverhoudingen zijn soms alleen wel een beetje twijfelachtig. Zo is de statusbalkinformatie (met onder andere de indicatie van je batterijduur, nu een beetje verborgen en zit het dock nu dus ineens rechts.

Dat is op het vouwbare scherm niet zo snel een probleem, maar op het coverscherm wordt hiervoor schermruimte gebruikt die misschien toch wel beter benut kan worden door apps.

Aangezien ontwikkelaars hun apps natuurlijk jarenlang voor een redelijk standaard iPhone-beeldverhouding hebben geoptimaliseerd, merk je hier vrij snel dat veel third-party apps nog niet echt weten wat ze moeten met deze unieke beeldverhoudingen. Tijdens onze testperiode zagen bijvoorbeeld Gmail en LinkedIn er niet bepaald geweldig uit op deze telefoon. Gmail gebruikte wel de breedte van het scherm, maar niet de volledige lengte, en LinkedIn werd gewoon een beetje zwevend in het midden weergegeven.

Bij apps die nog niet geoptimaliseerd zijn, krijg je wel de optie om de 2x zoomoptie te gebruiken die je misschien ook wel kent van iPads,. Dan wordt de app in principe gewoon uitgestrekt om een groter gedeelte van het scherm in beslag te nemen. Soms leek dat wel prima te werken, maar bij sommige apps werkten bepaalde features niet. Bij het spelen van Asphalt Legends op het vouwbare scherm werkte bijvoorbeeld 'tilt-to-steer' niet, terwijl dit op het coverscherm wel gewoon werkte.

Sommige third-party apps, waaronder Netflix, en first-party apps zoals Safari en Berichten, zien er geweldig uit en gebruiken het 7,6-inch vouwbare scherm echt optimaal. Er zijn zelfs sommige apps die al speciaal aangepast zijn om de twee displays te benutten.

Deck-Man is bijvoorbeeld een leuke app die beide displays gebruikt. De app verandert je iPhone Duo in een soort ouderwetse cassettespeler. Wanneer de iPhone opengevouwen is, kan je een cassette selecteren en digitaal in de speler stoppen. Vervolgens sluit je de telefoon en krijg je de bedieningsknoppen op het coverscherm te zien.

Er zijn zo wel meerdere leuke apps te vinden die de displays op unieke manieren gebruiken, maar er (nog) niet echt een 'killer-app' voor de Duo.

Het 7,6-inch scherm is verder ook uitermate geschikt voor een beetje multitasking. Je splitst het scherm simpelweg door naar boven te swipen vanaf de onderkant van het scherm. Vervolgens sleep je de app naar links of rechts en kan je een tweede app kiezen om de andere helft te vullen. Het kan erg handig zijn om bijvoorbeeld af en toe even Berichten en Safari naast elkaar te gebruiken of Safari en de teken-app Procreate, zodat je bijvoorbeeld online iets kan zoeken om na te tekenen.

Helaas blijft multitasking wel beperkt tot twee apps, in tegenstelling tot drie bij de Galaxy Z Fold 8. Wel kan je bijvoorbeeld nog een picture-in-picture video bovenop die vensters laten weergeven.

Onze Amerikaanse collega's konden ook al een beetje aan de slag met Siri AI, maar helaas mist dit in Europa nog en hebben we hier dus ook niet veel aan op dit moment.

We kunnen hier verder wel genieten van de meeste andere elementen van iOS 27. Het besturingssysteem heeft nu meer aanpassingsmogelijkheden dan ooit tevoren, plus handige widgets en natuurlijk wat AI-features.

Over het algemeen is de interface op dit moment nog niet meteen ideaal voor de Duo, vooral omdat app-ondersteuning zelfs voor veel bekende third-party apps nog niet gefixt is, maar de meeste "problemen" waar we nu nog last van hebben zouden in principe met updates kunnen worden opgelost.

• Software score: 4,5/5

Apple iPhone Duo review: prestaties

• Krachtige A20 Pro-chip
• 12GB RAM
• Enorm soepele prestaties

Apple heeft de iPhone Duo van dezelfde chip voorzien als de iPhone 18 Pro en Pro Max. Het gaat hier om de 2nm A20 Pro en die zorgt voor indrukwekkende prestaties op de eerste foldable van het bedrijf. Bij het uitvoeren van onze gebruikelijke benchmarks wist de A20 Pro van de iPhone Duo de Qualcomm Snapdragon 8 Elite Gen 5 (for Galaxy) in de Galaxy Z Fold 8 te verslaan bij zowel single-core als multi-core Geekbench 7-tests. Ook bij de meeste grafische tests was de A20 Pro de winnaar. De verschillen waren nooit gigantisch en waarschijnlijk zou je in de praktijk geen verschil merken, maar het is toch fijn om te weten dat je hier in ieder geval flagship-prestaties kan verwachten.

In de praktijk voelt de iPhone Duo dan ook enorm snel en soepel aan. Ook bij het wisselen van het coverscherm naar het vouwbare scherm schakelen apps mooi snel over. Je merkt geen haperingen dankzij een indrukwekkende combinatie van software en prestaties.

Het grote binnenste scherm nodigt uit om ook wat zwaardere taken uit te proberen, zoals bijvoorbeeld het bewerken van 4K/60fps-video's. Daarvoor hebben we CyberLink PowerDirector gebruikt. De iPhone en de app in kwestie gingen prima om met onze bestanden, maar de app is nog niet geoptimaliseerd en kon dus niet mooi het 7,6-inch scherm vullen.

We merkten overigens wel dat de achterkant van het toestel in de buurt van het camera-eiland wel een beetje warm kan worden tijdens het gamen en bij zwaardere CPU-taken. Hij wordt echter nooit zo heet dat het oncomfortabel wordt.

Apple's A20 Pro en de 12GB RAM aan boord zorgen voor prima prestaties bij bijvoorbeeld fotobewerking in Cleanup.

De iPhone Duo is voorzien van minstens 256GB aan opslag, net als de Galaxy Z Fold 8. Voor deze prijs had 512GB echter ook wel gemogen. Je krijgt verder in ieder geval wel uitstekende connectiviteitsopties dankzij Apple's C2-modem voor betere 5G-connectiviteit en ondersteuning voor Wi-Fi 7, Bluetooth 6 en satellietberichten.

Apple iPhone Duo-benchmarkscores

• Prestaties score: 5/5

Apple iPhone Duo review: batterij

• Batterijduur van een volle dag
• Redelijk snel opladen

Apple heeft schijnbaar een redelijk grote batterij (van bijna 5.000mAh) in de iPhone Duo weten te proppen en claimt dan ook een indrukwekkende batterijduur bij verschillende soorten taken. Zo zou je bij het afspelen van video's van een batterijduur van maar liefst 44 uur (coverscherm) of 31 uur (vouwbvaar scherm) moeten kunnen genieten. Dat zegt alleen niet heel veel over wat je kan verwachten bij dagelijks gebruik.

Bij alledaags, gevarieerd gebruik claimt Apple een batterijduur van een volledige dag. Bij onze tests hield het toestel het zo'n 13 à 14 uur vol. Dat is zeker niet verkeerd, maar bij dezelfde tests zat de Samsung Galaxy Z Fold 8 wel boven de 14 uur.

Toch voelt de batterijduur hier nog zeer degelijk. Het toestel hield het bij ons consistent een volledige dag vol op een volle batterij en we hoefden ons nooit zorgen te maken dat we ergens tussendoor moesten bijladen.

De telefoon ondersteunt ook snelladen en in combinatie met een 45W-oplader was hij binnen 30 minuten tot ongeveer 60% opgeladen. Via MagSafe kan je ook snel draadloos opladen.

• Batterij score: 4,5/5

Moet je de Apple iPhone Duo kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Apple iPhone Duo review: alternatieven

Mijn introductie tot de Assassin's Creed-serie was Assassin's Creed II en sindsdien heb ik elke grote release uit de serie gespeeld. Er zijn tussen die game en deze nieuwste release zeker hoogte- en dieptepunten geweest, maar de originele Assassin's Creed IV: Black Flag was duidelijk een van de hoogtepunten.

Vooral het verhaal en het hoofdpersonage spraken mij in 2013 erg aan, want ik was toen niet echt de grootste fan van de 'naval combat', ook al was piraatje spelen tegelijkertijd alsnog wel erg leuk. Naval combat is inmiddels nog steeds niet mijn favoriete deel van de game, maar ik kan het wel iets meer waarderen in de remake.

Over het algemeen kunnen we echter stellen dat Assassin's Creed Black Flag Resynced de gameplay en visuals moderniseert, terwijl het ook het meeste behoudt van wat de originele game zo speciaal maakte voor veel fans. Er wordt zelfs wat extra content toegevoegd die redelijk goed aansluit bij wat we eerder al kregen. Terug in de schoenen van Edward Kenway stappen na meer dan tien jaar was dus een fantastische 'trip down memory lane'.

Er zijn nog steeds wel wat kleine minpunten. Je merkte bij de originele game al dat sommige gameplay-elementen, die deels waren overgenomen uit Assassin's Creed 3 vanwege een erg korte releasecyclus bij Ubisoft, zelfs toen een beetje verouderd begonnen aan te voelen. Die elementen worden hier gelukkig deels aangepakt, maar toch blijven er ook nog wat restjes van over in Resynced. Daarnaast weet ik dat de meningen hierover verdeeld zijn, maar ik mis wel een beetje het 'modern-day' verhaal van de originele game. Nu was dit eerlijk gezegd juist een van de slechtste modern-day implementaties uit de hele serie, maar deze remake was dan ook een goede kans om dit te verbeteren.

Uiteindelijk is Resynced toch duidelijk de versie van de game waar ik nu terug naartoe ga als ik het verhaal opnieuw wil beleven. De grote verbeteringen wegen uiteindelijk zwaarder dan de kleine minpunten.

Welkom terug bij een van de beste Assassin's Creed-games

Assassin's Creed heeft wel meer goede hoofdpersonages gehad, maar de beste twee blijven voor mij toch wel Ezio Auditore (da Firenze) en Edward Kenway. Edward is enorm charismatisch, ook al lijkt hij in het begin alleen om zichzelf en om geld te geven, maar hij maakt ook wel echt een interessante karaktergroei door in dit verhaal naarmate het piratenavontuur ook steeds meer elementen van een typische Assassin's Creed-game erbij krijgt.

Resynced behoudt gelukkig grotendeels het oorspronkelijke verhaal, de vermakelijke personages en het gevoel van vrijheid dat de originele game je ook wist te bieden. Dat is maar goed ook, want die elementen waren al erg geliefd. De Caribische eilanden verkennen met Edward, zijn crew en natuurlijk zijn schip, de Jackdaw, voelt zoals vanouds, maar ziet er nu mooier uit en speelt stiekem toch ook wat soepeler.

Het blijft enorm leuk om door het Caribisch gebied te varen, hier en daar het gevecht aan te gaan met een veel te groot Spaans of Brits schip, en dan ergens aan te meren om een of andere schat te ontdekken.

Het is indrukwekkend dat Ubisoft het voor elkaar heeft gekregen om de nieuwe game grotendeels aan te laten voelen zoals fans van het origineel die game zich waarschijnlijk herinneren (als ze hem al eventjes niet meer gespeeld hebben). Ik weet namelijk nog dat ik ook bij de originele game onder de indruk was van hoe de omgeving eruitzag, maar ga je nu terug naar die game, dan is ziet het er toch in 2026 allemaal wat minder indrukwekkend uit dan je je herinnert. Deze remake zorgt ervoor dat de game wat "eleganter oud kan worden".

Personages zien er een stuk beter uit, hoewel Ubisoft-games op dat vlak nog steeds niet de beste visuals leveren, maar vooral de open-world ziet er hier prachtig en heel gedetailleerd uit. Het is soms gewoon een genot om een stukje op de open zee te varen en om je heen te kijken naar de eilanden en schepen.

De beste elementen van Assassin's Creed IV: Black Flag zijn hier gelukkig behouden en ze zien er mooier dan ooit tevoren uit. Niet alleen de visuals zijn aangepakt. Ook op het gebied van gameplay zijn de veranderingen overwegend positief, maar toch zijn er hier ook nog wel wat minpunten te vinden.

Een moderne(re) ervaring

De gameplay-veranderingen lijken op het eerste gezicht misschien niet gigantisch, zeker niet als je de originele game alleen rond zijn release hebt gespeeld en sindsdien niet meer. Toch zijn er stiekem heel veel kleine verbeteringen geïntroduceerd die de ervaring van Resynced wat beter aanpassen voor gamers in 2026.

Er zijn vooral veel 'quality-of-life'-updates voor de menu's de bediening en het 'inventory'-scherm. De game voelt op dit vlak wat meer als modernere titels uit de serie, zoals Assassin's Creed Shadows. Daarnaast brengt de nieuwere Anvil-game-engine ook dingen met zich mee zoals dynamisch weer, een dag/nachtcyclus en nog veel meer.

Ook de minigames in de game zijn aangepakt, zoals het beheren van Edwards vloot. Hoewel er soms wel wat te zeggen valt voor de charme van de simplistische minigames uit het origineel, passen de aangepaste versies in Resynced meestal wel wat beter bij een moderne game.

Je thuisbasis voelt iets meer als een echte thuisbasis, vol met bekende personages die rondlopen, in plaats van gewoon een plek om collectibles naar toe te brengen en om wat upgrades voor verschillende stores uit te voeren. Die stores zijn er nog steeds en ze zijn ook nog steeds te upgraden, maar dat voelt nu ook iets uitgebreider.

Twee van de onderdelen waarbij de upgrades zeker niet overbodig waren, zijn combat en parkour. Ik zal eerst wat dieper ingaan op parkour. De veranderingen voelen hier misschien ook niet gigantisch, en de sprong van de originele game naar Assassin's Creed Unity was groter, maar klimmen, rennen en springen door de steden en bossen in de game voelt wel merkbaar soepeler.

Terugkeren naar de originele games (tot Unity ongeveer) kan erg frustrerend zijn als je inmiddels de modernere, soepelere gameplay uit de serie (en natuurlijk andere games) gewend bent. Als je dan ineens weer te maken hebt met momenten waarop je duidelijk in een hooibaal wil springen, maar Ezio, Connor of Edward ineens beslist dat een landing midden op straat beter is, dan kan dat na de zoveelste keer toch wel een beetje gaan irriteren. Dat soort dingen merkte ik gelukkig veel minder in Resynced.

Ik denk ook dat Ubisoft over het algemeen een goed nieuw combatsysteem heeft gevonden voor deze remake. Bij de originele game was er echt vrijwel geen uitdaging bij de combat. Je kon wel genieten van heel veel leuke finishers, maar heel interessant was het qua gameplay niet. Voor de remake heeft Ubisoft wat inspiratie gehaald uit hoe combat in Assassin's Creed Mirage werkte. Dat voelt als een goede compromis, want de RPG-achtige combat uit Origins, Odyssey, Valhalla en Shadows past hier niet echt, maar de oude combat zou dus ook echt heel verouderd aanvoelen.

Nu is er dus een iets uitdagender (met nadruk op 'iets') systeem met parry's en dodges, plus light en heavy attacks en gewoon modernere controls. Ook zijn er nog steeds een aantal leuke finishers om naar te kijken. Wat alleen wel jammer is, is dat je nu in principe tijdens combat alleen nog maar zwaarden kan gebruiken (en tussendoor kan schieten met je ranged wapens). Weg is de combat met de hidden blades, maar ook met willekeurige wapens die je op kon pakken, zoals bijlen en muskets. Die hadden ook weer allemaal hun eigen finishers die voor wat meer variatie zorgden. Hoewel de combat op zichzelf dus wel iets uitdagender is, voelt het soms wat minder dynamisch.

Wat verder ook nog een leuke upgrade is, is dat de open-world nog iets meer open is gemaakt. Je kan in Resynced nu in principe overal in de oceaan zwemmen en ook onder water duiken. Er is dus nog meer om te verkennen. Daarnaast is er één toevoeging die de game meteen veel meer als een (moderne) Assassin's Creed-game laat voelen: een speciale 'crouch'-knop. Het kan in moderne games uit de serie soms best leuk zijn om gewoon het gevecht aan te gaan met een hele groep vijanden (bijvoorbeeld in Odyssey en Valhalla), maar tegelijkertijd ben ik toch wel vooral een fan van de stealth-aanpak bij deze games. De toevoeging van een crouch-knop maakt stealth ook echt ineens veel beter in deze remake.

Mix van fijne upgrades en gemiste kansen

Bij de grotere veranderingen heb ik wat meer gemixte gevoelens. Alle 'quality-of-life'-upgrades zijn echt top en de beste elementen van de originele game zijn dus grotendeels behouden, plus soepeler en mooier gemaakt. Er zijn ook dingen die niet zijn teruggekeerd en elementen die zijn toegevoegd.

Laten we maar beginnen met de nieuwe toevoegingen. Ten eerste krijgen sommige van de beste personages uit de game nu wat meer aandacht, met uitgebreidere verhaallijnen en dus ook nieuwe scènes. Dit zijn wat mij betreft dan ook uitstekende toevoegingen en deze voelen ook niet alsof ze pas 13 jaar later zijn toegevoegd.

Daarnaast zijn er ook nieuwe crewleden (officiers) die je kan rekruteren. Deze officiers geven je schip extra perks/abilities die erg handig kunnen zijn voor de naval combat. Je rekruteert ze door een reeks missies voor ze te voltooien. Die missies zijn over het algemeen leuke toevoegingen, maar voelen wel alsof ze iets minder goed aansluiten op de originele game.

De grootste verandering voor de content is echter het verwijderen van twee dingen: de multiplayer en het modern-day onderdeel van het verhaal. De multiplayer had ik overigens ook niet terug verwacht, maar (een vervanging voor) de modern-day mis ik persoonlijk wel een beetje.

Zoals ik eerder al aangaf, was het modern-day onderdeel in de originele game een van de zwakkere implementaties van dit typische Assassin's Creed-element. Daarnaast weet ik ook dat sowieso niet iedereen een fan was van de modern-day verhaallijn. Zeker bij Black Flag was het ook duidelijk dat Ubisoft niet helemaal meer leek te weten wat het ermee moest doen. Een directe remake van dat deel van de originele game was dan ook zeker niet nodig, maar het voelt wel als een gemiste kans om het gewoon volledig te schrappen. Een nieuwe versie die misschien wat beter aansluit op de modern-day elementen uit recentere games uit de serie was een leuke verrassing geweest, plus een mogelijkheid om dat deel van de game te verbeteren. Het is bovendien ook in de wereld van de games heel gemakkelijk uit te leggen waarom dit ineens anders zou zijn dan in de oorspronkelijke game en beide versies zouden hierdoor canon kunnen zijn.

Daarnaast zijn er nog steeds wat elementen waaraan je duidelijk kan merken dat dit een remake is van een oudere game, waarbij niet alles volledig herwerkt is. De AI van de vijanden voelt nog steeds heel erg dom en hoewel achtervolgingsmissies veel eenvoudiger en minder irritant zijn geworden, deels omdat je ze eigenlijk gewoon kan skippen door het doelwit gewoon te vermoorden, blijft het nog steeds een gameplay-element dat niet helemaal thuishoort in 2026.

Er zijn dus zeker wel wat minpunten te vinden, maar over het algemeen ben ik als grote Assassin's Creed-fan toch wel erg blij met deze remake. Nu wil ik niet ineens dat Ubisoft alleen nog maar remakes van oude succesvolle games gaat maken, maar als remakes van de eerste Assassin's Creed en het liefst Assassin's Creed II, Brotherhood en Revelations dezelfde respectvolle behandelingen zouden krijgen, zou ik daar zeker geen nee tegen zeggen. Dit soort remakes zijn een fantastische manier om opnieuw te genieten van je favoriete games die inmiddels al wat ouder zijn, zonder meteen te denken: "oei, dit is wel flink verouderd". Daarnaast maakt het de game ook weer toegankelijker voor een nieuw publiek en dat verdient het verhaal van Black Flag zeker.

Eindoordeel

Er zijn dus zeker wel wat minpunten te vinden, maar over het algemeen ben ik als grote Assassin's Creed-fan toch wel erg blij met deze remake.

Nou wil ik niet ineens dat Ubisoft alleen nog maar remakes van oude succesvolle games gaat maken, maar als remakes van de eerste Assassin's Creed en het liefst Assassin's Creed II, Brotherhood en Revelations dezelfde respectvolle behandelingen zouden krijgen, zou ik daar zeker geen nee tegen zeggen.

Dit soort remakes zijn een fantastische manier om opnieuw te genieten van je favoriete games die inmiddels al wat ouder zijn, zonder meteen te denken: "oei, dit is wel flink verouderd". Daarnaast maakt het de game ook weer toegankelijker voor een nieuw publiek en dat verdient het verhaal van Black Flag zeker.

Ik stap de komende tijd dan ook graag nog af en toe terug in deze wereld om nog wat collectibles te verzamelen en wat langer van de prachtige omgevingen te genieten, met als gevolg dat de nieuwe en oude 'sea shanties' weer vast komen te zitten in mijn hoofd, of ik dat nu wil of niet.

De adviesprijs van 59,99 euro voor deze remake voelt in de eerste instantie wel een beetje pijnlijk, zeker omdat er dus ook delen van de originele game verdwenen zijn. Toch merk je wel duidelijk dat er echt veel tijd en moeite in deze game is gestoken en er zijn natuurlijk ook nieuwe dingen toegevoegd. De prijs is dus nog wel redelijk te verantwoorden, maar je kan natuurlijk altijd wachten tot hij korting krijgt. Na 13 jaar te hebben gewacht op een remake, valt het wachten op een leuke korting hopelijk wel mee.

Voor pc-gamers die ook nog oudere Ubisoft-games hebben liggen, of in ieder geval genoeg 'Units' hebben verdiend in oudere Ubisoft-games, is er ook nog de mogelijkheid om via de Ubisoft Store 20% korting te krijgen door 100 Units in te leveren. Die verdien je gewoon door bepaalde taken te volbrengen in verschillende Ubisoft-games of zelfs gewoon tot een bepaald punt in het verhaal te komen. Elk beetje scheelt natuurlijk weer.

De Google Pixel 11 Pro mag dan lijken op de Pixel 10 Pro en Pixel 9 Pro, maar aan de binnenkant is wel het een en ander veranderd. Waar Google vorig jaar iets te sterk inzette op AI en al het andere leek te negeren, gaat er nu meer aandacht naar de camera's. Ik kon de Pixel 11 Pro al een week uitproberen en dit zijn mijn bevindingen.

Google Pixel 11 Pro review: prijs en beschikbaarheid

• Beschikbaar vanaf 1.199 euro
• In de winkel vanaf 19 augustus
• Basisopslag is verdubbeld naar 256GB

De prijzen van smartphones zijn dit jaar flink gestegen en toch kost de Google Pixel 11 Pro hetzelfde als de Google Pixel 10 Pro... ongeveer dan toch. De basisopslag bedraagt nu 256GB in plaats van 128GB en dat werd hoog tijd. Bij elk ander smartphonemerk was dit al zo en Google was de laatste die nog een Pro-telefoon verkocht met 128GB opslag.

De Google Pixel 11 Pro met 256GB opslag kost 1.199 euro, precies hetzelfde als de Pixel 10 Pro met 256GB opslag. Wie maar 128GB opslag nodig heeft en hoopte 100 euro te besparen, heeft echter pech. Een subtiele wijziging zien je bij de hoeveelheid RAM. De voorbije twee jaar hadden de Pro-versies van de Pixel altijd 16GB RAM en dat is nu teruggebracht naar 12GB voor de versie met 256GB opslag. Als je 16GB RAM wil, moet je de versie met 512GB of 1TB opslag kopen.

Daarnaast het gratis jaarabonnement Google AI Pro nu gehalveerd tot een gratis abonnement van zes maanden. Door al deze kleine compromissen is Google erin geslaagd de prijs hetzelfde te houden.

De grootste verbetering is de telefotocamera met 5x optische zoom. Die presteert beter bij weinig licht en kan nu nog verder digitaal zoomen. Afgezien van het formaat en de batterij is de Pixel 11 Pro weer een exacte match met de grotere Pixel 11 Pro XL. Je verliest daarom geen functies door voor de kleine Pixel te kiezen en dat is positief.

• Prijs-kwaliteit score: 4/5

Google Pixel 11 Pro review: specs

Google Pixel 11 Pro review: design

• Camerabalk heeft nu het HiLight-lampje...
• ... dat momenteel volstrekt nutteloos is
• Stevig ontwerp met krasbestendig display

Aan het ontwerp is niets drastisch veranderd naast een paar nieuwe kleuren. Het grootste verschil bevindt zich bij de camerabalk. Die is nu volledig gemaakt van glas met aan de rechterkant het "HiLight". Dit is een soort filter bovenop de flits met lampjes die verschillende kleuren kunnen hebben. Het HiLight kan oplichten wanneer Gemini naar je luistert en nadenkt, en wanneer een van je contacten belt. Je kan een kleur toewijzen aan elk contact en op die manier weet je of die persoon belt als je Pixel 11 Pro met het scherm naar beneden ligt.

Het probleem is dat HiLight zoveel meer had kunnen zijn. Je zou misschien denken dat het lampje in een kleur kan oplichten bij een sms of WhatsApp-bericht van een bepaald contact. Helaas, dit werkt uitsluitend bij inkomende oproepen wanneer iemand je "gewoon" belt. Als iemand je belt via WhatsApp (of een andere app), zal HiLight ook niets doen. Het enige dat ik momenteel zie in HiLight is een heleboel gemiste kansen. HiLight neemt trouwens de plaats in van de temperatuursensor.

Los daarvan heeft de Pixel 11 Pro weer grofweg dezelfde afmetingen als de vorige Pro's, op een paar millimetertjes na. Google heeft niet geprobeerd om de telefoon zo dun of licht mogelijk en dat moet wat mij betreft ook niet. Dit is een compacte telefoon die ik makkelijk met één hand kan gebruiken en dat blijft voor mij het belangrijkste. Er is opnieuw een IP68-certificering aanwezig die bescherming biedt tegen onderdompeling in water tot 1,5 meter diep voor 30 minuten. Verder is het display van weer Gorilla Glass Victus 2 en de zijkanten zijn van aluminium. Google heeft wel een "krasbestendig coating" aangebracht die de Pixel 11 Pro twee keer krasbestendiger moet maken.

Pixelsnap is weer van de partij en doet niets nieuws. Je kan weer verschillende magnetische accessoires vastmaken aan de Pixel 11 Pro zonder dat je daarvoor eerst een speciale case met magneten moet kopen. De magnetische Pixelsnap-oplader is wel verbeterd en kan de Pixel 11 Pro nu met 25W opladen.

• Design score: 4,5/5

Google Pixel 11 Pro review: display

• 6,3-inch Super Actua display
• Dynamische 1-120Hz refresh rate
• Piekhelderheid is weer wat hoger 3.600 nits

Google heeft de gewoonte om het scherm elk jaar ongeveer 10 procent helderder te maken. De Pixel 10 Pro kon 3.300 nits halen, terwijl de Pixel 11 Pro nu een piekhelderheid van 3.600 nits kan halen. In de praktijk merkte ik dit verschil niet echt en was het scherm gewoonweg altijd helder genoeg. Er is een dynamische refresh rate aanwezig die kan zakken tot 1Hz en kan stijgen tot 120Hz, wat zorgt voor een vloeiende ervaring.

Gebruikers klagen hier en daar over de iets dikkere schermranden. En ja, de randen zijn inderdaad een tikkeltje dikker dan die van Samsung, Xiaomi of Motorola. Toch zijn ze niet zo storend dik als die van een telefoon van 200 euro en ze zijn ook volledig symmetrisch. Persoonlijk maakt dat zwarte randje van 1 mm me niets uit, want daartussen zit wel gewoon een uitstekend scherm. Onder het scherm zit trouwens weer een ultrasone vingerafdrukscanner die zowel nauwkeurig als snel werkt.

Google heeft daarnaast de screensavers uitgebreid. Wanneer de Google Pixel 11 Pro oplaadt (zowel draadloos als met kabel), heb je de mogelijkheid om een screensaver in te stellen. Je kan nu verschillende schermen elkaar laten afwisselen (de tijd, het weer, een fotoalbum) en hebt meer opties om elke screensaver te personaliseren.

• Display score: 5/5

Google Pixel 11 Pro review: software

• Android 17 uit de doos en 7 jaar updates
• Weer enkele AI-functies die hier niets doen
• Rambler (Kletskous) is verrassend nuttig (maar werkt niet in het Nederlands)

De software van de Pixel-smartphones bestaat de laatste jaren vooral uit nieuwe AI-functies... die hier meestal niet werken. Die trend zet zich helaas voort. De meeste nieuwe AI-functies in de Pixel 11 Pro werken hier ofwel niet ofwel niet in het Nederlands. Op basis van de voorbije jaren heb ik daarnaast het vermoeden dat die functies hier ook nooit zullen werken. Kijk maar naar Pixel Studio, dat verscheen op de Pixel 9 Pro en twee jaar na datum nog steeds niet beschikbaar is in Nederland of België.

Het enige nieuwe dat je nu kan doen, is aan Gemini vragen om je een dagoverzicht te geven. Hier zie je dan het weer, je afspraken en de hoogtepunten van het nieuws. Het lijkt op wat Samsung doet met Now Brief, maar dan beperkter. In de VS kan Gemini bijvoorbeeld op basis van contextgebaseerde info suggesties geven voor de volgende actie op de Pixel 11 Pro. Als een vriend vraagt om een drankje te gaan doen op dinsdag om 19u, dan kan Gemini op basis van je agenda een antwoord voorstellen.

Wat je hier wel kan doen, is Rambler (Kletskous) gebruiken... maar niet in het Nederlands. Rambler zit ingebouwd in het Gboard-toetsenbord en is een vorm van spraakgestuurd typen met een flinke snuif AI. Als je bijvoorbeeld je bericht inspreekt en halverwege beseft dat je aan het begin een fout hebt gemaakt, kan je gewoon vragen om die fout aan te passen. Als je klaar bent, verwerkt Rambler alles tot één mooie tekst. Je kan daarna nog vragen om de toon van die tekst aan te passen. Omdat dit niet in het Nederlands werkt, heb ik dit in het Engels gebruikt en dat werkte verrassend goed. Of het nu boodschappenlijstjes, recepten of gewoon domme anekdotes voor vrienden waren, Rambler gaf altijd de juiste tekst terug.

Ten slotte draait de Google Pixel 11 Pro Android 17 uit de doos. Opnieuw maakt Google de belofte van zeven jaar updates en op basis van mijn ervaringen met andere Pixels zijn de security-updates er altijd netjes op tijd aan het begin van de maand. Elke drie à vier maanden komt er nog een grotere update met nieuwe functies, die Google een "Pixel Drop" noemt.

• Software score: 4/5

Google Pixel 11 Pro review: camera's

• Verbeterde telefotocamera presteert beter bij weinig licht
• Camera Looks geven je controle over de nabewerking van foto's
• Magische Opname kan heel handig zijn

Vorig jaar was al bij al een kleine teleurstelling op cameravlak. De hardware was namelijk niet veranderd en de enige verbeteringen waren softwarematig. Daar brengt de Pixel 11 Pro verandering in. De 50MP-hoofdcamera en 48MP-groothoekcamera zijn hetzelfde, terwijl de 48MP-telefotocamera met 5x optische zoom een grotere sensor heeft waardoor hij beter presteert bij weinig licht. Daarnaast is de ProRes (digitale) zoom nu verhoogd van maximaal 100x naar 120x.

Een andere belangrijke aanpassing zie je wanneer je de camera voor het eerst opstart. Google noemt dit Camera Looks en het geeft je enige controle over de automatische nabewerking van foto's. Het gaat om subtiele verschillen in de kleur, maar het is wel de eerste keer dat je dit proces als gebruiker kan beïnvloeden op een Pixel. Het is een welkome update waar velen al jaren om vroegen.

Over naar de eigenlijke foto's. Ook daar is een nieuwe functie toegevoegd, genaamd Magische Opname. Met één druk op de knop begint de Pixel 11 Pro een video te maken. Tik nog eens op de knop om te stoppen en daarna selecteert hij automatisch een combinatie van foto's en video's uit dat fragment. Dit is vooral nuttig bij bewegende onderwerpen, zoals spelers in een sportwedstrijd of op de dansvloer. Dit levert in de praktijk ook goede resultaten op, al moet je soms even wachten tot de verwerking volledig klaar is. Hoe langer de video van de Magische Opname, hoe meer foto's de Pixel 11 Pro hiermee kan maken en hoe langer je moet wachten.

De verbeterde 120x Pro Res Zoom blijft eigenlijk net zo'n grote gimmick als de 100x. Het eindresultaat is grotendeels het werk van AI en dit zijn geen foto's die je wil delen op sociale media of wil laten printen in een fotoalbum. In de galerij hieronder zie je één foto van bladeren aan een boom en hoewel het indrukwekkend is, dat de AI de bladeren goed heeft nagemaakt, is de foto alsnog onbruikbaar (en overbelicht).

De camerakwaliteit over het algemeen is heel erg goed. Foto's met de verschillende camera's zijn consistent, behouden veel details, hebben een goed dynamisch bereik en zien er realistisch uit. De verbeterde nachtmodus doet ook wat hij belooft: het duurt nu veel minder lang om bij weinig licht een foto te maken en bewegingen worden scherper vastgelegd. De telefotocamera presteert op zijn beurt opvallend beter bij weinig licht. 5x optische zoom zorgt voor de beste resultaten, maar ook foto's met 10x zoom kunnen soms heel goed zijn. Dat zie je hieronder bijvoorbeeld bij de foto van het vliegtuig.

Of ik nu stilstaande voorwerpen, bewegende personen, dieren of wat dan ook fotografeerde, de Pixel 11 Pro wist consistent goede resultaten af te leveren.

Voorbeeldfoto's

• Camera score: 5/5

Google Pixel 11 Pro review: prestaties

• Tensor G6 reageert heel vlot, maar loopt achter bij games
• Upgrade naar 256GB basisopslag was nodig
• 12GB RAM in plaats van 16GB RAM merk je niet in de praktijk

Het goede nieuws is dat de Google Pixel 11 Pro nu met minimaal 256GB komt in plaats van 128GB. Het slechte nieuws is dat de basisversie nu maar 12GB RAM in plaats van 16GB RAM heeft. Voor deze review had ik die basisversie en ik merkte in de praktijk geen verschil met de Pixel 10 Pro die wel altijd 16GB RAM heeft.

De Tensor G6, de chip die Google zelf ontwikkelt, focust wederom op AI-taken. Bij standaardgebruik presteert de Pixel 11 Pro enorm vlot. Apps openen snel, foto's worden snel gemaakt en op bijna geen enkel moment zal de telefoon traag aanvoelen... De zwakke plek van de chip is voor het derde jaar op rij de GPU. Normaal zou een telefoon in deze prijsklasse Honkai Star Rail op hoge instellingen bij 60fps moeten kunnen draaien zonder haperingen. Dat kan de Pixel 11 Pro helaas niet. Ik had snel last van frame drops en moest de instellingen naar medium terugschroeven om stabiel 60fps te halen.

Niet elke gebruiker zal dit storend vinden, maar toch kan ik dit hier niet negeren. Elke andere telefoon in deze prijsklasse, van de Galaxy S26 Ultra tot de OPPO Find X9 Ultra, kan naast alle AI-taken ook games op de hoogste instellingen draaien. Google zegt ten slotte dat er een vapor chamber in de Pixel 11 Pro zit voor betere koeling, hoewel ik dat in de praktijk niet per se merkte.

• Prestaties score: 4/5

Google Pixel 11 Pro review: batterij

• 4.850mAh-batterij gaat de hele dag mee
• Draadloos opladen met Pixelsnap-oplader kan met 25W
• Omgekeerd draadloos opladen kan niet

De batterij is een oude bekende. In de Pixel 11 Pro zit een 4.850mAh-batterij met 30W-snelladen. Dat is zowel een kleine batterij als lage oplaadsnelheid. Veel merken zijn nu overgestapt naar silicium-koolstof batterijen met een hogere capaciteit, maar Google hoort nog niet bij deze club. Er is wel goed nieuws voor fans van draadloos laden, want met de juiste Pixelsnap-oplader kan dat nu met 25W (tegenover 15W bij de Pixel 10 Pro).

Of je nu met kabel of de Pixelsnap-oplader oplaadt, de batterij van de Pixel 11 Pro zit na een halfuurtje voor ongeveer de helft vol. Daar win je in 2026 echt geen prijzen meer mee en dit is het grote voordeel van de Pixel 11 Pro XL. Die is in dezelfde tijd al voor 70% opgeladen.

De uiteindelijke batterijduur van de Pixel 11 Pro ligt in lijn met zijn voorgangers. Bij gemiddeld tot zwaar gebruik kan je hem een dag gebruiken. Twee dagen gebruik lijkt me niet realistisch. Ook op dagen waarop geen games speelde, weinig foto's maakte en niet de hele tijd muziek luisterde, ging ik naar bed met zo'n 20 à 30 procent in de tank. Bij zwaarder gebruik zat dit soms rond de 10 procent. Het is niet per se slecht, maar de concurrentie doet het veel beter op dit vlak.

Ten slotte nog een belangrijk punt: omgekeerd draadloos opladen is niet mogelijk. Alle ander premium Android-smartphones kunnen dit wel.

• Batterij score: 4/5

Moet je de Google Pixel 11 Pro kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Google Pixel 11 Pro: alternatieven

Fairphone lanceert gewoonlijk elke twee jaar een nieuwe smartphone. Zo zagen we vorig jaar de Fairphone (Gen. 6), die meer dan ooit inzette op modulariteit, duurzaamheid en bewust omgaan met je smartphone. Het Nederlandse bedrijf komt iets meer dan een jaar later toch al met een opvolger, de Fairphone (Gen. 6+). Het plusje wil zeggen dat dit geen radicale heruitvinding is, maar wel een kleine upgrade. Ik kon hem enkele weken voor de lancering al uitproberen.

Fairphone (Gen. 6+) review: prijs en beschikbaarheid

• Adviesprijs van 649 euro, 50 euro duurder dan vorige versie
• Één configuratie: 12GB RAM en 256GB opslag
• Beschikbaar sinds midden augustus 2026

De Fairphone (Gen. 6+) is op 18 augustus 2026 aangekondigd en in de verkoop gegaan. Er is één configuratie beschikbaar met 12GB RAM en 256GB opslag (uitbreidbaar met microSD) voor een adviesprijs van 649 euro. Dit is 50 euro duurder dan de normale Fairphone (Gen. 6) en aangezien je hier 12GB i.p.v. 8GB RAM krijgt, is die prijsstijging logisch. Naast de extra RAM heeft de Fairphone (Gen. 6+) nog een krachtigere chip, met name de Snapdragon 7s Gen 4.

Op elk ander vlak is dit eigenlijk dezelfde telefoon met dezelfde vervangbare onderdelen. Het onderste deel van de achterkant kan je opnieuw losschroeven en vervangen met een andere backplate met accessoire. Mijn persoonlijke favoriet is de backplate met Fingerloop voor extra grip met één hand. Er is bijvoorbeeld ook een backplate met ingebouwde pasjeshouder.

De prijs van de Fairphone is altijd een lastig onderdeel geweest. Als je het hele duurzame aspect achterwege laat, kan je voor minder geld een smartphone met gelijkaardige specs vinden. De Google Pixel 10a is bijvoorbeeld een goedkoper, krachtiger alternatief met betere camera's en handige AI-functies.

• Prijs-kwaliteit score: 4/5

Fairphone (Gen. 6+) review: design

• Nieuwe kleur: Cobalt Blue
• Hetzelfde ontwerp als zijn voorganger
• Is niet volledig waterbestendig (IP55)

Het ontwerp van de Fairphone (Gen. 6+) is precies hetzelfde als dat van de Fairphone (Gen. 6). Het enige verschil is dat de witte versie van het origineel is vervangen door een blauwe versie, Cobalt Blue, die je hier op de foto's ziet.

Voor wie niet bekend is met dit ontwerp, een korte samenvatting van mijn review van vorig jaar. Bijna elk onderdeel van de Fairphone (Gen. 6+) is vervangbaar, van de batterij tot de camera's en het display. In dit geval is het modulaire ontwerp ook functioneel. Het onderste deel van de backplate zit vast met twee schroefjes. Schroef die los en je kan de backplate vervangen. Er zijn daarnaast andere backplates met accessoires, waaronder de pasjeshouder en Fingerloop. Zo hoef je geen dikke case rond je telefoon te doen, aangezien dit accessoire deel uitmaakt van de telefoon zelf.

Een nadeel van dit ontwerp is de waterbestendigheid. De Fairphone (Gen. 6+) is opnieuw IP55 gecertificeerd. Dat wil zeggen dat hij bestand is tegen spatwater (een regenbui), maar niet tegen volledige onderdompeling (een duik in een emmer water). Het scherm is op zijn beurt gemaakt van Gorilla Glass 7i, dat redelijk krasbestendig is. De rest van het ontwerp is van plastic en dat heeft één groot voordeel: in tegenstelling tot glas kan plastic niet in 1.000 kleine stukjes barsten. Aan de rechterkant zit opnieuw de aan/uitknop met ingebouwde vingerafdrukscanner en die werkt nauwkeurig. Daarboven zit "de Switch", een limoengroene schuifknop. Hij is in de eerste plaats bedoeld om de Moments-modus in te schakelen, maar je kan er ook andere acties aan koppelen, zoals het inschakelen van de niet-storen modus of de zaklamp.

• Design score: 4,5/5

Fairphone (Gen. 6+) review: display

• 6,3-inch display met dikke schermranden
• OLED-paneel met 120Hz refresh rate en 1.400 nits piekhelderheid
• Refresh rate werkt nu wel naar behoren... maar de helderheid niet

Aan het display heeft Fairphone helemaal niets veranderd. Dit is opnieuw kleurrijk OLED-display van 6,3 inch met resolutie van 1116 x 2484 pixels, piekhelderheid van 1.400 nits en refresh rate van 120Hz. De schermranden zijn vrij dik, wat vermoedelijk nodig is voor het modulaire ontwerp. Als je hiermee kan leven, is dit een prima scherm.

Bij de Fairphone (Gen. 6) had ik wel een probleem met de refresh rate. Normaal moest die dynamisch schakelen tussen 10Hz, 30Hz, 60Hz, 90Hz en 120Hz. In de praktijk zat hij op willekeurige moment vast op een te lage refresh rate. Dit is inmiddels wel opgelost met een software-update. De nieuwe Fairphone (Gen. 6+) had hier gelukkig geen last van en alle animaties op het scherm zagen er daardoor soepel uit.

Het scherm is echter niet volledig probleemvrij. Ik had namelijk wel problemen met de automatische helderheid. 1.400 nits is zeker niet extreem helder, maar wel genoeg in de meeste omstandigheden. Vooral binnenshuis merkte ik dat de helderheid vaak te laag werd ingesteld. Pas wanneer ik de lichtsensor naar het raam toe hield, werd het scherm helderder. Je kan ook de handmatige slider gebruiken om dit op te lossen. Dit is zeker niet het einde van de wereld, maar kan wel irritant worden na een tijdje.

• Display score: 4/5

Fairphone (Gen. 6+) review: camera

• Dezelfde camera's: 50MP (primair) + 13MP (groothoek) + 32MP (selfie)
• Ultra-wide neemt weer foto's
• Camera-app reageert wat sneller, maar kan nog steeds haperen

De Fairphone (Gen. 6+) behoudt precies dezelfde camera's: een 50MP-hoofdcamera, 13MP-groothoekcamera en 32MP-selfiecamera. De hoofdcamera maakt weer gebruik van de Sony Lytia 700C-lens, die voor betere foto's bij weinig licht moet zorgen.

De cameraprestaties zijn daardoor grotendeels hetzelfde. Vooral de hoofdcamera presteert goed en in de juiste omstandigheden zijn foto's bij weinig licht erg goed. De nachtmodus wordt bovendien automatisch geactiveerd en heeft meestal een tweetal seconden nodig om zijn werk te doen. Het contrast met de groothoekcamera blijft groot. Die heeft een kleiner dynamisch bereik en wordt bijna waardeloos bij nachtfoto's.

Een voordeel van de iets snellere chip is dat de camera-app van de Fairphone (Gen. 6+) sneller reageert. Ik kon makkelijker meerdere foto's na elkaar nemen, de nabewerking ging sneller en de app is maar één keer helemaal vastgelopen. Op dat moment was het ook heel warm buiten en was menig telefoon aan het oververhitten. Er waren nog wat kleine haperingen, maar die waren veel minder storend.

Een laatste punt is dat Fairphone nu hun eigen Galerij-app heeft. Hiervoor was Google Foto's de standaard-app of moest je in de Bestanden-app op zoek naar foto's. De eigen Galerij-app van Fairphone geeft gebruikers nu een vooraf geïnstalleerde app die volledig veilig is.

• Camera score: 3/5

Voorbeeldfoto's

Fairphone (Gen. 6+) review: prestaties en software

• Snapdragon 7s Gen 4 met 12GB RAM werkt veel vlotter
• Wel Gemini, maar nog steeds geen Circle to Search
• Belofte van zes Android-updates en security-updates t/m 2033

Nu komen we bij de echte upgrade. In de Fairphone (Gen. 6+) zit een Snapdragon 7s Gen 4 en 12GB RAM. Dat is op beide vlakken een verbetering ten opzichte van de Fairphone (Gen. 6). De opslagcapaciteit blijft wel 256GB en je kan dit nog steeds uitbreiden met een microSD-kaart.

De telefoon voelde vanaf de eerste minuut wat sneller. Dit is niet de krachtigste chip van het jaar, maar omdat de Fairphone (Gen. 6+) heel lichte software heeft, werkt alles heel vlot. Apps gaan snel open, laadtijden zijn kort, wisselen tussen apps gaat probleemloos... Ik zou de ervaring vergelijkbaar durven noemen met die van de Pixel 10a.

Games gaan dit keer vlotter. Ik kon Honkai Star Rail op medium instellingen met 60 fps spelen en dat ging vrij stabiel. Pas na een halfuur werd de telefoon heet en zelfs dat had geen grote impact op de prestaties. Ook Hearthstone ging zonder enige problemen. De Fairphone (Gen. 6+) is niet de ultieme krachtpatser, maar deze prestatieboost zorgt er wel voor dat hij nu een iets groter publiek aanspreekt.

Je krijgt hier een schone versie van Android 16 zonder enige bloatware, dubbele apps of andere extra's. De enige extra app is de Fairphone-app, met o.a. info over de garantie, en de galerij-app die ik hierboven al aanhaalde. Het is bijna ironisch dat Google zelf meer extra's toevoegt aan Android.

Goed nieuws voor mensen die AI-moe zijn, want de Fairphone (Gen. 6+) heeft bijna geen AI. Je krijgt Gemini als standaard spraakassistent en dat is het dan ook. Ik vind het jammer dat Circle to Search hier nog steeds niet werkt, want in sommige situaties is dit een handige manier om snel naar voorwerpen te zoeken. Ik gebruik het op mijn eigen telefoon ook vaak om de naam van een liedje op te zoeken.

De software heeft weer een kleine keerzijde. Fairphone belooft hier zes Android-updates (tot en met Android 22) en zeven jaar security-updates (tot en met 2033). Het probleem is en blijft dat Fairphone geen vlekkeloze reputatie heeft. Zo is er een keertje een update overgeslagen en is Fairphone van Android 13 naar Android 15 gegaan. De update kwam er dus wel degelijk, maar gebruikers zaten meer dan een jaar met een oude Android-versie. Ook security-updates laten soms op zich wachten, al is me verteld dat bepaalde providers voor die vertraging kunnen zorgen. Wie de schuldige is, maakt me hier niet uit, want uiteindelijk hebben de gebruikers hun update te laat.

• Prestaties en software score: 4/5

Fairphone (Gen. 6+) review: batterij

• 4.415mAh-batterij met 30W-snelladen
• Geen kabel of adapter in de doos
• Batterij gaat minder lang mee door snellere chip

De Fairphone (Gen. 6+) wint terrein bij de prestaties, maar verliest daardoor terrein bij de batterijduur. De telefoon bevat dezelfde 4.415mAh-batterij met 30W-snelladen en bij de vorige versie was dat genoeg voor een hele dag gebruik. Hier merkte ik wel dat ik 's avonds de oplader erbij moest halen om comfortabel het einde van de dag te kunnen halen.

Games hebben veruit de grootste impact op de batterij. Als je iemand bent die in de trein naar het werk wat gamet, dan moet je hoe dan ook overdag de batterij even bijladen. Dat gaat trouwens wel vrij snel. In een halfuurtje ging ik van 0 naar ongeveer 50 procent.

Ook als je overdag niet gamet en gewoon wat scrolt op TikTok, berichten stuurt en foto's maakt, kan de batterij het toch opgeven voor bedtijd. De gps is een ander onderdeel dat flink wat batterij opslurpt. Toen ik in de Uber naar huis zat met het scherm de hele tijd ingeschakeld, zakte de batterij na 30 minuten met ongeveer vijf procent met batterijbesparing ingeschakeld.

Ik kan de batterij niet helemaal afkraken, want het feit dat je hem gewoon kan vervangen door twee schroefjes los te draaien, blijft een pluspunt. Als de batterijgezondheid na verloop van tijd te slecht is, kan je gewoon zelf een nieuwe batterij kopen en installeren.

• Batterij score: 3/5

Moet je de Fairphone (Gen. 6+) kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Fairphone (Gen. 6+): alternatieven

Anker Zolo 140W oplader review

De naam is niet bepaald lekker kort: Anker Zolo 140W USB-C Oplader GaN Snellader. Toch moet je je daar niet door laten afschrikken. Achter die lange naam zit namelijk een opvallend complete oplader met vier poorten, een maximaal vermogen van 140W, een ingebouwd display en genoeg kracht om niet alleen smartphones en tablets, maar ook laptops op te laden. De vraag is vooral of hij zijn prijs van 69,99 euro waard is.

Die vraag wordt steeds relevanter. Zoals je misschien al weet, zijn de regels rond opladers in de EU de afgelopen jaren flink veranderd. Bij veel smartphones krijg je al geen adapter meer in de doos en sinds 28 april 2026 gelden vergelijkbare regels ook gelden voor laptops. Nieuwe laptops moeten via USB-C kunnen opladen en fabrikanten moeten consumenten de mogelijkheid geven om een laptop zonder oplader te kopen. In de praktijk betekent dat waarschijnlijk dat steeds meer laptops zonder adapter geleverd worden.

Dat klinkt handig als je thuis al een goede USB-C-lader hebt liggen, maar daar zit meteen de valkuil. Niet elke USB-C-oplader is geschikt voor een laptop. Een kleine telefoonlader van 20W of 30W is prima voor je smartphone, maar kan te zwak zijn voor een laptop. In het beste geval laadt je laptop traag op. In het slechtste geval loopt de batterij alsnog leeg terwijl je aan het werk bent, of weigert de laptop goed te functioneren. Daarom wordt het belangrijker om te letten op het vermogen, de kwaliteit en de ondersteunde laadstandaarden van je oplader.

Daar komt de Anker Zolo 140W goed van pas. Met een totaalvermogen van 140W heeft deze lader genoeg in huis voor een MacBook of andere laptop die via USB-C oplaadt. De twee krachtigste USB-C-poorten kunnen afzonderlijk tot 140W leveren wanneer je één apparaat aansluit. Gebruik je meerdere poorten tegelijk, dan wordt het vermogen slim verdeeld over de aangesloten apparaten. Zo kun je bijvoorbeeld je laptop, smartphone, tablet en oordopjes tegelijk opladen zonder vier losse adapters nodig te hebben.

De lader heeft in totaal vier poorten: drie USB-C-poorten en één USB-A-poort. De krachtigste USB-C-aansluitingen zijn bedoeld voor apparaten die veel vermogen vragen, zoals een laptop. Volgens Anker kun je een 15-inch MacBook Air in ongeveer 30 minuten tot 50 procent opladen. De extra USB-C-poort en USB-A-poort zijn vooral handig voor kleinere apparaten, zoals een smartphone, smartwatch, powerbank of draadloze oordopjes.

In gebruik is vooral het display een fijne toevoeging. Bovenop de oplader zit een helder kleurenscherm waarop je kunt zien wat er precies gebeurt. Je ziet onder meer hoeveel vermogen elke poort gebruikt, wat de temperatuur van de lader is en hoeveel watt er in totaal wordt geleverd. Dat is niet alleen leuk voor wie graag cijfers ziet, maar ook praktisch. Je merkt meteen of je laptop echt snel laadt, of dat een kabel of poort niet het vermogen levert dat je verwacht. Vanuit daar kan je verder troubleshooten als dit een consistent probleem is.

Ook de ingebouwde temperatuurcontrole is een pluspunt. Anker gebruikt ActiveShield 2.0, een systeem dat de temperatuur continu in de gaten houdt. Volgens Anker gebeurt dat meer dan drie miljoen keer per dag. Dat klinkt misschien als marketingtaal, maar het idee erachter is nuttig: de oplader bewaakt zichzelf en past de prestaties aan wanneer dat nodig is. Zeker bij een compacte lader met zo’n hoog vermogen is dat geen overbodige luxe.

De GaN-technologie helpt daarbij. GaN-laders zijn doorgaans compacter en efficiënter dan traditionele opladers, waardoor je meer vermogen krijgt in een kleinere behuizing. Dat maakt de Anker Zolo 140W handig voor op je bureau, maar ook voor onderweg. Je hoeft geen aparte laptoplader, telefoonlader en tabletadapter meer mee te nemen.

Daarnaast krijg je een USB-C-naar-USB-C-kabel van 1,8 meter meegeleverd. Dat is prettig, want bij krachtige laders is de kabel minstens zo belangrijk als de adapter zelf. Niet elke USB-C-kabel ondersteunt hoge vermogens, dus het is fijn dat je meteen een geschikte kabel in de doos krijgt.

Het grootste nadeel blijft de prijs. Met een verkoopprijs van doorgaans 69,99 euro is dit geen goedkope oplader. Tegelijk krijg je daar wel veel voor terug: vier poorten, 140W vermogen, GaN-technologie, een kleurendisplay, actieve temperatuurcontrole en een lange USB-C-kabel.

De Anker Zolo 140W USB-C Oplader is daarom vooral interessant voor wie één krachtige lader zoekt voor meerdere apparaten. Heb je alleen een smartphone op te laden, dan is dit overkill. Gebruik je dagelijks een laptop, smartphone, tablet en accessoires, dan is dit juist een erg praktische oplossing. Hij is snel, compact, overzichtelijk en krachtig genoeg om de nieuwe USB-C-realiteit een stuk minder verwarrend te maken.

Anker Zolo 140W oplader review: prijs en specs

Moet je de Anker Zolo 140W oplader kopen?

Koop hem als…

Koop hem niet als…

Samsung Galaxy A57: review in een notendop

Samsung pakt altijd groots uit met de Galaxy S-serie aan het begin van het jaar, maar de goedkopere Galaxy A-reeks wordt vaker gekocht. Het topmodel van deze budgetserie in 2026 is de Samsung Galaxy A57, die enkele functies van de Galaxy S26 overneemt, waaronder het uitstekend updatebeleid en de dunne vormfactor.

De Samsung Galaxy A57 bevat geen wereldschokkende verbeteringen ten opzichte van de Galaxy A56 uit 2025, terwijl de prijs wel met enkele tientjes is gestegen. Het scherm is nog steeds erg goed, de telefoon is wat lichter, de batterij gaat ruim een dag mee, de schermranden zijn dunner en dat zijn eigenlijk de grootste pluspunten.

Het grootste probleem is dat de Samsung Galaxy A57 traag is binnen zijn prijsklasse. Vooral games gaan moeizaam en ook bij standaardgebruik is hij merkbaar trager dan concurrenten. Zo werd Spotify bijvoorbeeld steeds afgesloten wanneer ik te snel foto's na elkaar nam. Ook de vingerafdrukscanner reageert vrij traag.

De camera's zijn verder prima, maar lopen opnieuw achter op andere Android-smartphones. De Nothing Phone (4a) Pro heeft bijvoorbeeld een telefotocamera, terwijl de Galaxy A57 een veel minder nuttige macrocamera heeft. De camera-app begint daarnaast wat te haperen als als je snel meerdere foto's na elkaar maakt.

Samsung Galaxy A57 review: prijs en beschikbaarheid

• Beschikbaar sinds midden april 2026
• Adviesprijs van 529 euro
• 50 euro duurder dan Galaxy A56

Eerst het slechte nieuws: de adviesprijs van de Galaxy A57 is 50 euro hoger dan die van de Galaxy A56. De telefoon begint bij 529 euro en daarvoor krijg je de versie met 8GB RAM en 128GB opslag. Voor 256GB opslag betaal je 589 euro en de hoogste configuratie met 12GB RAM en 512GB opslag kost 769 euro. Dit is ook de eerste keer dat een telefoon in de Galaxy A-serie 512GB opslag heeft.

Hier hoort een kleine kanttekening bij: Samsung-telefoons dalen erg snel in prijs. De Galaxy A57 met 128GB opslag vind je op het moment van schrijven al voor ongeveer 350 euro en de versie met 256GB opslag kost ongeveer 400 euro.

De concurrentie is niet mild. De meeste Android-smartphones in deze prijsklasse hebben standaard 256GB opslag. Dat is het geval bij de Redmi Note 15 Pro Plus, Poco F7 en OnePlus Nord 5. Het grootste probleem zijn de algemene prestaties. De Galaxy A57 is trager dan de drie smartphones hierboven en dat verschil merk je ook echt in de praktijk.

Het updatebeleid is wel een groot pluspunt: de Samsung Galaxy A57 zal zes jaar software-updates ontvangen. Daarmee loopt hij slechts één jaartje achter op de Google Pixel 10a, die momenteel de middenklasser is met het beste updatebeleid.

• Prijs-kwaliteit score: 3,5/5

Samsung Galaxy A57 review: specs

Samsung Galaxy A57 review: design

• Dun en licht ontwerp voelt premium aan
• Verbeterde waterbestendigheid (IP68)
• Trage vingerafdrukscanner

De Samsung Galaxy A57 heeft een van de minder nuttige eigenschappen van de flagship smartphones overgenomen: hij is dunner en lichter geworden. De telefoon is nu 6,9 mm dik en is daarmee zelfs ietsje dunner dan de Galaxy S26. Hij weegt nu ook nog maar 179 gram, ongeveer 20 gram minder dan de Galaxy A56. Dit zorgt ervoor dat de telefoon goed in de hand ligt en premium aanvoelt.

Aan het algemene ontwerp is verder niets veranderd. Het stukje aan de rechterkant met de aan/uitknop en volumeknop is opnieuw wat dikker zodat je de knoppen makkelijker vindt, terwijl de camera's in een verticale balk onder elkaar staan. De voor- en achterkant zijn gemaakt van Gorilla Glass Victus+ en de zijkanten zijn van aluminium.

Samsung heeft de waterbestendigheid wel verbeterd. De Galaxy A57 heeft nu een IP68-certificering en kan daardoor een halfuur ondergedompeld worden in zuiver water op een diepte van maximaal 1,5 meter.

De vingerafdrukscanner zit ten slotte vrij ver tegen de onderrand van het scherm. Persoonlijk vind ik het fijner als hij wat hoger zit en dat is ook zo bij de Galaxy S26-serie. De scanner zelf reageert enorm traag en omdat ik snellere scanners gewend ben (ook in deze prijsklasse), haalde ik mijn vinger er vaak te snel af.

• Design score: 4/5

Samsung Galaxy A57 review: display

• Ongeveer hetzelfde display als de Galaxy A56
• 6,7-inch AMOLED-display met prima helderheid
• 120Hz refresh rate zorgt voor een soepele ervaring

De Samsung Galaxy A57 heeft ongeveer hetzelfde display als de Galaxy A56. Het meest opvallende verschil is dat de schermranden wat dunner zijn geworden. Het display zelf is een 6,7-inch AMOLED-display met een resolutie van 1080 x 2340 pixels, een refresh rate van 120Hz en piekhelderheid van 1.900 nits.

Dit is al bij al nog steeds een erg goed display in 2026. Sommige smartphones hebben een iets hogere resolutie, maar in de praktijk merk je dat verschil toch niet echt. De hoge helderheid wordt gecombineerd met Vision Booster-technologie om het scherm zichtbaar te houden in fel zonlicht en in de praktijk werkt dat uitstekend. Er was geen enkel moment waarop ik het scherm niet goed kon aflezen of in de schaduw moest gaan staan. De refresh rate van 120Hz zorgt op zijn beurt voor een soepele ervaring.

Daarnaast heeft de Galaxy A57 nu geen "normaal" Super AMOLED-paneel, maar een Super AMOLED+-paneel. Dit scherm biedt een breder kleurbereik. Dit is echter geen nieuwe technologie en werd voor het laatst gebruik op de Galaxy A73 uit 2022. Je ziet met het blote oog ook geen verschil tussen Super AMOLED en Super AMOLED+. Al bij al is dit een scherm dat een levendige kleurenweergave en goede kijkhoeken heeft.

• Display score: 4,5/5

Samsung Galaxy A57 review: camera

• 50MP (primair) + 12MP (ultra-wide) + 5MP (macro) + 12MP (selfie)
• Degelijke foto's overdag, ultra-wide heeft moeite bij weinig licht
• Camera-app hapert wat bij meerdere foto's snel na elkaar

Deze camera's kennen we al, want Samsung gebruikt deze al een tijdje. De hoofdcamera heeft een 50MP-sensor (f/1,8), de ultra-wide heeft een 12MP-sensor (f/2,2) met vaste focus en de macrocamera heeft een 5MP-sensor (f/2,4). Vooraan zit de 12MP-selfiecamera (f/2,2). Samsung zegt wel dat de Galaxy A57 een nieuwe ISP (image signal processor) heeft, maar in de praktijk merkte ik dit niet.

Bij daglicht zijn de foto's van de Galaxy A57 prima. De hoofdcamera heeft duidelijk een streepje voor op de ultra-wide en biedt een groter dynamisch bereik en betere prestaties bij weinig licht. Wel merkte ik dat de nabewerking de kleuren soms wat te levendig maakt. Dit zag ik vooral terug bij blauwe lucht, die te helder werd. Ook met groene bladeren en gras had ik soms een gelijkaardig probleem.

De ultra-wide heeft al snel problemen bij alles wat geen daglicht is. Details gaan vooral verloren aan de randen van de foto's en het dynamisch bereik is kleiner, waardoor de lucht er soms uitziet als een witte textuurloze vlek. De macrocamera is wederom overbodig. Je kan beter inzoomen met de hoofdcamera in dit geval. Zoom wel niet veel verder in dan 2x, want dan zakt de kwaliteit van de foto erg snel.

Het grootste probleem was niet de kwaliteit van de foto's, maar de camera-app zelf. Wisselen tussen de hoofdcamera en ultra-wide gaat vrij vlot... tot je een foto hebt genomen. Als ik een foto nam met de hoofdcamera en meteen daarna wisselde naar de ultra-wide, haperde de camera-app wat. Dit heeft te maken met de nabewerking die op de achtergrond gebeurt.

Als de nabewerking van de vorige foto nog bezig is en je al een nieuwe wil maken, dan verloopt alles moeizamer, ook buiten de camera-app. Dit zorgde er namelijk steeds voor dat Spotify werd afgesloten, waardoor mijn muziek stopte en ik de app helemaal opnieuw moet opstarten. Dit zijn dingen ik verwacht bij een budgettelefoon, maar niet bij een middenklasser.

Nadat je een foto hebt gemaakt, kun je deze in de Galerij-app bewerken met een aantal AI-tools. Er zijn natuurlijk minder mogelijkheden ten opzichte van de Galaxy S26. De Object Eraser is bijvoorbeeld wel aanwezig, maar je kan niet de hele foto omtoveren tot iets anders en nieuwe voorwerpen toevoegen.

Voorbeeldfoto's

• Camera score: 3,5 / 5

Samsung Galaxy A57 review: prestaties & software

• Ondermaatse prestaties voor deze prijs
• Ongeveer 30GB opslag is nodig voor systeembestanden
• 6 jaar software-updates is erg goed

De Galaxy A-serie staat niet bekend om zijn baanbrekende prestaties. De Galaxy A57 zet die traditie voort met de Exynos 1680-chip en 8GB RAM (in de goedkopere twee versies). Voor deze review had ik het instapmodel met 8GB RAM en 128GB. Het eerste dat ik me afvroeg, is hoeveel van die opslag daadwerkelijk beschikbaar is en het gaat om ongeveer 100GB. De rest is nodig voor systeembestanden en dergelijke.

Ik merkte dat alles net wat trager gaat dan je zou willen van een telefoon in de hogere middenklasse. Apps gaan relatief snel open en ook wisselen tussen apps gaat nog vlot, maar toch keek ik ietsje langer naar het zwart scherm van een app die geladen werd dan ik zou willen. Van de duurste telefoon in de Galaxy A-serie mag je wat meer verwachten.

Bij games merk je pas echt dat de Galaxy A57 niet mee kan met bepaalde concurrenten. Honkai Star Rail op medium instellingen met 60 fps ging nét. Ik had toen al te maken met frame drops en de telefoon werd na een kwartiertje al erg heet. Andere smartphones in deze prijsklasse, waaronder de POCO F7 en OnePlus Nord 5, zijn bijvoorbeeld veel sneller en wel geschikt voor games.

Samsung maakt deze gebrekkige prestaties goed met hun software en in het bijzonder hun updatebeleid. De Galaxy A57 krijgt namelijk zes jaar lang software-updates. Dit zijn zowel Android-updates als beveiligingsupdates. Andere middenklassers krijgen vaak drie of vier Android-updates. Alleen de Google Pixel 10a doet het beter met zeven jaar software-updates. De updates van Samsung gebeuren bovendien tijdig en mijn Galaxy A57 werd meteen bijgewerkt met de nieuwste beveiligingsupdate.

• Prestaties & software score: 3,5 / 5

Samsung Galaxy A57 review: batterij

• Dezelfde 5.000mAh-batterij als de voorbije jaren
• 45W-snelladen is ook hetzelfde
• Batterijduur van ruim een dag (als je niet gamet)

Samsung verandert zelden iets aan de batterij van de Galaxy A-smartphones en dat is hier ook zo. De Galaxy A57 heeft precies dezelfde 5.000mAh-batterij met 45W-snelladen als de Galaxy A56. Dat is niet noodzakelijk slecht, want de batterijcapaciteit zegt niet alles over de batterijduur van een telefoon.

De batterijduur van de Galaxy A57 is best prima en het is fijn dat Samsung de telefoon dunner heeft gemaakt zonder dat de batterijduur in het gedrang komt. Ik kon de Galaxy A57 ruim een dag gebruiken op voorwaarde dat ik geen games speelde. In het onderdeel over de prestaties werd al duidelijk dat dit geen gaming smartphone is, dus dat is geen ramp.

Bij gemiddeld gebruik (sociale media, video's bekijken, foto's maken...) had ik aan het einde van de dag nog 20 à 30 procent over. Het lijkt met niet echt mogelijk om twee volledige dagen gebruik uit de Galaxy A57 te halen. Als je toch een snelle oplaadbeurt nodig hebt, kan je dankzij het 45W-snelladen de batterij voor ongeveer 60 procent opladen in een halfuur.

• Batterij score: 4/5

Moet je de Samsung Galaxy A57 kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Samsung Galaxy A57: alternatieven

Oppo Find X9 Ultra: review in een notendop

Voor het eerst brengt Oppo een Ultra-telefoon uit buiten China en de Find X9 Ultra maakt meteen duidelijk dat hij die naam waard is. Dit is een cameratelefoon in hart en nieren waarvoor Oppo heeft samengewerkt met cameraspecialist Hasselblad.

De 200MP-hoofdcamera is indrukwekkend, maar is naar mijn mening niet eens de ster van de show. De twee telefotocamera's zijn dat wel. De Oppo Find X9 Ultra heeft namelijk een 200MP-telefotocamera met 3x zoom en nog een 50MP-telefotocamera met 10x optische zoom. Dit trio wordt nog aangevuld met een 50MP-groothoekcamera.

De zoom is bijna ongeloofwaardig goed. Foto's met 3x zoom zijn van hogere kwaliteit dan die van andere premium smartphones, zoals de Motorola Signature, terwijl ik bij 10x zoom bijna vergat dat ik een telefoon gebruikte en geen systeemcamera. Kleuren, details, textuur, dynamisch bereik... deze camera scoort op elk onderdeel beter dan concurrenten die ook ver kunnen inzoomen, zoals de Samsung Galaxy S26 Ultra.

Bovendien uit de samenwerking met Hasselblad zich in unieke effecten bij portretten en handige videofuncties. Ook kan de Oppo Find X9 Ultra video-opnames tot 4K/120fps maken met Log en Dolby Vision.

Als je een échte cameratelefoon wil en je de hoge prijs kan betalen, is de Oppo Find X9 Ultra een aanrader. Je geniet hier ook van topprestaties, een stevig ontwerp en een lange batterijduur. Je moet er wel mee kunnen leven dat dit een grote, zware telefoon is.

Oppo Find X9 Ultra review: prijs en beschikbaarheid

• Adviesprijs van 1699 euro
• Één configuratie: 12GB RAM + 512GB opslag
• Voor de eerste keer hier te koop

De Oppo Find X9 Ultra is vanaf 7 mei 2026 verkrijgbaar in Nederland en België. Er is één configuratie met 12GB RAM en 512GB opslag waarvoor je 1.699 euro kwijt bent. Je kan daarnaast kiezen uit twee kleuren: Tundra Umber (de versie die ik had en die je hier op de foto's ziet) en Canyon Orange.

Dit is meer geld dan veel mensen willen uitgeven aan een telefoon, maar het is niet buitenproportioneel duur. De Samsung Galaxy S25 Ultra met 512GB opslag heeft namelijk een adviesprijs van 1.649 euro en de iPhone 17 Pro Max met 512GB opslag kost dan weer 1.729 euro. De Xiaomi 17 Ultra is dan weer wat goedkoper en kost 1.499 euro.

Het verschil is dat de Oppo vooral Samsung en Apple stevig in het stof laat bijten qua camera's. Vooral de telefotocamera met 10x optische zoom biedt meer mogelijkheden en de telefotocamera met 3x optische zoom is van hogere kwaliteit dan die van Samsung. Waar Oppo dan weer niet wint, is de software. Je hebt te maken met flink wat bloatware op de Find X9 Ultra en hij krijgt maar vijf software-updates, terwijl Samsung er zeven garandeert.

• Prijs-kwaliteit score: 4/5

Oppo Find X9 Ultra review: specs

Oppo Find X9 Ultra review: design

• Ontwerp lijkt wat op een compactcamera
• Instelbare knop linksboven en cameraknop rechtsonder
• Groot, zwaar, stevig ontwerp

De Tundra Umber-versie van de Oppo Find X9 Ultra die ik heb getest, lijkt wat op de Hasselblad X2D camera. Het bruine aluminium frame en het grijsbruine vegan leather geven de telefoon een klassieke uitstraling. Er zit ook nog een subtiel oranje accent rond het camerablok.

Dat camerablok trekt meteen de aandacht. Het is een grote cirkel met daarop een soort afgeronde zeshoek met daarin de camera's. Dit is intussen het standaardontwerp voor cameratelefoons en komt met één groot nadeel: dit ding blijft niet plat op een tafel liggen. Sterker nog: ik heb een houder waar ik mijn telefoon ook horizontaal in kan zetten, maar omdat het camerablok zo groot is, paste dit niet.

Oppo krijgt wel vaker de opmerking dat het bij Apple afkijkt en dat is nu niet anders. De Oppo Find X9 Ultra heeft namelijk zijn eigen versies van de Actieknop en Cameraregelaar van de iPhone. De knoppen zitten zelfs op precies dezelfde plaatsen: linksboven zit de Snap Key die je kan koppelen aan een zelfgekozen actie en rechtsonder zit de Quick Button waarmee je de camera bedient.

Vooral de Quick Button is even wennen omdat hij ook lichtjes trilt, maar niet "ingedrukt" kan worden. Door er twee keer kort op te drukken, gaat de camera-app open. Daarna kan je over deze knop swipen met je vinger (naar links om uit te zoomen, naar rechts om in te zoomen) en er nog eens een keer op drukken om een foto te maken. Als je de knop ingedrukt houdt, worden er meerdere foto's snel na elkaar genomen.

Gek genoeg is de Cameraregelaar van Apple beter. Die kan je namelijk zelf aanpassen en kan "half" ingedrukt worden om te focussen. De acties van de Quick Button op de Oppo Find X9 Ultra zijn vooraf bepaald en kan je niet zelf aanpassen. In theorie zou Oppo dit wel kunnen veranderen in een software-update.

Dit is ten slotte een grote, zware en stevige telefoon. Hij is IP68- en IP69-gecertificeerd, en kan daarom tegen een duik in het water. Het display wordt beschermd door Gorilla Glass Victus 2 en hoewel dat stevig is, had ik voor dit geld liever het stevigere Gorilla Glass Ceramic gezien.

• Design score: 4/5

Oppo Find X9 Ultra review: display

• Groot, helder AMOLED-scherm
• Dynamische 1 - 144Hz refresh rate
• Ondersteunt ook Dolby Vision

De Oppo Find X9 Ultra heeft het beste scherm dat Oppo op dit moment te bieden heeft. Dit is een groot 6,82-inch AMOLED-scherm met een dynamische refresh rate. Die kan zakken tot 1Hz om energie te besparen en bedraagt maximaal 144Hz.

De 1440p-resolutie is ook ietsje hoger dan op de Find X9 Pro, maar dat verschil zie je in de praktijk niet. Standaard staat het scherm ook ingesteld op 1080p en je moet zelf in de instellingen duiken om dit te verhogen, waarna je een waarschuwing krijgt dat dit invloed heeft op de batterijduur. Er zijn nog allerlei andere instellingen, waaronder "Adaptieve Toon". Dit past de kleurtemperatuur aan op basis van het omgevingslicht.

Een onderdeel waar ik problemen mee had, was de automatische helderheid. Het probleem was niet dat het scherm niet helder genoeg werd, maar dat het vaak te fel bleef in donkere omgevingen. Zo werd de helderheid nooit naar het laagste niveau aangepast toen ik de Oppo Find X9 Ultra gebruikte in bed met alle lichten uit. Ook toen de spots in mijn woonkamer gedimd waren, was de helderheid van het scherm telkens net iets hoger dan ik zou willen.

Verder biedt het scherm van de Find X9 Ultra wat je van een topklasse vlaggenschiptelefoon mag verwachten. De kleuren zijn levendig en nauwkeurig, het contrast is onberispelijk en het scherm ondersteunt ook Dolby Vision, wat ook handig is als je veel filmt in Dolby Vision.

• Display score: 5/5

Oppo Find X9 Ultra review: camera

• Primair: 200MP (f/1,5 met 1/1,12" sensor)
• Ultra-wide: 50MP (f/2,0 met 1/1,95" sensor)
• 3x telefoto: 200MP (f/2,2 met 1/1,28" sensor)
• 10x telefoto: 50MP (f/3,5 met 1/2,75" sensor)

De Oppo Find X9 Ultra bespaart kosten noch moeite op cameravlak. Aan de achterkant zitten vier camera's. De hoofdcamera heeft een 1/1,2-inch 200MP-sensor, de groothoekcamera heeft een 1/1,95-inch 50MP-sensor, de eerste telefotocamera is een 200MP-periscoopcamera met 3x zoom en een grote 1/1,28-inch sensor.

De tweede telefotocamera is wat de Oppo Find X9 Ultra onderscheidt van de rest. Deze camera biedt 10x optische zoom en heeft een 50MP-sensor van 1/2,75 inch. De meeste premium smartphones bieden dit niveau van zoom niet. Samsung kan wel zeggen dat de Galaxy S26 Ultra 10x zoom van "optische kwaliteit" biedt, maar dit is eigenlijk digitale zoom op de echte optische zoom van 5x. En dat verschil in kwaliteit merkte ik snel in de praktijk.

Ongeacht welke camera je gebruikt en ongeacht de lichtomstandigheden, foto's hebben veel details en scherpte. De combinatie van sensoren met hoge resolutie en een groot optisch bereik zorgt ervoor dat de Oppo Find X9 Ultra (bijna) voelt als een volwaardige camera in je broekzak.

De standaard beeldverwerking levert levendige, scherpe en contrastrijke beelden op. Als je meer controle wil, dan krijg je die gewoon. Zo is er de Hasselblad Master-modus. Die verwijdert het HDR-effect, heeft minder digitale verscherping en gebruikt geen AI in de verwerking.

De consistentie van de vier camera's wist me het meeste te verbazen. Foto's met de hoofdcamera en telefotocamera met 3x zoom zijn vrijwel identiek, ongeacht de omstandigheden. Pas bij bewegende onderwerpen en weinig licht merkte ik dat de 200MP-hoofdcamera iets betere resultaten opleverde. De telefotocamera met 10x zoom voelt als een klein wonder.

Ik heb deze uitgebreid getest tijdens een bruiloft, waarbij ik vanaf dezelfde afstand foto's nam als de professionele fotograaf met een systeemcamera. Kleuren waren levendig, het dynamisch bereik was goed, alle fijne details in de trouwjurk werden behouden. Slechts een handvol shots was een beetje onscherp omwille van bewegingen. De natuurlijke bokeh is ook een hoogtepunt. Ik kon razendsnel van focuspunt wisselen door erop te tikken en op geen enkel moment ondervond ik hier problemen.

Voor de Ultra heeft Oppo negen nieuwe filmsimulaties toegevoegd die in deze modus werken en die elk naar wens kunnen worden aangepast. Er is ook een nieuwe functie genaamd Soft Light, die in feite het effect van een Pro Mist-filter nabootst. Er zijn twee sterktes beschikbaar en beide voegen een beetje gloed toe aan de highlights.

De Oppo Find X9 Ultra bespaart ook niet op videofuncties. Elke camera kan opnemen met maximaal 4K/60fps in Dolby Vision of Log, terwijl de hoofdcamera en de telefotocamera met 3x zoom dat zelfs met 4K/120fps kunnen. Je kunt je video in realtime bekijken met LUT's of ze in de uiteindelijke opname branden. Er zijn standaard drie gestileerde LUT's beschikbaar, maar je kunt ook je eigen LUT's importeren.

Voorbeeldfoto's

• Camera score: 5/5

Oppo Find X9 Ultra review: prestaties

• Snapdragon 8 Elite Gen 5 met 12GB RAM
• Alleen verkrijgbaar met 512GB opslag
• Razendsnelle prestaties

De Oppo X9 Ultra wordt aangedreven door de krachtigste chip die je nu kan vinden in een Android-smartphone, met name de Snapdragon 8 Elite Gen 5. Verder is er slechts één configuratie en die heeft 12GB RAM met 512GB opslag.

De prestaties zijn, zoals verwacht, uitstekend. De telefoon reageert razendsnel, wat je ook doet. Wisselen tussen apps gaat soepel, apps worden meteen opgestart, de camera-app hapert geen seconden en dankzij de animaties in ColorOS ziet alles er soepel uit.

Ik heb een paar uur Honkai Star Rail gespeeld op de hoogste instellingen met 60fps en de Find X9 Ultra kon het perfect aan. De behuizing werd na een tijdje wel warm, maar de framerates bleven stabiel.

Deze prestaties komen ook goed van pas bij foto- en videobewerking. meerdere video's in 4K met hoge bitrate combineren in Luma Fusion ging bijvoorbeeld moeiteloos.

• Prestaties score: 5/5

Oppo Find X9 Ultra review: software

• ColorOS 16 op basis van Android 16
• Het lijkt nog steeds sterk op iOS
• Vijf software-updates, zes jaar security-updates

De meningen over ColorOS, de software van Oppo, zijn verdeeld. De laatste jaren lijkt ColorOS net iets te veel over te nemen van iOS, waardoor het lijkt alsof je een soort halfbakken iPhone gebruikt. Dat merkte ik bijvoorbeeld aan de transparante elementen die lijken op Liquid Glass in iOS 26 en een vrij duidelijke kopie van het Dynamic Island, waarbij je bepaalde info ziet als een interactieve balk rond de selfiecamera. Zelfs de standaardachtergrond voor het home- en vergrendelscherm lijkt op die van een iPhone.

Los van het feit dat Oppo geen punten krijgt voor originaliteit, werken al deze functies wel naar behoren. Wanneer ik Spotify afsloot door naar boven te swipen, werd het naadloos "opgeslokt" in de selfiecamera en kon ik daar zien welk nummer er werd afgespeeld.

Oppo heeft daarnaast nog zijn eigen aanbod AI-functies bovenop Google Gemini. Deze zitten verwerkt in de Mind Space, die je ook terugvindt op recente OnePlus-smartphones, zoals de OnePlus 15. Mind Space wordt voortdurend uitgebreid met nieuwe functies, maar zit met één groot nadeel: het werkt (nog) niet in het Nederlands.

Een handige functie die ik nog niet heb kunnen uittesten, is een soort vertaalfunctie voor menu's in restaurants. Dit is vooral handig als je reist naar landen waar ze hun eigen geschrift gebruiken, zoals Japan, Korea of China. De AI zal dan niet alleen de tekst vertalen, maar ook foto's laten zien van het gerechte met bijbehorende info over de bereiding en ingrediënten.

Ten slotte is de software-ondersteuning prima, maar niet toonaangevend. De Oppo Find X9 Ultra krijgt vijf Android-updates en zes jaar security-updates. Op dit vlak doen Google en Samsung het nog steeds beter met zeven jaar van beide updates.

• Software score: 4/5

Oppo Find X9 Ultra review: batterij

• 7.050mAh-batterij houdt het ruim een dag vol
• 100W-snelladen met kabel

De Oppo Find X9 Ultra heeft een batterij van 7.050mAh en dat is gek genoeg ietsje kleiner dan de 7.500mAh-batterij in de goedkopere Find X9 Pro. Ik vermoed dat de camera's hier meer plaats nodig hebben en dat er daardoor minder ruimte is voor de batterij.

Twee dagen heb ik niet kunnen aantikken, maar ik kon wel ruim een dag gebruikmaken van de Oppo Find X9 Ultra voor hij aan de oplader moest. De dag van die bruiloft waar ik veel foto's (en video's) heb gemaakt, ben ik bijvoorbeeld opgestaan om 7u en lag ik om 3u weer in bed. Na deze heel lange en drukke dag, zat er nog steeds 20 procent in de tank en dat is prima.

Opladen gaat gelukkig snel dankzij de ondersteuning voor 100W-snelladen. Net zoals bij elke andere smartphone zit er geen oplader in de doos en ik heb zelf geen 100W-oplader. Met de juiste oplader moet hij in theorie na een halfuur weer voor 75% opgeladen zijn. Ten slotte kan de Oppo Find X9 Ultra draadloos opgeladen worden en kan hij ook andere apparaten draadloos opladen.

• Batterij score: 4/5

Moet je de Oppo Find X9 Ultra kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Oppo Find X9 Ultra: alternatieven

Oppo Reno 15 Pro: review in een notendop

De Oppo Reno 15 Pro is een compacte smartphone in een markt die gedomineerd wordt door alsmaar groter wordende smartphones. Met zijn 6,32-inch scherm voelt hij licht en comfortabel en je kan deze met één hand bedienen.

Oppo maakt het design extra herkenbaar met een noorderlicht-achtige afwerking op de blauwe versie. Het OLED-scherm is fel, scherp en soepel dankzij 120Hz, waardoor alles “duurder” aanvoelt dan je misschien verwacht in deze klasse.

De camera’s zijn een echte troef. Overdag krijg je foto’s met veel detail, sterk dynamisch bereik en kleuren die bewust minder overdreven zijn. De grootste verrassing is de batterij. Met 6200mAh in een compact toestel haal je moeiteloos een lange dag en vaak zelfs twee dagen. 80W laden is snel, waardoor je zelden hoeft te plannen rondom een stopcontact. Bloatware blijft het grootste minpunt, maar als je compact wil zonder batterijcompromis is dit een van de sterkste keuzes van het jaar.

Oppo Reno 15 Pro review: prijs en beschikbaarheid

• Adviesprijs van 799 euro, maar nu al voor 729 euro te koop
• Slechts één variant: 12GB RAM en 512GB opslag

De Oppo Reno 15 Pro is in Nederland en België verkrijgbaar voor een adviesprijs van 799 euro, al duikt hij bij sommige winkels al op rond 729 euro. Daarmee zit hij stevig in het hogere middensegment, dicht tegen flagships aan.

Oppo houdt het simpel met één configuratie: 12GB werkgeheugen en 512GB opslag. Dat is royaal, vooral als je veel foto’s en 4K-video’s maakt, en je hoeft niet te twijfelen welke variant je moet kiezen.

Je kiest uit een blauwe versie met noorderlicht-achtig patroon en de zwarte versie meer bruin oogt. De 80W SuperVOOC-laadsnelheid haal je alleen met een Oppo-lader, met universele PPS-laders laad je tot 55W.

• Prijs-kwaliteit score: 4 / 5

Oppo Reno 15 Pro review: specs

Oppo Reno 15 Pro review: design

• Compact 6,32-inch toestel ligt heerlijk in de hand
• IP68 én IP69, voelt robuust en premium
• Noorderlicht versie is heel uniek

In een tijd waarin bijna alles richting gigantische platte schermen en brede behuizingen gaat, voelt de Reno 15 Pro verrassend verfrissend. Met zijn compacte afmetingen (ongeveer 151,2 x 72,4 x 8 mm) en een gewicht rond de 187 gram ligt hij echt lekker in de hand. Dat merk je vooral tijdens lange sessies scrollen, lezen of foto’s maken. De gewichtsverdeling is goed, het toestel is niet zwaar en het platte display helpt ook mee aan dat comfortabele gevoel. Dit is precies het soort telefoon dat je zonder nadenken met één hand blijft gebruiken.

Het heeft weer even geduurd dat er een uitstekende smartphone uitkomt met een kleiner, compact formaat. Oppo gaf ook aan in de persbriefing dat de reden voor het kleinere formaat de vraag van het publiek was. Blijkbaar willen meer mensen een kleinere smartphone en daar ben ik het dan ook helemaal mee eens.

De bouwkwaliteit is dik in orde. Je krijgt een aluminium frame, een matglazen achterkant die vingerafdrukken netjes weert en bescherming aan de voorkant (in ieder geval Gorilla Glass, met in de Benelux zelfs een vooraf aangebrachte screenprotector). Oppo gaat ook hard op duurzaamheid: IP68 is al fijn, maar IP69 betekent dat hij ook beter bestand is tegen water onder hogere druk. Dat is niet iets wat je dagelijks test, maar het geeft wel vertrouwen.

Dan het uiterlijk. Het camerablok van de Reno 15 Pro lijkt sterk op dat van de iPhone 16 Pro, maar Oppo probeert dat te compenseren met een eigen twist: een noorderlicht-achtig patroon op de achterzijde in de blauwe variant. Dat patroon is zeker onderscheidend. Sommige mensen vinden het tof en premium, anderen vinden het kitsch. Oppo is nu al een aantal jaartjes bezig om de achterkant van hun smartphones wat interessanter te maken en ik ben er persoonlijk een grote fan van, ondanks dat menig gebruiker er meteen een hoesje omheen gooit.

Er is ook een zwarte variant met de naam Dusk die rustiger oogt en dat patroon niet heeft. Ik zeg zwart omdat Oppo zegt dat het zwart is, maar het oogt meer bruin. De matte afwerking zorgt in beide gevallen voor goede grip, dus je hoeft niet per se meteen een hoesje om die mooie achterkant te doen.

• Design score: 4,5 / 5

Oppo Reno 15 Pro review: display

• OLED met 120Hz en hoge piekhelderheid
• Geen LTPO, maar wel erg fel en vloeiend
• Door het kleinere scherm oogt alles nog beter

Het scherm is een van de onderdelen waar de Reno 15 Pro bijna als flagship aanvoelt. In de Benelux gaat het om een 6,32-inch OLED-paneel met 120Hz en een hoge resolutie van 2640 x 1216 pixels. Dat klinkt als een detail, maar op dit formaat betekent het dat alles extra scherp oogt. Tekst ziet er scherp uit, UI-elementen zien er strak uit en foto’s krijgen dat “pop”-effect dat je bij een goed OLED-display verwacht. Zulke specs op een klein smartphonescherm gaan gewoon heel ver.

Helderheid is ook sterk. Volgens metingen zit de maximale helderheid rond 1800 nits met uitschieters richting 3600 nits op kleine delen van het scherm, bijvoorbeeld bij HDR-highlights. In normaal gebruik merk je vooral dat je buiten gewoon nooit hoeft te knijpen met je ogen. Zelfs op die depressieve, druilerige winterdagen of in fel zonlicht als je toevallig op wintersport bent, blijft alles prima leesbaar en kleuren blijven levendig. Oppo’s kleurafstelling neigt ook meer naar natuurlijk dan overdreven verzadigd en dat vinden je ogen op langere termijn prettig. Overigens kan je gewoon kiezen of je warme of natuurlijkere kleuren wilt hebben als je de smartphone instelt. Dit is echt een display waar je graag op kijkt, of je nou een film kijkt, foto’s bewerkt of gewoon een uur lang door apps scrolt.

Overigens is het wel belangrijk om te vermelden dat dit geen LTPO-paneel is dat helemaal terug kan naar 1Hz om batterij te besparen. De Reno 15 Pro schakelt niet verder terug dan 60Hz. Normaal gesproken zou dat een minpuntje zijn, maar in de praktijk heb je hier helemaal geen last van, want de batterijduur is uitstekend. Hier later meer over. Je krijgt dus het vloeiende gevoel van 120Hz, zonder dat je constant aan accustress denkt. De optische vingerafdrukscanner werkt goed, maar voor deze prijs zou een sonische scanner fijner zijn (en ook sneller).

• Display score: 4 / 5

Oppo Reno 15 Pro review: software

• Android 16 met ColorOS 16, heel veel personalisatie
• Bloatware is extreem, maar vaak te verwijderen
• Updatebeleid is goed: 5 Android-updates en 6 jaar security-updates

ColorOS 16 is een van die Android-skins waar je óf van houdt óf even aan moet wennen, maar je kunt niet ontkennen dat Oppo er veel tijd in steekt. De interface voelt vloeiend en consistent en je kunt enorm veel aanpassen zonder dat het meteen rommelig wordt. Denk aan mappen die je dynamisch kan vormen, iconen die automatisch matchen met je wallpaper, animaties die je kunt tweaken en een algemene look met glows en blur-effecten.

Daarnaast is er een duidelijke AI-focus die vooral bedoeld is om je dagelijkse dingen makkelijker te maken. Je krijgt functies zoals AI Writer voor teksthulp, samenvattingen en zelfs omzetten naar tabellen of mind maps. Er zijn ook AI-tools voor notities, transcriptie en spraakopnames met speaker identification, plus camera-gerelateerde AI zoals portrait glow en motion photo collages. Het fijne is dat het niet continu in je gezicht wordt geduwd in tegenstelling tot sommige andere smartphones tegenwoordig. Het zit er, het helpt als je het nodig hebt, maar het neemt niet constant de controle over.

Maar dan de keerzijde: de hoeveelheid bloatware is echt bizar. Denk aan webwinkels, spelletjes en allerlei apps die je nooit hebt gevraagd. Ja, je kunt veel verwijderen, maar je moet er wel doorheen. Het verpest de eerste indruk van een toestel dat verder juist heel premium wil zijn. Bij een telefoon van rond de 800 euro verwacht je een betere ervaring en dit is een puntje waar Oppo blijft falen. Ik heb dertien applicaties verwijderd en dat is zonder de applicaties die optioneel geïnstalleerd konden worden bij de setup (waarvan ik dus niets heb aangeduid).

Positief is het updatebeleid. Oppo belooft vijf Android-updates (tot en met Android 21) en zes jaar beveiligingsupdates. Dat is net iets onder Google en Samsung, maar nog steeds heel netjes. Zeker in combinatie met 12GB RAM en 512GB opslag voelt dit als een toestel dat je met gemak meerdere jaren kunt gebruiken zonder dat je na twee jaar het gevoel hebt dat je achterloopt.

• Software score: 3 / 5

Oppo Reno 15 Pro review: camera's

• Compleet camerasysteem met natuurlijke kleuren
• 200MP-hoofdcamera levert veel detail, maar sensor is niet gigantisch
• Zoom is leuk tot “redelijk ver”, 120x is vooral marketing

Oppo zet de camera’s duidelijk neer als een van de redenen waarom je deze smartphone moet aanschaffen en dat is best gegrond. De setup is compleet: een 200MP-hoofdcamera (met OIS), een 50MP-groothoekcamera en een 50MP-telefotocamera met 3,5x zoom (ook met OIS). Overdag schiet je foto’s met veel detail en een sterk dynamisch bereik. De verzadiging is gelukkig niet overdreven agressief. Niks is irritanter dan een foto maken van een grasveld en dat je achteraf ziet dat het meer neongroen is dan grasgroen. Foto’s ogen daardoor natuurlijker, zeker op grijze dagen. Dat kan er voor sommigen wat “flets” uitzien, maar het is wel eerlijker en realistischer.

Portretmodus is een van de highlights. Je kunt hem op meerdere brandpunten gebruiken, zelfs van wat verder weg, en de scheiding tussen onderwerp en achtergrond is vaak overtuigend. Je kunt de mate van vervaging instellen. Af en toe zie je een foutje in diepte-inschatting, maar doorgaans is het niveau hoog genoeg dat je er echt mooie portretten mee maakt.

De ultra-wide is beter dan je zou denken. Hij is niet de beste ooit, maar hij blijft scherp tot in de hoeken en het kleurverschil met de hoofdcamera is klein. Dat is belangrijk, want niets is zo storend als lenzen die volledig andere kleuren tonen. In het donker heeft de groothoekcamera het wel zwaarder, zeker bij heel weinig licht, maar dat zie je bij bijna elke telefoon die geen volwaardige flagship is.

Zoom is een gemengd verhaal. De 3,5x telelens levert scherpe resultaten met ingetogen kleuren, maar is niet perfect, vooral niet als het donker is. Dat kan leiden tot een slechter resultaat dan nodig en het voelt als een softwarekeuze die Oppo nog strakker moet afstellen. De “120x zoom” is daarnaast vooral marketing. Tot een bepaald punt is het prima bruikbaar, daarna stort detail snel in. Leuk voor een grapje of om iets te herkennen, maar niet voor foto’s die je echt wil bewaren. Daarnaast krijg je op ingezoomde foto's wel de typische extreme bewerking door AI. Denk aan overdreven lijnen en onderwerpen die er niet realistisch meer uitzien.

Voorbeeldfoto's

• Camera score: 4 / 5

Oppo Reno 15 Pro review: prestaties

• Dimensity 8450 is ietsje ouder
• Games draaien stabiel, maar de telefoon kan warm worden
• Er zijn krachtigere telefoons te vinden voor dit geld (en zelfs minder)

Oppo gebruikt de MediaTek Dimensity 8450 en dat is interessant, omdat het geen nieuwe chip is binnen deze lijn. Oppo probeert het ook niet te verbloemen, want het werkt gewoon goed. In dagelijkse taken merk je dat meteen. Apps openen snel, multitasking voelt soepel en foto’s worden snel verwerkt.

Ook gaming doet hij goed. Zware titels zoals Genshin Impact en Call of Duty Mobile draaien met stabiele framerates, en de GPU-prestaties zijn zelfs beter dan sommige directe concurrenten, zoals de Google Pixel 10-serie. Wel is er een kanttekening: deze smartphone kan warm worden als je hem voor een langere tijd gebruikt. Dat is niet uniek, maar het is wel iets om mee te nemen als jij vaak lange gamesessies doet of veeleisende apps gebruikt.

Wat wél fijn is, is dat Oppo ook de rest op orde heeft. Je krijgt 12GB RAM en 512GB en dat is ruim en helpt in de praktijk. De stereospeakers zijn degelijk. Je krijgt niet de beste speakers, maar ze zijn wel goed genoeg dat je zonder irritatie video's kijkt of een podcast aanzet zonder koptelefoon. Of, laten we eerlijk zijn, eindeloos TikTok-video's kijkt.

• Prestaties score: 3,5 / 5

Oppo Reno 15 Pro review: batterijduur

• 6.200mAh is heel hoog voor dit formaat
• Twee dagen halen is realistisch bij licht tot gemiddeld gebruik
• 80W laden is snel, maar draadloos laden ontbreekt

Dit is waar de Reno 15 Pro zich echt onderscheidt van de rest. Je krijgt gewoon een batterij van 6.200mAh in een compacte 6,32-inch smartphone. Dat is echt meer dan uitstekend. Ter vergelijking: dit is zelfs groter dan de batterij in sommige enorme Ultra-toestellen. Het effect merk je direct: je denkt minder na over opladen. Je checkt minder obsessief je percentage. Je gebruikt je telefoon zoals je wil, zonder dat je dag stiekem rond stopcontacten draait.

In de praktijk is de accuduur indrukwekkend. Bij gemiddeld gebruik is het relatief gemakkelijk om twee dagen halen realistisch. Zelfs bij intensiever gebruik is het praktisch onmogelijk om hem binnen één dag helemaal leeg te trekken. Het kwam geregeld voor dat ik aan het einde van de dag nog meer dan 50 procent batterij overhad.

Opladen gaat met 80W SuperVOOC en dat voelt in de praktijk snel genoeg dat je nooit stress hebt. Een volledige laadbeurt duurt rond de 54 minuten met de juiste adapter, en even bijladen tijdens het douchen of ontbijten levert meteen een flinke boost op. Die 80W haal je wel alleen met Oppo’s eigen SuperVOOC-lader. Het enige minpunt is dat draadloos laden ontbreekt.

• Batterij score: 5 / 5

Moet je de Oppo Reno 15 Pro kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Oppo Reno 15 Pro: alternatieven

De Redmi Note-serie van Xiaomi bestaat altijd uit verschillende telefoons en dat kan al snel verwarrend worden. Voor deze review ben ik aan de slag gegaan met het topmodel in de Redmi Note 15-serie, met name de Redmi Note 15 Pro Plus. Vooral de duurzaamheid wordt in de kijker gezet, maar is dat genoeg om hem te onderscheiden van de concurrentie?

Redmi Note 15 Pro Plus review: prijs en beschikbaarheid

• 8GB RAM + 256GB opslag voor 499 euro
• 12GB RAM + 512GB opslag voor 549 euro
• Beschikbaar sinds januari 2025

Sinds midden januari 2025 ligt de Redmi Note 15 Pro Plus in de winkelrekken. Er zijn twee configuraties: de basisversie met 8GB RAM en 256GB opslag kost 499 euro en de versie met 12GB en 512GB opslag (die ik getest heb) kost 549 euro. Verder zijn er drie kleuren: blauw, bruin en zwart.

Duurzaamheid is de sterkste kant van de Redmi Note 15 Pro Plus. Hij heeft Gorilla Glass Victus 2 vooraan, een frame van aluminium en is beschermd tegen valschade vanop maximaal 2,5 meter hoogte. Er zijn twee IP-certificeringen aanwezig, IP68 en IP69K. De telefoon is daarom niet alleen bescherm tegen een val in het water, maar ook tegen waterstralen onder hoge druk en bij hoge temperaturen. Redmi zegt zelfs dat de Note 15 Pro Plus tot 24 uur lang op twee meter diepte in water kan liggen.

Al het andere is niet veel veranderd tegenover de Redmi Note 14 Pro Plus. Er is een groot AMOLED-scherm met hoge helderheid dat afloopt aan de vier zijkanten en de telefoon ziet er premium uit. De 200MP-camera moet het zware werk doen, terwijl de 8MP-groothoekcamera niet veel voorstelt. De hardware van die twee camera's is echter hetzelfde als op de Redmi Note 13 Pro Plus en kan wel een upgrade gebruiken intussen.

De prestaties zijn weer een probleem, want de telefoon is niet noodzakelijk traag, maar wel een van de traagste opties in deze prijsklasse. Wie een zo snel mogelijke telefoon wilt, kijkt beter naar de Poco F7 of OnePlus Nord 5. De batterij heeft ten slotte wel een grote sprong gemaakt en heeft een capaciteit van maar liefst 6.500mAh, wat zorgt voor een gebruikstijd tot twee dagen.

• Prijs-kwaliteit score: 3,5/5

Redmi Note 15 Pro Plus review: specs

Redmi Note 15 Pro Plus review: design

• Premium ontwerp met vegan leather achterkant
• IP68/69K-certificering zorgt voor uitstekende waterbestendigheid
• Gorilla Glass Victus 2 voorkant en aluminium zijkanten

Voor deze review heb ik de bruine Redmi Note 15 Pro Plus met een achterkant van vegan leather getest. De kleur viel bij mij niet heel erg in de smaak. De telefoon heeft hierdoor wel een zakelijke uitstraling, die een ander publiek wellicht beter kan appreciëren. In de doos zit trouwens nog een zwarte case voor extra bescherming. De zijkanten hebben een zilveren, matte afwerking en het geheel ziet er gewoon heel premium uit.

De Redmi Note 15 Pro Plus is een van de stevigste smartphones die je voor dit geld kan kopen (met uitzondering van echte rugged smartphones). Vooraan zit Gorilla Glass Victus 2 en omdat de achterkant gemaakt is van vegan leather kan die niet barsten. Verder is de telefoon beschermd tegen valschade vanop maximaal 2,5 meter hoogte en hoewel ik dat niet zelf heb getest, voelt de telefoon bijzonder stevig aan. Een duik in het water is verder geen probleem en water onder hoge druk bij hoge temperaturen zou geen schade mogen aanrichten. Redmi is zelfs verder gegaan dan de officiële IP68/IP69K-certificering en zegt dat de Note 15 Pro Plus wel 24 uur op 2 meter diepte in water kan overleven. Ook dat heb ik trouwens niet persoonlijk getest.

De Redmi Note 15 Pro Plus is wel best groot en zwaar, maar ligt alsnog goed in de hand. De vingerafdrukscanner onder het scherm zit vrij ver naar beneden en ik heb hem zelf liever ietsje hoger. Hij reageert verder wel snel en nauwkeurig.

• Design score: 5/5

Redmi Note 15 Pro Plus review: display

• 6,83-inch AMOLED-display met 1,5k-resolutie
• 120Hz refresh rate en hoge helderheid van 3.200 nits
• Refresh rate wisselt tussen 60Hz en 120Hz

Het display draagt bij aan de premium uitstraling van de Redmi Note 15 Pro Plus. Het grote 6,83-inch scherm is gebogen aan de vier zijkanten en de schermranden zijn bovendien even dun aan elke rand. Het geheel ziet er hierdoor enorm gelikt uit. De vorige twee generaties hadden trouwens ook een gebogen scherm en toen had ik soms nog last van valse aanrakingen aan de zijkant. Dat probleem had ik (eindelijk) niet meer bij de Redmi Note 15 Pro Plus

Alles wat op het scherm staat, zal er net zo goed uitzien. Dit is namelijk een AMOLED-scherm dat felle, levendige kleuren weergeeft. De piekhelderheid bedraagt 3.200 nits en hoewel ik de telefoon in de winter heb getest, heb ik toch even de winterse ochtendzon opgezocht. Ook toen bleef alles op het scherm erg goed zichtbaar vanwege de hoge helderheid. Goed nieuws voor wie graag films en series streamt want door de ondersteuning voor zowel HDR10+ als Dolby Vision zien die er uitstekend uit.

Het enige minpunt is dat de refresh rate slechts tussen 60Hz en 120Hz kan wisselen. Sommige smartphones in de middenklasse maken nog extra tussenstappen op 30Hz en 90Hz om waar mogelijk energie te besparen. De Redmi Note 15 Pro Plus kan dat echter niet.

• Display score: 4,5/5

Redmi Note 14 Pro Plus review: camera

• Dezelfde 200MP-hoofdcamera en 8MP-ultrawide als de voorbije jaren
• 2x zoom is prima, maar 4x zoom verliest snel detail
• Macrocamera is weg

De Redmi Note 15 Pro Plus verandert weinig aan de camera's. Je krijgt nog eens de bekende 200MP-camera en 8MP-groothoekcamera. Er is wel een nieuwe 32MP-selfiecamera en in ruil daarvoor verlies je de macrocamera die eigenlijk toch niet nuttig was. De opvallende claims zijn ook weer van de partij: zogezegd kan je met die 200MP-camera niet alleen 2x, maar zelfs 4x inzoomen "zonder kwaliteitsverlies". Dat laatste ging alleszins niet zo goed bij de vorige generaties.

Laat je wederom niet verleiden (of misleiden) door die 200MP-hoofdcamera. Standaard neemt hij foto's in 12MP en die zien er prima uit. Kleuren zijn natuurgetrouw, de nachtmodus wordt automatisch geactiveerd en werkt snel genoeg en het dynamisch bereik is uitstekend. Foto's met 2x zoom zien er nog steeds prima uit. Details worden goed behouden en niets ziet er echt wazig uit. Diezelfde claim voor 4x zoom geldt niet in de praktijk. Op het eerste gezicht ziet alles er best oké uit, maar toen ik beter naar de foto's keek, gingen details verloren en zagen bepaalde delen er ronduit wazig uit. Je kan dit kwaliteitsverlies het beste zien door hieronder in de galerij naar de bakstenen van het MAS (het grote gebouw in het midden van de haven) te kijken.

Hoewel het nog steeds lijkt alsof er drie camera's in het camerablok achterop de Redmi Note 15 Pro Plus zitten, zijn het er twee. Die derde cirkel bevat niet eens een sensor en is er gewoon voor de sfeer en gezelligheid. De 8MP-groothoekcamera is acceptabel, maar zit allesbehalve op hetzelfde niveau als de 200MP-hoofdcamera. Overdag zien foto's er nog degelijk uit, al merkte ik wel dat de kleuren wat minder uitgesproken waren ten opzichte van de hoofdcamera. De nachtmodus werkt daarnaast met de groothoekcamera, maar in de praktijk levert die modus alleen bruikbare resultaten op als er nog wat (zon)licht is. Er zijn ten slotte trouwens weer enkele AI-functies voor fotobewerking aanwezig met wisselende resultaten.

Voorbeeldfoto's

• Camera score: 3,5/5

Redmi Note 15 Pro Plus review: prestaties & software

• Werkt vlot bij algemeen gebruik
• Hapert al snel bij games en intensiever gebruik
• Verouderde software met bloatware en reclame

De Redmi Note-serie heeft nooit bekendgestaan om de beste prestaties en dat blijft voorlopig zo. In de Redmi Note 15 Pro Plus zit een Snapdragon 7s Gen 4, gecombineerd met 8GB RAM en 256GB opslag of 12GB RAM en 512GB. Ik heb die laatste versie getest. Wat meteen opvalt, is dat je deze chip gewoonlijk terugvindt in goedkopere smartphones.

De premium uitstraling past niet meteen bij de prestaties en algemene ervaring. De Redmi Note 15 Pro Plus voelt iets trager aan dan andere middenklassers zoals de OnePlus Nord 5 en Poco F7. Bij standaardgebruik hapert hij niet en apps gaan nog vrij snel open, maar de telefoon hinkt achterop. Wisselen tussen de groothoekcamera en hoofdcamera in de camera-app ging ook niet altijd zo soepel als gehoopt.

Games zijn niet de beste vriend van de Redmi Note 15 Pro Plus. Ik startte mijn gebruikelijke testgame op, Honkai Star Rail, en ging uit voorzorg voor medium instellingen bij 60 fps. Het was de juiste keuze om niet de hoge grafische instellingen te nemen, want ik had op de gemiddelde instellingen al last van frame drops bij bepaalde animaties. Het pluspunt is wel dat de telefoon niet meteen oververhit, waardoor de prestaties consistent blijven.

Een ander terugkerend probleem van de Redmi Note-serie is de software. Omdat de telefoons al vroeger in China gelanceerd worden, draaien ze nog een oude Android-versie. De Redmi Note 15 Pro Plus draait daarom niet Android 16, maar wel Android 15 uit de doos, met daaroverheen HyperOS 2.0. De telefoon krijgt wel vier Android-updates (waarvan de update naar Android 16 er dus eentje is) en zes jaar security-updates.

De software zelf heeft zowel goede als slechte kanten. Enerzijds heb je enorm veel aanpassingsmogelijkheden en is het snelmenu bovenaan in twee delen gesplitst. Het ene deel bevat je meldingen en het andere deel lijkt wat op het Control Center van iPhones. Anderzijds is er flink wat bloatware en zie je soms een ongewenste advertentie. Als je je achtergrond wil aanpassen, kom je standaard terecht in een shop. Als je een video bekijkt in Mi Video (de standaard app hiervoor), zal die je geregeld meldingen sturen en hetzelfde geldt voor de Mi Browser.

• Prestaties & software score: 3/5

Redmi Note 15 Pro Plus review: batterij

• 6.500mAh-batterij met 100W-snelladen
• Batterij houdt het soms twee dagen vol
• Batterij is na 40 minuten weer opgeladen

Door over te stappen op een nieuwe batterijtechnologie (silicium-koolstof) zit er in de Redmi Note 15 Pro Plus een 6.500mAh-batterij (tegenover 5.110mAh in de Note 14 Pro Plus). Het snelladen is wel ietsje trager geworden en kan nu met maximaal 100W in plaats van 120W. Die trend zien we vaker bij dit nieuwe type batterijen: hun capaciteit is groter, maar de maximale oplaadsnelheid ligt net iets lager.

De batterijduur is een hoogvlieger. Bij gemiddeld gebruik kon ik de Redmi Note 15 Pro Plus anderhalve dag tot twee dagen gebruiken. Het was een uitdaging om de batterij in één dag helemaal leeg te krijgen en in de praktijk kan dat bijna alleen als je de hele dag gaat gamen. De iets tragere chip is in dat opzicht een voordeel, want de doelgroep (waar gamers niet toe behoren) zal de twee dagen gebruik wel kunnen aantikken. Het verschil met de Redmi Note 14 Pro Plus van vorig jaar is gigantisch. Ook andere telefoons in deze prijsklasse, zoals de Poco F7 en OnePlus Nord 5, halen het niet bij de batterijduur van de Redmi Note 15 Pro Plus.

Het snelladen is ten slotte ietsje trager, maar nog steeds sneller dan de concurrentie. Het minpunt is natuurlijk dat er geen adapter in de doos van de Redmi Note 15 Pro Plus zit vanwege regelgevingen vanuit de EU. Ik heb zelf ook geen 100W-oplader ter beschikking en heb het snelladen getest met mijn algemene 67W-snellader en dat ging gewoon prima. Na een halfuurtje zit de batterij dan weer voor de helft vol en dan kan je alweer bijna een hele dag verder. Met de juiste 100W HyperCharge-oplader (los te koop) zou de batterij na 40 minuten weer helemaal vol moeten zitten.

• Batterij score: 5/5

Moet je de Redmi Note 15 Pro Plus kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Redmi Note 15 Pro Plus: alternatieven

Het lijkt erop dat Sony de Xperia 5-serie met pensioen heeft gestuurd, maar de goedkope Xperia 10-serie blijft nog wel bestaan. Die is dit jaar toe aan zijn zevende editie, de Sony Xperia 10 VII. De telefoon behoudt het compacte, lichte en toch stevige ontwerp en komt met de nodige verbeteringen. Zo heeft het scherm nu een 120Hz refresh rate en geen ongemakkelijke verhouding van 21:9 meer, maar een normale 19,5:9-beeldverhouding. Maar is dat genoeg om zich te onderscheiden van de concurrentie?

Sony Xperia 10 VII review: prijs en beschikbaarheid

• Adviesprijs van 449 euro voor 128GB opslag en 8GB RAM
• Beschikbaar sinds september 2025
• Een versie met 256GB opslag ontbreekt

De Sony Xperia 10 VII kost 449 euro en daarvoor heb je 8GB RAM en 128GB opslag. Dit is de enige configuratie en dat is meteen een minpunt. Steeds meer fabrikanten geven hun middenklasse smartphone standaard 256GB opslag of hebben tenminste een versie met die hoeveelheid. Sony houdt het bij 128GB en dat is aan de lage kant, zeker gezien de prijsstijging van 50 euro ten opzichte van de Xperia 10 VI.

Qua ontwerp verschilt de telefoon sterk van andere middenklassers door de compacte, lichte behuizing. De telefoon is ook IP65 en IP68 gecertificeerd waardoor een duik in het water geen problemen oplevert. Het display heeft verder eindelijk een refresh rate van 120Hz en een normale beeldverhouding van 19,5:9. Dat is niet alleen makkelijker te bedienen dan het oude, langwerpige 21:9-scherm, maar zorgt ook voor minder problemen met apps waar tekst soms wegviel aan de randen. Het updatebeleid is daarnaast verbeterd en je krijgt nu vier Android-updates en zes jaar security-updates.

Alles bij elkaar genomen kan de Sony Xperia 10 VII beter concurreren met andere middenklassers. Toch is hij op veel vlakken net iets minder interessant. De Pixel 9a doet bijvoorbeeld vrijwel alles beter en hetzelfde geldt voor de Galaxy A36. Deze twee telefoons zijn ook veel goedkoper en hebben wel een configuratie met 256GB opslag.

• Prijs-kwaliteit score: 3,5/5

Sony Xperia 10 VII review: specs

Sony Xperia 10 VII review: design

• Minder langwerpig ontwerp ligt beter in de hand
• Sluiterknop aan de zijkant is heel handig
• Plastic behuizing met Gorilla Glass Victus 2 vooraan

Je herkent een Sony-telefoon meteen omdat hij eruitziet als een vijf jaar oude telefoon. De Xperia 10 VII heeft het bekende ontwerp met een dikke boven- en onderrand dat er gedateerd uitziet. Je geniet wel van een ononderbroken scherm omdat de selfiecamera in de bovenrand zit in plaats van in een cameragat. Een nieuwe toevoeging is de sluiterknop aan de rechterkant waarmee je de camera kan bedienen. Je kan de knop ook gebruiken om bijvoorbeeld een screenshot te nemen. Ik was hoe dan ook heel blij dat Sony geen zinloze AI-functie probeert te pushen met deze knop.

Een wijziging die misschien niet opvalt op foto's, zijn de nieuwe afmetingen. Telefoons in de Xperia 10-serie hadden tot nu toe altijd een 21:9-beeldverhouding. Combineer dat met de dikke boven- en onderrand en je had een telefoon die er wel heel langwerpig uitzag. De beeldverhouding is nu aangepast naar 19,5:9 met als gevolg dat de Sony Xperia 10 VII veel meer aanvoelt als een normale telefoon. Verder schreeuwt het ontwerp nog steeds Sony en krijg je een microSD-kaartslot, dat je met de hand eruit kan halen, en een 3,5mm-koptelefoonpoort. De vingerafdrukscanner zit in de aan/uitknop en is niet altijd even betrouwbaar in de praktijk. In mijn geval werd de Xperia 10 VII bijna alleen ontgrendeld wanneer ik dat niet wilde.

De duurzaamheid is uitstekend. De Xperia 10 VII is IP65- en IP68-gecertificeerd waardoor hij een duik in het water vrijwel zeker overleefd. De hele behuizing is daarnaast van plastic en hoewel dat goedkoop aanvoelt, kan plastic niet zomaar in duizend stukken breken na een ongelukkige val. Het display wordt ten slotte beschermd door het extreem stevige Gorilla Glass Victus 2. Sony bewijst hier wederom dat een lichte telefoon niet per se fragiel moet zijn.

• Design score: 4/5

Sony Xperia 10 VII review: display

• OLED-display van goede kwaliteit
• Eindelijk een refresh rate van 120Hz
• Beeldverhouding van 19,5:9 is veel aangenamer

Het display van de Sony Xperia 10 VII is gewoon goed en hoewel dat niet erg overtuigend klinkt, had zijn voorganger een display dat ronduit ondermaats was. Zoals ik hierboven al zei, is de beeldverhouding aangepast naar 19,5:9. Enerzijds zorgt dit ervoor dat de bediening aangenamer is en anderzijds zijn er geen softwareproblemen meer. Zo waren er op de Xperia 10 VI apps die niet goed overweg konden met het langwerpige 21:9, waardoor er soms tekst van het scherm viel. Zelfs het laatste cijfer van de klok rechtsboven was soms maar half zichtbaar.

De refresh rate is daarnaast eindelijk verhoogd naar 120Hz. Het is wel een alles-of-nietsverhaal, want de refresh rate is niet dynamisch. Sommige telefoons in deze prijsklasse kunnen wisselen tussen 60Hz, 90Hz en 120Hz om waar nodig stroom te besparen, maar de Xperia 10 VII kan dat niet. Je moet kiezen tussen een vloeiende weergave met 120Hz of een tragere weergave met 60Hz. Er zijn enkele apps waarbij het display wel terugschakelt naar 60Hz en ironisch genoeg zijn dit games. Als je diep genoeg graaft in de instellingen voor ontwikkelaars zie je hier inderdaad een (standaard ingeschakelde) knop die de refresh rate terugschroeft in games.

De helderheid is ten slotte niets bijzonders. De Xperia 10 VII heeft een piekhelderheid van 1.000 nits en dat is gewoonlijk helder genoeg om het display af te lezen in fel zonlicht. De meeste concurrenten gaan echter twee keer hoger.

• Display score: 3,5/5

Sony Xperia 10 VII review: camera's

• 50MP-hoofdcamera presteert verrassend goed, ook 's nachts
• 13MP-groothoekcamera verliest snel detail en is inconsistent
• Eenvoudige 8MP-selfiecamera

Er zijn kleine wijzigingen gebeurd aan de hoofd- en groothoekcamera, maar die zijn niet echt baanbrekend. De Xperia 10 VII heeft een 50MP-hoofdcamera en 13MP-groothoekcamera, met vooraan de 8MP-selfiecamera die Sony al een tijdje recyclet. De 13MP-groothoekcamera heeft wel autofocus, wat wil zeggen dat je hem ook voor macrofoto's kan gebruiken. De camera-app is verder duidelijker vormgegeven en in tegenstelling tot de telefoons in de duurdere Xperia 1-serie overlaadt de Xperia 10 VII je niet met onnodig veel opties.

Vooral de 50MP-hoofdcamera valt op. Kleuren zijn natuurgetrouw en Sony past geen overdreven nabewerking (of AI) toe. Het dynamisch bereik is degelijk en als je de nachtmodus voldoende tijd geeft (twee tot drie seconden) zijn zelfs die foto's van goede kwaliteit zonder veel ruis of donkere delen. Pas wanneer je tegen de zon in een foto neemt, zie je de beperkingen van het dynamisch bereik. In dat geval is de zon eerder een witte vlek in de lucht. Als je inzoomt, gebeurt dit door een digitale crop van de hoofdcamera en dit gaat nog relatief goed zolang je niet verder dan 2x zoomt.

De groothoekcamera is merkbaar zwakker dan de hoofdcamera. Zo hebben foto's met deze camera over het algemeen een koelere tint en dit viel vooral op bij foto's met de nachtmodus. Hoewel die modus wel gewoon werkt met de ultra-wide, wat geen garantie is bij goedkopere telefoons, zijn de resultaten niet om over naar huis te schrijven. In echt donkere scènes gaan details snel verloren en treedt er ruis op. Daarnaast is het dynamisch bereik kleiner en had ik één keer last van kleurvervorming in een van de hoeken. De selfiecamera is eveneens niet geweldig en ook hier gaan details verloren als de lichtinval niet optimaal is.

• Camera score: 3,5/5

Voorbeeldfoto's

Sony Xperia 10 VII review: prestaties en software

• Redelijk vlotte prestaties bij standaardgebruik
• Veeleisende games vertonen soms kleine frame drops
• Schone versie van Android met zes jaar security-updates

De Sony Xperia 10 VII is uitgerust met de Snapdragon 6 Gen 3, een chip die je wel vaker ziet in middenklasse smartphones en die onder andere ook in de Galaxy A36 zit. Zoals gezegd, is er maar één configuratie met 8GB RAM en 128GB opslag. Dat laatste kan je deels oplossen met een microSD-kaart, maar besef dat niet alles op dat kaartje kan staan. De meeste apps moeten alsnog volledig op het interne geheugen staan en als je een paar games downloadt, zit je snel aan die limiet.

De algemene prestaties zijn prima. Apps worden snel geopend, wisselen tussen apps gaat vlot en ik had niet vaak last van haperingen. Het enige moment waarop de Xperia 10 VII wat haperde, was na de installatie van een software-update. Dankzij het 120Hz-display voelt alles nu veel sneller dan op de vorige Xperia 10-telefoons. Er zijn wel telefoons die aanzienlijk krachtiger zijn, waaronder de OnePlus Nord 5 en Poco F7. Als krachtige prestaties voor jou belangrijk zijn, moet je ook niet lang zoeken naar een alternatief. Bij games had de Xperia 10 VII snel moeite. Honkai Star Rail op medium instellingen met 60 fps ging het eerste kwartier best oké en daarna werd de telefoon heet met frame drops als gevolg.

Zoals gewoonlijk houdt Sony hun software heel eenvoudig. De Xperia 10 VII heeft grotendeels stock Android met enkele apps van Sony zelf. Van advertenties of bloatware is geen sprake. Mijn favoriete AI-functie van Google, met name Circle to Search, werkt hier ook en daarmee scoort Sony punten. Het minpunt is dat de Xperia 10 VII nog Android 15 draait uit de doos, terwijl Android 16 wel al beschikbaar was toen hij uitkwam. Sony belooft daarnaast vier Android-updates waardoor je eindigt met Android 19. De beveiligingsupdates lopen door tot en met september 2031, in totaal zes jaar.

• Prestaties en software score: 3,5/5

Sony Xperia 10 VII review: batterij

• 5.000mAh-batterij gaat ietsje minder lang mee dan voorheen
• Laadt heel traag op
• Geen oplaadkabel in de doos

Opnieuw heeft Sony voor een 5.000mah-batterij gekozen zonder officiële ondersteuning voor snelladen. We krijgen al even geen adapters meer bij telefoons en Sony gaat nog een stapje verder en levert ook geen oplaadkabel meer. Het mag geen verrassing zijn dat draadloos opladen hier niet mogelijk is.

De eigenlijke batterijduur van de Xperia 10 VII is ietsje slechter dan die van de Xperia 10 VI. De reden moet je niet ver zoeken: de processor is sneller en de refresh rate van het display is verdubbeld. Bij gemiddeld gebruik kan je het einde van de dag nog halen, maar twee dagen gebruik zie ik niet echt gebeuren. Games hebben de grootste impact op de batterij. Dat is geen ramp, aangezien de Xperia 10 VII niet meteen de beste keuze voor gamers is.

Het gebrek aan snelladen is een groter probleem. Op basis van testen met verschillende opladers lijkt de Xperia 10 VII maximaal met 25 à 30W op te laden. Na een halfuurtje ging de batterij van 0 naar ongeveer 40 procent en voor een volledige lading mag je op een kleine twee uur rekenen. Hiermee zit de telefoon onderaan de rangschikking, want tegenwoordig krijg je in deze prijsklasse minstens 45W-snelladen. Sommige telefoons gaan zelfs tot 66W of zelfs 80W.

• Batterij score: 3,5/5

Moet je de Sony Xperia 10 VII kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Sony Xperia 10 VII: alternatieven

Oppo Find X9 Pro: review in een notendop

De Oppo Find X9 Pro is een telefoon die op papier bijna over-the-top lijkt: een 7.500mAh-batterij, een 200MP-telefotocamera, 16GB RAM en 512GB opslag, een 6,78-inch LTPO-OLED-scherm en een strak design. In de praktijk voelt de X9 Pro vooral als een toestel dat extreem futureproof is: een batterij die twee tot drie dagen meegaat, een camerasysteem dat duidelijk is ontworpen om te spelen met composities, zoom en crops, en software die overladen is met AI-functies en animaties.

Tijdens mijn testperiode in Barcelona kon ik dat vooral aan de camera's goed aflezen. De Find X9 Pro heeft een duidelijke voorkeur voor warme, natuurgetrouwe beelden met veel nuance in licht en kleur, in plaats van hyper-schone, AI-foto’s. De 200MP-telefotocamera werkt daarbij niet alleen als zoom, maar ook als bron voor scherpte-reserves waar je later lekker in kunt snijden. De samenwerking met Hasselblad en de Luma Image Engine uit zich in levendige, kleurrijke foto's.

Intern is de telefoon net zo compromisloos. De MediaTek Dimensity 9500 is erg snel. ColorOS 16 is visueel druk en sterk iOS-geïnspireerd, maar voelt wel heel vloeiend aan, zeker als je de animatiesnelheid wat inkort. De AI Mind Space en snelle Snap Key zorgen er bovendien voor dat je ideeën en informatie snel kunt wegschrijven.

Oppo Find X9 Pro review: prijs en beschikbaarheid

• Adviesprijs van 1.299 euro
• Slechts één configuratie
• Verkrijgbaar in de kleuren Silk White en Titanium Charcoal

De Oppo Find X9 Pro is in Nederland en België verkrijgbaar met een adviesprijs van ongeveer 1.299 euro. Er is één configuratie met 16GB RAM en 512GB opslag, in twee kleuren: Titanium Charcoal en Silk White. Op het moment zijn allebei de kleuren uitverkocht bij Oppo zelf.

Met die prijs positioneert Oppo de Find X9 Pro boven de Find X9 en dicht tegen andere topmodellen aan, zoals de Samsung Galaxy S25 Ultra, de Google Pixel 10 Pro XL en de iPhone 17 Pro.

Daarmee is het ook meteen geen vanzelfsprekende keuze voor iedereen. De gewone Find X9 komt qua ervaring dicht in de buurt en veel concurrenten bieden lagere instapprijzen. Ter vergelijking: de reguliere Oppo Find X9 is verkrijgbaar voor 999 euro.

Prijs-kwaliteit score: 3 / 5

Oppo Find X9 Pro review: specs

Oppo Find X9 Pro review: design

• Strak ontwerp met platte voor- en achterkant
• Groot, vierkant camerablok linksboven
• Extra fysieke knoppen: Quick Button én Snap Key

De Find X9 Pro markeert een duidelijke stijlbreuk met de X8 Pro. Waar zijn voorganger nog een centraal rond camerablok en licht gebogen panelen had, is de X9 Pro voluit hoekig. De glazen voor- en achterkant zijn volledig vlak en het camerablok is verplaatst naar de linkerbovenhoek. In combinatie met de matte afwerking en het aluminium frame oogt het geheel strak, minimalistisch en professioneel.

Wanneer je de telefoon oppakt, valt meteen op dat dit geen lichte smartphone is. Met 224 gram en een dikte van 8,25 mm voelt hij stevig en dicht aan, bijna alsof er geen enkele kubieke millimeter ongebruikt is gebleven. De matte glaslaag op de achterkant zorgt ervoor dat de X9 Pro niet snel uit je hand glijdt en weinig vingerafdrukken oppikt. Zowel het frame als het glas ogen en voelen premium.

De camerabult is een groot vierkant blok waarin de drie camera’s en het Hasselblad-logo zijn ondergebracht. Het steekt duidelijk uit, maar is subtiel genoeg. Vergeleken met de ronde bult van de X8 Pro voelt deze nieuwe aanpak wat klassieker en meer in lijn met andere high-end smartphones. Het ligt aan je eigen verwachtingen of je dit een goede verandering vindt of niet.

Op de rechterzijde vind je de gebruikelijke volumeknoppen en powerknop, maar ook de Quick Button. Dit is Oppo’s capacitive cameraknop: je drukt hem niet fysiek in, maar hij reageert op druk en beweging, met haptische feedback. Een dubbele druk opent de camera, een korte druk maakt een foto en een lange druk start een burst of video. In landschapsmodus kun je er bovendien mee in- en uitzoomen door erover te vegen.

Aan de linkerkant zit de Snap Key, een fysieke knop die je kunt toewijzen aan allerlei acties. Standaard opent hij AI Mind Space, maar je kunt hem ook gebruiken als sneltoets voor bijvoorbeeld de zaklamp, stiltemodus of andere functies. In praktijk is dit de knop die je gaat gebruiken om dingen “even snel” vast te leggen: een idee, een taak, een notitie of een afspraak.

Ten slotte is de Find X9 Pro IP68- én IP69-gecertificeerd en heeft die zelfs een onderwatermodus als je kwik, kwek en kwak wil fotograferen.

Design score: 4 / 5

Oppo Find X9 Pro review: display

• 6,78-inch LTPO-OLED met ultradunne randen
• 1–120Hz adaptieve verversingssnelheid, 3.600 nits piekhelderheid
• Ondersteunt Dolby Vision, HDR10+ en Ultra HDR-foto’s

De Oppo Find X9 Pro is uitgerust met een 6,78-inch LTPO-OLED-scherm dat vrijwel de hele voorkant vult. De randen rondom het display zijn erg dun. Oppo spreekt over een rand van 1,15 millimeter. Dit geeft de telefoon een bijna randloos uiterlijk en zorgt ervoor dat het scherm groter aanvoelt dan je qua specs zou verwachten.

De resolutie van 1272 x 2772 pixels levert een hoge pixeldichtheid op en maakt tekst, pictogrammen en foto’s haarscherp. De LTPO-technologie maakt het mogelijk om de refresh rate dynamisch te variëren tussen 1Hz en 120Hz. Bij scrollen en animaties schakelt het scherm soepel omhoog naar 120Hz, terwijl het bij stilstaande content terugvalt om energie te besparen. De combinatie met de geoptimaliseerde animaties in ColorOS 16 resulteert in een zeer vloeiende gebruikservaring.

Qua helderheid heeft Oppo de lat opnieuw hoog gelegd. Het paneel haalt een piekhelderheid tot 3.600 nits in HDR-scenario’s, wat meer dan genoeg is om in direct zonlicht in Barcelona foto’s te maken zonder dat ik al te erg moest knijpen met mijn ogen. Tegelijk kan het scherm ’s avonds extreem ver dimmen, tot 1 nit, zodat je in bed nog rustig door je tijdlijn of foto’s kunt bladeren zonder verblind te worden. De 2160Hz PWM-dimming helpt bovendien flikkeren verminderen.

De Find X9 Pro ondersteunt HDR10+, Dolby Vision en Oppo’s eigen HDR Vivid waardoor de meeste streamingdiensten hun HDR-content in volle glorie kunnen tonen. HDR-series en films ogen rijk, met heldere highlights, diepe schaduwen en levendige kleuren zonder dat het ooit te oververzadigd wordt.

Display score: 4,5 / 5

Oppo Find X9 Pro review: software

• Android 16 met ColorOS 16
• Overal AI-tools zoals AI Mind Space, AI Speak, AI-tools voor foto, tekst en vertaling
• Vijf jaar OS-updates, zes jaar beveiligingsupdates

De Oppo Find X9 Pro draait op Android 16 met daarbovenop ColorOS 16. Deze nieuwe versie van Oppo’s software bouwt verder op de basis van ColorOS 15, maar schuift visueel nog iets verder in de richting van iOS. Dat zie je aan de lockscreen-opties met diepte-effecten, de vernieuwde iconen, de manier waarop snelle instellingen en meldingen zijn gescheiden, en de Dynamic Cloud rond de selfiecamera, een duidelijke hint naar Apple’s Dynamic Island.

Bij dagelijks gebruik voelt ColorOS 16 heel vloeiend. Oppo heeft veel aandacht besteed aan animaties. De keerzijde is dat sommige overgangen wat langer duren dan strikte efficiënt denkende gebruikers fijn vinden, het is een dingetje dat het allemaal erg iOS voelt.

AI speelt een steeds grotere rol in ColorOS. Een deel daarvan komt via Google Gemini, met functies zoals Circle to Search, on-screen vertaling en diverse schrijfhulpen. Daarnaast heeft Oppo eigen AI-functies ingebouwd, zoals AI Speak voor het voorlezen van websites, AI Writer, AI Translate en fototools zoals AI Eraser en AI Relight.

Een van de interessantste nieuwe toevoegingen is AI Mind Space. Dit is een soort digitale verzamelmap waarin screenshots, notities, webpagina’s en andere informatie samenkomen. Je opent het snel via de Snap Key of een veeggebaar. De telefoon maakt vervolgens samenvattingen, herkent data en tijden, en kan bijvoorbeeld voorstellen om een datum als agenda-afspraak vast te leggen. In de praktijk is het een fijne manier om informatie die je “even” wil bewaren, centraal op te slaan zonder dat je zelf allerlei mapjes en tags hoeft aan te maken.

Oppo belooft vijf grote Android-updates en zes jaar securitypatches voor de Find X9 Pro. Dat betekent ondersteuning tot en met Android 21 en beveiligingsupdates tot ver in 2031. Daarmee loopt het toestel nog iets achter op Samsung en Google, die zeven jaar beloven, maar het is ruim voldoende.

ColorOS 16 blijft echter software waar je van moet houden. De combinatie van rijke animaties, iOS-geïnspireerde elementen en uitgebreide AI-functies maakt het systeem drukker en voller dan stock Android.

Software score: 4 / 5

Oppo Find X9 Pro review: camera's

• 50MP-hoofdcamera, 50MP-ultrawide en 200MP-periscoop (3x)
• Hasselblad-kleuren, Luma Image Engine en 13,2x ‘lossless’ zoom
• 50MP-selfiecamera met autofocus, 4K/120fps video

De camera’s zijn het paradepaardje van de Oppo Find X9 Pro. Achterop vind je een 50MP-hoofdcamera, een 50MP-ultrawide en een 200MP-periscoopcamera met 3x optische zoom, aangevuld met een 50MP-selfiecamera met autofocus. De samenwerking met Hasselblad en de Luma Image Engine zorgt voor natuurlijke kleuren, veel detail en snelle verwerking, zonder dat het beeld voelt alsof het door een filter is getrokken.

De 50MP-hoofdcamera levert vooral foto’s die kloppen met hoe het moment aanvoelde. In Barcelona, in warme tunnels en straatjes, bleven oranje lampen ook echt oranje en schaduwen bleven donker zonder dat de details verdwenen. Het dynamisch bereik is sterk: in scènes met fel zonlicht en diepe schaduwen blijven zowel lucht als schaduwpartijen bruikbaar. De 50MP-ultrawide sluit hier mooi bij aan, met een vergelijkbare kleurweergave en weinig vervorming aan de randen. Dankzij autofocus kun je de groothoekcamera ook inzetten voor creatieve close-ups van geveldetails, tegels en natgeregende straatstenen.

De 200MP-periscoopcamera is waar de Find X9 Pro echt losgaat. Standaard schiet je op 3x zoom met zeer scherpe, natuurlijke beelden. De hoge resolutie maakt het mogelijk om tot ongeveer 6x en 13,2x te “lossless” zoomen zonder dat alles in digitale soep verandert. In Barcelona kon ik op de Sagrada Família en Sant Pau probleemloos beeldjes, ornamenten en ramen afbeelden die normaal alleen met een aparte camera haalbaar zijn.

De 200MP-modus, ook bekend als Oppo's Hasselblad Ultra Sharp-modus is ideaal als je later wil croppen: één straatbeeld in El Born kun je achteraf opdelen in meerdere bruikbare uitsneden. Het mooiste hiervan is dat je een 'bredere' foto kan maken en daarna losse elementen kan croppen en het lijkt alsof je puur van dat moment een foto hebt gemaakt.

Je kan overigens ook belachelijk ver inzoomen met de Find X9 Pro, tot een zekere hoogte is dat met fysieke zoom en daarna wordt dat digitale zoom en dat gaat tot 120x zoom. Hou je iets over van de beelden als je 120x inzoomt? Absoluut niet. Zoals je in de voorbeelden zien, blijft er maar weinig over van het beeld waar je een foto van maakt. Mensen op het strand veranderen in een soort van Picasso-achtige stokfiguren en het logo van het hotel wordt gloeiend goud. De AI-bewerking op die foto's is agressief. Je ziet de foto's gewoon voor je neus veranderen in foto's die ergens, een beetje, misschien lijken op de oorspronkelijke foto's voor de bewerking. Het is vooral een leuk partytrucje.

Met de OPPO x Hasselblad Teleconverter Kit kan je wel fysiek zoomen met topresultaten. De lens klikt over het camerablok heen en verlengt de telelens naar ongeveer 230mm, nog steeds op f/2.1 en met de volledige 200MP-resolutie. In de praktijk voelt het alsof je een compacte telelens op je smartphone schroeft. De 13 glaselementen (waarvan drie met extra lage dispersie) houden kleuren strak en vervorming laag en dankzij de OIS kun je uit de hand belachelijk ver inzoomen zonder dat je foto’s direct onscherp worden.

Tijdens het persevenement in Barcelona kon ik moeiteloos kleine kraampjes, planten op balkons en koppels die honderden meters verder over de boulevard liepen met gemak fotograferen. De keerzijde: de Teleconverter is groot, zwaar en met een prijskaartje van 499 euro erg duur. Tel je dat bij de X9 Pro op, dan zit je bijna op systeemcamera-niveau; voor pakweg 2.000 euro kun je ook naar iets als een Fujifilm X-T5 kijken, wel zonder telelens maar dan heb je wel een échte camera. Laten we eerlijk zijn: je neemt niet snel een aparte lens mee voor je smartphone.

De 50MP-selfiecamera met autofocus levert scherpe, aansprekende selfies met overtuigende huidtinten, ook als je de telefoon iets verder van je af houdt of met meerdere mensen in beeld staat. Voor video kun je filmen tot 4K bij 120fps, inclusief Dolby Vision en Log-profielen voor wie graag zelf aan de slag gaat met kleurcorrectie. De stabilisatie is effectief, waardoor de Find X9 Pro een geloofwaardige vlog- en reispartner is.

De Quick Button aan de zijkant maakt de camerabeleving nog beter: een dubbele tik opent de camera meteen, een druk maakt een foto en een veeg in landschapsmodus zoomt in of uit. Fijn, maar niet perfect. In liggende stand zit de knop ongeveer op de plek waar je van nature je vinger laat rusten als je de telefoon stevig vasthoudt. Heb je je vinger daar al “geparkeerd”, dan kun je niet meer intuïtief op de knop tikken om een foto te maken en triggert hij soms alleen de zoom.

Camera score: 4,5 / 5

Voorbeeldfoto's

Oppo Find X9 Pro review: prestaties

• MediaTek Dimensity 9500
• 16GB RAM en 512GB opslag

De Oppo Find X9 Pro is een van de eerste telefoons ter wereld met de MediaTek Dimensity 9500-chipset aan boord. MediaTek timmert al jaren aan de weg in het topsegment en met deze generatie is dat goed te merken. In zo’n beetje elke situatie voelt de X9 Pro razendsnel en zijdezacht aan. Apps openen direct, animaties lopen vloeiend en zelfs wanneer je meerdere zware apps tegelijk open hebt (Chrome, Instagram, Maps en een fotobewerkingsapp), is er geen merkbare vertraging.

Die overdaad aan vermogen komt pas écht van pas wanneer je de telefoon hard aan het werk zet. Games starten snel op en draaien op hoge instellingen zonder noemenswaardige framedipjes. Ook intensieve apps of lang fotograferen met de 200MP-modus verliepen soepel. Hetzelfde geldt voor de AI-functies in ColorOS 16: samenvattingen, vertalingen en fotobewerkingen worden vlot afgehandeld en ik had nooit het gevoel dat ik op de telefoon moest wachten.

Qua geheugen laat Oppo weinig te wensen over: de Find X9 Pro komt in één configuratie met 16GB RAM en 512GB opslag. Die 16GB RAM geeft de telefoon genoeg juice voor multitasking en AI-processen. Apps blijven lang in het geheugen hangen, waardoor je zelden een app of webpagina opnieuw hoeft te laden. De 512GB opslag is ruim voldoende voor de meeste gebruikers. Pas wanneer je vaak in 4K filmt en veel 50MP- of 200MP-foto’s schiet, kom je tegen die limiet aan.

Alles aan de Find X9 Pro voelt snel. De in-display vingerafdruksensor reageert meteen zonder haperingen of meerdere pogingen. Apps installeren en openen gaat moeiteloos. De Quick Button maakt het bovendien extreem makkelijk om de camera direct te openen door twee keer erop te drukken.

Prestaties score: 4,5 / 5

Oppo Find X9 Pro review: batterij

• Enorme 7.500mAh-batterij
• 80W bedraad opladen, 50W draadloos opladen
• Haalt drie dagen bij licht gebruik

De batterij is misschien wel de meest bijzondere eigenschap van de Oppo Find X9 Pro. De 7.500mAh-batterij is groter dan wat we gewend zijn in high-end smartphones en dat merk je onmiddellijk in de praktijk.

Tijdens twee intensieve dagen in Barcelona met veel fotograferen, navigeren, sociale media, streaming en veel Spotify tussendoor haalde ik aan het einde van de avond steevast nog zo’n 40 tot 50 procent over. Op reguliere dagen met minder cameragebruik en meer wifi kan je met gemak de twee volle dagen halen. Als je de telefoon maar sporadisch gebruikt, dan kan je de derde dag ook halen.

Die extra capaciteit betekent vooral dat je je gewoontes rondom opladen kunt aanpassen. In plaats van elke nacht ‘voor de zekerheid’ aan de lader, kun je de X9 Pro prima pas aansluiten wanneer het uitkomt

Opladen gaat, ondanks de grote batterij, verrassend vlot. Met een 80W SuperVOOC-lader zit je binnen ongeveer een half uur al rond de 50 procent en in circa een uur weer vol. Draadloos opladen gaat tot 50W met een geschikte Oppo AirVOOC-lader. Een verbetering ten opzichte van oudere Oppo-modellen is dat de X9 Pro ook beter met standaard USB-PD-laders overweg kan.

Oppo claimt bovendien dat de batterij na vijf jaar gebruik nog 80 procent van zijn capaciteit behoudt. Dat kunnen we natuurlijk nu nog niet testen.

Batterij score: 5 / 5

Moet je de Oppo Find X9 Pro kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Oppo Find X9 Pro: alternatieven

Pokémon Legends: Z-A is de tweede game in de Legends-serie, na het originele Legends: Arceus dat verscheen in januari 2022. Het volgt in de voetsporen van de eerste Legends-game, in de zin dat het qua gameplay volledig afwijkt van de traditionele games, zoals Pokémon Scarlet en Violet.

Legends: Z-A speelt zich af in Lumiose, de grootste stad in de Kalos-regio, waar Pokémon X en Y zich afspeelden. Het verhaal bouwt verder op dat van Pokémon X en Y, hoewel het niet essentieel is om die games gespeeld te hebben. De meeste personages zijn nieuw en de achtergrond van de oude bekenden komt voldoende aan bod. Een ander onderdeel dat mee is genomen van Pokémon X en Y, is Mega Evolution, waarbij je Pokémon tijdens een gevecht tijdelijk "verder" evolueert naar een nog krachtigere vorm.

Alle begin is moeilijk (en duurt lang)

Pokémon Legends: Z-A valt met de deur in huis. Je komt aan met de trein in het station van Kalos, gaat naar buiten en maakt meteen kennis met Taunie, een belangrijk personage. Vijf minuten later kom je al terecht in je eerste Pokémon-gevecht waar duidelijk wordt dat dit nu volledig anders in elkaar zit. In plaats van turn-based combat waar je rustig kan nadenken welke aanval je doet, lopen Pokémon hier in het rond en moet je in real-time aangeven welke aanval ze moeten doen. Door op ZL te drukken focus je op de Pokémon van de tegenstander en door op A, B, X of Y te drukken, geef je aan welke aanval jouw Pokémon moet gebruiken.

De eerste battles zijn vrij eenvoudig zodat je tijd hebt om kennis te maken met dit nieuwe systeem. Voor mij voelde het als een frisse wind en ik kon bijna al mijn Pokémon-kennis van de voorbije 20 jaar overboord gooien hierdoor. Dit was helaas wel het enige nieuwe, verfrissende onderdeel van de eerste paar uren. De tutorial neemt je erg stevig bij de hand en legt alles soms iets te duidelijk uit met onnodige opdrachten die je moet voltooien. Ik snap dat elke game een tutorial nodig heeft, maar ik (en veel andere trouwe Pokémon-fans) zou het fijn vinden om delen te kunnen overslaan.

Het plot wordt wel vrij snel duidelijk. In Lumiose treedt een fenomeen genaamd "Rogue Mega Evolution" op, waarbij wilde Pokémon plots Mega Evolven. Jij moet uitzoeken hoe dit komt en er iets aan doen. De bron van Rogue Mega Evolution lijkt trouwens de Prism Tower (de centrale toren in de vorm van de Eiffeltoren) te zijn. Gyms en de Pokémon League komen hier niet aan bod. In de plaats daarvan heb je het Z-A Royale toernooi, waar je naar boven moet klimmen in de ranking door andere Pokémon trainers in het toernooi te verslaan.

Wild en Battle Zones

Pokémon lopen niet zomaar rond op straat en vind je voornamelijk in zogenaamde Wild Zones. Dit zijn straten of parken met wilde Pokémon waarmee je (ook in real-time) kan vechten. Naarmate je verder speelt, komen er meer Wild Zones met meer en sterkere Pokémon. In tegenstelling tot bij Pokémon Scarlet en Violet kan je dus niet na een uur al per ongeluk in een gebied komen met Pokémon van level 40, terwijl jouw Pokémon nog maar level 15 zijn. De Wild Zones verschillen niet heel drastisch van elkaar. De meesten zijn gewoon een straat of park met wat bomen en struiken.

Battle Zones worden alleen 's nachts actief. Door de dag heen krijg je meldingen te zien die aangeven hoe laat het is. Als je wil dat het meteen nacht (of dag) wordt, kan je trouwens gewoon op een bankje gaan zitten. In Battle Zones lopen trainers rond met hun Pokémon en ook dit voegt wat meer dynamiek toe. Als je naar hen toe sluipt en met jouw Pokémon aanvalt zonder dat zij het merken, begin je het gevecht met een voordeel. Het omgekeerde kan ook gebeuren: als zij jou zien terwijl je met je rug naar hen staat, begint de tegenstander met een voordeel.

Als je in een Battle Zone een gevecht wint, ontvang je Prize Medals (die in geld worden omgezet) en Challenger Points. Verzamel de aangegeven hoeveelheid Challenger Points en je kan een trainer uitdagen voor een Promotion Match. Win die match en je gaat een rank omhoog in het Z-A Royale klassement. Je kan de Promotion Matches vergelijken met gym battles en in de hogere ranks vecht je ook met personages die een rol spelen in het plot. Ik vond dit systeem best aangenaam en ik had ook altijd maar één nacht in de battle zone nodig om de benodigde Challenger Points te verzamelen. Het is dus niet zo dat de flow van het plot verstoord wordt.

Déja vu?

Helaas gaat Pokémon Legends: Z-A de mist in waar eerdere games dat ook deden. Het ontwerp van de omgeving is eentonig, saai en voelt onafgewerkt. Ramen zijn gewoon gekleurde rechthoeken waarin soms een reflectie is te zien. Wederom gaan deuren niet open: je loopt naar een deur, het beeld wordt zwart, je hoort het geluid van een deurklink en je staat binnen. Er zijn tientallen kledingwinkels verspreid over Lumiose en als je gaat shoppen, krijg je gewoon een menu te zien met de kleding. Je kan geen enkele winkel echt "binnen" gaan en kleding zien hangen op paspoppen.

Enerzijds is het fijn dat je op daken van gebouwen kan lopen en van het ene gebouw naar het andere kan springen. Anderzijds lijkt het alsof de ontwikkelaars vijf gebouwen hebben getekend en die over de hele stad gekopieerd en geplakt hebben. Het feit dat deze game op de nieuwste console van Nintendo niet eens diepte-effecten heeft voor de deurtjes voor een raam (zoals je hieronder kan zien) is gewoon lui. Details die je verwacht van een game van 70 euro in 2025 zijn hier gewoon niet.

Iets anders dat wederom ontbreekt, zijn gesproken dialogen. Voor ik Pokémon Legends: Z-A begon te spelen, was ik Hades aan het spelen op de ASUS ROG Xbox Ally X. Hades is een indie-game van enkele jaren oud die zelfs bij zijn lancering minder dan de helft kostte dan Pokémon Legends: Z-A. Toch zit Hades vol gesproken dialogen van tientallen verschillende personages. Het is zonde dat Pokémon Legends: Z-A geen voice acting heeft, want enkele cutscenes zitten vol met drama en actie. Die drama en actie komen weliswaar niet zo krachtig over omdat er geen enkel geluid uit de monden van de personages komt.

Pure chaos met Rogue Mega Evolutions

Rogue Mega Evolutions zijn een ander belangrijk deel van het plot en wijken sterk af van een normaal Pokémon-gevecht. Ook hier weer een kleine teleurstelling: hoewel deze Pokémon in eerste instantie gewoon in de stad staan, kom je terecht in een saaie cirkelvormige arena wanneer het gevecht daadwerkelijk begint. Je vecht hier samen met één extra personage tegen een XXL-versie van een Mega Evolution.

De Rogue Pokémon is niet alleen een gevaar voor je Pokémon, maar ook voor jezelf. Als je te vaak geraakt wordt door een aanval (en soms wordt er bewust op jou gericht), moet je opnieuw beginnen. Je moet dus zowel je Pokémon als jezelf in leven zien te houden. Soms moet je één grote aanval ontwijken en soms zoeven er tien tornado's rond in de arena terwijl er ook nog bliksem naar beneden knalt.

Als zo'n gevecht mislukt omdat je Pokémon allemaal fainted zijn (of omdat je zelf te vaak geraakt bent), krijg je wel de optie om de schade die je hebt aangericht te behouden. Je kan daardoor eigenlijk niet vast komen te zitten bij een Rogue Mega Evolution en dat maakt het spel toegankelijker.

De nieuwe Mega Evolutions zijn trouwens zo gestoord als maar kan. Legends: Z-A heeft er ook voor gezorgd dat je elke Mega Evolution, zowel oud als nieuw, te zien krijgt tijdens de main story. Ik raad iedereen aan om met zo weinig mogelijk voorkennis te beginnen om het wow-effect van de Mega Evolutions te ervaren. Mijn persoonlijke favoriet is zonder twijfel Mega Starmie, die niet stijlvol en gracieus beweegt zoals een normale Starmie, maar wel als een complete gek heen en weer rent.

Eindoordeel

Inmiddels heb ik de main story van Pokémon Legends: Z-A uitgespeeld en over het algemeen vond ik het een fijne game. De gevechten waren leuk en het feit dat ik niet wist welke Pokémon een Mega Evolution hadden gekregen en hoe die eruitzagen, voegde een extra laagje spanning toe. Vooral de allerlaatste missie wijkt heel sterk af van het traditionele Pokémon-recept, maar dat is het punt van de Legends-games.

Toch zijn er dingen die niet door de beugel kunnen. Alle gebouwen lijken op elkaar en zelfs dan zijn ramen gewoon een blauwe rechthoek zonder reflectie. Meer dan de helft van de Wild Zones zijn daarnaast saaie parken of straten met hier en daar een boom of struik. Lumiose is al kleiner dan de verschillende regio's in Legends: Arceus en voelt als een hoopje betekenisloze gebouwen.

Het gebrek aan gesproken dialogen is wat mij betreft het grootste probleem voor een AAA-titel die 70 euro kost. Pokémon staat niet bekend om het sterkste plot of de meest diepgaande personages, maar Legends: Z-A doet hier een heel verdienstelijke poging. De paar dramatische scènes die er zijn missen nu hun doel en dat is enorm jammer.

In een wereld van geavanceerde smartphones met talloze AI-functies, zijn er nog steeds meer dan genoeg gebruikers op zoek naar een goedkope telefoon die gewoon werkt. Dat is precies de doelgroep die de Motorola moto g56 wil aanspreken. Hij heeft een stevig ontwerp, gebruiksvriendelijke software (zónder AI) en een prijskaartje van net geen 250 euro.

Motorola moto g56 review: prijs en beschikbaarheid

• Adviesprijs van 249,99 euro
• In de winkel sinds juli 2025
• Één configuratie: 8GB RAM + 256GB opslag

De Motorola moto g56 bevindt zich netjes in de budgetklasse met een adviesprijs van 249,99 euro. Hiervoor krijg je 256GB interne opslag en dat is meteen een groot pluspunt ten opzichte van populaire concurrenten zoals Samsung. Er zijn verder vier kleuren beschikbaar: lichtgrijs, donkerblauw, olijfgroen en zwart.

In deze prijsklasse zijn er altijd compromissen. In het geval van de moto g56 zitten die voornamelijk bij het display. Steeds meer smartphones rond dit prijspunt hebben een helder AMOLED-display, terwijl de moto g56 een lcd-scherm heeft met beperkte helderheid en minder levendige kleurenweergave. Er is wel een dynamische refresh rate tot 120Hz. Qua camera's, duurzaamheid en prestaties doet de Motorola moto g56 het best goed voor deze prijs.

De grootste concurrent voor de Motorola moto g56 is de Samsung Galaxy A36. Die kost een paar euro's meer, heeft een feller AMOLED-display en geniet van zes jaar Android- en security-updates, terwijl dit respectievelijk twee en vier jaar is bij de moto g56. Verder is de basisopslag van de Galaxy A36 slechts 128GB, de helft van wat Motorola aanbiedt. Je kan de Galaxy A36 wel kopen met 256GB opslag, maar dan zit je niet meer rond de 250 euro, maar eerder rond de 300 euro.

• Prijs-kwaliteit score: 4/5

Motorola moto g56 review: specs

Motorola moto g56 review: design

• Extra stevig, waterbestendig ontwerp
• Vier kleuren, allemaal in vegan leather
• Groter camerablok is nergens voor nodig

Motorola heeft volop ingezet op duurzaamheid bij het ontwerp van de moto g56. Waar de moto g55 een "waterafstotend" ontwerp had, heeft zijn opvolger een dubbele IP-certificering (IP68 én IP69) voor water- en stofbestendigheid. IP68 wil zeggen dat hij een duik in het water kan overleven en maximaal op een meter diepte kan blijven liggen voor 30 minuten. IP69 geeft aan dat de moto g56 ook bestand is tegen waterstralen onder hoge druk én heet water. Als de telefoon op een of andere manier in de vaatwasser zou blijven liggen bij een heet programma, zou hij dat in theorie moeten overleven.

Het display wordt beschermd door Gorilla Glass 7i, een variant die extra krasbestendig is. Het frame is daarnaast van plastic en de achterkant ook. Dat voelt misschien niet heel premium, maar in tegenstelling tot glas kan plastic niet in duizend stukken breken. Motorola levert ook een hoesje mee en dat zit zelfs al rond de telefoon als je hem uit de doos haalt.

De Motorola moto g56 is een budgettelefoon in hart en nieren. Dat is een compliment, want onze goede vriend de 3,5mm-koptelefoonpoort is hier aanwezig en je kan zelfs nog een microSD-kaart gebruiken voor meer opslag. De vingerafdrukscanner zit in de vergrendelknop aan de rechterkant en werkt voldoende nauwkeurig, maar reageert soms wat traag. Als de knop of je vinger nat is (door water of zweet), reageert de scanner meestal niet.

Smaken verschillen natuurlijk, maar naar mijn mening is het grotere camerablok niet nodig. Het domste hieraan is dat het lijkt alsof er drie camera's aanwezig zijn, terwijl de moto g56 er in feite maar twee heeft. Achter de derde "lens" zit namelijk helemaal niets, niet eens een macrocamera of dieptesensor. Ik vond het minimalistische ontwerp van de moto g55 in dat opzicht beter. Daar zag je wel gewoon hoeveel camera's er echt waren.

Design score: 4,5/5

Motorola moto g56 review: display

• 6,72-inch display met FHD-resolutie is prima
• Refresh rate kan wisselen tussen 30, 60, 90 en 120Hz
• Lcd-scherm met beperkte helderheid en kleurenweergave

Grootte is niet alles, maar Motorola dacht hier blijkbaar iets anders. De moto g56 heeft een ruim display van 6,72 inch met onderaan een vrij dikke schermrand. Dit oogt vrij goedkoop, al is dat natuurlijk niet erg, want de moto g56 is dan ook goedkoop.

Het pluspunt is dat dit display een dynamische refresh rate heeft en kan wisselen tussen 30, 60, 90 en 120Hz afhankelijk van wat je aan het doen bent. Zo bespaart de telefoon energie waar mogelijk en ziet alles er tegelijkertijd soepel uit. Motorola deelt verder geen informatie over de helderheid en het wordt snel duidelijk waarom: die is niet bijster hoog. Hoewel ik de telefoon in de herfst heb getest, waren er toch enkele zonnige dagen waarop ik niet helemaal goed zag wat er op het scherm stond.

Het grootste probleem is dat dit nog steeds een lcd-scherm is, terwijl steeds meer concurrenten rond deze prijs een AMOLED-scherm hebben met hogere helderheid en betere kleurenweergave. Vooral de kijkhoeken zijn een probleem bij de moto g56. Als ik schuin naar het display keek, zag alles er meteen donkerder uit. Zwart zag er soms ook eerder donkergrijs uit dan echt zwart.

• Display score: 3/5

Motorola moto g55 review: camera

• Hoofdcamera schiet degelijke plaatjes, ook 's avonds
• Groothoekcamera heeft snel moeite bij minder licht
• Macromodus is verwijderd, nog steeds geen 4K-video

De camera's van de moto g56 zijn niets bijzonders en dat hoeft ook niet per se. De 50MP-hoofdcamera en 8MP-groothoekcamera zijn ongeveer hetzelfde als die op de moto g55. Toch zijn er kleine verschillen die niet per se positief zijn. Ik vermeld het hier nog eens: achter dat derde cameragat achteraan zit geen camera. De selfiecamera is wel verbeterd en heeft nu een 32MP-sensor.

Ik wil eerst iets benoemen dat Motorola subtiel heeft verwijderd. De groothoekcamera heeft namelijk geen autofocus meer en daardoor is er geen macromodus aanwezig op de moto g56. Die was er wel op de moto g55 en hoewel er weinig mensen zijn die frequent macrofoto's nemen, is het altijd jammer als een functie verdwijnt.

De camera-app van de Motorola moto g56 werkt vrij vlot en wisselen tussen de twee camera's achteraan gaat redelijk snel. De nachtmodus werkt daarnaast op beide camera's, hoewel je hier niet kan inzoomen met de hoofdcamera. 4K-video is nog steeds niet aanwezig, al vermoed ik niet dat iemand dat echt hard zal missen. De 32MP-selfiecamera is merkbaar beter en ik had nu geen daglicht nodig om een degelijke selfie te kunnen maken. Je kan ook een beetje uitzoomen met de selfiecamera zodat er iets meer mensen in het frame passen.

De hoofdcamera werkt best goed en foto's zien er over het algemeen vrij natuurlijk uit. Ook als er minder goede belichting is, weet de moto g56 nog een degelijk plaatje te schieten. Tegenlicht zorgt soms voor kleine problemen, maar dat is het eigenlijk. Foto's met 2x zoom kunnen er nog degelijk uitzien in de juiste omstandigheden, maar probeer vooral niet verder dan dat in te zoomen. De nachtmodus weet goede resultaten neer te zetten. Er zit meer detail in deze foto's: lichtbronnen worden beter in beeld gebracht, terwijl schaduwen minder ruis vertonen.

Bij de groothoekcamera gaat alles minder vlot. Op een bewolkte dag ben ik er amper in geslaagd om een goede foto te nemen met deze camera. Vooral aan de randen vielen details snel weg, zoals bladeren van bomen. Ook zien foto's er iets donkerder uit in het algemeen. De nachtmodus werkt op de groothoekcamera en daarmee is het meeste wel gezegd. Als het echt donker is, is het resultaat hoe dan ook wazig en onscherp.

Voorbeeldfoto's

• Camera score: 3/5

Motorola moto g56 review: prestaties en software

• 256GB opslag + microSD-kaartslot
• MediaTek Dimensity 7060 presteert degelijk
• Android 15 met 2 jaar Android- en 4 jaar security-updates

Motorola-smartphones hebben nooit bekendgestaan als prestatiemonsters en dat is hier niet anders. De moto g56 is uitgerust met de MediaTek Dimensity 7060 en 8GB RAM. Deze chip is de "opvolger" van de Dimensity 7025 in de moto g55. Bemerk de aanhalingstekens, want in de praktijk zijn de chips bijna even krachtig, waardoor de moto g56 niet sneller aanvoelt dan de moto g55.

Bij standaardgebruik (e-mail, sociale media, fotografie...) presteert de Motorola moto g56 prima. Alles gaat vlot genoeg voor een telefoon van 250 euro en apps worden met weinig vertraging opgestart. Wisselen van de ene naar de andere app gaat soms wat trager. Bij games gaat alles moeizaam en dat is geen toeval. De Dimensity 7060 en Dimensity 7025 hebben precies dezelfde GPU. De moto g56 presteert bij games daarom eigenlijk als een budgettelefoon van een jaar oud. Veeleisende games als Honkai Star Rail heb ik gespeeld op de laagst mogelijke instellingen en zelfs dan haalde ik amper stabiel 60 fps. De moto g56 oververhit weliswaar niet, dus de framerate wordt tenminste niet nog lager naarmate je langer speelt.

Tot slot is het updatebeleid weer niet geweldig. De moto g56 draait Android 15 uit de doos, ontvangt twee Android-updates en vier jaar security-updates (tot mei 2029). De software is wel gebruiksvriendelijk en je hebt relatief weinig bloatware tegenover andere budgettelefoons van merken als Xiaomi en OPPO.

• Prestaties en software: 3,5/5

Motorola moto g56 review: batterij

• 5.200mAh-batterij kan twee dagen gebruik aan
• Ondersteuning voor 30W-snelladen

Net zoals vrijwel elke telefoon in de moto g-serie, kan je maximaal twee dagen gebruik maken van de Motorola moto g56. In de telefoon zit een iets grotere 5.200mAh-batterij met 30W-snelladen. Standaardgebruik (foto's nemen, WhatsApp, sociale media...) heeft weinig impact op de batterij en zelfs als je dagelijks een uur video's kijkt, lukt twee dagen gebruik nog steeds.

Motorola levert een USB-C-naar-USB-A-kabel mee, maar geen oplader vanwege de richtlijnen van de EU. Met een compatibele oplader (30W of meer) kon ik de moto g56 in een halfuurtje opladen van 0 naar ongeveer 35 procent. Dat is niet bepaald indrukwekkend, maar zou wel genoeg moeten zijn voor een paar uur gebruik.

• Batterij score: 4/5

Moet je de Motorola moto g56 kopen?