De Kindle Scribe Colorsoft moet het beste van Kindle's moderne e-readers met kleurenscherm combineren met de notitiemogelijkheden die de Scribe-modellen te bieden hebben. Dat is een ideale combinatie als je eigenlijk zowel op zoek bent naar een e-reader als een notitietablet, want Amazon heeft inmiddels redelijk wat ervaring met beide soorten producten (maar natuurlijk vooral veel ervaring met e-readers).

De meeste notitietablets die beschikken over een E Ink-display, kan je natuurlijk ook gewoon als e-reader gebruiken, maar de Kindle Scribe Colorsoft voelt als een volwaardige e-reader, met alle handige features die daar bij horen, én een uitstekend notitietablet. Wel moet je helaas dus een flink hoge prijs betalen als je deze combinatie wil.

Een 11-inch display geeft je lekker veel ruimte om op te schrijven. Voeg daar het Colorsoft-gedeelte aan toe en het apparaat is ineens ook heel erg fijn voor het lezen van stripboeken (in kleur). Daarnaast is een groot scherm natuurlijk ook fijn als je een wat groter lettertype nodig hebt, maar je niet elke tien seconden naar de volgende bladzijde wil vegen.

Dit is vooral een fantastische grote e-reader met een aantal erg handige notitiemogelijkheden. Er is hier en daar nog wel wat ruimte voor verbetering, maar de gebruikerservaring is over het algemeen top. Het is alleen jammer dat de erg hoge prijs dit apparaat enigszins ontoegankelijk maakt. Er zijn genoeg goedkopere opties te vinden van Kindle zelf én van andere merken als je bereid bent om bepaalde features in te leveren.

Kindle Scribe Colorsoft review: prijs en beschikbaarheid

• Beschikbaar sinds juni 2026 (in Nederland en België)
• Adviesprijs vanaf 649,99 euro voor model met 32GB
• 64GB-model kost je 699,99 euro

Laten we maar meteen met de deur in huis vallen: de Kindle Scribe Colorsoft werd in juni 2026 gelanceerd in Nederland en België met een adviesprijs vanaf maar liefst 649,99 euro. Voor die prijs krijg je 32GB aan opslagruimte. Voor 699,99 euro krijg je 64GB aan opslagruimte (en een extra kleuroptie).

Los van de kwaliteit van het apparaat, die over het algemeen erg goed is (daarover verderop meer), maakt die prijs het heel lastig om dit apparaat aan te bevelen aan de gemiddelde consument die geïnteresseerd is in een Kindle, een e-reader (met kleurenscherm), een notitietablet of een combinatie van meerdere van die elementen.

Het apparaat voelt erg premium aan en de gebruikerservaring is over het algemeen erg aangenaam. De combinatie van alle features zorgt hier voor een erg mooi totaalpakket, maar ik denk dat veel mensen toch wel gauw bereid zullen zijn om hier en daar wat features in te leveren als ze het prijskaartje zien. Er zijn goedkopere opties (van Kindle en andere merken) als je gewoon een goede e-reader zoekt, als je een goede notitietablet zoekt en zelfs als je specifiek een Kindle Scribe zoekt.

Zo is er een normale Kindle Scribe van dezelfde generatie (zonder kleurenscherm) met 32GB opslag en een adviesprijs van 519,99 euro, maar ook een optie voor als je wel zonder voorverlichting kan. Die Scribe heeft 16GB opslag en een adviesprijs van 449,99.

Wil je een zo veelzijdig mogelijk apparaat voor lezen en notities maken, dan krijg je hier misschien wel wat meer waar voor je geld dan bij de reMarkable Paper Pro, die zich vooral focust op notities, maar die je ook vanaf 649 euro in huis haalt. Wil je gewoon een degelijke notitietablet? Dan is er nog de Paperslate Pro die je voor rond de 400 euro kan kopen. Daarnaast biedt Kobo een (inmiddels wat oudere) e-reader met stylus en software voor notities aan voor zo'n 400 euro. Dat is de Kobo Eclipsa 2E. Wil je gewoon een goede e-reader met kleurenscherm? Dan kan je die al vanaf zo'n 300 euro in huis halen in de vorm van de nieuwe Kindle Colorsoft of voor zelfs nog minder in de vorm van de Kobo Libra Colour (269,99 euro) of de Kobo Clara Colour (189,99 euro).

De Kindle Scribe Colorsoft is een heel mooi en veelzijdig apparaat, en sommige concurrenten zijn ongeveer net zo duur, maar dat betekent dus niet dat dit als een goede deal aanvoelt. Als je echter bereid bent om flink wat geld neer te leggen, krijg je hier in principe wel de ultieme Kindle van dit moment.

• Prijs-kwaliteit score: 3/5

Kindle Scribe Colorsoft review: specs

Kindle Scribe Colorsoft review: design

• Groot scherm heeft voor- en nadelen
• Mooi dun en relatief lichtgewicht
• Geen fysieke bladerknoppen en stylus blijft niet heel stevig zitten

De Kindle Scribe Colorsoft is met zijn 11-inch scherm wat groter dan de gemiddelde e-reader. Dat heeft zo zijn voordelen en nadelen. Aan de ene kant maakt dit het apparaat wel iets minder draagbaar dan bijvoorbeeld een standaard Kindle Colorsoft-model met een 7-inch scherm. Aan de andere kant is het natuurlijk bij een notitietablet wel fijn om genoeg ruimte te hebben om comfortabel te kunnen schrijven en eventueel teksten te kunnen bewerken.

Daarnaast is schermformaat natuurlijk een kwestie van voorkeur. Op een groter scherm past meer tekst, waardoor je minder vaak van pagina hoeft te wisselen. Zelf zou ik dan eigenlijk gewoon voor óf een zo compact mogelijk model kiezen dat gewoon zelfs in je broekzak past, óf een model met een mooi groot scherm als hij toch in een tas of rugzak moet worden meegenomen. Zolang een groot scherm maar niet betekent dat je meteen een heel zwaar apparaat moet meesleuren.

Dat is hier gelukkig niet het geval. Deze Kindle is maar 5,4 mm dik en is relatief lichtgewicht met zijn gewicht van 400 gram. Hij is dus nog steeds veel gemakkelijker mee onderweg te nemen dan veel fysieke boeken.

Wat verder qua design opvalt in vergelijking met andere Kindle-modellen, is dat de schermranden hier mooi gelijk zijn aan alle kanten. Je hebt hier niet zo'n dikke onderste rand en dat ziet er ook wat mooier uit. De randen waren voor mij precies dik/dun genoeg. Het design ziet er nog redelijk modern uit, maar je hebt nog genoeg ruimte om de tablet goed vast te kunnen pakken en niet het scherm te bedekken of per ongeluk continu van bladzijde te wisselen.

Nu ik het toch heb over van bladzijde wisselen: je krijgt hier (helaas) geen fysieke bladerknoppen. Dit is niet bepaald een dealbreaker (voor mij), want swipen over het scherm voelt en werkt prima, maar persoonlijk vind ik fysieke knoppen toch wel handig en als je die gebruikt, krijg je minder snel vingerafdrukken op het scherm. Er zit op het hele apparaat dus maar één knop. Dat is de aan/uitknop en die vind je bovenaan de rechter zijkant. Onderop vind je dan nog de USB-C-poort voor opladen en achterop vind je in de vier hoeken kleine, ronde voetjes die ervoor zorgen dat de tablet niet te veel heen en weer schuift als je aan het schrijven bent. Dat is een fijne toevoeging die ik bijvoorbeeld niet zag bij de Paperslate Pro. Voeg je echter een hoesje toe aan je dure e-reader/notitietablet, dan moet je hopen dat het hoesje genoeg frictie creëert.

Aangezien dit een Kindle Scribe-model is, zit er natuurlijk ook nog een stylus in de doos. Hoewel deze door Amazon een Premium Pen wordt genoemd, en een ingebouwde gumfunctie en instelbare knop biedt, voelt hij ook weer niet enorm premium. Het is wel gewoon een stevige stylus die aangenaam in de hand ligt. Je verbindt de stylus magnetisch met de rechter zijkant. Als hij op de juiste plek zit, lijkt hij redelijk stevig vast te zitten, maar ik ben toch meerdere keren in mijn rugzak op zoek moeten gaan naar de stylus.

De Kindle Scribe Colorsoft is beschikbaar in twee kleuren: grafiet en vijg. Vijg is de kleurvariant die wij getest hebben en die kleur is wel alleen beschikbaar bij het model met 64GB opslagruimte. De stylus is bij deze kleurvariant dezelfde kleur als de tablet.

• Design score: 4/5

Kindle Scribe Colorsoft review: display

• Kleuren zijn fijn voor stripboeken, maar blijven een beetje dof
• Teksten en afbeeldingen zien er scherp uit
• Scherm voelt enigszins als papier, maar het kan beter

Het Colorsoft-gedeelte van de Kindle Scribe Colorsoft zorgt er hier dus voor dat je niet alleen van zwart-witbeelden kan genieten met 300 ppi, maar ook van kleuren met 150 ppi. Het kleurenscherm maakt deze Kindle wat veelzijdiger, maar gezien de hoge prijs van dit model zou ik Colorsoft alleen aanraden als je er echt profijt van hebt, zoals wanneer je stripboeken wil lezen op je Kindle. Het is verder leuk om boekomslagen en aantekeningen in kleur te kunnen zien, maar enorm veel toegevoegde waarde hebben die dingen ook weer niet.

Als je graag stripboeken wil lezen, moet je er wel rekening mee houden dat dit soort E Ink-kleurenschermen nog steeds niet echt de meest levendige kleuren weten te bieden. De groene tinten in Green Lantern: Earth One Vol. 1 spatten hier helaas niet zo van het scherm als ik graag had gezien. Wisselen van de Standaard-kleurstijl naar Levendig zorgt wel voor een iets sterker effect, maar kleuren blijven er wat dof uitzien. Het is dus geen perfecte vervanger voor een fysiek stripboek. Als normale boeken en een papierachtig gevoel dan weer niet zo belangrijk zijn voor jou, dan is een tablet met een mooi OLED-scherm misschien een betere keuze voor stripboeken.

Verder zien teksten en afbeeldingen er wel mooi scherp uit op dit display. 36 witte ledlampjes en 34 amber ledlampjes zorgen er verder voor dat je in vrijwel alle omstandigheden comfortabel kan blijven lezen. De helderheid en warmte van de verlichting zijn helemaal naar wens in te stellen.

Als laatste moet dit display (in combinatie met de stylus) nog een papierachtige feel bieden bij het maken van notities. Schrijven voelt redelijk goed aan op dit scherm, maar het kan zeker nog meer als papier aanvoelen. De Paperslate Pro wist bijvoorbeeld toch net wat meer weerstand te bieden (op een positieve manier). Het voelt hier toch nog wel net iets gladder. Wel reageerde dit scherm dan weer iets beter op de stylus bij het zetten van de puntjes op de i (letterlijk).

• Display score: 4/5

Kindle Scribe Colorsoft review: prestaties

• Verrassend responsief voor E Ink...
• ... maar het blijft E Ink
• Geen merkbare vertragingen bij het schrijven

Over het algemeen vond ik de Kindle Scribe Colorsoft verrassend responsief bij het navigeren van de interface. Het blijft natuurlijk wel E Ink-technologie en hoewel hier wel een betere processor in lijkt te zitten dan in sommige andere e-readers, moet je geen wonderen verwachten. Je zal af en toe nog wel eventjes moeten wachten terwijl een nieuwe pagina laadt en je zal hier en daar soms nog wat elementen zien die nog niet ververst zijn, maar heel storend vond ik dat hier niet. Het scherm wordt automatisch ook wel redelijk vaak ververst. Ik verwacht daarnaast van een e-reader niet dezelfde soort prestaties als van een iPad of Android-tablet.

Dan zijn er nog de prestaties bij het maken van notities. Die voelden al helemaal verrassend soepel. Ik merkte bij het schrijven op de tablet helemaal geen vertraging tussen mijn bewegingen en het verschijnen van de tekst. Zelfs toen ik bewust zo snel mogelijk probeerde te schrijven, kon de tablet me gewoon bijhouden. Het is goed om te weten dat hij je dus niet in de weg gaat zitten als je haastige notities maakt.

• Prestaties score: 4/5

Kindle Scribe Colorsoft review: software

• Gebruiksvriendelijke interface met logischer inrichting
• Handige extra features voor tijdens het lezen
• Niet heel veel opties om je handgeschreven teksten te verwerken

Hoewel de hardware bij dit soort apparaten natuurlijk erg belangrijk is, kan de software de overkoepelende ervaring flink verbeteren of verpesten. Gelukkig heeft Amazon inmiddels veel ervaring opgedaan met zijn Kindle-e-readers, dus het e-reader-gedeelte voelt hier heel verfijnd. Over de notitiemogelijkheden is op sommige vlakken heel goed nagedacht en op andere vlakken loopt dit apparaat toch wel achter op andere notitietablets die daar wat meer de focus op leggen, maar daarover verderop meer.

De interface van deze Kindle is gebruiksvriendelijk en logisch ingericht. Op je homepagina krijg je meteen toegang tot de boeken en notities waar je het meest recent mee bezig bent geweest, plus aanbevelingen uit de Kindle Store en 'Snelle notities', zodat je altijd heel snel even iets kan noteren. Daarnaast heb je onderaan tabbladen voor je Bibliotheek, Werkruimte en Meer. In je bibliotheek vind je standaard je boeken en in de werkruimte je notities (en eventueel ook boeken als je die hier aan toevoegt). Bij Meer vind je onder andere de instellingen en een simpele webbrowser. Swipe je van bovenaan het scherm naar beneden, dan verschijnt er een snelmenu met de belangrijkste opties.

Eén minpuntje voor mij van de overkoepelende interface is dat het niet meteen heel duidelijk is hoe je een boek of notitie weer moet verlaten. Bij een boek krijg je de optie om terug te gaan naar de bibliotheek door van beneden naar boven te swipen, maar bij een notitie werkt dat niet. Ik kwam er iets later achter dat je ook helemaal bovenaan het scherm kan tikken (niet swipen) om dezelfde opties terug te vinden voor boeken én notities.

Natuurlijk krijg je verder alle gebruikelijke opties voor het aanpassen van de lay-out, het lettertype, de lettergrootte en de afstand tussen regels. Als je in een boek zit, kan je meer te weten komen over het boek via 'Over dit boek' en wat context krijgen over bepaalde referenties via 'X-Ray'. 'Populaire hoogtepunten' tonen je daarnaast de stukken tekst die het meest gemarkeerd zijn door andere lezers. Er is verder nog een ingebouwd woordenboek, plus je kan termen snel opzoeken op Wikipedia of vertalen.

Dan zijn er nog wat kleine functies voor tijdens het lezen die verrassend handig kunnen zijn. Als je in een boek zit, kan je rechtsboven een paneel openen om wat algemene notities te maken en dus niet door de tekst heen te schrijven. Het feit dat er een notitie is toegevoegd, wordt wel met een symbooltje aangegeven in de tekst. Wil je wel iets tussen je tekst zetten, dan kan dat ook gewoon. Er wordt dan ruimte gemaakt voor je notitie en de tekst gaan eromheen verder. Er is dus altijd genoeg ruimte.

Een andere handige functie kwam ik tegen bij het lezen van een stripboek. Je kan dubbeltikken op een bepaald venster om automatisch door de vensters geleid te worden als je verder 'bladert'. Tussendoor krijg je nog steeds de volledige pagina's te zien. Wel merkte ik dat deze ingezoomde vensters er soms wel wat minder scherp uitzagen, maar dat is ook wel logisch. Dit werkt bovendien vooral goed als de vensters mooi recht zijn en niet te veel in elkaar overlopen.

Dan is er natuurlijk nog de software voor notities. Het maken en bewerken van notities werkt grotendeels heel soepel. Je kan bij het maken van een nieuw notitieboekje uit een mooie selectie aan sjablonen kiezen voor verschillende soorten documenten. Vervolgens krijg je in zo'n notitieboekje opties voor verschillende stijlen en kleuren om mee te schrijven. Gummen kan je automatisch doen met de achterkant van de stylus en de knop op de stylus kan je nog instellen als snelkoppeling voor een andere functie.

Notities kan je gemakkelijk delen via e-mail of cloudopslag. Er zijn verder twee AI-functies beschikbaar voor je notities. Je kan ze laten samenvatten of je geschreven tekst laten "verfijnen". Dit is een soort transcriptie, maar niet helemaal. Jouw eigen handschrift wordt hierbij gewoon vervangen door een lettertype dat er nog steeds een beetje handgeschreven uitziet (je kan uit een aantal opties kiezen).

Het was handig geweest om hier ook een duidelijke optie te hebben voor het omzetten van handgeschreven tekst naar een tekstbestand. Die optie bestaat wel en werkt prima, maar zit verstopt in het menu voor delen. In dat menu kan je kiezen om te "converteren naar tekst" en te verzenden naar je e-mailadres. Je krijgt dan een e-mail met daarin zowel een pdf met de originele notitie en een tekstbestand met de geconverteerde tekst die je vervolgens kan kopiëren en plakken. Het was wel fijn geweest als je gewoon meteen bijvoorbeeld een Word- of pdf-bestand zou kunnen laten maken met de geconverteerde tekst.

• Software score: 4/5

Kindle Scribe Colorsoft review: batterij

• Bij licht gebruik gaat de batterij wekenlang mee
• Bij zwaar gebruik kan het een kwestie van dagen zijn
• Opladen gaat niet heel snel

Amazon claimt dat de Kindle Scribe Colorsoft het tot acht weken lang kan volhouden op een volle batterij als je zo'n halfuur per dag leest met de helderheid op iets minder dan de helft. Dat zou zo'n 28 uur aan pure leestijd betekenen. Bij wat lichter gebruik kan de batterij inderdaad wekenlang meegaan. Bij zwaarder gebruik moet je misschien eerdere rekening houden met een aantal dagen.

In de praktijk was de batterijduur voor mij meer dan lang genoeg om er in ieder geval niet te vaak bij stil te hoeven staan. De batterij heeft het bij gemiddeld gebruik ongeveer een maand volgehouden en dan las ik wel wat meer dan een halfuurtje en meestal met een helderder scherm. Het is dan ook vooral die helderheid die een groot verschil kan maken.

Als het eenmaal tijd is om weer op te laden, duurt het helaas wel eventjes voor de batterij weer volledig is opgeladen. Amazon claimt zo'n 2,5 uur en dat leek in de praktijk wel redelijk te kloppen. Gelukkig hoef je gemiddeld dus niet heel vaak op te laden.

• Batterij score: 5/5

Moet je de Kindle Scribe Colorsoft kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Sennheiser vervangt zijn line-ups van koptelefoons en draadloze oortjes niet elk jaar, maar dat betekent meestal wel dat je flinke upgrades kan verwachten wanneer er eindelijk een nieuw model uitkomt. Dat is ook het geval bij de Momentum True Wireless 5, die nu meer dan twee jaar na hun voorgangers zijn gelanceerd.

Deze nieuwe oortjes genieten weer van een fantastisch geluid, maar tevens een vernieuwd comfortabel, premium design, verbeterde noise-cancelling, Dolby Atmos, aptX Lossless en dankzij vervangbare batterijen extra toekomstbestendigheid. Vanaf februari 2027 moeten de batterijen in dit soort apparaten in de EU officieel te vervangen zijn door gebruikers, maar Sennheiser is er dus lekker vroeg bij. We zagen namelijk eerder dit jaar bij de Sennheiser Momentum 5 Wireless al een vervangbare batterij en nu dus ook hier.

Dankzij hun topgeluid, uitgebreide aanbod aan moderne features en zeer degelijke noise-cancelling zijn dit duidelijk een paar van de beste premium oortjes op de markt. Er zijn oortjes die nog wel concurreren op vlak van audiokwaliteit, zoals de Technics EAH-AZ100, en oortjes die beter presteren op vlak van noise-cancelling, zoals de beste modellen van Apple, Bose en Sony, maar het totaalpakket is hier erg sterk.

Sennheiser Momentum True Wireless 5: prijs en beschikbaarheid

• Beschikbaar sinds september 2026
• Adviesprijs van 299,90 euro
• Duur, maar competitief en meer toekomstbestendig dan rivalen

De Sennheiser Momentum True Wireless 5 werden begin september van dit jaar officieel gelanceerd. Het zijn de meest premium draadloze oortjes in het aanbod van het merk en bij premium oortjes komt natuurlijk ook wel een premium prijs kijken. Deze oortjes hebben een adviesprijs van 299,9 euro.

Die prijs blijft een flinke investering voor draadloze oortjes, maar het is nog wel redelijk competitief met de prijzen van andere premium oortjes van merken zoals Apple, Bose, Sony en Technics. Oortjes die al wat langer op de markt zijn, zijn inmiddels natuurlijk wel al voor minder geld te vinden, maar tegelijkertijd kunnen deze oortjes een kleine meerprijs wel verantwoorden dankzij de vervangbare batterijen.

Er zijn nog bijna geen andere premium oortjes te vinden met (gemakkelijk) vervangbare batterijen voor de oortjes zelf én de case. De enige andere oortjes met deze optie die ik me kan bedenken, zijn de Fairbuds van Fairphone.

Vanaf volgend jaar zullen andere fabrikanten ook wel geforceerd worden om hun producten repareerbaarder te maken, maar voor nu is het indrukwekkend dat Sennheiser dit naast een geweldige audiokwaliteit en uitstekende features ook nog weet te bieden voor een competitieve prijs.

Premium draadloze oortjes zijn een flinke investering, maar bij deze oortjes is dat meteen een investering in de toekomst.

• Prijs-kwaliteit score: 5/5

Sennheiser Momentum True Wireless 5 review: specs

Sennheiser Momentum True Wireless 5 review: features

• Vervangbare batterijen voor de oortjes én oplaadcase
• Uitstekende ANC, maar niet de beste op de markt
• Bluetooth 6.0, Dolby Atmos, aptX Adaptive

De Momentum True Wireless 5 beschikken over een uitgebreid aanbod aan features, maar momenteel vallen de vervangbare batterijen toch nog wel het meest op, omdat dit nog redelijk uniek is voor draadloze oortjes. Daarom dat ik dit hier alvast bij features bespreek en niet bij design. Tot nu toe werd de levensduur bij de meeste draadloze oortjes beperkt door niet (gemakkelijk) vervangbare batterijen. Wanneer de batterijen het einde van hun levensduur hadden bereikt, kon je meestal dus gewoon vaarwel zeggen tegen je oortjes. Vervangbare batterijen zorgen ervoor dat je je oortjes gewoon kan blijven gebruiken totdat je zelf beslist dat het tijd is voor een upgrade.

Alles wat je nodig hebt voor het vervangen van de batterijen is de meegeleverde tool, een kleine schroevendraaier en natuurlijk nieuwe batterijen. Zowel de case als de oortjes zijn vrij gemakkelijk te openen als je de instructies volgt. De vervangbare batterijen lijken momenteel alleen nog nergens verkrijgbaar te zijn, dus we weten helaas nog geen prijzen voor deze reserveonderdelen. Natuurlijk zal de batterij als het goed is een maand na de lancering ook nog lang geen slijtage vertonen. Zolang er maar batterijen beschikbaar zijn wanneer de garantie voor de eerste klanten verloopt.

Over de batterij gesproken: je krijgt hier 6 uur aan luistertijd met ANC aan en 12 uur zonder ANC. In totaal, met de batterij in de oplaadcase meegerekend, geniet je van een batterijduur van 40 uur. Moet je weer opladen, dan kan dat via USB-C of met een draadloze oplader. Er is een snellaadfunctie waarmee je na 8 minuten weer een uur verder kan luisteren.

Een premium paar draadloze oortjes kan in 2026 natuurlijk ook geen noise-cancelling missen. De Momentum True Wireless 5 gebruiken vier microfoons per oortje en weten een omgevingsgeluiden over het algemeen uitstekend te dempen. Ze zitten nog niet helemaal op het niveau van bijvoorbeeld de beste oortjes van Sony en Bose, maar persoonlijk vind ik dat de geluidskwaliteit wel weer compenseert voor dat relatief kleine verschil.

De transparantiemodus werkt over het algemeen prima, maar op dit vlak krijg je toch wel een iets natuurlijker geluid uit sommige concurrenten, zoals Apple's AirPods. De microfoons worden daarnaast natuurlijk nog voor telefoongesprekken gebruikt. De oortjes weten grotendeels je stem goed te onderscheiden van achtergrondgeluiden en zijn dus zowel in drukkere als rustigere omgevingen uitstekend te gebruiken.

Verder is er nog een uitgebreid aanbod aan extra features. De oortjes beschikken over Bluetooth 6.0, met ondersteuning voor de aptX Adaptive-codec (en Lossless) en LE Audio, plus multipoint-connectiviteit, Google Fast Pair en Microsoft Swift Pair.

Je kan in de bijbehorende Smart Control Plus-app wisselen tussen ANC, transparantie of geen van beide, windruisvermindering inschakelen, Dolby Atmos activeren, het geluid naar wens instellen met presets of een 8-bands equalizer, de touchbediening aanpassen en nog veel meer.

Wat wel jammer is, is dat je niet alle handige functies tegelijk kan gebruiken. Zo moet je bijvoorbeeld kiezen tussen een focus op geluidskwaliteit of een robuuste verbinding. Het is wel fijn dat je beide opties krijgt, want met de opties voor hi-res audio tot 24-bit/96kHz en lossless audio tot 16-bit/44,1kHz ingeschakeld merkte ik in drukke omgevingen, zoals treinstations en vliegvelden, dat de verbinding nog wel eens wilde haperen. Wissel je dan naar de optie voor robuuste verbinding, dan heb je daar geen last meer van. het zou alleen mooi zijn als we in de toekomst niet hoeven te kiezen tussen die opties, zodat je de beste audio én de meest stabiele verbinding tegelijk krijgt. Daarnaast moet je ook de hi-res audio uitschakelen als je Dolby Atmos wil inschakelen. Wat wel heel fijn is aan deze app van Sennheiser, is dat je hier kan zien welke codec actief gebruikt wordt en in welke kwaliteit je luistert.

• Features score: 4/5

Sennheiser Momentum True Wireless 5 review: audio

• Mooi neutraal geluidsprofiel en brede soundstage
• Gedetailleerd geluid en goed gecontroleerde bas
• Goede implementatie van Dolby Atmos

Als je meer van mijn reviews van Sennheiser-producten hebt gelezen, zoals van de Sennheiser Momentum 5 Wireless, de Sennheiser HDB 630 en de Sennheiser HD 550, dan weet je misschien al dat het redelijk (of enorm) neutrale geluidsprofiel van de meeste van deze producten over het algemeen heel goed in de smaak valt bij mij.

Begrijp me niet verkeerd, ik kan zeker wel eens genieten van de stevige bas en een iets warmer geluid van bijvoorbeeld een Sony- of JBL-audioproduct, maar een neutraler profiel creëert gewoon iets meer ruimte voor details over het hele frequentiebereik om goed naar voren te kunnen komen. Hoewel je het geluid redelijk goed naar wens kan aanpassen, krijg je hier dus niet standaard een superkrachtig basgeluid. Toch heeft het geluid zeker nog steeds wel wat warmte, wat vooral goed te merken is bij akoestische gitaren, en het geluid is gewoon erg aangenaam om naar te luisteren. Het is ook niet zo dat je bas mist. Hij is misschien wat minder sterk aanwezig dan bij veel andere oortjes, maar wel erg gecontroleerd.

Ik miste bijvoorbeeld zeker geen bas bij het luisteren naar It's Goin' Down (feat. Mike Shinoda & Mr. Hahn) van X-Ecutioners. Je voelt nog steeds wel goed het dreunen van de beat. Ook Flea's baslijnen in vrijwel elk Red Hot Chili Peppers-nummer, waaronder Snow (Hey Oh), komen uitstekend tot hun recht.

Net als bij vrijwel alle andere recente Sennheiser-audioproducten die ik getest heb, geniet je hier weer van een erg mooi gedetailleerd geluid. Sennheiser biedt misschien niet de beste ANC op de markt, maar meestal hoor ik wel meer kleine details in mijn favoriete muziek bij producten van dit merk dan bij concurrenten. Je merkt dit extra niveau van detail vaak het eerste aan de heldere geluiden van bekkens of stukjes achtergrondzang, geluidseffecten of instrumenten die niet heel sterk in de mix verwerkt zijn, maar wat subtieler op de achtergrond te horen zijn. Dit zijn details die je voorheen misschien nooit echt zijn opgevallen bij het luisteren met oortjes met een minder gedetailleerde weergave.

Wanneer subtielere details in de mix, die vaak wat verder naar de zijkanten gepositioneerd worden, beter te horen zijn, voelt het geluidsbeeld meteen weer mooi breed. Dit merkte ik bijvoorbeeld heel goed bij de achtergrondzang in Here (with Chris Stapleton) van Mumford & Sons. De prachtige detailweergave zorgt ook voor een uitstekend gevoel van 'separation'. Bij Magnet van Punch Brothers zijn alle instrumenten heel duidelijk van elkaar te onderscheiden en kan je je dus goed focussen op de nuances van de individuele onderdelen van het nummer. Ook als de drums wat sterker aanwezig zijn in de mix, gaat dat niet meteen ten koste van kleinere details op de achtergrond. Dat was dan weer goed te merken bij Jesse James van The Blue Stones.

Verder heb ik trouwens natuurlijk, gezien de ondersteuning voor Dolby Atmos, ook nog meerdere Dolby Atmos-mixen beluisterd via Tidal. Ik luister nog steeds het liefst naar "normale" mixen als het gaat om muziek, omdat er vaak toch wel wat audiokwaliteit verloren gaat bij het creëren van het ruimtelijke geluid. Sennheiser bewijst hier echter weer, net als bij de Momentum 5 Wireless-koptelefoon, dat het een mooie balans kan bieden tussen een ruimtelijk effect en een goede audiokwaliteit. Je Hierdoor krijg je misschien niet het meest ruimtelijke effect mogelijk, maar het geluid klinkt in ieder geval niet ineens blikkerig. Je kan overigens ook nog hoofdtracking inschakelen, maar dat vind ik persoonlijk geen fijn effect creëren.

Ik heb trouwens voornamelijk via de BTD 700-dongle van Sennheiser (niet inbegrepen) met aptX Adaptive geluisterd (omdat mijn Samsung-telefoon zelf geen aptX Adaptive ondersteunt). Alleen toen ik in drukke omgevingen luisterde, moest ik dus soms wisselen van hi-res audio naar een robuuste verbinding. Hoewel hi-res codecs wel bepaalde details wat meer naar voren kunnen halen, blijft het vooral de tuning van oortjes die voor de overkoepelende geluidskwaliteit zorgt. Zonder hi-res audio geniet je dus nog steeds van een prachtig geluid.

• Audio score: 5/5

Sennheiser Momentum True Wireless 5 review: design

• Comfortabel, premium design
• Touchpads zijn vrij klein
• Vijf verschillende kleuropties

Sennheiser heeft bij deze nieuwste generatie van zijn premium draadloze oortjes ineens voor een vernieuwd design gekozen. Dat merk je meteen aan de oplaadcase en de oortjes zelf. De oplaadcase heeft een andere vorm en textuur gekregen. Hij is gewoon grotendeels van plastic gemaakt, maar voelt wel erg stevig en dus niet goedkoop. Onderaan vind je helemaal links de USB-C-poort. Waarschijnlijk zit die zo ver naar de zijkant om gemakkelijk toegang te bieden tot de vervangbare batterij. Rechts vind je namelijk een schroefje waarmee je de onderkant kan losmaken en daarachter zit meteen de batterij van de oplaadcase.

Ondanks de introductie van vervangbare batterijen, hebben de oortjes zelf gelukkig nog steeds een IP54-certificering voor stof- en spatwaterbestendigheid. Verder hebben de oortjes een nieuwe pasvorm gekregen. Ze zijn niet veel veranderd qua gewicht en formaat, maar zitten wel wat comfortabeler in je oor. Ook krijg je natuurlijk meerdere formaten oordopjes om uit te kiezen om de beste fit voor jou te vinden.

De oortjes hebben een glanzende afwerking en een Sennheiser-logo aan de zijkant. Aan de zijkant vind je verder ook de touchpads voor de bediening van de oortjes. Deze touchpads zijn wel een beetje klein, dus het kan even duren voordat je de bediening onder de knie hebt. De geluidjes die aan moeten geven welke bedieningsoptie je activeert, mogen overigens wel wat luider zijn. Nu hoor ik vaak niet goed of mijn tikken maar één keer geregistreerd worden of twee keer en ben ik soms aan het wachten op het volgende nummer, terwijl ik per ongeluk gewoon de muziek gepauzeerd heb.

Sennheiser geeft je gelukkig via de app wel veel opties om per oortje te bepalen wat elke bedieningsoptie doet. Het enige dat ik jammer vind, is dat ANC aan/uit en transparantiemodus aan/uit zijn losgekoppeld van elkaar. Ik vind het altijd fijner om met één bedieningsoptie te kunnen wisselen tussen ANC, transparantie en beide effecten uit.

Als laatste zijn de Sennheiser Momentum True Wireless 5 beschikbaar in vijf verschillende kleuren: 'Graphite', 'Cream', 'Copper', 'Denim' en 'Lavender'. Ik heb de Graphite-variant (zwart met donkergrijze/zilveren accenten) getest.

• Design score: 4,5/5

Moet je de Sennheiser Momentum True Wireless 5 kopen?

Koop ze als…

Koop ze niet als…

Sennheiser Momentum True Wireless 5 review: alternatieven

De Denon Home 400 zit precies in het midden van Denons vernieuwde Home-serie. Hij is een stuk krachtiger dan de kleinere Home 200, maar minder groot en prijzig dan de Home 600. Voor 499 euro krijg je een draadloze speaker met HEOS, Dolby Atmos Music, Bluetooth en verrassend veel aansluitmogelijkheden.

Dat klinkt op papier allemaal leuk, maar de belangrijkste vraag bij een speaker blijft natuurlijk hoe hij klinkt. Daar hoeft de Home 400 zich absoluut geen zorgen over te maken. Hij vult mijn woonkamer met gemak en heeft vooral wanneer je het volume verder opendraait enorm veel energie. Zet een goede partyplaylist op en het voelt binnen de kortste keren alsof je niet langer thuis staat, maar ergens vooraan in een kleine club.

De bas speelt daarin een grote rol. Die is diep, stevig en soms zelfs iets té aanwezig. Bij hardere muziek voel je hem letterlijk door de kamer gaan. Dat is niet altijd de meest subtiele luisterervaring, maar tijdens een feestje werkt het juist uitstekend.

Denon Home 400 review: prijs en beschikbaarheid

• Adviesprijs van 499 euro
• Regelmatig voor ongeveer 400 euro te vinden
• Home 200 en Home 600 bieden kleinere en grotere alternatieven

De Denon Home 400 heeft een adviesprijs van 499 euro. Dat is behoorlijk veel geld voor één draadloze speaker, al zien we hem inmiddels af en toe voor ongeveer 400 euro voorbijkomen. Voor die lagere prijs wordt het totaalplaatje meteen een stuk aantrekkelijker.

Binnen Denons nieuwe Home-serie neemt de Home 400 een logische middenpositie in. De kleinere Denon Home 200 kost 349 euro en zal voor een slaapkamer, werkkamer of kleinere woonkamer al snel voldoende zijn. Wie juist nog meer vermogen wil, komt uit bij de Home 600 van 699 euro.

Alle modellen zijn verkrijgbaar in Charcoal en Stone. Charcoal is in de praktijk donkergrijs tot bijna zwart, terwijl Stone een lichte grijstint heeft. Beide uitvoeringen zijn bewust vrij neutraal gehouden en vallen daardoor niet overdreven op in de woonkamer.

Voor 499 euro mag je natuurlijk ook veel verwachten, maar de Home 400 voelt tijdens het gebruik daadwerkelijk als een premium audioproduct. Het verschil zit vooral in de combinatie van vermogen, geluidskwaliteit en flexibiliteit. Je kunt draadloos streamen, internetradio luisteren, Bluetooth gebruiken en zelfs ouderwetse audiobronnen aansluiten.

Voor ongeveer 400 euro vind ik de Home 400 daarom een stuk gemakkelijker aan te raden. De kleinere Home 200 zal voor rustig dagelijks gebruik waarschijnlijk al genoeg zijn, maar wie regelmatig muziek hard zet of een speaker zoekt die ook tijdens een feestje overeind blijft, heeft duidelijk iets aan de extra kracht van de Home 400.

Denon Home 400 review: features

• Dolby Atmos Music met echte omhoog gerichte drivers
• Veel afspeelmogelijkheden via HEOS, Bluetooth en aux
• Overzichtelijke app met uitgebreide geluidsinstellingen

Het belangrijkste technische trucje van de Home 400 is Dolby Atmos Music. Binnenin zitten twee tweeters, twee omhoog gerichte drivers en twee 4,5-inch woofers, die ieder worden aangedreven door een eigen Class-D-versterker. Daarmee probeert de speaker niet alleen geluid naar links en rechts te verspreiden, maar ook extra hoogte in het geluidsbeeld te creëren.

Via de HEOS-app kun je vervolgens behoorlijk veel regelen. De app zelf is overzichtelijk en de eerste installatie verliep bij mij zonder gedoe. De Home 400 werd snel gevonden, maakte verbinding met het wifinetwerk en daarna kon ik eigenlijk meteen beginnen met luisteren.

HEOS brengt verschillende streamingdiensten en internetradio samen op één plek. Zelf gebruikte ik hem onder andere voor Qmusic en Sky Radio. Die laatste heeft op dit moment jammer genoeg nog geen kerstmuziek aanstaan, dus voor de jaarlijkse overdosis kersthits is het nog even wachten.

Je kunt natuurlijk ook via Bluetooth luisteren. Pairen gaat eenvoudig en de verlichting onder de speaker laat vervolgens duidelijk zien welke verbinding actief is. Het licht is wit wanneer de speaker stand-by staat of via HEOS wordt gebruikt en blauw wanneer je hem als Bluetooth-speaker hebt gekoppeld.

Daarnaast beschikt de Home 400 over een 3,5mm-aux-ingang. Je kunt daar bijvoorbeeld een mp3-speler, cd-speler of platenspeler op aansluiten. Een mp3-speler heb ik tijdens mijn test niet gebruikt, maar mijn platenspeler wel. Ook USB-C is aanwezig, terwijl Spotify Connect, Tidal Connect en Qobuz Connect rechtstreeks worden ondersteund.

Met mijn platenspeler aangesloten heb ik onder andere de soundtrack van Akira aangezet en dat klonk precies zoals gehoopt. De bombastische stukken knalden door de woonkamer en juist de combinatie van zware percussie en de brede sound van de Home 400 voegde veel toe. Het maakt mij vooral nieuwsgierig naar hoe de speaker bij een televisie zou klinken, want met films lijkt datzelfde grote geluid behoorlijk wat potentie te hebben.

• Features score: 4,5 / 5

Denon Home 400 review: geluidskwaliteit

• Enorm krachtig en ruimtevullend geluid
• Diepe bas die soms zelfs iets te enthousiast is
• Blijft ook tijdens feestjes overtuigend overeind

De Home 400 is geen speaker die moeite heeft om gehoord te worden. Mijn woonkamer is niet bijzonder groot en één exemplaar weet de ruimte zonder moeite volledig te vullen. Zelfs wanneer er meerdere mensen aanwezig zijn en iedereen door elkaar heen praat, blijft de muziek overtuigend overeind.

Sterker nog, tijdens een feestje komt deze speaker misschien wel het best tot zijn recht. Met een playlist vol eurodanceklassiekers van Kate Ryan en The Vengaboys, afgewisseld met absolute popbangers zoals Toxic van Britney Spears en Sound of the Underground van de Britse popgroep Girls Aloud, verandert de Home 400 heel snel van achtergrondmuziek in het middelpunt van de woonkamer.

Het leuke is vooral dat hij genoeg vermogen heeft om ook met een hoop mensen in dezelfde ruimte zijn impact te behouden. De nummers klinken groot en energiek en de bas blijft altijd nadrukkelijk aanwezig. Daardoor krijg je soms wel een beetje dat typische clubgevoel. Je hoort niet elk klein detail meer even duidelijk, maar voelt vooral de bas door de kamer en je lichaam heen gaan.

Dat werd nog duidelijker toen Nothing is Real van Angerfist aan de beurt kwam. Dit is geen nummer waarmee je voorzichtig onderzoekt hoeveel microdetails een speaker kan weergeven. Het moet gewoon beuken, en dat doet het. De harde kicks worden met enorm veel kracht de woonkamer in geslingerd en zodra het volume omhooggaat, voelt het daadwerkelijk alsof er spontaan een klein hardcorefeestje is begonnen.

Dat is tegelijkertijd ook een van de weinige minpunten. De twee woofers leveren enorm veel laag en standaard kan dat soms iets te enthousiast uitpakken. Bij bepaalde nummers merk je dat de bas de rest van de mix wat naar achteren duwt. Gelukkig kun je dit eenvoudig via HEOS aanpassen als je liever iets neutraler luistert.

Voor een audiotest mag Capstan natuurlijk evenmin ontbreken. De fantastische post-hardcoreband is daar haast ideaal voor, omdat vrijwel alles in hun nummers langskomt. Zware gitaren en drums worden afgewisseld met rustige passages, melodieuze zang en elektronische elementen, waardoor een speaker snel door de mand valt als hij moeite heeft met complexe producties.

Juist hier laat de Home 400 zien dat hij meer kan dan alleen hard gaan. Instrumenten zijn goed van elkaar te onderscheiden en zang wordt niet zomaar opgeslokt door de gitaren en drums. Drukke passages houden voldoende definitie, terwijl de drums en bas tegelijkertijd flink wat gewicht meekrijgen.

Dolby Atmos voegt bij geschikt materiaal nog wat extra ruimtelijkheid toe. De Home 400 heeft twee echte omhoog gerichte drivers en probeert daarmee geluid via het plafond terug de kamer in te sturen. Je moet natuurlijk geen volledige surroundopstelling verwachten uit één enkele kast, maar het geluid komt duidelijk breder en groter over dan de afmetingen van de speaker doen vermoeden.

De Home 400 heeft daardoor eigenlijk twee gezichten. Op een normaal volume kan hij netjes en gedetailleerd klinken, maar draai je hem open, dan verandert hij zonder problemen in een feestbeest. Persoonlijk vind ik dat tweede misschien nog wel het leukste aan deze Denon.

• Geluidskwaliteit score: 4,5 / 5

Denon Home 400 review: design

• Stevige en premium afwerking
• Relatief compact voor de hoeveelheid geluid
• Subtiele verlichting en handige fysieke bediening

De Home 400 probeert gelukkig niet overdreven veel aandacht naar zichzelf toe te trekken. Het grootste gedeelte van de behuizing is met stof afgewerkt, terwijl de onderkant bestaat uit een stevige metalen basis. Daardoor voelt hij behoorlijk solide en meer als een premium speaker dan als een grote plastic doos.

Met afmetingen van ongeveer 30 x 15 x 21,9 cm is hij bovendien niet gigantisch. Natuurlijk moet je er wat ruimte voor vrijmaken, maar gezien de hoeveelheid geluid die eruit komt, vind ik het formaat eigenlijk behoorlijk redelijk.

Aan de zijkant zitten fysieke bedieningselementen voor onder meer het volume en de muziekweergave. Daarnaast zijn er drie sneltoetsen waarop je bijvoorbeeld favoriete radiozenders kunt opslaan. Daardoor hoef je niet iedere keer je telefoon erbij te pakken wanneer je gewoon snel Qmusic of Sky Radio wilt starten.

Onderaan zit een lampje dat laat zien wat de speaker aan het doen is. Daar had ik vooraf een beetje mijn twijfels over, maar in de praktijk is het helemaal niet storend. Het licht is wit tijdens normaal gebruik via HEOS of wanneer de speaker stand-by staat en blauw als je via Bluetooth bent verbonden.

Mocht je het lampje toch te opvallend vinden, dan kun je de helderheid via HEOS aanpassen of het helemaal uitschakelen. In mijn woonkamer was dat echter niet nodig. Het licht is subtiel genoeg dat ik er tijdens normaal gebruik eigenlijk niet meer op lette.

• Design score: 5 / 5

Denon Home 400 review: Installatie en gebruik

• Installatie via HEOS is snel en eenvoudig
• Bluetooth-pairing werkt zonder gedoe
• Fysieke aansluitingen maken de speaker extra flexibel

Het installeren van de Home 400 is bijna net zo simpel als je van een moderne draadloze speaker mag verwachten. Je steekt hem in het stopcontact, opent HEOS en volgt de stappen om de speaker aan je wifinetwerk te koppelen. Daarna staat vrijwel alles wat je nodig hebt op één plek.

Tijdens de installatie vraagt HEOS ook waar de speaker staat, bijvoorbeeld vrij in de ruimte, tegen een muur of in een hoek. Op basis daarvan kan het geluid enigszins worden aangepast aan de plaatsing. Het hele proces is duidelijk en kost weinig moeite.

De app zelf is overzichtelijk opgebouwd. Muziekdiensten, internetradio en instellingen zijn makkelijk terug te vinden en je hoeft niet eindeloos door menu's te zoeken. Dat klinkt vanzelfsprekend, maar bij een speaker die voor een groot deel afhankelijk is van zijn app kan slechte software de dagelijkse ervaring behoorlijk verpesten. Daar heb ik bij HEOS geen last van gehad.

Ook Bluetooth werkt precies zoals gehoopt. Je drukt op de knop, pairt je telefoon en kunt meteen muziek afspelen. Vooral tijdens een feestje is dat handig, want iemand anders kan daardoor snel verbinden zonder eerst allerlei diensten in HEOS te hoeven instellen.

De aux-aansluiting is eveneens een fijne toevoeging. Mijn platenspeler werkte zonder problemen en het is prettig dat Denon niet volledig inzet op draadloze bronnen. Ook een mp3-speler met een analoge uitgang kun je zo gewoon blijven gebruiken.

Wie later meerdere compatibele speakers in huis haalt, kan via HEOS bovendien een multiroom-opstelling maken. Twee Home 400-speakers zijn ook te koppelen als stereopaar. Eén exemplaar vult mijn woonkamer al ruimschoots, dus twee Home 400's zouden hier waarschijnlijk behoorlijk overkill zijn. Op de leukste mogelijke manier.

• Installatie en gebruik score: 4,5 / 5

Moet je de Denon Home 400 kopen?

Koop hem als…

Koop hem niet als...

Denon Home 400 review: alternatieven

Nothing heeft zichzelf de voorbije jaren bewezen als een sterke speler in het audiosegment. Hun draadloze oortjes vallen al jaren in de smaak bij ons en de goedkope Nothing Headphone (a) gebruik ik nog steeds als mijn vaste koptelefoon. Nu heeft het merk voor de eerste keer een Pro-koptelefoon uitgebracht, de Nothing Headphone (1) Pro. Ondanks de Pro-naamgeving blijft het wel een relatief betaalbare koptelefoon, vooral ten opzichte van premium modellen zoals de Sony WH-1000XM6 en Sennheiser Momentum 5.

Nothing heeft veel aandacht besteed aan de details, waaronder een nieuwe audio-architectuur met drie drivers en verbeterde materialen. Er zit gefreesd titanium in de hoofdband waardoor hij lichter is en 9H Panda Glass op de oorschelpen. Daarnaast zijn de kussens 12% dikker en de hoofdband 10% breder ten opzichte van de Headphone (1). Ook is er een nieuwe schuimvoering in de oorschelpen die naar verluidt 50% zachter aanvoelt. De pasvorm voelt hierdoor inderdaad veel comfortabeler, al heb ik mijn bedenkingen bij het glas. Het is inderdaad meer premium dan plastic, maar in tegenstelling tot glas kan plastic niet in duizenden stukjes barsten.

De noise-cancelling is op zijn beurt 40 procent beter volgens Nothing. Hoewel we dit niet in percentages uitdrukken in onze reviews, kan ik wel bevestigen dat de noise-cancelling wel degelijk beter is dan op de Headphone (1) en Headphone (a).

Voor de Headphone (1) Pro heeft Nothing samengewerkt met het Britse Metropolis Studios. Die samenwerking heeft enerzijds geleid tot de fysieke Flat-schakelaar die alle verwerking weghaalt en anderzijds tot extra ruimtelijke audioprofielen. Een van die profielen heet "Studio B" en is afgestemd op de eigenlijke studio bij Metropolis.

Al deze extra's hebben er helaas voor gezorgd dat de batterijduur slechter is. Met ANC haal je 30 uur luistertijd uit de Nothing Headphone (1) Pro (voeg je hier nog LDAC aan toe dan wordt het 28 uur).

De case zorgt verder voor verdeeldheid. Dit is een harde plastic case die alleen rond de oorschelpen zit. De hoofdband steekt erbovenuit en kan je gebruiken als een soort handvat. Persoonlijk vind ik dit een leuk ontwerp, maar mijn collega's willen liever een case waar de hele koptelefoon in past. Ook bij de zwarte Headphone (1) Pro zit overigens de witte case en dat oogt wel een beetje dom. Los van de look is de case niet heel praktisch. Er is alleen ruimte voor de koptelefoon zelf en niet voor een oplaadkabel of 3,5mm-kabel.

Voeg dit alles samen en je krijgt een uitstekende koptelefoon die een nieuwe doelgroep aanspreekt. Toch is de Nothing Headphone (1) Pro niet voor iedereen de beste keuze. Als de ruimtelijke audioprofielen je niet aanspreken en je geen audiopurist bent, is de kans groot dat je net zo tevreden zal zijn met de Nothing Headphone (1) of zelfs Headphone (a).

Nothing Headphone (1) Pro review: prijs en beschikbaarheid

• Te koop vanaf 29 september 2026
• Adviesprijs van 349 euro
• Verkrijgbaar in het grijs en zwart

Er mag dan "Pro" in de naam zitten, de Headphone (1) Pro blijft wel een Nothing-koptelefoon met een bijpassende prijs. De adviesprijs bedraagt 349 euro en daarmee kost hij 50 euro meer dan de Headphone (1) en bijna 200 euro meer dan de Headphone (a). Hij is wel enkele tientjes goedkoper dan concurrenten als de Sony WH-1000XM6 en Sennheiser Momentum 5.

Het geluid en de noise-cancelling komen wel dicht in de buurt van de Sennheiser en Sony. Daarnaast heb je hier de handige bediening met verschillende knoppen in plaats van aanraakbediening. De batterijduur van de drie koptelefoons ligt ook dicht bij elkaar. Daarnaast kan je het geluid van de Headphone (1) Pro nauwkeurig aanpassen in de app en scoort Nothing punten met de Flat-schakelaar die alle verwerking uitzet. Dat laatste vind je niet bij Sony of Sennheiser.

Nothing is wel zijn eigen grootste concurrent. Voor velen zal de Headphone (a) met zijn langere batterijduur, warmere geluid en veel lagere prijs de interessantere keuze blijven. Wie meer controle over het geluid wil en geen monsterbedrag wil uitgeven, zal tevreden zijn met de Headphone (1) Pro.

• Prijs-kwaliteit score: 4/5

Nothing Headphone (1) Pro review: specs

Nothing Headphone (1) Pro review: features

• Vijf opties voor ruimtelijke audio
• Fysieke Flat-schakelaar zet alle verwerking uit
• Verbeterde noise-cancelling, maar slechtere batterij

De nieuwe profielen voor ruimtelijke audio trekken meteen de aandacht. Je kan bovendien voor elk profiel headtracking inschakelen. Persoonlijk vind ik dat bij geen enkele koptelefoon een fijne functie, dus dat heb ik niet aangeraakt. De functie doet wel wat hij moet doen, maar ik blijf het geen meerwaarde vinden.

Je merkt dat dit een Pro-koptelefoon is wanneer je in de geavanceerde instellingen van de equalizer duikt. Daar vind je losse instellingen voor de precision en main drivers. Dit zijn geen instellingen voor de casual muziekliefhebbers zoals mezelf. Alleen echte pro's die dagelijks met muziek bezig zijn, kunnen hiermee uit de voeten. Gelukkig is de eenvoudige equalizer nog steeds van de partij en kan je in het Explore-tabblad equalizers van andere gebruikers uitproberen.

Wie deze stap volledig wil omzeilen, kan een persoonlijk geluidsprofiel laten opstellen. Hier speelt de Nothing Headphone (1) Pro geluiden af via beide oorschelpen, waarna jij moet aanduiden of je dat geluid kan horen. Op basis van die resultaten maakt de koptelefoon dan jouw persoonlijke profiel. Bij de ene persoon zal dit profiel meer invloed hebben op het geluid dan bij de ander. Persoonlijk hoorde ik maar een subtiel verschil toen ik het aanzette.

Aan de binnenkant van de linkse oorschelp zit verder de Flat-schakelaar. Hij is niet heel duidelijk zichtbaar, maar de tutorial in de Nothing X-app legt uit waar je de knop vindt. Deze schakelaar zet alle verwerking uit en speelt de muziek af met een neutraal profiel. Ook hier hangt veel van je persoonlijke voorkeuren af. Zodra ik de knop aanzette, hoorde ik meteen een groot verschil. Klonk dit beter? Voor mij persoonlijk niet, aangezien ik een voorkeur heb voor EDM en popmuziek met de nodige hoeveelheid bas. Voor andere gebruikers kan deze schakelaar precies zijn waar ze al jaren naar zoeken.

De noise-cancelling is sterk verbeterd. De Headphone (1) Pro begrijpt je omgeving beter en past zich aan op basis van geluiden in je directe nabijheid. Er zijn drie standen voor de noise-cancelling (laag, midden en hoog) en nog een adaptieve modus. In de meeste gevallen weet de adaptieve modus zijn werk goed te doen, hoewel de hoge instelling nét iets meer geluid buiten weet te houden. Ook de transparantiemodus is prima. Stemmen klinken hierdoor helder en niet blikkerig.

De batterijduur is helaas slechter dan die van de Headphone (1) en Headphone (a). Met ANC haal je 30 uur luistertijd uit de Nothing Headphone (1) Pro. Voeg je hier nog LDAC aan toe dan wordt het 28 uur.

De Headphone (1) Pro ondersteunt verder Auracast. Door in de app naar het Broadcast-tabblad te gaan, kan je de muziek die jij afspeelt delen met anderen. Zij verbinden dan in feite met de koptelefoon en luisteren zo naar de muziek. De functie is nu twee jaar oud en steeds meer koptelefoons en draadloze oortjes ondersteunen het inmiddels. Wat trouwens niet kan, is Auracast gebruiken terwijl multi-point (hiermee verbind je met twee apparaten tegelijk) aan staat.

Ten slotte krijg je nog draagdetectie en een low-lag modus. Draagdetectie werkt uitstekend: zodra ik de koptelefoon van mijn hoofd haalde, pauzeerde de muziek. Wanneer ik hem weer opzette, speelde het liedje meteen verder. De low-lag modus offert ten slotte wat geluidskwaliteit op zodat het geluid beter synchroniseert met de content op je smartphone. Ik gebruik deze modus vooral bij games en daar werkte het zoals beloofd.

• Features score: 4,5/5

Nothing Headphone (1) Pro review: geluidskwaliteit

• LDAC, hi-res audio via USB-C of 3,5mm
• Geluid kan je tot in de puntjes aanpassen
• Heeft standaard een iets warmer, energiek geluidsprofiel

Als ik de Nothing Headphone (1) Pro met één woord moet beschrijven, dan is dat veelzijdig. Alle functies die ik hierboven heb opgenoemd, zorgen ervoor dat de koptelefoon precies kan klinken zoals jij dat wil. Een belangrijk punt dat ik meteen wil vermelden, is dat de noise-cancelling geen hoorbare invloed heeft op de muziek. Als je in een rustige omgeving zit, kan je de noise-cancelling uitzetten (en de batterijduur verlengen) zonder geluidskwaliteit op te offeren.

Naar mijn mening hebben de ruimtelijke audioprofielen de grootste meerwaarde. Ze kunnen bepaalde nummers net dat beetje beter maken. YES GODDD van Slayyyter in combinatie met het Club-profiel klonk hierdoor rijk en warm. Ik kreeg hier het gevoel alsof ik echt op een feestje stond waar het nummer op onnodig grote speakers werd afgespeeld. Hoewel dit soort profielen soms overdreven veel bas toevoegen, was dat hier niet het geval. De gebalanceerde equalizer biedt overigens al best veel bas. Dit profiel kreeg daarom mijn voorkeur bij de meeste nummers. Wil je nóg meer bas? Dan kan je "More Bass" inschakelen, wat ik persoonlijk iets te veel van het goede vind.

Het nieuwe Studio B-profiel wist me aangenaam te verrassen. Dit profiel is gebaseerd op de eigenlijke opnamestudio met deze naam bij Metropolis Studios in Londen. In de praktijk gaf dit de muziek wat meer ademruimte. Waar Club ook echt het clubgevoel creëert van tientallen om je heen die al dan niet op je voeten staan, geeft Studio B een iets rustiger, breder gevoel. De bas is hier minder aanwezig en dat geeft andere details meer ruimte om tot hun recht te komen. Troubled Waters van Alex Warren was een goede match voor dit profiel. De kickdrum was nog steeds aanwezig, terwijl de (elektrische) gitaren ook de ruimte kregen om hun werk te doen.

Waar Studio B de muziek duidelijk links en rechts van je plaatst, zorgt Concert Hall ervoor dat je helemaal omringt wordt door de muziek. Persoonlijk vond ik dit weer iets te ruimtelijk. Hier ging er ook wat geluidskwaliteit en detail verloren ten opzichte van Studio B. Bepaalde delen van de mix klonken bovendien wat stiller. Wat Live House precies moet doen, weet ik niet echt zeker. Dit lijkt de ruimtelijke aanpak van Concert Hall te nemen en daar iets meer bas aan toe te voegen. Het kan natuurlijk ook dat ik niet de juiste muziek luister die baat heeft bij dit profiel.

Als het nog niet duidelijk zou zijn: Studio B is mijn topfavoriet. Aan het begin van HATE YOUR GUTS van INJI zingt ze drie keer "hey" waarbij elke hey langs een andere kant komt. Studio B wist dit onderscheid tussen links en rechts hier het beste weer te geven. Hoewel ik crank 2 van Slayyyter gewoonlijk met het Club-profiel zou beluisteren, klinkt het nummer met Studio B ook geweldig. Het behoudt de agressie zonder details verloren te laten gaan en de bas komt precies krachtig genoeg binnen.

• Geluidskwaliteit score: 4,5/5

Nothing Headphone (1) Pro review: design

• Aangenamere pasvorm, vooral voor mensen met bril
• De case valt over het algemeen niet in de smaak
• Bekende bediening met verschillende knoppen blijft top

Tijd om misschien wel het grootste probleem van de Nothing Headphone (1) Pro te benoemen: de case. Nothing zag de "case" (bemerk de aanhalingstekens) van de AirPods Max en dacht: "Dat kunnen wij ook." De koptelefoon heeft een harde case die alleen de oorschelpen bedekt. De hoofdband steekt erbovenuit en kan je als een soort van handvat gebruiken. De case is trouwens altijd wit, ook als je de zwarte versie van de koptelefoon koopt.

Of je dit mooi vindt of niet, is een kwestie van smaak. Praktisch is het echter niet. In de case is geen extra vakje voorzien voor kabels. Dat is best ironisch voor een koptelefoon met 3,5mm-poort en meegeleverde 3,5mm-kabel. Hoewel de hoofdband niet noodzakelijk fragiel is, is het wel geruststellender als die ook in de case zit. Als er een scherp voorwerp in je rugzak zit, kan dat bijvoorbeeld de kussentjes beschadigen.

Het goede nieuws is dat de pasvorm van de Nothing Headphone (1) Pro verbeterd is ten opzichte van de vorige twee koptelefoons. De hoofdband zit iets minder strak en de kussentjes bevatten meer ademend materiaal. De Headphone (a) en mijn bril waren bijvoorbeeld geen beste vrienden. Na een tijdje werd mijn bril altijd iets te hard tegen mijn hoofd gedrukt. Bij de Nothing Headphone (1) Pro had ik dit probleem helemaal niet. Een leuke extra is dat je de oorkussen nu met één klik los kan draaien om ze te vervangen.

Aan de bediening is niets veranderd en dat hoeft voor mij ook niet. De Nothing Headphone (1) Pro heeft knoppen in verschillende vormen die elk hun eigen functie hebben. De rolknop is voor het volume en je hoort duidelijk een tikje bij elke aanpassing. De peddel gebruik je weer om naar het volgende/vorige nummer te gaan en de knop aan de buitenkant kan je zelf instellen. Je kan hem gebruiken voor je spraakassistent, noise-cancelling of als muteknop voor de mic tijdens gesprekken. Als je de knop liever niet gebruikt, kan je "No action" aanduiden.

Een laatste punt is dat de oorschelpen nu van glas zijn gemaakt. Het gaat om Panda Glass, dat volgens Nothing tot op zekere hoogte kras- en valbestendig is. Persoonlijk had ik hier liever plastic gezien, zoals op de andere Nothing-koptelefoons. Plastic voelt minder premium aan, maar breekt veel minder snel dan glas.

• Design score: 4/5

Moet je de Nothing Headphone (1) Pro kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Nothing Headphone (1) Pro: alternatieven

De Jabra Evolve3 85 wordt voornamelijk gepositioneerd als een zakelijke headset. Dit soort headsets testen we hier en daar wel eens vaker, maar over het algemeen focussen we ons wat meer over koptelefoons voor consumenten. Dit model vonden we toch wel interessant om te testen vanwege zijn iets toegankelijkere design en vele features waar ook consumenten veel aan kunnen hebben, zoals ANC, een enorm lange batterijduur en goede microfoonkwaliteit.

Er wordt hier geen microfoonarm meer gebruikt, waardoor je er niet uitziet alsof je in een call center werkt. Dit model moet geschikt zijn voor op de werkvloer en daarbuiten. Het gebrek aan een microfoonarm merk je niet aan de microfoonkwaliteit. Die is enorm helder.

Dit is een enorm dunne, compacte headset. Hij is daarnaast erg lichtgewicht en is dus comfortabel om tijdens hele werkdagen te dragen. De case is tevens heel dun en dat betekent dat je het geheel gemakkelijk in je tas kwijt kan.

Verder krijg je hier nog dingen zoals actieve noise-cancelling, een transparantiemodus en een enorm indrukwekkende batterijduur tot 120 uur voor het luisteren van muziek en tot 25 uur voor gesprekken.

Voor zakelijke gebruikers is het fijn dat je deze koptelefoon zowel onderweg naar werk (of weer naar huis) kan gebruiken als voor persoonlijk gebruik, terwijl voor consumenten de zeer soepele werking binnen Windows en specifieke programma's zoals Teams toch ook wel erg handig kan zijn. Helaas is hij wel echt als een zakelijke headset geprijsd.

Jabra Evolve3 85 review: prijs en beschikbaarheid

• Beschikbaar sinds maart 2026
• Adviesprijs van 569 euro...
• ... maar inmiddels al voor onder de 350 euro te vinden

De Jabra Evolve3 85 werd in januari officieel aangekondigd (naast de on-ear Evolve3 75). Hij kreeg bij zijn release in maart een adviesprijs van maar liefst 569 euro. Dat is flink prijzig als je hem vergelijkt met koptelefoons voor consumenten. Zakelijke headsets kunnen al gauw vrij prijzig zijn, zeker als je ze als consument los wil aanschaffen.

Gelukkig is die prijs ondertussen al flink gezakt. Je vindt variaties van de koptelefoon inmiddels al voor minder dan 350 euro op bijvoorbeeld Amazon. Dat maakt hem tenminste iets toegankelijker voor consumenten die een goede koptelefoon zoeken voor zowel persoonlijk als werkgebruik.

Die variaties zijn trouwens niet heel spannend. Je kan ten eerste kiezen tussen zwart en 'warm grijs' als kleuropties en daarnaast zijn er nog drie keuzes die je moet maken: wil je een USB-A- of USB-C-dongle, wil je een meegeleverd draadloos oplaadpad en moet de koptelefoon geoptimaliseerd zijn voor Microsoft Teams of 'Unified Communication'? Door alle mogelijke combinaties kunnen de prijzen hier en daar wel flink verschillen, maar de meeste (en goedkoopste) opties vonden we op Amazon.

Verder is hij wel nog bij andere bekende retailers en veel zakelijke retailers te vinden. Je kan hem ook bij Jabra zelf bestellen, maar dan zit je wel nog steeds vast aan die adviesprijs van 569 euro (zelfs 688,49 euro inclusief btw).

Met een prijs rond de 350 euro is hij toch nog wel een interessant alternatief voor goede consumentenkoptelefoons, maar je krijgt hier zeker niet de beste prijs-kwaliteitverhouding als je vooral op zoek bent naar een goed geluid en goede noise-cancelling.

• Prijs-kwaliteit score: 3,5/5

Jabra Evolve3 85 review: specs

Jabra Evolve3 85 review: design

• Geen microfoonarm en enorm dun design
• Lichtgewicht, maar stevig
• Comfortabel design, maar niet heel premium

Wat meteen opvalt aan deze zakelijke headset, is dat hij geen microfoonarm gebruikt. Er zitten wel meerdere microfoons in de koptelefoon verwerkt, maar de fysieke microfoonarm is dus weg en dat zorgt voor een wat subtieler, strakker design. Je ziet er niet meteen uit alsof je ergens bij de klantenservice werkt. Deze generatie van de Evolve ziet er gewoon wat meer als een normale koptelefoon uit en dat betekent dat je eerder geneigd bent om de veelzijdige koptelefoon ook in meerdere situaties te gebruiken.

Het tweede ding dat opvalt, is het enorm dunne design. De oorschelpen van de koptelefoon zelf zijn erg dun, net als de case die wordt meegeleverd. Hierdoor past hij met case heel gemakkelijk in een tas of rugzak. Als je deze case ziet, zou je niet denken dat hier een koptelefoon in past. Er is een speciale plek voor de dongle, maar de kabels (voor bedrade audio en opladen) moet je er los in gooien als je die mee wil nemen. De koptelefoon is daarnaast opvouwbaar, dus je kan hem echt heel compact maken om onderweg mee te nemen.

Het vreemde aan dit design is dat het tegelijkertijd wat goedkoop en ook vrij premium aanvoelt. De oorschelpen en hoofdband lijken grotendeels van plastic te zijn, maar de scharnieren zijn dan weer van metaal. De oorkussens zijn niet van het meest comfortabele materiaal gemaakt (hoewel het nog steeds prima aanvoelt), maar dit materiaal ademt wel goed en dat is misschien belangrijker als je de koptelefoon een hele werkdag draagt.

Over het algemeen zorgt de combinatie van materialen hier voor een erg lichtgewicht design dat toch nog vrij stevig aanvoelt. De hoofdband is bijvoorbeeld lekker flexibel en je kan hem erg ver buigen zonder dat het voelt alsof hij gaat breken. Door het lichtgewicht design zit hij ook erg comfortabel tijdens lange sessies. De onderdelen die contact maken met je hoofd voelen alleen dus niet als de meest premium onderdelen van de koptelefoon en ik kan me voorstellen dat dit wel een beetje jammer is als je hier de volle mep voor hebt betaald.

De oorkussens én batterij zijn overigens wel te vervangen. Dat is goed nieuws voor de totale levensduur van de koptelefoon. Dit zijn nou eenmaal onderdelen die op een gegeven moment gaan slijten.

Een ander handig designelement (vooral voor op kantoor) is het 'Busylight'-systeem. Op elke oorschelp zitten voor én achter kleine ledlampjes die aangeven wanneer je in een meeting zit. Als je gewoon muziek luistert staan de lampjes niet aan, dus dan weten mensen dat ze je wel kunnen storen.

Het specifieke testexemplaar waar ik mee aan de slag ben gegaan is de variant met USB-C-dongle en oplaadpad, die geoptimaliseerd is voor Microsoft Teams. Dat betekent dat je op de rechter oorschelp in het midden een grote Teams-knop terugvindt. Dat maakt het design iets minder onopvallend. Verder vind je bij de linker oorschelp achterop de aan/uit- en pairing-knop, plus de ANC-knop. Rechts achterop vind je de volumeknoppen, play/pauze/opnemen en een speciale mute-knop voor de microfoon. Fysieke bediening is voor mij ook altijd een pluspunt.

Over het algemeen voelt het alsof hier de juiste afwegingen zijn gemaakt om hem zo ideaal mogelijk te maken voor professioneel en casual gebruik.

• Design score: 5/5

Jabra Evolve3 85 review: features

• Bluetooth 5.4, plus meegeleverde dongle
• Jabra Plus-app
• ClearVoice vervangt microfoonarm

Qua connectiviteit hebben we hier te maken met Bluetooth 5.4 (met de LC3-codec), plus een USB-dongle (je kan kiezen tussen USB-A of USB-C) die van tevoren gekoppeld is aan de koptelefoon en zorgt voor een nog eenvoudigere verbinding met je pc, met een relatief lage latency. Het was geweldig om de dongle gewoon in mijn laptop te steken en te merken dat de koptelefoon gewoon werkt. Windows en Bluetooth-apparaten werken niet altijd fantastisch samen en met deze dongle vermijd je een hele hoop gedoe, terwijl je wel alle features behoudt.

Er is ook multipoint-connectiviteit aanwezig, waardoor je de koptelefoon tegelijkertijd met je pc en mobiel kan verbinden en automatisch kan laten wisselen van audiobron. Dit is momenteel vooral handig omdat de Jabra Plus-app nog niet beschikbaar is als desktopversie. Wil je instellingen aanpassen, dan moet je dus de mobiele app gebruiken. Die desktop-app zou in de tweede helft van 2026 verschijnen, en dan specifiek "voor implementatie door IT-beheerders". Individuele gebruikers moeten waarschijnlijk dus nog wat langer wachten.

Er is geïntegreerde ondersteuning voor interacties met AI-assistenten en Jabra claimt dat 9 uit de 10 woorden in spraakopdrachten moeten worden herkend. Verder is de koptelefoon gecertificeerd voor Microsoft Teams, Zoom en Google Meet. Ik heb ook nog nooit een draadloze koptelefoon getest die zo naadloos samenwerkte met Teams. Ik heb hier nooit audio-instellingen hoeven aanpassen in Teams of in Windows om andere deelnemers te kunnen horen en ervoor te kunnen zorgen dat ze mij konden horen.

Hoewel de bediening van de koptelefoon dus met fysieke knoppen werkt, vind je in de mobiele Jabra Plus-app dus nog extra instellingen om bijvoorbeeld de equalizer mee aan te passen en de optie voor windruisvermindering in of uit te schakelen. Ook kan je via die app firmware-updates installeren.

Microfoonkwaliteit is natuurlijk van groot belang bij een zakelijke headset. Aangezien de microfoon arm weg is, is het aan het 'ClearVoice'-systeem om ervoor te zorgen dat je duidelijk te verstaan bent, zonder al te veel achtergrondgeluid. Dit systeem gebruikt meerdere microfoons en een neuraal netwerk om voor een zo helder mogelijk geluid te zorgen. Het zou in de praktijk dus niet te merken moeten zijn dat de microfoon niet meer recht naast je mond is geplaatst met een fysieke microfoonarm. Achtergrondgeluid wordt ook verrassend goed weggefilterd. Andere mensen in dezelfde ruimte waren niet te horen via mijn microfoon in Teams-gesprekken, terwijl ze wel gewoon hardop aan het praten waren en mijn microfoon niet gedempt werd.

• Features score: 4,5/5

Jabra Evolve3 85 review: audio en prestaties

• Degelijke audio, maar hier en daar wat dof
• Effectieve ANC
• Fantastische batterijduur

Dat de Jabra Evolve3 85 zich iets meer positioneert als een koptelefoon voor zakelijk én persoonlijk gebruik, merk je toch ook wel aan de geluidskwaliteit. Er is duidelijk moeite gedaan om een aangenaam geluid te bieden voor muziek en niet alleen een helder geluid voor stemmen. Toch merk je tegelijkertijd dat de focus nog wel iets meer op zakelijk gebruik ligt en dat is logisch gezien deze productlijn. Het is in ieder geval fijn dat de koptelefoon wat veelzijdiger is dan de meeste zakelijke koptelefoons.

Over het algemeen levert de Evolve3 85 bij muziek een zeer degelijke geluidskwaliteit. De bas is wel een beetje sterk aanwezig, zoals ik goed merkte bij Pool van Paramore en 2001 van Foals, en het geluidsprofiel gaat dus meer richting warm dan neutraal. Stemmen zijn natuurlijk wel heel helder te horen, want dat is ook belangrijk bij zakelijk gebruik. Verder hoor je nog verrassend veel details, maar bij hogere tonen konden die voor mijn gevoel wel een beetje dof klinken. Gelukkig zijn er wel verschillende EQ-presets en een aanpasbare equalizer met vijf banden waar je het geluidsprofiel iets mee kan aanpassen. Vijf banden is echter niet genoeg om hele precieze aanpassingen te doen.

Het komt er vooral op neer dat hij prima klinkt voor een koptelefoon die je gemakkelijk overal mee naartoe kan nemen en zowel op je werk als onderweg naar werk kan gebruiken. Ben je op zoek naar een van de beste koptelefoons op het gebied van geluidskwaliteit of een van de beste noise-cancelling koptelefoons, dan is dit niet een van de beste keuzes. Het is wel een erg veelzijdige keuze.

De adaptieve ANC is overigens nog verrassend effectief in de praktijk. Je moet geen Sony- of Bose-kwaliteit verwachten, maar met ANC aan en muziek op een vrij normaal volume had ik geen last van de verbouwing die een verdieping boven mij in ons kantoor plaatsvond. Zonder muziek kwamen de boorgeluiden wel nog wat door de ANC heen, maar zelfs in dat geval was het gedempte geluid al veel aangenamer dan het geluid zonder koptelefoon op. Ook de HearThrough-transparantiemodus (die drie niveaus heeft om uit te kiezen in de app) werkte uitstekend. Hoewel geluiden (vooral je eigen stemgeluid) zeker niet het meest natuurlijk klinken vergeleken met andere koptelefoons, kan je gewoon prima gesprekken voeren met de koptelefoon op.

Wat deze koptelefoon onderscheidt van veel concurrenten, als het gaat om ANC, is dat de noise-cancelling blijft werken tijdens (telefoon/video)gesprekken. Meestal wordt ANC uitgeschakeld om ervoor te zorgen dat het microfoonsignaal voor je stemgeluid prioriteit krijgt, maar Jabra heeft dat weten te omzeilen. Dat is ideaal als je aan een meeting moet deelnemen terwijl collega's om je heen gewoon tussendoor met elkaar aan het praten zijn.

De microfoonkwaliteit klinkt trouwens nog steeds geweldig, zelfs nu er dus geen microfoon arm meer is om een microfoon recht naast je mond te plaatsen. De zes MEMS-microfoons worden ingezet om je stem helder over te brengen en omgevingsgeluiden weg te filteren. Dit werkt in de praktijk uitstekend. Ik was helder te verstaan in meetings en echt alleen mijn stem werd opgepikt, niet die van mijn collega die 1,5 tot 2 meter verderop aan het praten was. Ik hoefde mezelf met deze headset dus ook niet meer constant te muten in meetings, al is dat natuurlijk nog steeds een optie.

Een van de grootste pluspunten van de Jabra Evolve3 85 is zijn batterijduur. Het is een van de meest indrukwekkende koptelefoons op de markt op dit vlak. De koptelefoon biedt voor muziek luisteren namelijk tot maar liefst 120 uur aan batterijduur. Daarnaast kan je tot 25 uur lang in gesprekken zitten voordat je weer moet opladen. Afhankelijk van in hoeveel meetings je per week gemiddeld zit, kan je hier meerdere dagen tot zelfs langer dan een week mee doen voor hij leeg is. Deze geclaimde resultaten zijn wel getest zonder ANC (en de Busylight-feature), maar de batterijduur blijft gewoon heel indrukwekkend.

Opladen gaat ook lekker snel. Na vijf minuten opladen kan je weer vijf uur verder luisteren. Als hij dus ineens halverwege een werkdag leeg is, hoef je niet lang zonder koptelefoon te zitten om hem toch nog de rest van je werkdag te kunnen gebruiken.

Ik noemde eerder al het optionele oplaadpad. Deze koptelefoon kan je namelijk draadloos opladen. De zijkanten van de oorschelpen hebben ongeveer in het midden een plat, cirkelvormig gedeelte. Op de linker oorschelp zie je hier ook een bliksemschichtsymbooltje. Als je die kant plat op een Qi-lader legt, laadt de koptelefoon dus draadloos op. Dat hoeft niet per se de lader van Jabra te zijn.

Als laatste is de batterij tevens gemakkelijk te vervangen door de gebruiker. De koptelefoon is dus niet alleen veelzijdig, maar je moet er ook lang gebruik van kunnen maken. Dat wordt langzaamaan meer de standaard, maar het is dus fijn dat het bij deze Jabra al een optie is.

• Audio en prestaties score: 4/5

Moet je de Jabra Evolve3 85 kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

De DXP4800 Pro is de eerste grotere vernieuwing binnen die serie. Toch gaat het niet om een volledig nieuw ontwerp. De aluminium behuizing, vier SATA-bays, twee M.2-slots en combinatie van 10GbE en 2,5GbE zijn grotendeels gelijk gebleven aan die van de DXP4800 Plus.

De belangrijkste veranderingen zitten aan de binnenkant. De Intel Pentium Gold 8505 heeft plaatsgemaakt voor een Intel Core i3-1315U, het maximale werkgeheugen stijgt van 64 naar 96GB en beide M.2-slots gebruiken nu PCIe 4.0 x4. De DXP4800 Plus blijft voorlopig verkrijgbaar en kost ongeveer 70 euro minder, maar voor zwaardere toepassingen is de Pro die meerprijs al snel waard.

UGREEN DXP4800 Pro: review in een notendop

De DXP4800 Pro voelt vanaf het eerste moment vertrouwd aan. UGREEN gebruikt vrijwel dezelfde compacte aluminium behuizing als bij de Plus-versie. De donkergrijze afwerking en afgeronde hoeken zorgen ervoor dat de NAS niet misstaat op een bureau, al blijft het natuurlijk een vrij fors apparaat zodra de vier bays gevuld zijn.

Aan de voorkant zitten vier genummerde schijflades. Voor 3,5-inch harde schijven heb je geen gereedschap nodig. De lades gebruiken een uitschuifmechanisme waarmee je de schijven snel vastzet. Voor 2,5-inch harde schijven en SATA-SSD’s zijn wel schroeven nodig. UGREEN levert daarvoor de benodigde schroeven en een kleine schroevendraaier mee.

De lades kunnen met een sleutel worden afgesloten. Dat voorkomt vooral dat iemand per ongeluk een actieve schijf uit de NAS trekt. Onder de bays zitten de aan-uitknop, statuslampjes, een SD-kaartlezer en twee snelle USB-poorten. Zowel USB-C als USB-A haalt hier maximaal 10Gbps.

Achterop vind je nog een USB-A-poort van 5Gbps, twee USB-A 2.0-poorten, HDMI 2.0b, 10GbE, 2,5GbE en de aansluiting voor de stroomadapter. De ventilator heeft een diameter van 14 centimeter en zit achter een magnetisch stoffilter dat eenvoudig kan worden verwijderd en schoongemaakt.

De twee M.2-slots en geheugenslots zitten aan de onderkant. De klep is gemakkelijk te openen en UGREEN levert twee thermische pads voor de SSD’s mee. Standaard is één geheugenmodule van 8GB geplaatst, waardoor het tweede slot vrij blijft voor een upgrade.

De belangrijkste vernieuwing is de Intel Core i3-1315U. Die processor heeft zes cores, bestaande uit twee performance-cores en vier efficiency-cores. De DXP4800 Plus gebruikte nog een Intel Pentium Gold 8505 met vijf cores.

Voor eenvoudige back-ups en bestandsopslag zal het verschil niet altijd groot zijn. De extra rekenkracht wordt vooral merkbaar wanneer je verschillende toepassingen tegelijk gebruikt. Denk aan actieve bestandsoverdrachten terwijl er Docker-containers draaien en Plex ondertussen een video transcodeert.

De geïntegreerde Intel-graphics ondersteunen hardwarematige AV1-decodering. Dat maakt de DXP4800 Pro geschikter als mediaserver voor moderne videobestanden. Vooral gebruikers van Plex en Jellyfin profiteren daarvan.

Ook het werkgeheugen is verbeterd. De NAS ondersteunt maximaal 96GB DDR5-5600, verdeeld over twee modules van 48GB. De Plus-versie bleef steken op 64GB DDR5-4800. Voor normaal thuisgebruik is de standaard 8GB voldoende, maar voor virtuele machines en meerdere containers is een uitbreiding aan te raden.

ECC-geheugen wordt niet ondersteund. Voor sommige professionele gebruikers zal dat een nadeel zijn, maar voor de meeste thuisgebruikers en kleine bedrijven is het geen groot gemis.

De twee M.2-slots zijn eveneens verbeterd. Bij de DXP4800 Plus gebruikte één slot PCIe 4.0 en het andere PCIe 3.0. Bij de Pro werken beide slots via PCIe 4.0 x4. Je kunt de SSD’s gebruiken als cache, maar ook als afzonderlijke opslagpool voor toepassingen, virtuele machines of bestanden die je snel wilt kunnen openen.

UGOS Pro verzorgt het dagelijkse beheer. De installatie is eenvoudig: je laat de NAS via de website van UGREEN op je netwerk zoeken, geeft hem een naam en maakt een beheerdersaccount aan. Daarna word je stap voor stap geholpen bij het aanmaken van een opslagpool en het kiezen van een RAID-configuratie.

De interface is overzichtelijk en legt de belangrijkste keuzes duidelijk uit. Daardoor blijft de DXP4800 Pro toegankelijk voor gebruikers die nog niet veel ervaring hebben met NAS-systemen. Informatie over opslag, processorbelasting, geheugen en netwerkgebruik is gemakkelijk terug te vinden.

UGOS Pro ondersteunt Docker en heeft een eigen toepassing voor virtuele machines. Via Sync and Backup kun je lokale en externe back-ups maken, terwijl Cloud Drives verbinding kan maken met clouddiensten zoals Google Drive en OneDrive. Security Manager kan bestanden op malware controleren en verdachte bestanden in quarantaine plaatsen.

Het appaanbod blijft wel een zwak punt. Voor dit model zijn ongeveer 29 apps beschikbaar. Synology en QNAP bieden veel grotere ecosystemen. Ook ontbreken er nog enkele uitgebreidere functies, zoals snapshots voor iSCSI LUN’s en een volwaardig bewakingsplatform.

UGREEN brengt wel regelmatig updates uit. Zo is ondersteuning voor jumbo frames inmiddels toegevoegd en werkt het bedrijf aan nieuwe functies. De ontwikkeling gaat duidelijk de goede kant op, maar UGOS Pro is nog niet zo compleet als DSM van Synology of QuTS Hero van QNAP.

Een belangrijk voordeel is dat je niet vastzit aan het besturingssysteem van UGREEN. Je kunt onder meer TrueNAS Scale, Proxmox VE en Unraid installeren zonder dat de garantie op de hardware vervalt. UGREEN biedt dan geen ondersteuning voor problemen met die software, maar de vrijheid is prettig voor gevorderde gebruikers.

Tijdens de test werd de DXP4800 Pro voorzien van vier Seagate IronWolf-schijven in een RAID 5-configuratie. Via een 10GbE-netwerk haalde de NAS sequentiële leessnelheden van ongeveer 9,2Gbps en schrijfsnelheden van circa 8,1Gbps. Daarmee komt hij dicht bij de maximale capaciteit van de netwerkverbinding.

Bij praktijktests met grote bestanden bleven overdrachtssnelheden van ongeveer 3,2Gbps in beide richtingen over. De mechanische harde schijven vormen hier de beperkende factor. Met NVMe-SSD’s als afzonderlijke opslagpool liggen hogere snelheden binnen bereik.

De nieuwe processor houdt zich ook goed bij meerdere taken tegelijk. Bestandsoverdrachten, Docker-containers en videotranscoding konden naast elkaar draaien zonder dat de interface traag begon aan te voelen. Hier is de meerwaarde ten opzichte van de DXP4800 Plus het duidelijkst.

Daar staat een hoger stroomverbruik tegenover. Tijdens actieve schijftoegang gebruikt de DXP4800 Pro ongeveer 42,36 watt. In slaapstand blijft daar circa 18,12 watt van over. De eenvoudigere UGREEN DH4300 verbruikt respectievelijk 22,89 en 7,23 watt.

Wie alleen bestanden wil bewaren en af en toe een back-up maakt, kan daarom beter naar een eenvoudiger en zuiniger model kijken. De DXP4800 Pro is vooral bedoeld voor gebruikers die de extra rekenkracht en aansluitingen daadwerkelijk gaan benutten.

UGREEN DXP4800 Pro review: prijs en beschikbaarheid

• Adviesprijs van 699 euro
• Ongeveer 70 euro duurder dan de Plus
• Harde schijven zijn niet inbegrepen

De UGREEN NASync DXP4800 Pro heeft in Europa (inmiddels) een adviesprijs van 699 euro. Dat is ongeveer 70 euro meer dan de DXP4800 Plus. Beide modellen blijven voorlopig naast elkaar verkrijgbaar via de webshop van UGREEN en verschillende andere webwinkels.

Voor die meerprijs krijg je een snellere processor, ondersteuning voor meer en sneller werkgeheugen en twee volwaardige PCIe 4.0 M.2-slots. Wie de NAS alleen gebruikt voor back-ups en simpele bestandsopslag, kan met de Plus geld besparen. Voor meerdere containers, virtuele machines en videotranscoding is de Pro de interessantere keuze.

Concurrenten als de Synology DS925+ en QNAP TS-464 hebben uitgebreidere softwareplatforms, maar bieden minder krachtige hardware of vereisen extra uitbreidingen voor 10GbE. De DXP4800 Pro biedt daarom veel hardware voor zijn prijs, zolang je kunt leven met het kleinere appaanbod van UGOS Pro.

• Prijs-kwaliteit score: 4/5

UGREEN DXP4800 Pro review: specs

Moet je de UGREEN DXP4800 Pro kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

De MSI Prestige 14 Flip AI+ is een convertible laptop voor zakelijke gebruikers, maar met de meegeleverde stylus mikt hij ook duidelijk op creatieve taken. Met zijn donkergrijze afwerking, minimalistische ontwerp en dunne behuizing ziet hij er strak en volwassen uit. De afgeronde randen maken hem bovendien prettig in gebruik, zeker als je hem vaak meeneemt.

De bouwkwaliteit zit goed. Alles voelt stevig en premium aan, al vallen de scharnieren visueel wat uit de toon. In gebruik maken ze dat echter ruimschoots goed, want het scherm draait opvallend soepel om. Dat maakt de 2-in-1-ervaring erg geslaagd.

Ook de Nano Pen is netjes afgewerkt. Hij is compact, wordt onder de voorkant van de laptop opgeborgen en laadt daar draadloos op. Eruit halen gaat makkelijk, maar terugplaatsen vraagt soms wat gepriegel doordat de magneten hem niet altijd meteen goed laten vallen.

Ondanks zijn compacte formaat heeft de Flip AI+ verrassend veel aansluitingen: twee USB-C-poorten, twee USB-A-poorten, HDMI en een 3,5mm-aansluiting. Alleen een SD-kaartlezer ontbreekt, en dat is jammer voor een laptop die zich zo sterk op productiviteit richt.

De Intel Core Ultra 9 386H en 32GB RAM zorgen voor vlotte prestaties bij werk, entertainment en multitasking. Zelfs sommige AAA-games draaien redelijk, wat knap is zonder aparte videokaart.

Helemaal stil is de MSI Prestige 14 Flip AI+ niet. Zelfs bij redelijk simpele taken maken de ventilatoren al best wat geluid, en bij zwaarder werk loopt dat verder op. Ook wordt de achterkant wat warm, tot aan de bovenste rij toetsen toe, al blijven de temperaturen gelukkig comfortabel.

Het OLED-scherm is scherp en helder, maar mist de echte felheid van de beste displays. Reflecties en vingerafdrukken vallen soms op, zeker in fel licht. Het touchscreen werkt wel erg prettig, vooral in combinatie met de meegeleverde Nano Pen. Samen zorgen ze voor nauwkeurige en snelle input.

MSI Center S is de app waarmee je systeeminformatie bekijkt, prestaties aanpast en de Action Touchpad instelt. De snelle bediening via het touchpad is handig en werkt meestal soepel, maar niet foutloos. De helderheidsswitch aan de rechterrand werd regelmatig per ongeluk geactiveerd tijdens het typen, en dat wordt snel irritant. Ook merkte ik soms korte haperingen en sprongetjes bij het bewegen van de cursor.

Typen gaat gelukkig een stuk beter. De toetsen voelen vlot en direct aan, al zijn ze wat zwaarder en harder dan ideaal. Daardoor werd een aanslag af en toe niet geregistreerd. Toch is dit nog steeds een toetsenbord waarop je prima snel kunt werken.

De batterijduur is een van de grootste pluspunten. De Flip AI+ kan met gemak een hele dag meegaan, zelfs als je wat media afspeelt. Opladen gaat bovendien snel, waardoor dit een sterke laptop is voor wie vaak onderweg werkt.

De Flip AI+ is zonder twijfel duur, maar daar krijg je wel veel voor terug: een premium ontwerp, krachtige hardware, een goede stylus en een flexibel 2-in-1-design. Er zijn goedkopere convertibles die prima zijn voor dagelijks gebruik, maar deze MSI voelt completer aan. Was het touchpad minder frustrerend en zat er een aparte GPU in, dan was hij in deze prijsklasse moeilijk te kloppen.

MSI Prestige 14 Flip AI+ review: prijs en beschikbaarheid

• Prestige 14 Flip AI+ kost 1.779 euro, Prestige 16 Flip AI+ begint bij 1.649 euro
• Verkrijgbaar bij alle grote retailers
• Duidelijk premium, maar compleet uitgerust

De MSI Prestige 14 Flip AI+ is in Nederland verkrijgbaar voor 1.779 euro. Voor dat bedrag krijg je de configuratie met een 14-inch 2.8K OLED-touchscreen, Intel Core Ultra 9 386H, Intel Graphics, 32GB DDR5 RAM, een 2TB SSD en Windows 11 Pro. Let er wel op dat deze uitvoering zonder oplader wordt geleverd, dus die moet je eventueel nog apart voorzien.

Wie liever een groter scherm wil, kan ook terecht bij de MSI Prestige 16 Flip AI+. Die is beschikbaar in twee configuraties. De versie met Intel Core Ultra 7 kost 1.649 euro, terwijl de krachtigere uitvoering met Intel Core Ultra 9 uitkomt op 1.844 euro.

Daarmee zit de Prestige 14 Flip AI+ duidelijk in het hogere segment, maar de prijs is niet overdreven als je kijkt naar de combinatie van een premium 2-in-1-design, OLED-touchscreen, stylusondersteuning, 32GB RAM en een ruime 2TB SSD. Zeker voor zakelijke gebruikers die veel onderweg werken en een flexibele laptop zoeken, voelt dit als een vrij compleet pakket.

• Prijs-kwaliteit score: 4/5

MSI Prestige 14 Flip AI+ review: specs

MSI Prestige 14 Flip AI+ review: design

• Slank en premium design
• Verrassend veel usb-poorten
• Nano Pen netjes opgeborgen

Eerlijk is eerlijk: MSI heeft goed werk geleverd met het design van de Flip AI+. De staalgrijze afwerking en minimalistische vormgeving geven de laptop een elegante uitstraling die je niet altijd bij MSI ziet. Hij is bovendien indrukwekkend dun en heeft geen onnodige uitstulpingen, zelfs niet aan de onderkant, op twee brede voetjes na. Daardoor neem je hem makkelijk overal mee naartoe.

Ook de afgeronde randen bevallen goed. Ze zijn net wat nadrukkelijker afgerond dan bij veel andere laptops, waardoor de Flip AI+ prettig vastpakt en makkelijk op te tillen is. De dunne rand rond het scherm draagt ook bij aan die strakke, moderne uitstraling.

De gebruikte materialen voelen stuk voor stuk premium aan, vooral bij het toetsenbord en de touchpad. Toch wordt het minimalistische design een beetje verstoord door de schermscharnieren. Die ogen wat log naast de rest van de laptop en zorgen voor een vrij opvallende opening tussen het scherm en de behuizing. Gelukkig werken ze wel erg soepel, waardoor je de laptop zonder gedoe omklapt als je alleen het touchscreen wilt gebruiken.

De meegeleverde Nano Pen is net zo compact als de laptop zelf. Hij is een stuk kleiner dan veel andere stylussen, maar voelt daardoor niet goedkoper aan. De pen laadt draadloos op en wordt netjes opgeborgen in een subtiel vakje aan de onderkant van de Flip AI+, vlak bij de voorkant.

Eruit halen gaat verrassend makkelijk. Je hoeft de laptop alleen een beetje te kantelen en je kunt de pen zelfs met één hand losmaken. Terugplaatsen is helaas minder soepel. De magneten in de Nano Pen proberen hem telkens de verkeerde kant op te draaien, waardoor je meer moet prutsen dan je zou willen. Daardoor merk je dat je de pen onbewust minder snel gebruikt, of hem liever los meeneemt, terwijl dat eigenlijk niet nodig zou moeten zijn.

Qua aansluitingen zit het gelukkig goed. Rechts vind je twee USB-A-poorten en links twee USB-C-poorten, waarbij die laatste ook gebruikt kunnen worden om de laptop op te laden en een externe monitor aan te sluiten. Daarnaast zijn er nog een HDMI-poort en een 3,5mm-comboaansluiting voor audio, verdeeld over beide zijkanten. Voor zo’n dunne en compacte laptop is dat best royaal. Toch blijft het jammer dat MSI geen SD-kaartlezer heeft toegevoegd, zeker bij een laptop die zo duidelijk op productiviteit mikt.

• Design score: 4,5/5

MSI Prestige 14 Flip AI+ review: prestaties

• Presteert vlot in dagelijks gebruik
• Wordt luidruchtig zodra je hem belast
• Typt prettig

De Flip AI+ deed het goed bij de meeste taken die ik erop losliet. Licht productiviteitswerk en entertainment, inclusief 4K-streaming, gingen zonder problemen. Ook multitasken ging vlot, al is dat met 32GB RAM niet meteen een grote verrassing.

Hoewel de Flip AI+ geen aparte GPU heeft, was ik best onder de indruk van wat hij op gamevlak aankan. Cyberpunk 2077 draaide bijvoorbeeld verrassend aardig. Natuurlijk zagen de graphics er niet overal even strak uit en waren de framerates niet geweldig, maar voor een potje casual gamen was het prima te doen. Videobewerkers en contentmakers zullen waarschijnlijk minder enthousiast zijn. Video editing liep niet ideaal en dat ligt vooral aan het ontbreken van een aparte GPU.

De Flip AI+ heeft bovendien de neiging om behoorlijk wat geluid te maken als de ventilatoren aan gaan, zelfs bij taken die je eerder licht tot gemiddeld zou noemen. Een browser openen en deelnemen aan een Teams-call was al genoeg om hem hoorbaar aan het werk te zetten. Daarbij wordt de achterkant van de laptop ook duidelijk warm, net als de bovenste rij van het toetsenbord. Gelukkig worden de temperaturen nooit echt onaangenaam, maar je merkt het wel.

Het scherm van de Flip AI+ heeft een resolutie van 1920 x 1200 pixels en oogt scherp en helder. Dankzij de OLED-technologie ziet het contrast er bovendien goed uit. Reflecties en vingerafdrukken zijn wel iets te snel zichtbaar en de maximale helderheid had wat mij betreft hoger gemogen. Gelukkig verpesten die minpunten de kijkervaring niet.

Een ander belangrijk onderdeel is de aanraakgevoeligheid. Die reageert nauwkeurig en snel, al voelt hij met je vingers soms wat stroef. Met de meegeleverde Nano Pen werkt hij een stuk beter. Die glijdt soepel over het scherm en is daardoor prettig voor navigatie, handgeschreven notities en tekeningen.

De Nano Pen is alleen wel erg dun. Daardoor zijn de twee knoppen aan de zijkant, waarmee je onder meer kunt gummen, screenshots maken en de ingebouwde microfoon activeren, nogal onhandig te gebruiken als je de pen in schrijfpositie vasthoudt. Wie kleinere vingers heeft, zal er misschien minder moeite mee hebben, maar voor mij werkte het niet fijn.

Een andere opvallende functie is de Action Touchpad. Daarmee kun je snel zaken zoals volume en schermhelderheid aanpassen. Je kunt ook dubbel tikken op de linker- en rechterhoek om respectievelijk de Windows Rekenmachine en MSI Center S te openen.

Jammer genoeg kun je de zes standaard snelbedieningen nog altijd niet aanpassen. Nog irritanter is dat ik de helderheidsregeling vaak per ongeluk activeerde met de palm van mijn duim tijdens het typen. Om dat te voorkomen, moet je alle snelbedieningen uitschakelen, want afzonderlijk uitzetten kan niet.

Los daarvan typt de Flip AI+ grotendeels prettig. Het toetsenbord heeft genoeg handige sneltoetsen op de bovenste rij, waaronder knoppen voor Bluetooth-instellingen en het Knipprogramma van Windows. Toetsenbordverlichting is er gelukkig wel, en dat blijft altijd een pluspunt.

Tijdens het typen voelen de toetsen vlot en direct aan, vooral dankzij de korte aanslag. Daardoor kun je behoorlijk snel werken. Ze zijn wel wat zwaarder dan bij de gemiddelde laptop, waardoor een aanslag soms niet werd geregistreerd. Ook is er weinig demping, waardoor de toetsen wat hard kunnen aanvoelen.

• Prestaties score: 4/5

MSI Prestige 14 Flip AI+ review: Batterijduur

• Gaat uitzonderlijk lang mee
• Laadt lekker snel op

De batterijduur is zonder twijfel een van de sterkste punten van de MSI Prestige 14 Flip AI+. Dit is zo’n laptop waarbij je niet constant naar het batterijpercentage zit te staren of meteen in paniek raakt als je oplader niet in je tas blijkt te zitten. Ik vergat mijn oplader een keer mee te nemen naar kantoor en merkte eigenlijk pas later op de dag hoe weinig zorgen ik me daarover had gemaakt.

Dat was bovendien geen rustige dag waarop de laptop alleen een beetje stond te niksen. Ik had een tweede monitor aangesloten, werkte met meerdere randapparaten, luisterde ondertussen naar muziek via YouTube en gebruikte hem gewoon als mijn normale werklaptop. Toch had ik op geen enkel moment het gevoel dat ik zuinig moest doen of snel een stopcontact moest zoeken.

Dat maakt de Flip AI+ vooral erg prettig voor wie vaak onderweg werkt of niet altijd op dezelfde plek zit. Je hoeft je workflow niet aan te passen aan de batterij, en dat is misschien wel het grootste compliment dat je een zakelijke laptop kunt geven. Opladen blijft natuurlijk uiteindelijk nodig, maar bij normaal werkgebruik voelt deze MSI opvallend zorgeloos aan.

• Batterij score: 5/5

Moet je de MSI Prestige 14 Flip AI+ kopen?

Koop hem als…

Koop hem niet als…

MSI Prestige 14 Flip AI+ review: Alternatieven

De FRITZ!Box 5690 Pro is een enorm krachtige, toekomstbestendige router die ideaal is voor thuisgebruik of op een klein kantoor. Hij biedt ondersteuning voor nieuwere technologieën, zoals Wi-Fi 7 en glasvezel, maar ook voor de oudere standaarden waar veel mensen misschien nog steeds mee te maken hebben.

Wi-Fi 7-ondersteuning zorgt ervoor, in combinatie met andere apparaten die de standaard ook ondersteunen en natuurlijk een snel internetabonnement bij je provider, dat je kan genieten van de snelst mogelijke internetsnelheden. Daarnaast is er hier dus ondersteuning voor zowel een traditionele DSL-verbinding als een glasvezelverbinding. Dit is dus ook ideaal als je momenteel nog DSL gebruikt, maar in de nabije toekomst verwacht te upgraden naar glasvezel.

Daar houden de connectiviteitsopties nog niet op, want achterop vind je ook nog een optie voor een telefoonverbinding, plus vier Gigabit LAN-poorten (en één 2,5 Gigabit WAN/LAN-poort) en ingebouwde ondersteuning voor verschillende smarthome-apparaten (en protocollen).

Hoewel het instelproces bij FRITZ! vrij soepel verloopt, wat we ook al merkten bij de FRITZ!Mesh Set 1700, heb je hier wel enige kennis nodig over de specifieke internetverbinding die er in jouw huis (of kantoor) wordt gebruikt en hoe de aansluiting in jouw meterkast er precies uitziet.

Ten eerste moet je achterhalen wat voor glasvezelverbinding je hebt (als je die wil gebruiken in plaats van DSL). De FRITZ!Box 5690 Pro ondersteunt directe glasvezelverbindingen via AON en GPON, via de meegeleverde SFP-modules, maar niet via XGS-PON. Voor een directe aansluiting met die laatste verbinding heb je een andere router nodig, zoals de FRITZ!Box 5690 XGS. Gelukkig worden wel de SFP-modules voor AON én GPON meegeleverd, maar je moet alsnog weten welke je nodig hebt.

Dan is er ook nog de kwestie van de juiste kabel zoeken die van je glasvezelaansluiting naar de SFP-module gaat. In ons geval was de meegeleverde kabel bij deze router helaas niet geschikt. Hij paste wel, maar we kregen geen internetverbinding. Let goed op de kleuren van de aansluitingen en de vorm, en je kan vervolgens alsnog de juiste kabel bij FRITZ! bestellen. Zo kwamen wij er na een uitgebreide onderzoekssessie achter dat het in onze meterkast om een AON-verbinding ging en dat we een SC‑UPC-naar-LC‑APC-glasvezelkabel nodig hadden. Toen die eenmaal besteld en aangesloten was, werkte alles perfect via de glasvezelverbinding. Het grote voordeel in de tussentijd was dat we nog gewoon internet konden krijgen via de WAN-poort en de mediaconverter van onze provider (die daarna ook uit de meterkast kon worden gehaald).

Heb je eenmaal de juiste onderdelen, dan is het instelproces heel eenvoudig, maar het vinden van de juiste onderdelen zal misschien voor velen wel even een uitdaging zijn en je moet er dus rekening mee houden dat je misschien niet alles dat je nodig hebt in de doos krijgt. Wanneer alles eenmaal is ingesteld, kan je wel van een sterke en snelle internetverbinding genieten, plus allerlei handige extra features waarmee de router, ondanks zijn hoge prijs, zeker waar voor zijn geld biedt.

FRITZ!Box 5690 Pro review: prijs en beschikbaarheid

• Oorspronkelijke adviesprijs van 449 euro
• Huidige verkoopprijzen rond 300 euro
• Verkrijgbaar in de FritzShop en bij allerlei bekende retailers

De FRITZ!Box 5690 Pro verscheen al in 2024 en lanceerde met een oorspronkelijke adviesprijs van 359 euro. Dat is een flinke prijs, maar zelfs in de FritzShop is die adviesprijs inmiddels gezakt naar 319 euro.

Kijk je andere bekende retailers, dan kan je de router inmiddels voor ongeveer 300 euro in huis halen. Dit blijft een erg duur model, maar je krijgt voor de hoge prijs wel veel handige features en connectiviteitsopties. Het is een flinke investering, maar ook eentje waar je nog jaren van kan genieten dankzij de toekomstbestendigheid en uitstekende prestaties.

• Prijs-kwaliteit score: 4/5

FRITZ!Box 5690 Pro review: design

• Een echte FRITZ!Box-doos
• Niet op te hangen, maar wel makkelijk neer te zetten
• DSL én glasvezelaansluitingen

De 5690 Pro ziet er anders uit dan de meeste routers op de markt. Hij is vrij groot en rechthoekig. Deze FRITZ!Box ziet er ironisch genoeg dus ook wel een beetje als een doos uit. Het is verder een grotendeels wit apparaat met rode accenten, waaronder voor de WLAN- en Connect-knoppen bovenop.

Aan de voorkant zitten vier ledlampjes om de status van verschillende verbindingen duidelijk weer te geven. Achterop vind je vervolgens alle poorten. Van links naar rechts zie je hier de poort voor de SFP-module (voor de glasvezelverbinding), de DSL-poort, de Fon-poort (voor telefoonverbinding), de 2,5 Gigabit WAN/LAN-poort, vier Gigabit LAN-poorten en de poort voor de stroomkabel. Aan de linkerkant zit nog een USB-A-poort voor het verbinden van bijvoorbeeld een USB-stick of harde schijf. In ieder geval één LAN-poort met een hogere snelheid (zoals 5Gbps of 10Gbps) was wel mooi geweest voor deze prijs.

Onze vorige router (van de provider) kon mooi worden opgehangen aan de wand van de meterkast, maar dat is bij dit design niet mogelijk zonder een losse wandhouder die je voor 20 euro in de FritzShop kan kopen. Dat betekent dat je op zoek moet naar een plaats om dit apparaat neer te zetten of misschien zelf even een plankje moet ophangen als die nog niet aanwezig is. Dit is echter geen groot probleem en bij ons paste de router gelukkig mooi bovenop een ander apparaat. Dankzij zijn rechthoekige vorm en stevige pootjes blijft hij ook goed staan.

Je krijgt hier verder in de doos dus ook kabels voor alle aansluitingen die je nodig hebt om in de eerste instantie verbinding te maken met het internet. Er is een DSL-kabel van 4 meter, maar ook een glasvezelkabel van 4 meter (LC-APC naar LC-APC) en een LAN-kabel van 1,5 meter. In ons geval was die glasvezelkabel dus niet de juiste voor een directe verbinding, maar we konden de router wel tijdelijk met een LAN-kabel aansluiten op de mediaconverter die bij de oude router hoorde.

Met de juiste kabel konden we simpelweg een directe verbinding maken tussen de glasvezelaansluiting en de AON-SFP-module. Je krijgt dus ook een AON- en GPON-SFP-module in de doos. Zo kan je de juiste module kiezen voor je huidige aansluiting en deze in het slot achterop de router stoppen. Daarnaast is het fijn dat je ze allebei krijgt, in het geval dat je eventueel verhuist naar een locatie met de andere soort glasvezelverbinding. AON ondersteunt tot 1Gbps en GPON tot 2,5Gbps. Wat er in jouw meterkast hangt, ligt waarschijnlijk ook (deels) aan wat voor internetabonnement je hebt afgesloten. AON zal namelijk waarschijnlijk vervangen worden als je een abonnement van meer dan 1Gbps afsluit bij je internetprovider. Gebruik je DSL? Dan hoef je je dus geen zorgen te maken om het vinden van de juiste aansluiting en kabel.

• Design score: 4/5

FRITZ!Box 5690 Pro review: features

Een van de belangrijkste features hier is dus die dubbele verbindingsmogelijkheid: glasvezel via een SFP-module (of WAN en een mediaconverter) en DSL. Los van eventueel een andere kabel, heb je dus ook geen extra hardware nodig om je huidige router te vervangen door dit model.

De router dient ook als een DECT-basisstation, waardoor je tot zes draadloze telefoons kan koppelen. Dat kan erg handig zijn als je hem in een klein kantoor wil neerzetten en een intern telefoonnetwerk wil instellen. Voor de gemiddelde gebruiker zijn sommige van dit soort extra functies misschien niet altijd even interessant, maar de aanwezigheid van alle extra's verklaren wel deels de wat hogere prijs en maken dit apparaat dus enorm veelzijdig en toekomstbestendig.

De FRITZ!Box biedt verder ondersteuning voor Wi-Fi 7 via drie frequenties: 2,4GHz, 5GHz en de nieuwere 6GHz-band. Hij kan dus ook meerdere frequentiebanden tegelijk gebruiken voor extra stabiliteit en uitgebreide compatibiliteit met verschillende apparaten.

Deze router kan theoretisch een snelheid tot ongeveer 18,5Gbps halen, dankzij de 6GHz-band met maximaal 11.530Mbps, de 5GHz-band met maximaal 5.760Mbps en de 2,4GHz-band met maximaal 1.200Mbps. We moeten wel vermelden dat alleen de 5GHz- en 6GHz-banden volledige Wi-Fi 7-connectiviteit ondersteunen.

De FRITZ!Box 5690 Pro ondersteunt ook Mesh Wi-Fi en kan als een Mesh Master dienen in combinatie met repeaters zoals die in de FRITZ!Mesh Set 1700 die we eerder getest hebben. Dat is erg handig, want het betekent dat je niet ook nog één Mesh-repeater in de meterkast direct aan je router moet verbinden. Elke Mesh-repeater (van FRITZ!) die je koopt, kan je dus gewoon meteen op een locatie plaatsen waar je Wi-Fi-signaal wel een boost kan gebruiken.

Er is hier ook ondersteuning voor Zigbee ingebouwd, waardoor je je router als simpele smarthome-hub kan gebruiken. Er is volledige ondersteuning voor DECT ULE en ondersteuning voor sommige Zigbee 3.0-protocollen. De router is dus niet automatisch compatibel met al je smarthome-apparaten, maar ik kon bijvoorbeeld wel gemakkelijk een Philips Hue Smart Plug aansluiten. Deze had ik nog liggen, maar ik had geen Bridge van Philips Hue en daardoor kon ik geen automatiseringen instellen. Nu deze is aangesloten op de FRITZ!Box kan dit wel.

Als laatste draaien FRITZ!-apparaten op de FRITZ!OS-software. Via je browser of via de MyFRITZ!-app (die je meestal ook vrij snel naar een browserinterface stuurt als je uitgebreidere instellingen wil bekijken) krijg je toegang tot alle instellingen en features van de router. Via de gebruikersinterface kan je gemakkelijk wachtwoorden en instellingen aanpassen, smarthome-apparaten koppelen en krijg je toegang tot handige wizards om je te helpen bij het instellen van verschillende features. Ook krijg je hier toegang tot geavanceerde opties voor ouderlijk toezicht en dingen zoals speciale Wi-Fi-netwerken voor gasten. Ook kan je een soort mediaserver instellen met behulp van usb-opslag of een NAS die gekoppeld is aan de router.

• Features score: 5/5

FRITZ!Box 5690 Pro review: prestaties

Hoewel we aan het begin de router dus niet meteen via de gewenste glasvezelverbinding konden aansluiten, was het instelproces verder wel erg eenvoudig. Je haalt de router uit de doos, sluit hem aan op stroom en op je internetaansluiting, of dat nu DSL of glasvezel (direct of via een mediaconverter) is, en je kan beginnen met het instellen via de app of de browser op je pc. Als je niet doorhebt dat je de verkeerde kabel voor glasvezel probeert te gebruiken, zoals bij ons even het probleem was, dan duurt het misschien wat langer, maar over het algemeen leidt FRITZ! je overal goed doorheen.

Eén van de dingen die meteen opvielen na het vervangen van de router van de provider met deze FRITZ!Box, was dat de nieuwe router op zichzelf al een veel groter bereik had. Uiteindelijk hebben we toch ook nog de FRITZ!Mesh Set 1700 gekoppeld aan de router, want die was van tevoren ook actief binnen de oude setup.

Tijdens de testperiode heeft deze router alle taken van de standaard router van de internetprovider overgenomen en deze dus compleet vervangen. We hebben de router eerst een paar weken nog samen met de mediaconverter van de provider gebruikt (via de WAN-poort), maar vervolgens ook direct op de glasvezelaansluiting aangesloten.

De verbinding was in beide gevallen over het algemeen enorm betrouwbaar, al hadden we een paar keer kort last van hele trage snelheden, maar het is lastig om te bepalen of dit gerelateerd was aan de router of aan stabiliteitsproblemen vanuit de kant van de provider of de glasvezelaansluiting.

Los van die paar korte uitzonderingen, genoten we van uitstekende snelheden. Het is belangrijk om te vermelden dat we via de AON-glasvezelverbinding dus wel maar een theoretische maximumsnelheid van 1Gbps tot onze beschikking hadden, met een bijpassend internetabonnement met ondersteuning voor snelheden tot 1Gbps. In de praktijk kwamen onze snelheden voorheen, met de router van de internetprovider en de Mesh Set 1700, nooit echt heel dicht in de buurt van dat theoretische maximum, al was de toevoeging van de Mesh Set 1700 wel al een flinke vooruitgang. Met de FRITZ!Box halen we nu geregeld via Wi-Fi (op één verdieping boven de locatie van de router) nog downloadsnelheden van 400-500Mbps. Staan we nu in de buurt van de router, dan schiet het nog verder omhoog tot 800-900Mbps.

Een bekabelde verbinding is natuurlijk het meest betrouwbaar en komt het dichtst in de buurt komen van de theoretische limiet van 1Gbps. Met deze verbinding kregen we dan ook een snelheid van ruim boven de 900Mbps.

Wat wel een beetje jammer is bij deze prijs, is dat de WAN/LAN-poort "maar" 2,5Gbps ondersteunt, en niet bijvoorbeeld 10Gbps of in ieder geval 5Gbps. Dat zou wat beter aansluiten bij zo'n snelle router. Toch genoten we dus wel van erg hoge snelheden, ook via twee NAS-systemen die op het netwerk waren aangesloten. Het is ook erg fijn dat er naast die 2,5Gbps-poort nog vier LAN-poorten met 1Gbps aanwezig zijn voor het koppelen van meer apparaten via Ethernet.

Voor velen zal deze router misschien geavanceerder zijn dan ze nodig hebben, maar je geniet hier dus wel van topprestaties (als verder aan de kant van de provider en in jouw meterkast ook alles goed geregeld is) en een enorm flexibele router.

• Prestaties score: 4,5/5

Moet je de FRITZ!Box 5690 Pro kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Redmi Pad 2 Pro review: prijs en beschikbaarheid

• Begint bij 299 euro voor 128GB opslag
• Ook verkrijgbaar met 256GB opslag en 5G
• Keyboard cover en stylus los verkrijgbaar

De Redmi Pad 2 Pro is verkrijgbaar in vier verschillende versies. Qua opslag en RAM kan je kiezen uit de versie met 128GB + 6GB voor 299 euro of 256GB + 8GB voor 349 euro. Daarnaast kan elke versie nog uitgerust worden met 5G-connectiviteit, waarvoor je telkens 80 euro extra betaalt. Verder kan je nog de Redmi Smart Pen kopen voor 69 euro en het Redmi Pad 2 Pro Keyboard voor 99 euro.

Voor deze prijs is de Redmi Pad 2 Pro een uitstekende tablet. Vooral als je op zoek bent naar goede prestaties voor zo weinig mogelijk geld, is dit een slimme keuze. Hij maakt gebruik van de Snapdragon 7s Gen 4, die je gewoonlijk ziet in smartphones die een paar (of heel veel) tientjes duurder zijn. Het scherm van 12,1 inch met 120Hz refresh rate én ondersteuning voor Dolby Vision zie je eveneens zelden in deze prijsklasse. Alleen de maximale helderheid is niet bijzonder hoog. De batterij is eveneens bovengemiddeld.

Waar gaat het mis? Bij de software, wat helaas een terugkerend punt is bij Xiaomi- en Redmi-producten. Hoewel de software functies bevat voor productiviteit, zoals een split-screen modus, krijg je ook heel wat bloatware. Denk aan dubbele apps, vooraf geïnstalleerde apps als Temu, afgewerkt met hier en daar een onnodige advertentie.

• Prijs-kwaliteit score: 4,5/5

Redmi Pad 2 Pro review: specs

Redmi Pad 2 Pro review: design

• Geen vingerafdrukscanner
• Geen IP-certificering voor waterbestendigheid
• 3,5mm-koptelefoonpoort en microSD-kaartslot

De Redmi Pad 2 Pro ziet eruit als de gemiddelde tablet in deze prijsklasse en dat is enigszins positief. Onderaan vind je de USB-C-poort en 3,5mm-koptelefoonpoort, terwijl de volumeknop aan de lange zijde naast de camera zit en de vergrendelknop op de korte zijde net boven de camera. Ik vind het wel jammer dat er nergens een vingerafdrukscanner aanwezig. Je moet daarom kiezen uit gezichtsherkenning, die wel prima werkt, of een pincode/patroon/wachtwoord. Verder is er nog een microSD-kaartslot aanwezig.

Zoals de meeste middenklasse tablets, heeft de Redmi Pad 2 Pro geen IP-certificering voor waterbestendigheid. Pas daarom goed op als je hem zou gebruiken om een serie te kijken in bad of aan het zwembad. De tablet ondersteunt dan wel "Wet Touch", waardoor waterdruppels op het scherm niet zorgen voor valse aanrakingen. Dat werkte dan weer wel prima en is enigszins tegenstrijdig met het gebrek aan een IP-certificering.

Er zijn verder drie officiële accessoires voor de Redmi Pad 2 Pro: de Redmi Smart Pen, een gewone cover en een keyboard cover. Voor deze review werden de stylus en gewone cover mee opgestuurd. Als je de stylus koopt, raad ik ten zeerste aan om de cover ook te kopen, aangezien hier een lus in zit waarin je de stylus kan opbergen. In tegenstelling tot de stylus bij Samsung-tablets, kan dit exemplaar niet magnetisch blijven hangen.

• Design score: 4/5

Redmi Pad 2 Pro review: display

• Groot scherm van 12,1 inch met Dolby Vision
• Helderheid is aan de lage kant
• Refresh rate van 120Hz laat alles soepel ogen

De Redmi Pad 2 Pro heeft een groot scherm van 12,1 inch, dat toevallig net zo groot is als dat van de OnePlus Pad Go 2. Het heeft en resolutie van 2.560 x 1.600 pixels waardoor alles nog scherp oogt. Sommige goedkopere tablets hebben een 1080p-resolutie en dat zorgt ervoor dat tekst er soms wat wazig uitziet. Daarvan heb je hier geen last. Verder is de maximale refresh rate 120Hz, waardoor alles er soepel uitziet. De chipset, waarover verderop meer, is ook krachtig genoeg om deze refresh rate consistent te kunnen halen.

Een AMOLED-scherm krijg je hier niet, maar dat mag geen verrassing zijn voor dit geld. Dit is een lcd-paneel, dat wel ondersteuning biedt voor Dolby Vision. De speakers ondersteunen trouwens Dolby Atmos, waardoor de Redmi Pad 2 Pro ideaal voor filmliefhebbers. Het grootste minpunt is de helderheid. Die bedraagt maximaal 600 nits en dat is vrij laag. Ik merkte bijvoorbeeld al dat ik sommige dagen niet met mijn rug naar het raam moest zitten. Denk daarom twee keer na als je vaak buiten wil kunnen zitten met je tablet. Een ander minpuntje dat eigen is aan lcd-schermen is dat de beeldkwaliteit (en vooral het contrast) afneemt als je vanuit een schuine hoek naar het scherm kijkt.

De beeldverhouding van 16:10 is vooral handig voor gebruikers die ook wat willen werken op de Redmi Pad 2 Pro. Door deze verhouding heb je namelijk wat meer bruikbare schermruimte, vooral in split-screen met twee apps naast elkaar. Veel series zijn echter gefilmd in 16:9 waardoor je een kleine zwarte rand hebt aan de boven- en onderzijde. Dit is over het algemeen niet echt storend en apps (inclusief games) werken prima met deze verhouding.

• Display score: 3,5/5

Redmi Pad 2 Pro review: prestaties en software

• Vlotte prestaties, geschikt voor games
• Multi-tasken gaat goed dankzij split-screen modus
• Veel bloatware, maar wel een sterk updatebeleid

In de Redmi Pad 2 Pro zit de Snapdragon 7s Gen 4, die ook in de Redmi Note 15 Pro Plus zit, die ik eerder dit jaar heb getest. Over het algemeen vind je deze chip in smartphones die een paar tientjes duurder zijn en dat is natuurlijk goed nieuws voor deze goedkope tablet. Je kan daarnaast kiezen voor de versie met 6GB RAM en 128GB opslag of 8GB RAM en 256GB opslag. Voor deze review heb ik de tweede versie getest. Houd er wel rekening mee dat je, ongeacht de configuratie, 25GB aan opslag kwijt bent door verplichte systeembestanden.

De prestaties van de Redmi Pad 2 Pro zijn over het algemeen erg goed. Multi-tasking met twee (of drie) vensters naast elkaar of zwevende vensters vormt geen probleem. De split-screen functie werkt vrij intuïtief. Je kan op een app-icoon staan om het in een zwevend venster te openen (als de app in kwestie dat ondersteunt) en dan via de drie puntjes bovenaan dat zwevend venster kiezen of het links of rechts geopend moet worden. Door de scheidingsbalk tussen twee actieve apps te verslepen, kan je makkelijk het formaat aanpassen. Niet elke app reageert echter goed op elk formaat dat niet de standaard 50/50-verhouding is, dus hier moet je wellicht wat experimenteren.

Games zijn vaak goed speelbaar op de Redmi Pad 2 Pro. Een middelzware game als Teamfight Tactics levert geen problemen op, ook niet bij langere sessies. Bij veeleisende games zoals Honkai Star Rail bots je op de limieten van de chipset. Op medium instellingen (60 fps) was de game redelijk goed speelbaar, maar op drukkere momenten met veel particle effects zag ik regelmatig frame drops. Voor 300 euro zijn dit echter uitstekende prestaties.

De software laat ten slotte gemengde gevoelens achter. Enerzijds is de split-screen functie fijn en krijgt de Redmi Pad 2 Pro maar liefst vijf Android-updates en zeven jaar security-updates. Anderzijds krijg je hier de typische Xiaomi-ervaring met flink wat bloatware, dubbele apps en zelfs reclame in sommige apps.

• Prestaties en software score: 4,5/5

Redmi Pad 2 Pro review: batterij

• 12.000mAh-batterij houdt het lang vol
• Opladen duurt lang vanwege de hoge capaciteit
• Kan andere apparaten opladen met 27W

De batterij is misschien nog indrukwekkender dat de prestaties. In de Redmi Pad 2 Pro zit namelijk een monsterlijke 12.000mAh-batterij, die zelfs nog een tikkeltje groter is dan de 10.050mAh-batterij in de OnePlus Pad 2 Pro en veel groter dan de 7.040mAh-batterij in de Samsung Galaxy Tab A11 Plus.

In de praktijk kan je de Redmi Pad 2 Pro probleemloos de hele dag gebruiken voor je werk, series, sociale media en meer. Alleen zware games trekken de batterij iets sneller leeg, maar zelfs na een uur Honkai Star Rail was het percentage slechts met een tiental procent gezakt. De batterij zakt daarnaast amper in de slaapstand.

Wat niet zo bijzonder snel gaat, is de batterij weer opladen. Er is ondersteuning voor 33W-snelladen en hoewel dat goed klinkt, duurt het heel erg lang om een batterij van dit formaat op te laden met dit wattage. Na een halfuur gaat de batterij van 0 naar 20 procent en om hem volledig op te laden, mag je rekenen op ruim drie uur aan de oplader. Een pluspunt is wel dat je andere apparaten kan opladen (met max. 27W) met de Redmi Pad 2 Pro als je een USB-C-kabel bij de hand hebt.

• Batterij score: 5/5

Moet je de Redmi Pad 2 Pro kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Redmi Pad 2 Pro: alternatieven

De Sonos Play is voor mij het voorbeeld van de gulden middenweg. Dit is een speaker die je zowel thuis als onderweg kan en wil gebruiken. Thuis staat hij in zijn oplaadstation, is hij verbonden met wifi en kan je eenvoudig audio streamen. Hij werkt ook naadloos samen met andere Sonos-speakers. Tegelijkertijd is de Sonos Play klein en licht genoeg om in je rugzak te stoppen (hij is wel iets zwaarder dan de gemiddelde Bluetooth-speaker) zodat je onderweg van dezelfde kwaliteit kan genieten. Hij stemt bovendien zelf zijn geluid af op de omgeving, zodat hij altijd optimaal klinkt.

De batterijduur van 24 uur draagt bij aan deze flexibiliteit. Ik heb de speaker overdag vaak van de ene naar de andere ruimte verplaatst en pas na een paar dagen moest hij weer aan de oplader. De Sonos Play schakelt zichzelf ook uit als er een tijdje geen muziek meer speelt om batterij te besparen. Daarnaast is hij volledig waterdicht en je kan hem in principe zelfs meenemen in de douche of het zwembad. Alsof dat nog niet veelzijdig genoeg is, kan je via de USB-C-poort ook andere apparaten opladen.

De Sonos Play klinkt echt goed en vooral beter dan de meeste draagbare speakers van zijn formaat. Het geluid is gebalanceerd, met solide middentonen, heldere hoge tonen en voldoende bas. Hij mist wat dynamiek op lagere volumes, maar is over het algemeen fijn om naar te luisteren, ongeacht het muziekgenre.

Sonos zei dat ze een speaker wilden maken die aan al je noden zou voldoen: krachtig genoeg om vrijwel elke ruimte te vullen en gemakkelijk mee te nemen. Ik ben van mening dat ze daarin geslaagd zijn.

Sonos Play review: prijs en beschikbaarheid

• Te koop vanaf 31 maart 2026
• Adviesprijs van 349 euro
• Beschikbaar in het zwart en wit

De Sonos Play kost 349 euro en zit daarmee middenin allerlei andere speakers van het merk, op een soort sweet spot. Hij bevindt zich tussen de twee "vaste" wifispeakers, de Era 100 van 279 euro en de Era 300 van 499 euro. Op dezelfde manier bevindt hij zich tussen de twee draagbare speakers, de Roam 2 van 199 euro en de Move 2 van 499 euro.

Het geluid van de Play kunnen we het beste vergelijken met dat van de Era 100. Hoewel dit heel kort door de bocht is, kan je de Sonos Play zien als een draagbare Era 100 met ingebouwde batterij.

Er zijn talloze speakers van dit formaat, maar weinigen bieden de combinatie van Bluetooth, wifi en draagbaarheid. Als we kijken naar Bluetooth-speakers van dit formaat, komen we uit bij de JBL Charge 6 en een vergelijkbare wifispeaker is de nieuwe Amazon Echo Studio. Geen van beide biedt echter hetzelfde totaalpakket als de Sonos Play.

Sonos Play review: specs

Sonos Play review: functies

• Wifi, Bluetooth en lijningang via USB-C
• Oplaaddock meegeleverd, batterijduur van 24 uur
• Kan met andere Sonos Play- en Move 2-speakers gekoppeld worden

De Sonos Play is de meest veelzijdige speaker van het merk tot nu toe. Hij werkt als een normale Sonos-speaker voor thuis: er is wifi-connectiviteit en hij werkt naadloos samen met andere speakers via de Sonos-app. Ook is er Hi-Res Audio-compatibiliteit en de mogelijkheid om audio te streamen via Apple AirPlay 2 of Sonos Connect.

Er is ook Bluetooth en de USB-C-poort aan de achterkant kan worden aangesloten op een adapter om een ​​lijningang te maken. Sonos heeft ook een nieuwe functie waarmee je bepaalde Sonos-speakers aan elkaar kunt koppelen wanneer je niet thuis bent. Je maakt dan via Bluetooth verbinding met een van de speakers en het geluid wordt gedeeld met de andere speakers. Dit kan momenteel met een andere Sonos Play of Sonos Move 2 en alleen als beide speakers verbonden zijn aan jouw Sonos-account. Auracast-ondersteuning is er dan weer niet.

De speakerconfiguratie bestaat uit twee schuin geplaatste tweeters die iets naar links en rechts wijzen, een naar voren gerichte midwoofer en twee basradiatoren aan de linker- en rechterkant. Je kunt een Sonos Play los gebruiken, of je kunt er twee in een stereopaar plaatsen. Je kunt ze ook als achterluidsprekers gebruiken bij een Sonos-soundbar.

De batterij gaat tot 24 uur mee en ook op batterijstroom kan je via wifi muziek afspelen. De Sonos Play wordt geleverd met een klein oplaadstation waarin je hem gewoon kan neerzetten. Je kan ook de USB-C-poort gebruiken om hem op te laden (evenals andere apparaten hiermee opladen). Een adapter wordt echter niet meer meegeleverd en het oplaadstation heeft een ingebouwde USB-C-kabel. Normaal zou elke oplader met een vermogen van 20W moeten werken.

De exacte batterijduur hangt af van hoe je luistert (wifi verbruikt meer batterij dan Bluetooth). De schatting van Sonos klopt wel met de realiteit. Ik heb hem drie dagen lang overdag gebruikt tijdens het werk (ongeveer acht uur per dag) en na dag drie was de batterij zo goed als leeg. De Sonos Play schakelt zichzelf ook uit als er een tijdje geen muziek meer speelt om onnodig batterijverbruik te voorkomen. Sommige Bluetooth-speakers bieden een veel langere batterijduur, maar hebben geen wifi. Wat mij betreft, heeft Sonos hier de juiste balans gevonden.

Nu nog een woordje over de Sonos-app. Hij werkt uitstekend als centrale hub om muziek van verschillende streamingdiensten af te spelen. Bij de set-up van de Sonos Play kreeg ik meteen de vraag of ik de automatische TruePlay Tuning wilde inschakelen. De Sonos Play analyseert dan de omgeving en past het geluid hierop aan. Dit laatste werkte telkens nauwkeurig en ik hoorde ook echt een verschil.

Voor degenen die helemaal de app niet willen gebruiken, ondersteunt de Sonos Play Amazon Alexa en Sonos Voice Control. De microfoon kan ook worden uitgeschakeld met een schakelaar aan de achterkant (waardoor ook Automatic TruePlay wordt uitgeschakeld). Ik heb Sonos Voice Control gebruikt en hoewel je dan in het Engels commando's moet geven, werkte dit wel prima om muziek te beginnen afspelen, het volume aan te passen en nummers over te slaan.

• Functies score: 4,5 / 5

Sonos Play review: geluidskwaliteit

• Krachtige bas kan soms wat overheersend zijn
• Gebalanceerd geluid dat nét iets beter klinkt bij meer dan 40% volume
• Komt overeen met andere speakers van dit formaat

De Sonos Play bevindt zich in een bijzondere positie omdat hij zowel voor thuis als onderweg gemaakt is. Zoals gebruikelijk bij Sonos, is het geluid erg gebalanceerd met een behoorlijke hoeveelheid kracht en pit over het hele bereik. Wat meteen opvalt, is de hoeveelheid bas voor zo'n kleine speaker.

Net als bij de Era 100 is de bas soms wat overheersend, maar dit is een kwestie van smaak. Ik hou wel van wat bas, maar dat geldt bijvoorbeeld niet voor al mijn collega's. Zoals bij veel luidsprekers met passieve radiatoren kan het geluid ook dreunend klinken, afhankelijk van de ondergrond waarop je hem plaatst. Plaats de Sonos Play daarom niet op een klein bijzettafeltje van de Action, want dat kan zomaar beginnen te trillen.

Het tweede dat opvalt, is het vermogen. Deze speaker kan elke kamer in mijn appartement vullen zonder detail te verliezen bij hogere volumes. De schuin geplaatste tweeters produceren hoge frequenties die helder en duidelijk boven de rest van de mix uitstijgen. Het middengebied bevat een ​​goede hoeveelheid detail en ook bij drukkere, complexere nummers blijft elk onderdeel afzonderlijk hoorbaar.

De midden en hoge tonen zijn relatief ingetogen en iets minder dynamisch dan bij grotere en duurdere speakers. Dat is zeker een compromis ten opzichte van de Sonos Era 100, die een ​​iets meeslepender geluid biedt.

In FEVER DREAM van Alex Warren hoor je bijvoorbeeld een redelijk constante drum op de achtergrond. De Sonos Play geeft die duidelijk weer, met genoeg pit, zonder de andere instrumenten, zoals de piano, te sterk te overstemmen. Ook de zang komt goed naar voren in de mix en zelfs de cimbalen zijn nog te onderscheiden.

Ook Dracula van Tame Impala klinkt geweldig. Waar Alex Warren een vrij diepe zangstem heeft, is die van Tame Impala veel hoger en wordt deze makkelijker overstemd door instrumenten als een speaker niet goed afgestemd is. Hier merkte ik wel dat de bas op de achtergrond net iets té dreunend was, waardoor de zang niet altijd optimaal naar voren kwam.

Nummers als JUMP van BLACKPINK zijn daarentegen een perfecte match voor de Sonos Play. Hier valt op dat alles nét iets beter klinkt zodra het volume ongeveer op de helft staat. De bas was diep en tegelijkertijd gedetailleerd, zonder de controle te verliezen. Als je van popmuziek houdt en soms vrienden over de vloer hebt, kan je snel een feestje bouwen met de Sonos Play.

De vraag is vooral of je de Sonos Play de hele tijd zo hard wilt hebben. In mijn kantoortje zette ik hem vaak niet hoger dan 20 procent en in het algemeen ben ik niet iemand die op zijn eentje de muziek loeihard zet.

• Geluidkwaliteit score: 4,5 / 5

Sonos Play review: design

• Waterbestendig (IP67)
• Compact formaat en handige siliconen haak
• Iets zwaarder dan sommige Bluetooth-speakers van dit formaat

Om het overduidelijk te maken dat de Sonos Play een draagbare speaker is, zit er achteraan een siliconen lus. De onderkant is daarnaast van antislip gemaakt zodat de speaker altijd stevig blijft staan op allerlei oppervlakken. Ook de bovenkant is van datzelfde materiaal. De Sonos Play is klein genoeg om met één hand op te tillen en zelf nam ik hem meestal mee met één vinger door de siliconen lus. Laat je niet misleiden door het formaat, want de Sonos Play weegt iets meer dan Bluetooth-speakers van dit formaat, zoals de JBL Charge 6.

Bovenaan de Sonos Play zitten vier knoppen: twee voor het volume, een play/pauze/skipknop en een knop in de vorm van een spraakballon om de spraakassistent aan te zetten. Dit laatste wordt aangeven door een klein wit ledlampje. Achteraan zitten nog een paar knoppen: een schuifknop die de microfoon volledig uitzet, een Bluetooth-knop en de aan/uitknop. De Sonos Play heeft daarnaast een IP67-certificering, wat wil zeggen dat hij op één meter diepte in zuiver water kan overleven voor 30 minuten.

• Design score: 4,5 / 5

Moet je de Sonos Play kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Sonos Play: alternatieven

Misschien ken je het bedrijf eerder van zijn powerbanks of vele kabels en adapters, maar hoewel het bedrijf binnen de NAS-wereld misschien nog niet zo lang actief is als giganten zoals Synology, QNAP en Terramaster, heeft het in korte tijd al veel geleerd. Zo wordt het aanbod van UGREEN NAS-systemen steeds beter en aantrekkelijker.

De UGREEN NASync DH-serie is vooral erg interessant, omdat het bedrijf zich hiermee vooral richt op beginners die willen genieten van de basistaken van een NAS en het liefst geen fortuin uitgeven aan apparaten waarvan ze toch nooit alle uitgebreide mogelijkheden zullen benutten.

Dat wil niet zeggen dat je bijna niets kan met deze NAS-systemen, maar ze zijn vooral erg geschikt voor het back-uppen van data en het beheren van je eigen cloudopslag en/of mediaserver. Combineer dat met een gebruiksvriendelijke software, een simpel instelproces en een erg competitieve prijs en je krijgt heel erg interessante instapmodellen voor NAS-beginners.

Als je wel net wat meer wil kunnen doen met je NAS en je misschien ook al wat meer ervaring hebt, dan heeft UGREEN nog zijn NASync DX-serie, die misschien ook iets meer direct concurreert met de beste NAS-systemen van bijvoorbeeld Synology en QNAP.

UGREEN NASync DH4300 Plus: review in een notendop

We hebben eerder al geschreven over de UGREEN NASync DH2300 en dat is dan ook het echte NAS-instapmodel van UGREEN. Dat model is ideaal als je gewoon een simpel en betaalbaar alternatief zoekt voor doorlopende abonnementen voor cloudopslag.

De DH4300 Plus kan alles wat de DH2300 kan en is zelfs nog iets krachtiger en heeft betere aansluitingen. Dit model is vooral interessant als je wat meer toekomstbestendigheid wil, in de vorm van twee extra bays en een verdubbeling van de maximale hoeveelheid beschikbare opslagruimte (tot 120TB bij de DH4300 Plus).

Dit blijft wel een NAS die vooral erg geschikt is voor basistaken en niet echt voor als je uitgebreid aan de slag wil met Virtual Machines of iets dergelijks. Toch heeft de chip wel een NPU die onder andere kan worden ingezet voor het herkennen van mensen, tekst, objecten en dieren in je afbeeldingen. Dit kan dan weer een erg handige functie zijn voor (hobby)fotografen.

We hebben ook ervaring met andere besturingssystemen, zoals die van Synology en QNAP, en hoewel die op hun beurt ook zeer gebruiksvriendelijke interfaces bieden (plus standaard wat meer opties), is het gemakkelijker om daar een beetje verloren te raken in de instellingen. Het UGOS Pro-besturingssysteem van UGREEN is echt enorm overzichtelijk en gebruiksvriendelijk, en maakt het instelproces ook heel eenvoudig.

Deze NAS is voorzien van 8GB LPDDR4X RAM en heeft 32GB aan interne opslag voor het besturingssysteem. Het werkgeheugen is helaas niet uit te breiden, maar voor simpele taken zal dat niet gauw een bottleneck zijn. Het is ook jammer dat je bij dit iets grotere model nog steeds geen andere uitbreidingsmogelijkheden krijgt, in de vorm van bijvoorbeeld M.2 SSD- of PCIe-slots.

De poorten hebben hier ook duidelijk een upgrade gekregen ten opzichte van de DH2300. Je krijgt hier 2,5GbE en USB-poorten met 10Gbps-snelheden in plaats van 1GbE en USB-poorten met 5Gbps-snelheden. Voor dubbel de prijs krijg je dus meer dan alleen dubbel de opslagruimte.

Verder is dit 4-bay model nog steeds redelijk compact, waardoor je hem nog relatief gemakkelijk een plaats kan geven in je huis of kantoor. De DH4300 Plus is misschien wel iets minder handig om als mediaserver naast je tv te plaatsen dan de kleinere DH2300, maar deze NAS is wel veel compacter dan veel andere 4-bay NAS-systemen.

Het installeren van schijven werkt hier hetzelfde als bij de DH2300. Haal de kap met de UGREEN-tekst van de bovenkant af en je krijgt toegang (van boven dus en niet van de voorkant, zoals bij veel andere NAS-systemen) tot de vier bays. Helaas moet je ook hier je 2,5- of 3,5-inch schijven nog steeds vastschroeven in trays, terwijl andere merken werken met kliksystemen, waardoor je geen gereedschap of schroeven nodig hebt. De schroeven worden overigens wel meegeleverd, inclusief een klein schroevendraaiertje. Je moet dus wel even zes schroefjes per harde schijf gebruiken, maar vervolgens kan je de trays gewoon laten zakken in de NAS, ze even vastklikken en klaar is kees.

Je kan hier dus 2,5- en 3,5-inch SATA-schijven in kwijt (niet inbegrepen) en dat kunnen harde schijven of SSD's zijn. De NAS accepteert maximaal schijven van 30TB en in totaal kan je dus genieten van maximaal 120TB aan opslag (in RAID 0 of JBOD). Aangezien dit een 4-bay NAS is, krijg je niet alleen toegang tot JBOD, RAID 0 of RAID 1 voor de configuratie van je opslagruimte, maar ook tot RAID 5 en 6. Dit zorgt voor een mooie tussenoptie als je liever iets meer van je beschikbare opslagruimte wil kunnen benutten, maar nog steeds enige 'redundancy' wil behouden voor als een schijf het begeeft.

Aan het design van de UGREEN NASync DH4300 Plus is duidelijk te zien dat het in principe gewoon een grotere versie van de DH2300 is (met ruimte voor twee extra bays). Verder wordt hier nog steeds dezelfde minimalistische, maar stijlvolle designstijl gebruikt. Hoewel de grijze kleur nog steeds wel opvalt, zouden we dit ontwerp eerder op een bureau of naast een tv zetten dan de gemiddelde NAS. Wees je er bij het kiezen van een locatie wel van bewust dat harde schijven wat lawaai kunnen maken en dat je natuurlijk een Ethernetaansluiting nodig hebt als je hem ook echt als volwaardige NAS wil gebruiken.

De behuizing voelt verder gewoon stevig aan, alleen zit kap bovenop alleen vast met magneten, dus pak hem vooral niet daar vast als je de hele NAS wil verplaatsen. De aan/uitknop en indicatorlampjes voor de schijven en LAN-verbinding vind je onderaan de voorkant van de NAS. Daar zit ook de enige USB-C-poort. Net onder de magnetische kap zie je voorop ook nog een NFC-symbool. Als je je telefoon hier tegenaan houdt, probeert hij via de UGREEN NAS-app meteen verbinding te maken met de NAS. Dat is erg handig tijdens het instelproces.

Achterop vind je de overgebleven poorten: een HDMI-poort, waarmee hij onder andere video's direct naar je tv kan streamen, twee USB-A-poorten, een 2,5GbE-poort, de poort voor de stroomkabel en een kleine resetknop. Verder vind je aan de zijkanten alleen nog maar wat ventilatiegaten.

Je kan de NAS heel eenvoudig instellen met behulp van de UGREEN NAS-app op je telefoon, via een browser of via de app voor Windows of macOS. Welke optie je ook kiest, de interface is erg overzichtelijk en je wordt stap voor stap door de belangrijkste instellingen geleid, waaronder het configureren van je 'storage pool' en kiezen van de gewenste RAID-configuratie. Bij bijna elke stap staat er extra informatie om uit te leggen waar je nou precies voor kiest en dat maakt dit een ideaal systeem voor beginners. Als je de NAS koppelt aan je e-mailadres en je je UGREENlink ID ergens noteert, kan je meteen vrij gemakkelijk vanaf overal toegang krijgen tot je NAS.

Ook wanneer je het instelproces hebt doorlopen, blijven de instellingen en verschillende menu's overzichtelijk en kan je dus eenvoudig extra opties en apps activeren.

Er is een App Center waarin voornamelijk veel apps van UGREEN zelf te vinden zijn, maar inmiddels bijvoorbeeld ook een officiële Jellyfin-app, voor als je dat bekende programma wil gebruiken voor je eigen mediaserver. De standaard apps van UGREEN zijn echter ook verrassend goed. In de DH2300 review gaf ik al aan dat het streamen van films via de Theater-app uitstekend werkte. Dat is hier opnieuw het geval. Je krijgt weer vrijwel automatisch de juiste beschrijvingen, posters en informatie over cast en crew te zien en het voelt echt alsof je een bekende streaming-app gebruikt, maar dan met je eigen videobestanden.

Daarnaast hebben we echter ook gekeken naar apps zoals Photos en Comics (ook allebei van UGREEN zelf). De Photos-app is natuurlijk de plek waar je (back-ups van) je foto's kwijt kan en kan indelen in specifieke albums. Dankzij de NPU van de chip van deze NAS krijg je echter ook toegang tot wat slimme herkenningsfeatures. Er wordt hierbij (als je dit inschakelt) AI gebruikt om bijvoorbeeld mensen, tekst, objecten en dieren te herkennen in foto's, zodat je met behulp van simpele zoektermen (of juist wat specifiekere termen) bepaalde foto's weer wat gemakkelijker kan terugvinden. We hadden in dit geval bijvoorbeeld een heleboel vakantiefoto's geüpload naar de NAS en door even simpelweg naar 'red bridge' te zoeken, kwamen netjes alle foto's van de Golden Gate Bridge bovenaan te staan, met daarna afbeeldingen van andere bruggen en ander rode objecten.

In de Comics-app kan je een bibliotheek samenstellen van je digitale stripboeken. Je kan dan vervolgens via de mobiele UGREEN NAS-app deze comics openen en lezen, waardoor je dus niet alleen toegang krijgt tot je hele collectie (die je niet lokaal op je telefoon of tablet hoeft te installeren), maar je ook niet per se nog een speciale comic reader-app hoeft te installeren.

Aangezien een NAS zoals deze dus ook ideaal is als alternatief voor cloudopslag, is de 'Cloud Drives'-app ook nog erg handig. Je kan hier een verbinding laten maken tussen je NAS en de clouddienst die je hiervoor gebruikte, de data van de cloud back-uppen naar de NAS en dan besluiten om je cloudopslag op te zeggen of eventueel (een deel) toch nog te bewaren als echte back-up voor je belangrijkste bestanden.

Mocht je meer nodig hebben dan de standaard apps, dan kan je altijd nog extra software installeren via Docker.

Het is erg fijn dat hier standaard dus 2,5GbE aanwezig is. Dat is, in combinatie met de USB-poorten met 10Gbps, wel opmerkelijk voor een NAS van deze prijs. De NAS is dan ook zeker krachtig genoeg voor de meeste taken en mocht je toch een iets snellere Ethernetpoort nodig hebben, dan kan je altijd nog een 5GbE-adapter aansluiten op een van de usb-poorten. Daarnaast is dit systeem ook relatief stil en energie-efficiënt.

We hadden in ieder geval nooit problemen met de prestaties van de DH4300 Plus. We konden met gemak 4K-films streamen zonder lange laadtijden en het doorzoeken van meer dan duizend foto's met de intelligente herkenningsopties ging ook vlot. Verder was het uploaden van al die foto's en verschillende videobestanden eigenlijk ook zo gepiept. Bij dit soort basistaken zal je niet snel de limiet van de prestaties tegenkomen en je voegt dus ook gemakkelijk via usb extra (snellere) LAN-poorten toe als dat nodig is.

UGREEN NASync DH4300 Plus review: prijs en beschikbaarheid

• Adviesprijs van 439,99 euro (zonder schijven)
• Beschikbaar via UGREEN's eigen webshop en meerdere bekende retailers

De UGREEN NASync DH4300 Plus heeft een officiële adviesprijs van 439,99 euro, maar is regelmatig met interessante kortingen te vinden. Zo staat hij momenteel op UGREEN's eigen website en op Amazon te koop voor 351,99 euro. Dat is merkbaar goedkoper dan de prijzen van veel andere 4-bay NAS-systemen. Je moet daar natuurlijk wel nog harde schijven bij kopen, maar dat is bij de meeste andere NAS-systemen ook het geval.

Een NAS wordt al gauw een flinke investering, maar als dit jouw persoonlijke cloudopslag wordt, dan is het op de lange termijn wel goedkoper dan maandelijks of jaarlijks blijven betalen voor opslag van Apple, Microsoft of Google.

Als je op zoek bent naar een 4-bay NAS en je deze voornamelijk voor simpele taken wil gebruiken, dan is dit waarschijnlijk toch wel de beste deal die je op dit moment kan vinden. Heb je echter wat meer mogelijkheden nodig, dan worden iets duurdere modellen van Synology en QNAP misschien toch wat aantrekkelijker.

UGREEN weet in ieder geval met dit model (en zijn kleinere broertje) een fantastische prijs-kwaliteit te bieden voor beginners. Voor deze relatief lage prijs krijg je ook nog eens zeer degelijke hardware en enorm gebruiksvriendelijke software.

De MacBook Air (M5, 13-inch) is op de meeste vlakken gewoon nog net zo goed als zijn M4-voorganger, maar daarnaast is hij weer net wat sneller. Er zijn maar weinig verschillen en in principe hadden we je ook naar onze MacBook Air (M4, 13 inch) review kunnen verwijzen, met als enige opmerking erbij dat het nieuwe model sneller en efficiënter is.

Er zijn echter toch nog wat andere kleine veranderingen die het benoemen waard zijn en na weer redelijk wat tijd te hebben doorgebracht met de nieuwe compacte MacBook Air van Apple, hebben we toch weer het een en ander te zeggen.

De MacBook Air is niet voor niets een van de populairste laptops op de markt. Apple heeft precies de juiste mix van een stevig, lichtgewicht en mooi aluminium design, een prachtig 13,6-inch 'Liquid Retina Display' en een batterijduur tot 18 uur (bij het streamen van video) gevonden.

Het design is hier dan ook niet aangepast. Het is vooral aan de binnenkant waar het een en ander veranderd is. Zo zit hier nu de nieuwe M5-chip in, maar ook Apple's N1-chip met ondersteuning voor Wi-Fi 7 en Bluetooth 6.

Het "nadeel" van dit nieuwe model, is dat de startprijs omhoog is gegaan ten opzichte van de meest recente adviesprijs van de M4 MacBook Air. Bij zijn release kostte de MacBook Air (M4, 13 inch) ook al minimaal 1.199 euro, maar die prijs werd later verlaagd tot 1.099 euro. Dit nieuwe model kost nu weer 1.199 euro. Daar krijg je nu echter wel standaard 512GB aan opslag bij in plaats van 256GB. Die opslag is ook nog eens sneller bij het nieuwe model, dus eigenlijk is het niet echt een nadeel te noemen.

Je hoeft je M4 MacBook Air zeker niet in te ruilen voor dit nieuwe model, maar het is wel een upgrade voor een M1 MacBook Air of nog oudere MacBooks en het is een uitstekende keuze als het je eerste MacBook is (al is de nieuwe MacBook Neo ook een erg interessante optie). De M5 MacBook Air zal ook weer, net als zijn voorganger, een plaats krijgen in onze koopgids met de beste laptops.

MacBook Air (M5, 13 inch) review: prijs en beschikbaarheid

• Startprijs van 1.199 euro
• Snellere chip en meer opslagruimte

Apple onthulde zijn nieuwe MacBook Air (M5, 13 inch) op 3 maart 2025 en de laptop wordt vanaf 11 maart geleverd.

Als je recent nog naar de prijzen van de M4 MacBook Air (op Apple's website) hebt gekeken, dan lijkt het erop dat dit nieuwe 13-inch M5-model, met een adviesprijs vanaf 1.199 euro, duurder is geworden. De 13-inch M4 MacBook Air had inmiddels namelijk al een tijdje een adviesprijs van 1.099 euro, maar bij zijn release had hij eigenlijk dezelfde adviesprijs van 1.199 euro. Voor die prijs krijg je bij het nieuwe model nu echter wel standaard 512GB opslag in plaats van 256GB.

Er is overigens natuurlijk ook weer een 15-inch M5 MacBook Air om uit te kiezen en daarnaast kan je bij beide modellen uit verschillende configuraties kiezen. Ons testmodel had bijvoorbeeld de 10-core GPU en 1TB aan opslag. Je kan de nieuwe MacBook Air verder configureren met tot 32GB aan werkgeheugen en tot 4TB aan opslagruimte (voorheen was dit maximaal 2TB).

De nieuwe laptop is opnieuw beschikbaar in 'Hemelsblauw', 'Middernacht', 'Sterrenlicht' en zilver. Er zijn helaas geen nieuwe kleuren om uit te kiezen. Daarvoor moet je kijken naar de nieuwe MacBook Neo, die onder andere beschikbaar is in de opvallende 'Citrus'-kleur.

• Prijs-kwaliteit score: 4,5/5

MacBook Air (M5, 13 inch) review: specs

MacBook Air (M5, 13 inch) review: design

• Geen vernieuwd design
• Uitstekende constructie, materialen, toetsenbord en trackpad

Vanaf de buitenkant zal je geen verschillen zien tussen de nieuwe 13-inch MacBook Air met M5-chip en zijn M4-voorganger. Ze zijn van buiten in principe identiek. Er is dus nog niet gekozen voor een nieuw design, maar het voelt ook nog niet echt alsof dat nodig is. Het huidige design ziet er mooi uit en voelt ook premium en stevig aan. Ons testmodel verscheen in de Sterrenlicht-kleurvariant. Dat is niet onze favoriete kleur, maar uiteindelijk gaat het natuurlijk vooral om wat er in de laptop zit.

De MacBook Air is dan misschien niet Apple's duurste laptop, maar het is ook zeker geen goedkope laptop (daar heeft Apple nu de Neo voor). Welke MacBook je ook koopt, je kan in ieder geval een premium design en stevige bouwkwaliteit verwachten. Verder voelt het verlichte toetsenbord hier weer fijn om op te typen en is de Touch ID-knop ook nog steeds heel handig om de laptop mee te ontgrendelen, om bij verschillende diensten en apps in te loggen en om betalingen mee te verifiëren.

Het 'Force Touch'-trackpad heeft een mooi groot oppervlak, maar zit nooit in de weg. Dit trackpad heeft geen fysiek klikmechanisme, maar simuleert een soort klik via haptische feedback en dat is verrassend overtuigend.

Verder krijg je hier ook weer dezelfde poorten als op het vorige model. Aan de linkerkant krijg je twee Thunderbolt 4-poorten (USB-C). Die kan je gebruiken voor her koppelen van externe monitors of gewoon voor een snelle dataoverdracht naar een externe schijf. De MacBook Pro biedt Thunderbolt 5, maar deze poorten zijn nog steeds erg snel. Naast die twee poorten zit ook nog een MagSafe-oplaadpoort. Daar kan je de magnetische oplaadkabel op aansluiten. Dit design zorgt ervoor dat je MacBook niet van je bureau wordt getrokken als je per ongeluk achter de kabel blijft haken. Je kan ook gewoon via de USB-C-poorten opladen als je dat fijner vindt.

Aan de rechterkant van de laptop zit nog een 3,5mm-koptelefoonpoort en in het scharniermechanisme zitten vier speakers verwerkt. Deze leveren een krachtig en helder geluid met ondersteuning voor ruimtelijke audio (Dolby Atmos). Als je voor het 15-inch model kiest, krijg je zes speakers in plaats van vier.

Apple heeft duidelijk veel tijd besteed aan dit design en dat merk je onder andere aan het feit dat je de laptop gemakkelijk met één vinger kan openen. De balans is zo goed geregeld dat je dan alleen het scherm omhoog duwt en niet de hele laptop omver gooit.

• Design score: 5/5

MacBook Air (M5, 13 inch) review: display

• 13,6-inch Liquid Retina-display
• 500 nits helderheid
• 12MP Center Stage Camera

Door de jaren heen zijn we steeds meer gewend geraakt aan de notch bovenaan het prachtige 13,6-inch Liquid Retina-display van de MacBook Air, maar het blijft vreemd dat dit zo'n grote notch is, terwijl er geen volledig Face ID-systeem in de laptop zit.

Wat wel in die notch zit, is de Center Stage Camera, een lichtsensor en een LED-indicator. Dit design betekent dus dat je wel een beetje schermruimte verliest in het midden aan de bovenkant en dat kan op een 13-inch laptop toch wel een verschil maken. Er is natuurlijk nog wel een 15-inch model voor als je merkt dat je toch wel echt meer ruimte nodig hebt.

Over het algemeen is dit verder een uitstekend display met ledverlichting en een hoge resolutie (2.560 x 1.664). Je kan hier genieten van rijke kleuren, een sterk contrast en een helderheid van 500 nits. Dat klinkt misschien niet enorm indrukwekkend, maar we hebben de MacBook Air ook buiten gebruikt en zolang je niet in direct zonlicht zit, is hij prima te gebruiken.

Het 13,6 -inch display biedt meer dan genoeg ruimte voor een paar apps tegelijk en alles ziet er in ieder geval goed uit op dit display, van macOS-apps tot films en games. Afbeeldingen en tekst worden helder weergegeven, zwart ziet er echt zwart uit en kleuren spatten van het scherm. Hoewel dit scherm niet zo indrukwekkend is als het mini-LED-display van de MacBook Pro of sommige OLED-displays van Windows-laptops, stelde het ons nooit teleur.

De Center Stage Camera, die zich dus in de notch bevindt, is wel een erg degelijke webcam. 'Center Stage' betekent dat de camera je een beetje kan volgen tijdens een videogesprek (als je dat wil). De camera herkent verder ook bepaalde gebaren en kan aan de hand daarvan reacties en emoji weergeven tijdens een videogesprek.

De MacBook Air biedt helaas nog steeds geen touchscreen, in tegenstelling tot veel moderne dunne, lichtgewicht Windows 11-laptops (waaronder goedkopere modellen). Als je wel binnen Apple's ecosysteem wil blijven, maar toch een touchscreen wil gebruiken, dan moet je voor een iPad kiezen. Dat is echter geen perfect alternatief. Je kan de nieuwste iPad Air- en Pro-modellen wel gebruiken met een Magic Keyboard en ze hebben krachtige M-serie chips, maar ze draaien nog steeds op iPadOS 26 en niet macOS 26.

• Display score: 4,5/5

MacBook Air (M5, 13 inch) review: software

• macOS Tahoe is rijk, goed georganiseerd platform
• MacBook-versie van Liquid Glass
• Apple Intelligence is nog steeds beperkt

macOS Tahoe 26 is niet alleen een rijk, goed georganiseerd besturingssysteem, maar Apple heeft er ook voor gezorgd dat het een uitstekende toegangspoort is voor het Apple-ecosysteem. Hoe meer Apple-producten je in huis hebt, hoe nuttiger de MacBook Air kan worden.

Dankzij de introductie van Liquid Glass voor alle interfaces van Apple, voelt alles ook duidelijk vergelijkbaar aan. Je kan dus genieten van een consistente gebruikerservaring als je de MacBook Air naast bijvoorbeeld een iPhone 17 Pro Max en een iPad Pro gebruikt. Het Liquid Glass-effect voelt op de MacBook Air wel iets minder agressief, maar dat komt waarschijnlijk omdat het toch ook nog deels een traditionele Mac-ervaring moet blijven bieden.

De desktopervaring is tegenwoordig erg aanpasbaar en gemakkelijk te beheren. Stacks (of 'Bureaubladstapels' in het Nederlands) zijn vooral erg handig. We zijn ook fan van de implementatie van widgets hier, zeker omdat je ze ook in zwart-wit kan laten weergeven om zo min mogelijk afgeleid te worden.

iPhone Mirroring ('Synchrone iPhone-weergave') is ook een erg handige functie, waarmee je onder andere notificaties van je iPhone gewoon op je MacBook Air kan bekijken. Dankzij Universal Control ('Universele bediening') kan je het trackpad en toetsenbord van je MacBook ook gebruiken voor bijvoorbeeld je iPhone of iPad. We merkten bovendien dat we niet alleen een iPad in de buurt konden bedienen met het trackpad en toetsenbord van de MacBook Air, maar ook een andere MacBook die recht naast de Air stond.

Apple Intelligence voegt wel een aantal handige features toe, zoals tools die je kunnen helpen bij het schrijven van teksten (onder ander in Berichten), maar Apple's implementatie van AI-features is nog steeds vrij beperkt over het algemeen.

Een andere functie zoals Live Vertaling kan ook nog wel goed van pas komen en Clean Up in de Foto's-app is ook een waardevolle toevoeging, Daarmee haal je ongewenste elementen uit foto's. Dat werkt op zich prima, en de feature probeert de achtergrond er dan zo goed mogelijk uit te laten zien, maar in tegenstelling tot andere vergelijkbare AI-features, kan het niet bijvoorbeeld een levensechte puppy toevoegen aan je foto's. Dit vervangen van een ongewenst element werkt wel alleen goed als het object niet te groot is. Zo konden we bijvoorbeeld wel een taart met slagroom van een tafel met verschillende hapjes laten verdwijnen.

Genmoji's hebben voor ons nog steeds niet heel veel toegevoegde waarde en ook Image Playground is helaas niet goed genoeg om echt nuttig te zijn. Zoals je in de afbeeldingen hierboven kan zien, heeft een Engelstalige collega van ons een foto van zichzelf in Image Playground gegooid en het uiteindelijke resultaat leek niet echt meer op hem. Daarbij is het jammer dat Apple het nog steeds bij deze cartoonachtige stijl houdt, terwijl vergelijkbare features op sommige van de beste smartphones zelfs al veel realistischere beelden weten te genereren.

Siri is natuurlijk ook van de partij, maar is nog steeds niet zo slim als beloofd. Je kan wel wat betere antwoorden krijgen dankzij de ChatGPT-integratie, maar bij Siri zelf is er nog steeds flink ruimte voor verbetering. Laten we hopen dat de beloofde Gemini-integratie Siri zelf eindelijk wat slimmer kan maken op alle Apple-apparaten.

• Software score: 4/5

MacBook Air (M5, 13 inch) review: prestaties

• M5-chip introduceert hetzelfde prestatievermogen als bij de M5 MacBook Pro
• Meer opslag en snellere opslag zijn erg fijne upgrades
• De M5 MacBook Air is een enorm krachtige, compacte laptop

Apple's MacBook Air-serie zit nu tussen de MacBook Neo (met zijn A18 Pro-chip) en de MacBook Pro-modellen, die inmiddels beschikbaar zijn met extra krachtige M5 Pro- en M5 Max-chips. Dit moet nog steeds een ideale laptop zijn voor studenten en mensen die een compact, draagbaar design en batterijduur iets belangrijker vinden dan ruwe kracht, maar tegelijkertijd wel iets meer kracht nodig hebben dan de nieuwe Neo kan bieden.

(Wij hebben overigens de variant van de M5 MacBook Air met een 10-core CPU en 10-core GPU getest, dus de GPU-prestaties kunnen hier iets hoger zijn dan bij het basismodel met zijn 8-core GPU).

Ondanks het feit dat je hier dus niet Apple's krachtigste chips krijgt, merkten we dat de nieuwe 13-inch MacBook Air toch goed om wist te gaan met een aantal vrij zware programma's.

We begonnen onze tests met het openen van Lightroom en het laden van een aantal RAW-afbeeldingen. Vervolgens openden we Final Cut Pro en importeerden we hier een 8K/30fps-video. We maakten drie kopieën van de video en begonnen een video te bewerken waarin alle vier de video's tegelijkertijd konden worden afgespeeld. Daarna openden we Pixelmater Pro en begonnen we daarin een foto te bewerken. Ook hebben we Chrome geïnstalleerd en hierin 25 tabbladen geopend en nog een beetje Lies of P gespeeld. Als laatste hebben we ook nog Steam geïnstalleerd en de open-world game Inzoi gedownload en gespeeld.

De MacBook Air bleef het maar volhouden. Op een bepaald punt kregen we wel een melding die aangaf dat Inzoi nogal veel systeemprocessen en batterij verbruikte en dat het misschien handig was om over te schakelen naar de 'low power'-modus. Toen we de game echter afsloten, zat de batterij nog steeds rond de 90%. Over het algemeen bleek het vrij lastig te zijn om het de M5-chip, met ondersteuning van 16GB RAM, echt moeilijk te maken.

De M4-chip was echter ook al enorm krachtig, dus wat misschien in de praktijk een nog fijnere upgrade is, is dat je nu standaard minimaal 512GB opslagruimte krijgt. De snelheid van de interne SSD is daarnaast ook nog eens verhoogd.

We hebben de BlackMagic Disk Speed Test uitgevoerd op de nieuwe M5 MacBook Air en voor een directe vergelijking ook op de M4 MacBook Air. Ons M5-testmodel had overigens wel een 1TB SSD, terwijl het M4-model een 256GB SSD gebruikte. Voor zover we weten zou de capaciteit verder echter geen verschil moeten maken bij deze vergelijking.

Zoals je kan zien, zijn de verschillen erg groot. De nieuwe SSD in de M5 MacBook Air biedt snellere lees- en schrijfsnelheden. Dit moet je kunnen merken bij het opstarten van de MacBook, maar ook bij de prestaties van apps en andere programma's.

Over het algemeen zorgen de M5-chip, een goede hoeveelheid RAM en een grotere, snellere SSD hier voor een krachtig en efficiënt systeem waar de meeste mensen zeker tevreden mee kunnen zijn. In sommige gevallen kan de Air zelfs geschikt zijn voor wat meer professioneel gebruik.

Als laatste is er ook een upgrade geïntroduceerd voor de connectiviteit in de vorm van Apple's N1-chip. Deze chip biedt nu ondersteuning voor Wi-Fi 7 en Bluetooth 6. Hierdoor is de nieuwe MacBook ook weer wat meer toekomstbestendig.

• Prestaties score: 5/5

MacBook Air (M5, 13 inch) review: batterij

• 15,5 uur aan batterijduur bij internetgebruik
• Gaat in principe de hele dag mee (bij gemengd gebruik)
• Laadt tot 50% op binnen 30 minuten met een 40W-oplader (tot 100% in iets meer dan twee uur)

De 3nm M5-chip is niet alleen sneller en krachtiger, maar ook efficiënter. Daardoor wist hij in onze batterijtest ook ongeveer anderhalf uur langer mee te gaan dan zijn voorganger.

Bij gemixt gebruik kwamen we ook wat dichter bij de geclaimde 18 uur aan batterijduur voor videostreaming die Apple op zijn website benoemd. Dit is dus een compacte laptop met meer dan genoeg batterijduur voor de meeste situaties. Je hoeft je niet snel zorgen te maken dat je een dag niet doorkomt.

Toen het uiteindelijk toch tijd was om de batterij weer op te laden, hebben we een 40W-oplader van Apple met de MagSafe-kabel gebruikt en was de Air na ongeveer 30 minuten alweer bijna tot 50% opgeladen. Het duurde uiteindelijk iets meer dan twee uur om hem volledig op te laden.

• Batterij score: 5/5

Moet je de MacBook Air (M5, 13 inch) kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

MacBook Air (M5, 13 inch): alternatieven

Na een jaartje pauze heeft OnePlus de opvolger van zijn betaalbare tablet uitgebracht, de OnePlus Pad Go 2. Deze tablet is de nieuwe middenklasser van het merk en bevindt zich tussenin OnePlus Pad Lite en OnePlus Pad 3. Dat merkte ik meteen bij het eerste gebruik: de OnePlus Pad Go 2 is niet krachtig genoeg om je laptop te vervangen, maar is wel geschikt om te tekenen en gamen.

De prestaties hebben de grootste upgrade gehad. De nieuwe chip, een MediaTek Dimensity 7300 Ultra, zorgt ervoor dat je lichte tot middelzware games kan spelen en door het grotere display van 12,1 inch heb je meer ruimte om van die games te genieten. Het grotere scherm zal niet iedereen aanspreken, want dit is geen compacte tablet meer.

Hoewel de OnePlus Pad Go 2 zonder twijfel snel genoeg is om notities te nemen, is er geen officiële keyboard case voor deze tablet (een stylus is er wel). Dat is enigszins tegenstrijdig met de toevoeging van 5G-connectiviteit. Je kan de tablet nu onderweg gebruiken zonder wifinetwerk, maar als je iets anders wil doen dan tekenen of gamen, dan moet je op zoek naar een willekeurige keyboard case.

De batterij in de OnePlus Pad Go 2 is ook groter (10.050mAh i.p.v. 8.000mAh) en dat merk je. Of je nu een hele dag wil gamen, tekenen of werken, je zal geen stopcontact nodig hebben. De tablet verbruikt in slaapstand ook bijna geen batterij, dus als je hem een paar dagen laat liggen, kan je gewoon verdergaan waar je gebleven was.

OnePlus Pad Go 2 review: prijs en beschikbaarheid

• Begint bij 349 euro voor 128GB opslag
• Ook verkrijgbaar met 256GB opslag + 5G voor 399 euro
• Geen officiële keyboard case, wel een stylus

De OnePlus Pad Go 2 begint bij 349 euro en daarvoor heb je het model met 128GB opslag en alleen wifi. Voor 399 euro heb je de versie met 256GB opslag en 5G. De tablet is 50 euro duurder dan zijn voorganger, maar gezien de upgrades is die prijsstijging verantwoord.

Als we kijken naar de concurrentie, doet de OnePlus Pad Go 2 het heel erg goed. Hij is goedkoper dan het instapmodel van de iPad en dan de middenklasse tablets van Samsung, waaronder de Galaxy Tab S10 FE, die aanzienlijk trager is. Zelfs als je de Pad Go 2 met de stylus (79 euro) koopt, kost het geheel nog steeds minder dan de Galaxy Tab S10 FE die met stylus wordt geleverd.

Het grootste verschil is nog steeds de software. Hoewel OnePlus hun software flink verbeterd heeft, zit die niet op het niveau van Apple en Samsung, die beide meer ervaring hebben. Daarnaast werken een iPad en Samsung-tablet beter samen met een laptop van hetzelfde merk, terwijl OnePlus geen groter ecosysteem heeft.

• Prijs-kwaliteit score: 4 / 5

OnePlus Pad Go 2 review: specs

OnePlus Pad Go 2 review: display

• Groot display van 12,1 inch met voldoende hoge helderheid voor binnen
• Verhouding van 7:5 zorgt voor veel werkruimte...
• ... maar wordt niet door elke app ondersteund

OnePlus heeft de gewoonte om de schermen van hun tablets steeds groter te maken. De OnePlus Pad Go 2 heeft namelijk een 12,1-inch scherm, terwijl de originele Pad Go een 11,35-inch scherm had. Door de resolutie van 2,8K ziet alles er scherp uit en de helderheid van 900 nits is hoog genoeg voor gebruik binnenshuis. In de zon kan dit net iets te laag zijn, dus wie graag aan het zwembad een serie kijkt, kan in de problemen komen.

Aangezien dit een goedkopere tablet is, krijg je hier geen AMOLED-paneel, maar een lcd-paneel. Zolang je recht voor het scherm zit, zien de kleuren er goed uit. Kijk je vanuit een schuine hoek, dan ziet alles er meteen donkerder en minder levendig uit. Nu zit je over het algemeen altijd voor je tablet en is dit in de praktijk geen enorm probleem. Dankzij de 120Hz refresh rate ziet alles er bovendien vloeiend uit.

Een andere gewoonte van OnePlus is een afwijkende beeldverhouding. De OnePlus Pad Go 2 heeft geen standaardverhouding van 16:9 (of 16:10), maar wel een verhouding van 7:5. Dat heeft als gevolg dat je makkelijk twee apps naast elkaar kan openen en alles nog duidelijk kan zien. Een klein probleem is dat niet elke app goed omgaat met deze verhouding en dat je vrijwel altijd zwarte balken aan de boven- en onderkant ziet bij het bekijken van video's.

• Display score: 4,5 / 5

OnePlus Pad Go 2 review: design

• Dun, eenvoudig ontwerp
• Geen vingerafdrukscanner
• Geen IP-certificering voor waterbestendigheid

Dit is niet de lichtste of dunste tablet, maar dat hoeft ook niet voor deze prijs. De OnePlus Pad Go 2 voelt robuust aan en met de case eromheen kwam hij altijd krasvrij weer uit mijn rugzak. Er zijn twee kleurenopties beschikbaar: een neutrale zwarte versie en een frisse paarse versie. Net als bij de tablets van Samsung vind ik het wel enigszins jammer dat de stylus alleen in het wit verkrijgbaar is en dus nooit zal matchen met de kleur van de OnePlus Pad Go 2.

Er zijn wel enkele compromissen ten opzichte van duurdere tablets. Zo is er geen vingerafdrukscanner en moet je wel vertrouwen op gezichtsherkenning (of een pincode invoeren) om de tablet te ontgrendelen. De gezichtsherkenning werkt wel heel betrouwbaar, ook in minder goed verlichte ruimtes. Wat ook ontbreekt, is enige vorm van waterbestendigheid. Ik heb geen crashtest uitgevoerd, maar de kans is groot dat een ongelukkige plons in het water het einde van de tablet betekent. Zoals bij de meeste tablets zit de selfiecamera hier ten slotte in de lange zijkant.

• Design score: 4 / 5

OnePlus Pad Go 2 review: software

• Relatief schone software zonder onnodige extra's
• Open Canvas is geweldig voor productiviteit
• AI-functies worden niet opgedrongen

Het belangrijkste onderdeel van een tablet is de software. Dit kan het verschil betekenen tussen top of flop. Android op zichzelf is namelijk niet geoptimaliseerd voor tablets en de fabrikant moet daarom zelf de nodige aanpassingen maken. Samsung is momenteel koploper en hoewel OnePlus minder lang in de tabletmarkt actief is, is hun software best goed.

Om te beginnen, is er geen sprake van vervelende bloatware. Het enige dat een beetje als bloatware kan worden beschouwd, is een hoopje eigen apps van OnePlus, maar die zijn redelijk goed ontworpen. Met name de Notes-app is een veel slanker alternatief voor Google Keep.

Wat de Pad Go 2 echter onderscheidt van de goedkopere Pad Lite en hem op hetzelfde niveau plaatst als de Pad 3, is de toevoeging van Open Canvas. Deze multitasking-software van OnePlus zit goed in elkaar en werkt uitstekend op het grotere scherm.

Van alle lay-outopties in Open Canvas, vind ik de 90/10-verdeling bijzonder handig. Zoals de naam al aangeeft, neemt één app het grootste deel van het scherm in beslag, terwijl een andere app slechts aan de zijkant te zien is. Zodra je op die andere app tikt, wordt deze in een 50/50-verdeling weergegeven.

Een ander belangrijk verschil met de Lite-versie is de aanwezigheid van AI-functies. Zo zijn er een AI Writer en een AI Summarizer voor webpagina's. Het is geen overvloed aan functies zoals bij Google of Samsung en ze worden ook niet in je strot geramd zodra je de OnePlus Pad Go 2 aanzet.

• Software score: 4,5 / 5

OnePlus Pad Go 2 review: prestaties

• MediaTek Dimensity 7300-Ultra is krachtig
• Multi-tasken gaat over het algemeen probleemloos

In de OnePlus Pad Go 2 zit een MediaTek Dimensity 7300-Ultra, een chip in de hogere middenklasse die ik niet had verwacht in een goedkope tablet. Wisselen tussen apps verliep erg soepel en ze werden snel geladen. Meerdere apps in Open Canvas gebruiken leverde ook geen haperingen of vertraging op.

Pas bij zware games merk je de limieten van de chipset. Ik begon mijn test met Teamfight Tactics en dit verliep heel soepel. Alles werd snel geladen, effecten zagen er goed uit en de OnePlus Pad Go 2 werd niet eens heet tijdens langere sessies. Om de prestaties tot het uiterste te drijven, nam ik Honkai Star Rail erbij. Deze game kan je niet op de hoogste instellingen en 60 fps spelen, maar op medium instellingen (ook met 60 fps) gaat alles relatief soepel. Na een tijdje heb je te maken met lichte frame drops, maar het spel is nooit vastgelopen of gecrasht.

• Prestaties score: 4,5 / 5

OnePlus Pad Go 2 review: batterij

• 10.050mAh-batterij gaat erg lang mee
• Batterij zakt amper in slaapstand
• 33W-snelladen gaat vrij traag vanwege de grotere batterij

Voor de Pad Go 2 is OnePlus van een batterij van 8.000mAh overgestapt op een enorme batterij van 10.050mAh. Combineer dat met de efficiëntere chip en je krijgt een tablet die bijna nooit opgeladen moet worden. OnePlus beweert dat je nu tot 15 uur video's kunt streamen en dat de tablet zelfs 60 dagen stand-by kan blijven.

De claims van OnePlus komen overeen met de realiteit. Na een uurtje Teamfight Tactics te hebben gespeeld, was de batterij met amper 10 procent gezakt. Ik heb de tablet geen 60 dagen stand-by gelaten, maar wel een tiental dagen. De batterij van de meeste tablets is leeg na die periode, maar tot mijn grote verbazing was de batterij hier slechts een kleine 20 procent gezakt. Vermenigvuldig dat met 6 en je komt in de buurt van die 60 dagen.

Ten slotte gaat het 33W-snelladen in de praktijk niet zo heel snel. De reden hiervoor is de grotere batterij. Reken daarom op ruim twee uur om de batterij weer helemaal op te laden. Dit vind ik echter geen ramp omdat de batterijduur zo goed is.

• Batterij score: 4,5 / 5

Moet je de OnePlus Pad Go 2 kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

OnePlus Pad Go 2: alternatieven

JLab ken je vooral van draadloze oordopjes, maar daar stopt hun aanbod niet. Ze maken ook enkele zeer degelijke toetsenborden. Voor deze review ben ik aan de slag gegaan met het topmodel, het JLab Epic Wireless Toetsenbord. Producten van JLab zijn doorgaans van goede kwaliteit, maar ook betaalbaar. Je moet dus niet precies dezelfde verwachten die je bij Logitech krijgt.

Desondanks wist het Epic Wireless Toetsenbord wel op veel vlakken indruk te maken. De nadelen zijn relatief klein, waardoor het voor velen een uitstekend draadloos toetsenbord is.

Het toetsenbord voelt kwalitatief aan. Hoewel delen van het toetsenbord van plastic zijn, is de basis van metaal. Dit betekent dat de behuizing nauwelijks buigt. De toetsen zijn licht uitgehold waardoor mijn vingertoppen comfortabel in het midden van elke toets stonden. De toetsen zelf zijn membraan switches met zachte witte achtergrondverlichting. Ze bieden niet hetzelfde tactiele gevoel als de mechanische toetsenborden, maar hebben alsnog genoeg key travel en zijn redelijk stil.

De belangrijkste functie hier is de volumeknop, die JLab de ‘Smart Media Knob’ noemt. De geborstelde metalen knop maakt een subtiele klik die aangeeft dat het volume één trapje hoger of lager wordt gezet en als je erop drukt, wordt media gepauzeerd of verder afgespeeld. Dit is overigens de enige functie van de knop. In tegenstelling tot bij sommige Logitech-toetsenbord kan je geen andere functies toewijzen. De knop uitschakelen in de software (JLab Work) gaat trouwens niet.

Dit is een volledig toetsenbord met aan de rechterkant een numpad en speciale toetsen om tussen verschillende modi te schakelen. Je kunt het JLab Epic Wireless Toetsenbord gebruiken met Windows, Linux of macOS en zelfs Android. Je verbindt het toetsenbord ofwel met de meegeleverde usb-connector (die je onderaan kan opbergen) of Bluetooth en in totaal kan je drie apparaten opslaan. Wisselen tussen verbindingen gaat vlot met één druk op de knop. In de JLab Work-app kan je daarnaast bepaalde toetsen zelf instellen.

Het JLab Epic Wireless Toetsenbord is bovendien oplaadbaar via USB-C. Bij gebruik zonder verlichting zou het toetsenbord twee jaar mee moeten gaan en hoewel ik dat niet kan bevestigen (dan zou de review heel lang op zich laten wachten), heb ik het toetsenbord na een drietal weken nog niet opgeladen. Zelfs als de uiteindelijke batterijduur maar een jaar zou bedragen, is dat alsnog indrukwekkend.

Wat betreft belangrijke punten van kritiek heb ik er niet veel. Mijn grootste bezwaar is dat de achterste voetjes niet in hoogte verstelbaar zijn. Als de hoek waarin het toetsenbord staat niet ideaal is, heb je gewoon pech. Een polssteun is er trouwens ook niet.

Over het algemeen is dit een uitstekend draadloos toetsenbord uit onverwachte hoek, aangezien JLab zich normaal gesproken richt op audioapparatuur. Met een zeer redelijke prijs is het heel gemakkelijk om het JLab Epic Wireless Toetsenbord aan te bevelen aan iedereen die een eenvoudig toetsenbord voor werk nodig heeft.

JLab Epic Wireless Toetsenbord review: prijs en beschikbaarheid

• Verkoopprijs van 79,99 euro
• Momenteel alleen verkrijgbaar via bol

Het JLab Epic Wireless Toetsenbord kost 79,99 euro en zit daarmee in de hogere middenklasse. Voor deze prijs heb je ook al enkele toetsenbord van Logitech, maar dit zijn over het algemeen de eenvoudigere modellen zonder veel instelbare toetsen of draaiknop. Zo heb je de Logitech Signature K650 voor 45 euro zonder draaiknop en met AA-batterijen, die je wel pas na zo'n drie jaar moet vervangen.

Voor dit geld heb je ook enkele mechanische toetsenborden waaruit je kan kiezen, maar dit gaan geen modellen met een volledige lay-out zijn. Afhankelijk van waar je naar op zoek bent, zijn zelfs iets "uitbundigere" toetsenborden zoals de Yunzii C68 een optie.

JLab Epic Wireless Toetsenbord review: specs

Moet je het JLab Epic Wireless Toetsenbord kopen?

Koop het als...

Koop het niet als...

JLab Epic Wireless Toetsenbord: alternatieven

JLab is geen enorm bekende naam bij ons en als je het merk kent, is dat wellicht vanwege hun draadloze oordopjes. Het bedrijf maakt echter ook muizen, toetsenborden en andere accessoires voor kantoorwerk. Voor deze review ben ik aan de slag gegaan met de JLab Epic Mouse, een draadloze muis die lijkt te concurreren met de prijzige Logitech MX Master-serie. Hoewel de muis met zijn adviesprijs van 69 euro niet bepaald een koopje is, is hij wel goedkoper dan de Logitech MX Master 4 en de oudere Logitech MX Master 3.

De JLab Epic Mouse heeft een sterke basis: je kan hem verbinden met maximaal drie apparaten (1x via de dongle, 2x via Bluetooth), de batterij gaat meerdere maanden mee en er zijn verschillende instelbare knoppen. Het meest unieke onderdeel van deze muis is het kleine display aan de zijkant waarop je de belangrijkste instellingen kan zien. Zoals elke zichzelf respecterende muis, is de JLab Epic Mouse oplaadbaar via de USB-C-aansluiting vooraan. Onderaan de muis zit een klepje waar de usb-dongle in zit en gek genoeg is daar ruimte om twee dongles op te bergen. De meerwaarde daarvan is me niet helemaal duidelijk.

Wat meteen opviel, is dat de JLab Epic Mouse een vrij grote, zware muis is. Ik vond de muis ook niet bijzonder comfortabel, omdat mijn handen volgens mij net iets te klein zijn om hem juist vast te nemen. Het gedeelte met het display zit in mijn geval eerder in de weg. De knoppen zitten op logische plaatsen, maar de kans bestaat dat je soms per ongeluk op de functieknoppen boven de linker- en rechtermuisknop zal drukken. Ik heb dit een paar keer voorgehad bij de linkermuisknop. Dat was geen enorme ramp aangezien ik de knop erboven had ingesteld om screenshots te nemen.

Je kan de functie van elke knop instellen via de JLab Work-app. Die heeft een heel eenvoudige, ietwat gedateerde lay-out, maar doet wel gewoon wat hij moet doen. Er zijn tientallen opties die duidelijk ingedeeld zijn in de app zodat ik niet lang moest zoeken naar bepaalde functies. Je krijgt ook de optie om een knop niets te laten doen en kan verschillende profielen aanmaken. Dat kan handig zijn voor gezinnen die de JLab Epic Mouse willen gebruiken bij een gedeelde computer. Zo kan iedereen toch hun eigen instellingen gebruiken. De instellingen werden altijd meteen toegepast en alles werkte perfect.

Het kleine scherm aan de zijkant is trouwens verrassend handig. Je ziet hier de huidige DPI, verbinding (dongle, Bluetooth 1 of Bluetooth 2), resterende batterij en of de muis überhaupt verbonden is. Zo had ik de muis een keer per ongeluk op een niet ingestelde Bluetooth-verbinding ingesteld, terwijl ik de verbinding via de dongle nodig had. Door op het display te kijken, had ik het probleem meteen gevonden en met één druk op de knop, was dit opgelost.

Wat de JLab Epic Mouse zeker niet is, is een gaming muis. In de app kan je wel vier DPI's aanduiden (1200, 1600, 2000 en 2400), maar de polling rates van 125Hz en 250Hz zijn een fractie van wat gamers nodig hebben. De JLab Epic Mouse wordt ook niet geadverteerd als gaming muis, dus ik heb hier persoonlijk geen problemen mee. Als je echter een muis zoekt die je zowel voor kantoorwerk als gaming wil gebruiken, is dit geen goede keuze.

Een mogelijk minpunt is de sensor van de JLab Epic Mouse. De muis gebruikt een optische sensor, die een rood licht schijnt om te kunnen werken. Dit type sensor werkt niet op glazen oppervlakken. Nu gebruik ik hoe dan ook een muismat en ondervond ik geen problemen met de nauwkeurigheid en reactiesnelheid bij kantoorwerk. Als je een glazen bureau hebt en geen muismat gebruikt, zal de JLab Epic Mouse echter helemaal niets doen.

Ten slotte heeft de JLab Epic Mouse een batterijduur van meer dan vier maanden volgens de specificaties. Ik heb de muis momenteel een kleine maand gebruikt voor het werk (acht uur gebruik per dag) en heb hem nog niet moeten opladen. Het batterijpercentage is ook nog niet onder de 50% gezakt en de claim lijkt dus te kloppen. Opladen doe je via de USB-C-poort vooraan en je kan de muis gewoon blijven gebruiken terwijl hij oplaadt.

JLab Epic Mouse review: prijs en beschikbaarheid

• Nu te koop voor 69 euro
• Momenteel alleen bij bol beschikbaar

Met een adviesprijs van 69 euro kost de JLab Epic Mouse amper de helft van de Logitech MX Master 4 en is hij ook goedkoper dan de oudere MX Master 3. Toch biedt de muis een interessant totaalpakket en de doorslaggevende factor is of de muis voor jou comfortabel is. Op vlak van batterijduur, functies en betrouwbaarheid valt er weinig tot niets te klagen.

Wie al deze functies niet nodig heeft en een kleinere muis (voor onderweg) nodig heeft, kan kijken naar de HP 700, die ook in deze prijsklasse zit, of de goedkopere Trust Ooza Compact.

Moet je de JLab Epic Mouse kopen of niet?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Daarnaast heeft UGREEN ook vrij snel een erg degelijk besturingssysteem weten te ontwerpen voor zijn NAS-systemen en gezorgd voor een verrassend soepel instelproces.

Wij zijn aan de slag gegaan met de NASync DH2300 en over het algemeen was de gebruikerservaring vanaf het begin af aan erg aangenaam. Dat is natuurlijk ook wel van belang bij een NAS zoals deze, die vooral aantrekkelijk is voor nieuwkomers die gewoon een handige optie zoeken om hun cloudopslagabonnementen mee te vervangen.

Je moet voor deze prijs dan ook niet al te hoge verwachtingen hebben, maar de basistaken van een NAS voert hij uitstekend uit en en de ervaring is erg soepel.

UGREEN NASync DH2300: review in een notendop

De UGREEN NASync DH2300 wordt voornamelijk gepromoot als een instapmodel NAS voor thuis of voor een klein bedrijf om bijvoorbeeld cloudopslagopties met abonnementen, zoals Google One of Microsoft OneDrive mee te kunnen vervangen.

Dit is dan ook zeker niet de krachtigste NAS die je kan kopen. Er kunnen maar twee harde schijven in en hij draait op een ARM-chip. Ook is er maar één Ethernetpoort en dat is een 1GbE-poort. Voor de hoogste snelheden en de meeste flexibiliteit is dit niet het juiste model.

Als je echter gewoon op zoek bent naar een manier om je eigen cloudopslag te beheren voor back-ups van je bestanden of eventueel een soort kleine mediaserver wil creëren die je overal binnen- en buitenshuis kan bereiken, dan is deze compacte NAS ideaal. Hij is namelijk ook een stuk budgetvriendelijker dan veel instapmodellen met vergelijkbare specs van concurrenten. Daarnaast is UGOS Pro ook verrassend gebruiksvriendelijk voor een besturingssysteem dat veel nieuwer is dan de software die je bij bijvoorbeeld QNAP en Synology krijgt. Op sommige vlakken vonden we dit systeem zelf veel gebruiksvriendelijker tijdens het instelproces.

Het enige dat wel wat eenvoudiger had gemogen, was het installeren van de harde schijven in de trays die je vervolgens aan de bovenkant in de NAS schuift. Je hebt hier kleine schroefjes en een schroevendraaier voor nodig (beide worden meegeleverd) en dat is geen ramp, maar we hebben ook NAS-systemen getest waarbij helemaal geen gereedschap en schroeven nodig zijn. Bij de QNAP TS-464 klik je de harde schijven bijvoorbeeld gewoon vast in hun trays.

Nu we het toch over de harde schijven hebben: je kan hier maximaal twee SATA-harde schijven van elk 30TB in kwijt. Dat betekent een totale opslag van (ongeveer) 60TB als je voor een RAID 0-samenstelling kiest of (ongeveer) 30TB als je voor RAID 1 kiest, waarbij je een back-up van je data hebt als één van de schijven het begeeft. Er zitten standaard geen schijven inbegrepen in de adviesprijs van dit model, maar voor onze tests heeft UGREEN twee 4TB-schijven meegeleverd. Mocht je overigens nog iets meer opslagruimte willen toevoegen als de twee bays al vol zitten, dan kan je nog wel extra externe schijven verbinden via USB.

De DH2300 is verder voorzien van 4GB LPDDR4X RAM en heeft 32GB aan interne opslag voor het UGOS Pro-besturingssysteem. Die 4GB RAM is helaas niet uit te breiden en is wel echt weinig als je bijvoorbeeld wil werken met Docker-containers. Je moet ook geen Virtual Machines willen draaien op deze NAS, want dat gaat niet lukken vanwege de ARM-chip (de Rockchip RK3576). Er is dan wel weer een geïntegreerde GPU voor hardware video-transcoding.

Qua design is de UGREEN NASync DH2300 mooi compact voor een NAS. Het ontwerp is redelijk minimalistisch, maar de afwerking ziet er wel mooi uit en de bouwkwaliteit voelt ook uitstekend. Let er wel op dat je hem niet bij de bovenkant probeert op te tillen, want daar zit de kap die de bays beschermt en die zit alleen magnetisch vast.

De schijven schuif je dus vanaf de bovenkant in het apparaat en dat werkt prima. Los van het vastschroeven van de schijven in de trays, heb je verder geen extra gereedschap nodig om de trays in de NAS te schuiven. Als ze goed in hun spoor zitten, klikken ze gewoon netjes vast.

Aan de voorkant van de NAS vind je onderaan vier LED-lampjes en een USB-C-poort. Het meest linker lampje zit op de aan/uit-knop en geeft dus aan of de NAS aanstaat. Vervolgens is er een lampje voor de status van de LAN-verbinding en is er een lampje per schijf die knippert wanneer er activiteit is. Aan de bovenkant (net onder de kap) vind je voorop ook nog een NFC-logo. Als je je telefoon hier tegenaan houdt, maak je extra snel verbinding met de DH2300.

Aan de zijkanten zitten verder alleen wat ventilatiegaten, maar achterop zitten de rest van de poorten. Van links naar rechts vind je hier twee USB-A-poorten, een Reset-knop (waar je een pinnetje voor nodig hebt), een LAN-poort, een HDMI-poort en een oplaadpoort. Alle USB-poorten bieden overigens een snelheid tot 5Gbps.

Het is ergens wel jammer dat de LAN-poort geen 2,5GbE-poort is, maar er zijn (onder andere bij UGREEN zelf) wel adapters te krijgen van USB-A naar 2,5GbE, dus als je echt hogere snelheden nodig hebt, is dat nog een optie. Een leuke extra voor deze prijs is echter de HDMI-poort. Die kan je niet zomaar op elke NAS verwachten, maar het is een fijne toevoeging als je deze NAS bijvoorbeeld aan je tv wil koppelen als een soort mediaserver. De app op de NAS voor het afspelen van media kan namelijk een videosignaal via die HDMI-poort naar een tv of monitor verzenden.

Het instellen van de DH2300 was enorm eenvoudig. Je kan het met behulp van een app op je telefoon regelen of via je computer. Het is wel belangrijk om te weten dat hier geen Wi-Fi-functionaliteit ingebouwd is, dus je moet de NAS via een Ethernetkabel op je netwerk aansluiten, of dat nou direct op de router of op een netwerk-switch is. Pas dan zal hij te herkennen zijn.

Wij hebben de NAS ingesteld via de UGREEN NAS-app op een Android-telefoon en de app leidde ons heel goed door het hele proces heen. Hij herkent meteen de schijven als die al zijn toegevoegd en geeft duidelijke omschrijvingen weer voor de RAID-types waar je uit kan kiezen.

Vervolgens word je ook geholpen bij het aanmaken van je eerste map om bestanden in op te slaan. Ook kan je via de app na het instelproces heel gemakkelijk vanaf overal verbinding maken met de NAS en dat ging bij ons ook verrassend snel. Die ervaring is bij QNAP en de Qfile Pro-app wel eens anders geweest.

UGOS Pro is overzichtelijk en gebruiksvriendelijk, maar aan de andere kant nog niet zo uitgebreid als de besturingssystemen van sommige concurrenten. Wel krijg je toegang tot een aantal eigen apps van UGREEN voor het afspelen/beheren van verschillende media. Wij hebben vooral de UGREEN Theater-app gebruikt voor het streamen van films vanaf de NAS en dit werkte uitstekend. Deze app wist automatisch verschillende soorten videobestanden af te spelen en correct in te delen met de juiste metadata die er online bij wordt gezocht. De HDMI-poort maakt de NAS ook extra geschikt om aan een tv te koppelen en op een simpele wijze je media op die tv af te spelen.

Daarnaast zijn de apps voor je foto's en muziek ook uitstekend en voor vrijwel alle basistaken waar je een instapmodel NAS voor zou willen gebruiken zijn er dus wel apps te vinden. Als je toch nog niet je cloudopslag volledig wil vervangen, kan je via de 'Cloud Drives'-app ook lokale kopieën van je opslag bij verschillende bekende clouddiensten maken en deze laten synchroniseren, zodat je altijd nog een extra back-up hebt wanneer je geen internetverbinding hebt.

Als laatste moeten we het natuurlijk nog even hebben over de prestaties van deze NAS. Aangezien dit een NAS met maar twee bays is, is de maximale snelheid automatisch wat beperkter. Zelfs als je ze in een RAID 1-opstelling gebruikt voor de beste prestaties, zullen de harde schijven samen niet veel meer dan 300MB/s kunnen bieden. Dat zakt naar ongeveer 150MB/s als je voor RAID 1 of JBOD kiest.

Om de optimale snelheid van de schijven te kunnen benutten, was een 2,5GbE-poort hier toch wel erg handig geweest, maar je kan dus wel zelf een adapter aanschaffen en dan werkt dit wel. Via de 1GbE-poort haalden we qua lees- en schrijfsnelheden ongeveer 118MB/s toen we de schijven in een RAID 0-opstelling hadden. Met een 2,5GbE-adapter konden we meer dan het dubbele krijgen en het gebruik van die adapter en deze hogere snelheden had ook geen extreem negatieve impact op het gebruik van de CPU en het werkgeheugen.

Uiteindelijk waren we echter erg tevreden met de prestaties van deze vrij simpele NAS. Als je niet de snelste dataoverdrachtssnelheden nodig hebt of je toch voor een veiligere RAID 1-opstelling kiest, dan is de 1GbE-poort waarschijnlijk prima en anders is een adapter voor 2,5GbE gelukkig geen grote investering en zijn er genoeg USB-poorten om deze op aan te sluiten. Voor thuisgebruik en kleine kantoren is dit dus een ideale NAS met een gebruiksvriendelijke software.

UGREEN NASync DH2300 review: prijs en beschikbaarheid

• Adviesprijs van 209,99 euro (zonder schijven)
• Nu beschikbaar bij UGREEN zelf en bij Amazon

De UGREEN NASync DH2300 is verkrijgbaar via UGREEN's eigen website, maar is ook te vinden bij Amazon. De grotere 4-bay DH4300 is wel bij meer externe retailers te vinden. Dat model heeft echter een adviesprijs van 429,99 euro, terwijl de DH2300 dus een aangenamere prijs van 209,99 euro heeft.

Op dit moment is er echter ook een Black Friday-deal actief (tot en met 1 december 2025), waardoor je 20% korting krijgt op de DH2300 en hij nog maar 167,99 euro kost.

We vinden dit normaal al een aantrekkelijk model qua prijs-kwaliteit, maar op het moment van schrijven is het dus een nog betere deal. Deze NAS van UGREEN is sowieso al erg competitief geprijsd en de meeste 2-bay alternatieven van merken zoals QNAP en Synology zijn óf duurder óf ze bieden slechtere specs (of allebei in sommige gevallen).

Sommige van die concurrenten bieden dan bijvoorbeeld wel weer ondersteuning voor bijvoorbeeld Virtual Machines of betere specs op andere vlakken, maar als je gewoon een simpele NAS nodig hebt, die ook erg gemakkelijk in te stellen en te beheren is, dan is dit een geweldige keuze voor een aangename prijs.

Sony’s INZONE-lijn begon ooit met headsets en monitoren, maar de Mouse-A markeert de serieuze entree in de wereld van pc-gaming. Het is meteen een statement: een muis gericht op competitieve spelers, ontwikkeld in samenwerking met Fnatic, met specs die op papier de absolute top raken: een PAW 3950IZ-sensor, 30.000 DPI en 8.000 Hz polling rate.

Het design is sober, bijna zakelijk. Geen RGB-verlichting of opvallende contouren, enkel een matzwarte behuizing, subtiel INZONE-logo aan de zijkant en uitgesproken ergonomische bult in het midden. Dat laatste zorgt voor stevige ondersteuning bij claw- en fingertip-grips, al moeten palm-gebruikers zoals ik even wennen: de muis is iets korter en compacter dan gemiddeld, waardoor ik mijn vingers iets meer moet buigen om hem comfortabel vast te houden. Oftewel, ik moest meer een claw-grip aanhouden. Toen ik weer overstapte naar mijn HyperX Pulsefire Haste 2 Core Wireless, voelde die meteen ruimer en platter aan.

Maar het wennen duurde niet heel lang, want na een paar uur Counter-Strike 2 voelde de Mouse-A weer erg natuurlijk aan, en belangrijker: de tracking is fenomenaal.

Sony’s samenwerking met Fnatic werpt duidelijk vruchten af. Tijdens mijn tests reageerde de muis consistent en zonder merkbare input lag. De 8.000 Hz polling rate betekent dat de muis acht keer per milliseconde informatie naar je pc stuurt en dat resulteert dus in razendsnelle reacties. In de praktijk merk je dat vooral bij snelle flicks of het volgen van tegenstanders in shooters: waar andere muizen soms nét een fractie achterblijven, lijkt de INZONE altijd exact te weten waar je hand zich bevindt.

In Counter-Strike 2 kon ik moeiteloos een tegenstander volgen terwijl ik heel kalm aan het wachten was om precies op het juiste moment de trekker overhalen om twee kills te pakken.

De PAW 3950IZ-sensor ondersteunt tot 30.000 DPI, al zal bijna niemand dat niveau ooit aanraken. Zelfs professionele spelers blijven vaak onder de 2.000 DPI. Wat belangrijker is: de sensor is accuraat, stabiel en biedt geen merkbare jitter.

De muisvoetjes zijn goed geplaatst en glijden soepel, zeker in combinatie met Sony’s eigen INZONE Mat-F. Die muismat voelt wat blokkerig aan qua formaat, maar zorgt wel voor minimale wrijving.

Even over die muismatten, Sony stuurde er twee op: de Sony INZONE Mat-D en de INZONE Mat-F. Volgens Sony is de Mat-F gemaakt voor FPS-titels en de Mat-D voor Battle Royale-games. Ze werken allebei prima hoewel het blokkerige formaat niet voor mij is weggelegd sinds ik ben overgestapt op een hele brede muismat.

Voor de Mat-F betaal je een bizarre 99 euro en voor de Mat-D betaal je 59 euro. Ik hoop dat ik niemand hoef te overtuigen waarom 99 euro voor een muismat belachelijk is. Voor iedereen die een kwalitatieve muismat wilt, zoek elders: de Steelseries QcK XXL is één van de beste muismatten die je kan krijgen en daar hoef je slechts 34,99 euro voor neer te leggen.

De Mouse-A ziet er misschien simpel uit, maar de afwerking is onmiskenbaar premium. Het chassis voelt solide ondanks het lage gewicht van 48 gram. Waar sommige ultralichte muizen hol aanvoelen, heeft deze een stevige kern; het gewicht lijkt mooi gecentreerd.

De coating is licht ruw en zweetbestendig en mijn hand gleed nooit weg tijdens lange gamesessies. Zelfs na een uur of drie voelde de muis nooit glibberig (hoewel die zo wel kan uitzien). Het scrollwiel biedt stevige, voelbare stappen en een fijn rubberen profiel. Ik zou wel graag iets meer textuur hebben gevoeld en het viel me op dat ik af en toe per ongeluk op het scrollwiel klikte en ik dacht dat het misschien aan mij lag, maar online zijn er genoeg andere mensen die hier last van hebben. De twee duimknoppen klikken scherp en betrouwbaar, al missen ze net dat tikje premium dat je bij Logitech of Razer krijgt.

De layout is verder klassiek: linker- en rechtermuisknop, scrollwiel, en twee duimknoppen. Geen DPI-switch bovenop. een bewuste keuze van Sony om onbedoelde wisselingen te voorkomen. Ik weet niet wat ik hiervan moet vinden, maar toch mis ik de knop wel. Je kan de DPI namelijk alleen in de software aanpassen en dat is jammer.

De INZONE Mouse-A werkt zowel bedraad als draadloos via de meegeleverde dongle. En dat laatste is fantastisch uitgewerkt. De 8K-dongle is compact, eenvoudig aan te sluiten en behoudt dezelfde 8.000 Hz polling rate als in bedrade modus.

De meegeleverde USB-C-kabel is daarnaast ook maar liefst 1,8 meter lang. De kabel is ruim voldoende en misschien zelfs iets te lang, maar ideaal als je de dongle op je bureau wilt leggen. Dat bleek handig op mijn SecretLab-metalen bureau, waar sommige draadloze apparaten last hebben van verbindingsproblemen. Met de dongle bovenop het bureau had ik nul verbindingsproblemen.

Bluetooth ontbreekt volledig, maar dat is een bewuste keuze. Voor competitief gamen is 2.4GHz simpelweg de enige juiste optie: stabieler, sneller en minder gevoelig voor storingen.

De batterijduur is sterk: tot 90 uur volgens Sony. In de praktijk haal je dat alleen bij lagere polling rates (1.000 – 2.000Hz). Op 8.000Hz liep de batterij in een paar uur leeg, maar dat is logisch: snelheid kost energie. Dankzij snelladen via USB-C kun je in 5 minuten genoeg bijladen voor ongeveer 10 uur speeltijd, en je kunt uiteraard verder spelen tijdens het laden.

Sony INZONE Mouse-A review: prijs en beschikbaarheid

• Adviesprijs van 179,99 euro
• Beschikbaar sinds najaar 2025

De Sony INZONE Mouse-A is sinds het najaar van 2025 verkrijgbaar voor 179 euro bij onder meer Bol en MediaMarkt. In de doos zit wat je nodig hebt: de muis, een 1,8 meter lange USB-C-kabel, een 8K-dongle en reserve-skates.

Toch vind ik de prijs aan de hoge kant voor een merk dat nog relatief onbewezen is in de esportswereld, zeker op pc. Sony mag dan een gigant zijn, maar in de muiswereld concurreren ze met zwaargewichten als Logitech, Razer, Corsair en Glorious: dit zijn merken die hun vorm, switches en software al jarenlang verfijnen. De kans dat doorgewinterde gamers spontaan overstappen naar Sony, vind ik eerlijk gezegd klein, zeker voor dit prijsniveau.

Vergeleken met de Logitech Superlight 2 of Razer DeathAdder V4 Pro biedt de Mouse-A vergelijkbare prestaties qua tracking en polling rate, maar minder verfijning in klikgevoel en software. Sony’s 8.000Hz-dongle is een pluspunt, maar niet genoeg om de 179 euro volledig te rechtvaardigen. Het is een uitstekende muis, maar eentje die geprijsd is alsof Sony al generaties ervaring heeft in deze markt.

Moet je de Sony INZONE Mouse-A kopen of niet?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

De MX Master 4 voelt meteen vertrouwd voor iedereen die ooit met een oudere Master gewerkt heeft. De vorm is vrijwel identiek aan de 3S, met een hoge handpalmsteun en een breed duimeiland dat natuurlijke rust biedt voor lange werksessies. Logitech heeft het silhouet iets aangescherpt, maar het blijft overduidelijk een Master.

Het MagSpeed-scrollwiel blijft de onbetwiste ster van de show. Eén stevige zwiep en je schiet door honderden regels in Excel of Word, waarna je met magnetische precisie tot op de pixel kunt scrollen. De overgang tussen het vrije scrollen en het 'gewone' ratelende scrollen is heel soepel, en ik merk dat alle andere scrollwielen gewoon heel erg goedkoop aanvoelen. Het doet me gewoon bijna pijn als ik weer naar een gamingmuis grijp en ik weer met 'moeite' moet scrollen. Geen enkele concurrent komt echt in de buurt.

De haptische duimzone is daarentegen de grote nieuwkomer. Logitech voegt met de komst van haptic feedback bij de MX Master 4 een subtiele extra laag toe. Wanneer je met je duim drukt, voel je een zachte trilling die niet alleen bevestigt dat je iets hebt geactiveerd, maar je kan hiermee ook de Actions Ring oproepen.

Dit cirkelvormige menu rond je cursor toont contextuele snelkoppelingen die je zelf kunt instellen in Logi Options+. Denk aan functies als lagen samenvoegen in Photoshop of beelden synchroniseren (de muis trilt bijvoorbeeld als je in Photoshop succesvol een foto op een bepaalde voorafbepaalde lijn hebt gesleept), maar je kan ook macro's toevoegen en/of vaste shortcuts instellen.

In de praktijk werkt dit verrassend intuïtief. Je leert al snel hoe stevig je moet drukken, en na een paar dagen voelt het natuurlijker dan toetsenbordshortcuts. Het bespaart tijd, zeker bij taken waarbij je normaal veel muisbewegingen maakt. De trillingen zijn instelbaar in intensiteit, zodat je precies bepaalt hoeveel feedback je wilt. Zelfs kleine details zoals een kort trilsignaal bij een bijna lege batterij zijn erg fijn in het dagelijkse gebruik. Ik raad wel aan om de haptic feedback niet op de maximale stand in te stellen, want dan is die wel heel erg overdreven aanwezig en bovendien slurpt dit batterij.

Toch is de Actions Ring nog niet perfect. De software steunt sterk op plug-ins die door Logitech en derde partijen moeten worden onderhouden. Bij de lancering werkten de gebruikelijke applicaties zoals de Adobe-suit en Windows-apps echt goed. Voor andere veelgebruikte tools zoals Chrome, Slack of andere apps die je veel gebruikt, moet je voorlopig zelf profielen aanmaken. Dat is niet moeilijk, maar wel even werk. Logitech belooft de komende maanden meer integraties via Logi Options+, en het bedrijf heeft al een SDK vrijgegeven voor ontwikkelaars.

Het nieuwe oppervlak van de MX Master 4 oogt strak en voelt best premium aan, maar heeft ook een keerzijde. Logitech ruilt de matte soft-touchcoating in voor harder kunststof en dat is duurzamer en maakt de muis minder gevoelig voor slijtage of vettige vingers. Het nadeel is dat de muis gladder aanvoelt, waardoor snelle bewegingen net wat minder vanzelf gaan. Vooral gebruikers die vaak “grab & lift”-bewegingen maken (zoals designers of fotografen) zullen dat merken.

Dat is bovendien een dingetje waar ik verrassend veel last van heb. De MX Master 4 is met 150 gram best wel zwaar en ook al verschilt dat slechts 9 gram met de MX Master 3S, het voelt een stuk zwaarder en lomper. Dit komt ook omdat het gewicht van de nieuwe versie veel meer richting de achterkant zit, vermoedelijk door de haptische motor die erin zit. Qua ergonomie zorgt de Actions Ring er wel voor dat je veel kleine bewegingen maakt (om bij de opties te komen) en ik kan mij best voorstellen dat dit over het lange termijn ook voor de nodige irritaties kan zorgen.

Qua bouwkwaliteit en ergonomie blijft de MX Master-lijn onovertroffen. De knoppen geven een solide klik, het horizontale wiel aan de zijkant is iets groter en beter gepositioneerd, en de nieuwe Gesture-knop aan de duimzijde voelt veel logischer dan voorheen. Je kunt hem gebruiken om vensters te wisselen, bureaubladen te tonen of, zoals ik heb gedaan, hem instellen om screenshots te nemen van het venster waarin je zit. Alles is instelbaar via Logi Options+ en je kan werkelijk alles aanpassen in de software.

Naast de Gesture-knop zitten twee knoppen die standaard ingesteld staan om vooruit en terug te gaan, maar je zou bijvoorbeeld ook de 'vooruit'-knop kunnen instellen om een tekst te kopiëren en dan de 'terug'-knop in te stellen als plakken, of je opent ChatGPT, het actiecentrum of een van de tientallen andere shortcuts die je kan kiezen. Je kan zelfs je eigen acties maken door middel van Smart Actions.

Je hoeft ook niet bang te zijn dat je op verschillende locaties zonder functionele muis komt te zitten. De Darkfield-sensor werkt op vrijwel elk oppervlak met een resolutie tot 8.000 DPI. De polling rate van 125Hz vind ik persoonlijk te laag, maar de kans is groot dat de gemiddelde gebruiker dit niet erg vindt. Toch had een polling rate van 500Hz of zelfs 250Hz al een verschil kunnen maken. Je hoeft geen 8K polling rate zoals Keychron te implementeren, maar iets hoger dan 125Hz had wonderen gedaan voor hoe soepel de muis voelt in je dagelijkse workloads.

Nog een ander klein struikelpuntje is het gebrek aan on-board memory. Voor mij maakt dat weinig uit, want ik kan gewoon inloggen op Logi Options+ met mijn gebruikersnaam om mijn profielen te laden, maar de mensen die op kantoor bijvoorbeeld geen eigen software mogen installeren, moeten het doen met de standaardknoppen en functies. Voor een product dat zich profileert als de ultieme productiviteitsmuis is dat een rare keuze.

De batterijduur blijft indrukwekkend: tot 70 dagen per lading. Dankzij de USB-C-poort kun je doorwerken terwijl je oplaadt en een minuut aan de kabel is genoeg voor meerdere uren gebruik.

Logitech heeft ook werk gemaakt van duurzaamheid en repareerbaarheid. De MX Master 4 bevat nu meer gerecycled plastic, en de verpakking is volledig van karton. Overigens zit er ook nauwelijks iets in de doos: de muis en de dongle, en dat was het. iFixit levert officiële vervangonderdelen, inclusief accu’s, wat een flinke stap vooruit is voor een muis in deze prijsklasse.

Logitech MX Master 4 review: prijs en beschikbaarheid

• Adviesprijs van 129,99 euro
• Beschikbaar sinds najaar 2025

De Logitech MX Master 4 heeft een adviesprijs van 129,99 euro en is verkrijgbaar in twee kleuren: Graphite en Pale Gray. De muis ligt inmiddels in de schappen bij grote retailers zoals Coolblue, Bol en uiteraard via Logitechs eigen webshop.

Met deze prijs positioneert Logitech de Master 4 als een premium productiviteitsmuis voor professionals op het kantoor, freelancers of gewoon mensen die het maximale uit hun workflow willen halen. Hoewel de muis niet goedkoop is, rechtvaardigen de haptische feedback, verbeterde ergonomie en toekomstbestendige bouw het prijskaartje ruimschoots.

Als goedkoper alternatief blijft de Logitech MX Master 3S beschikbaar voor ongeveer 84,90 euro. Die mist de haptische duimzone en Actions Ring van de nieuwe versie, maar biedt nog steeds het vertrouwde MagSpeed-scrollwiel, stille knoppen en uitstekende ergonomie voor wie minder waarde hecht aan de nieuwste snufjes.

Moet je de Logitech MX Master 4 kopen of niet?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

MSI staat natuurlijk veelal bekend om zijn gaming pc's, laptops en onderdelen, zoals de MSI Crosshair 16 HX AI die we recent getest hebben, maar het bedrijf heeft de laatste jaren ook een aantal interessante mini-pc's uitgebracht. Deze zijn voornamelijk gericht op zakelijk gebruik en de nieuwste modellen zijn ook klaar voor het AI-tijdperk.

De MSI Cubi NUC AI 1UMG is een van de nieuwste mini-pc's van het bedrijf en daarnaast is er ook nog een krachtigere MSI Cubi NUC AI+ 2MG te krijgen. Deze modellen zijn voorzien van recente Intel-chips met de nodige AI-rekenkracht en ze moeten dankzij hun compacte formaat en efficiënte (interne en externe) design breed in te zetten zijn in allerlei zakelijke omgevingen.

Een mini-pc zoals de Cubi NUC AI 1UMG is in principe vergelijkbaar met een laptop zonder scherm. Het gebrek aan een scherm betekent gelukkig ook dat hij nog veel kleiner kan worden gemaakt dan zelfs de beste laptops voor werk, waardoor hij niet al te veel ruimte inneemt op je bureau.

Veel bedrijven voorzien hun werknemers tegenwoordig van werklaptops, maar in veel gevallen staan deze laptops vrijwel permanent aangesloten op een extern beeldscherm en andere randapparatuur die je in principe ook voor een desktop-pc zou gebruiken. Als je die extra flexibiliteit van een laptop niet nodig hebt, kan je toch weer een paar honderd euro en de nodige ruimte op je bureau besparen door voor een mini-pc te kiezen. Nou kan een extra scherm van een laptop in de praktijk wel handig zijn, maar er zijn natuurlijk ook meer dan genoeg degelijke monitoren te vinden die minder kosten dan het verschil tussen een laptop en een mini-pc.

Mini-pc's kunnen zowel op zakelijk als op persoonlijk vlak erg handige apparaten zijn, maar uiteindelijk is de MSI Cubi NUC AI 1UMG dat vooral op zakelijk vlak. Voor thuisgebruik kan het een interessant alternatief voor de M4 Mac mini uit 2024 zijn, maar dat model blijft qua prijs-kwaliteit wel wat interessanter. Als je echter geen macOS wil gebruiken, of als Apple Intelligence (nog) niet ver genoeg ontwikkeld is voor de AI-taken die jij wil uitvoeren, is deze mini-pc toch zeker het overwegen waard.

MSI Cubi NUC AI 1UMG review: prijs en beschikbaarheid

• Startprijs van 699 euro
• Drie configuraties beschikbaar bij externe retailers
• Voor persoonlijk gebruik is de Mac mini een betere deal

De MSI Cubi NUC AI 1UMG is niet een van de goedkoopste, maar zeker ook niet een van de duurste mini-pc's op de markt. Voor een startprijs van ongeveer 699 euro krijg je een Intel Core Ultra 5 125H-processor, 8GB RAM en 512GB SSD-opslag. Bij deze configuratie krijg je ook standaard Windows 11 Home, dus dit is de meest voor de hand liggende optie voor thuisgebruik (als je geen hogere specs nodig hebt).

Daarnaast zijn er nog twee modellen met Windows 11 Pro. Voor 799 euro haal je het model dat wij getest hebben, met dezelfde Intel Core Ultra 5 125H-processor, 16GB RAM en 512GB SSD, in huis en voor 899 euro krijg je een Intel Core Ultra 7 155H-processor, 16GB RAM en 1TB SSD-opslag.

Deze mini-pc is bij verschillende bekende retailers te vinden, maar dit zijn wel de enige configuraties die je kan krijgen. Als je iets indrukwekkendere specs nodig hebt (of gewoon meer opslagruimte), moet je er zelf (of je IT-afdeling op het werk) een schroevendraaier bij pakken, nieuwe onderdelen aanschaffen en de nodige upgrades toevoegen. Dat is gelukkig niet heel ingewikkeld, maar meer opties krijgen voor de hoeveelheid RAM en opslagruimte zouden niet verkeerd zijn.

Over het algemeen krijg je hier een prima prijs-kwaliteit... als je op zoek bent naar een Windows-pc (met een extra compact formaat). Hoef je niet per se vast te zitten aan Windows, of zoek je gewoon een handige mini-pc voor thuis? Dan biedt de Mac mini uit 2024, met de krachtige M4-chip, een betere prijs-kwaliteitverhouding. Op zakelijk vlak zal macOS niet voor iedereen even geschikt zijn, maar je krijgt bij de Mac mini wel betere prestaties en een vergelijkbare vormfactor voor (inmiddels) minder geld dan het instapmodel van deze mini-pc van MSI.

• Prijs-kwaliteit score: 4,5/5

MSI Cubi NUC AI 1UMG review: specs

MSI Cubi NUC AI 1UMG review: design

• Compact, lichtgewicht design
• VESA-montage mogelijk en verlengstuk voor extra aan/uitknop
• Goede selectie aan poorten

De MSI Cubi NUC AI 1UMG is, net als de nieuwste Mac mini, een indrukwekkend compacte pc. Hij zit wel wat minder ingewikkeld in elkaar en gebruikt wat meer standaardcomponenten, maar dat maakt hem dan ook meer geschikt voor zakelijk gebruik en voor het zelf upgraden van het apparaat. Apple is voor een iets stijlvoller, maar ook minder "upgradevriendelijk" design gekozen.

Deze mini-pc van MSI meet 119,6 x 115,2 x 37,5 mm en weegt maar 0,55 kg. Zolang je op een externe locatie ook een beeldscherm hebt, is dit apparaat in principe nog gemakkelijker dan een laptop in een tas mee te nemen. Het kan hierdoor dus in principe ook nog dienen als een pc die je op het werk en tijdens het thuiswerken gebruikt.

Wil je hem echter wel een vast plekje binnen je setup geven, dan kan je hem natuurlijk gewoon ergens op je bureau plaatsen. Hier neemt hij veel minder ruimte in beslag dan een traditionele pc-toren en zelfs veel minder dan een laptop. Dankzij een handige designkeuze van MSI, is de mini-pc ook achterop verschillende monitoren te plaatsen. Er is namelijk ondersteuning voor VESA-montage. Zo hoef je helemaal geen extra ruimte op je bureau vrij te maken. Er wordt zelfs een extra bedrade aan/uitknop meegeleverd, die je met een speciale poort aan de zijkant kan verbinden en bijvoorbeeld op een handige locatie onder je monitor kan vastplakken. Zo kan je de pc alsnog gemakkelijk aan- en uitzetten als hij achterop je scherm zit.

De MSI Cubi NUC AI 1UMG mag dan wel als een laptopvervanger kunnen dienen, maar hij beschikt gelukkig over meer poorten dan de meeste laptops (zeker dunne, lichtgewicht laptops).

Aan de voorkant vind je twee USB-A-poorten met een maximale snelheid van 10Gbps, plus een USB-C-poort met dezelfde maximale snelheid. Hier vind je ook de standaard ingebouwde aan/uitknop. Deze poorten zijn natuurlijk vooral erg handig voor het aansluiten van randapparatuur zoals een muis en toetsenbord.

Aan de rechterkant zit geen enkele poort of knop en links vind je onder andere de Kensington Lock-verbinding en de speciale poort voor het verbinden van de externe aan/uit-knop.

Achterop zitten dus de rest van de poorten. Als je deze kant bekijkt, wordt het ook meteen duidelijk dat MSI ervoor heeft gezorgd dat deze mini-pc prima geschikt is voor een setup met meerdere monitors. Je vindt hier namelijk twee HDMI 2.1-poorten, plus twee Thunderbolt 4-poorten (USB-C) die ook voor verbindingen met schermen kunnen worden gebruikt. Je kan in totaal maar liefst vier schermen met deze mini-pc verbinden. Dat is handig voor sommige mensen die veel moeten multitasken, maar ook als je als bedrijf bijvoorbeeld in een showroom verschillende zaken op meerdere displays wil weergeven.

Los daarvan zijn er nog twee 2.5G-ethernetpoorten en een speciale poort voor de oplader, waardoor je geen usb-poort in beslag hoeft te nemen. Het is wel een klein beetje jammer dat er, in tegenstelling tot bij de Mac mini, een extern laadblok nodig is en niet gewoon alleen een oplaadkabel (en stekker).

• Design score: 5/5

MSI Cubi NUC AI 1UMG review: prestaties

• Zeer degelijke prestaties
• Geen volwaardige Copilot+ PC...
• ... maar alsnog veel AI-mogelijkheden

Wij hebben deze mini-pc een aantal weken getest door er gewoon onze dagelijkse werktaken op uit te voeren. Dit is immers een pc die vooral voor zakelijk gebruik erg interessant is. Voor onze werktaken, voornamelijk werken in een browser met een tiental tabbladen open, plus verschillende programma's zoals Slack, Microsoft Teams en Outlook open, was deze pc meer dan krachtig genoeg.

Voor veel kantoorwerk zal dat ook het geval zijn, maar je moet natuurlijk wel redelijke verwachtingen hebben bij zo'n mini-pc. Ondanks de MSI-naam die eraan gekoppeld is, moet je hier niet op willen gamen of uitgebreid video's op willen bewerken.

De moderne Intel Core Ultra-chips zijn gewoon lekker efficiënt voor alledaagse (werk)taken en verbruiken daardoor ook niet heel veel energie, ondanks dat ze dus toch zeer degelijke prestaties leveren. Een Mac mini levert wel indrukwekkendere prestaties, maar de gebruikelijke Geekbench-tests toonden aan dat deze pc wel gewoon prima scores weet te behalen. Hij behaalde een single-core CPU-score van 2.210, een multi-core CPU-score van 8.284 en een GPU-score van 23.280 (OpenCL). Dat zijn dus wel de scores van de iets minder krachtige Intel Core Ultra 5 125H-chip en niet de iets krachtigere Ultra 7 155H. Een instapmodel M4 Mac mini zit rond de 3.800 en 15.000 voor single- en multi-core CPU-prestaties en rond de 35.000 voor OpenCL GPU-prestaties.

Verder zit er dus ook 'AI' in de modelnaam van deze mini-pc van MSI. De Intel Core Ultra-chips geven je dankzij hun ingebouwde NPU ook toegang tot verschillende AI-taken binnen Windows. De NPU's van deze iets oudere Intel-chips (van de 'Meteor Lake'-generatie) bieden niet de 40+ TOPS ('trillion operations per second') die nodig zijn om een pc officieel een Copilot+ PC te noemen. De duurdere Cubi NUC AI+ 2MG beschikt wel weer over iets nieuwere Intel-chips van de 'Lunar Lake'-generatie die voldoen aan deze eis. Daar betaal je echter ook wat meer voor. Apple's standaard M4-chip, met tot 38 TOPS, zou overigens dus ook net niet aan deze eis voldoen en is dus ook minder interessant als je echt volop met AI bezig wil zijn.

Deze mini-pc is dus geen volwaardige Copilot+ PC en is dus mogelijk iets minder toekomstbestendig met het oog op AI. Toch krijg je wel toegang tot verschillende AI-mogelijkheden van zowel Intel, MSI én Microsoft. Er zijn dus nog genoeg AI-functies die momenteel wel prima op dit model draaien en misschien wel het handigste hulpmiddel voor alledaagse werktaken, Copilot, werkt hier uitstekend.

Dit is dus niet de krachtigste of meest toekomstbestendige (op het gebied van AI) mini-pc op de markt, maar voor alledaagse taken is hij meer dan krachtig genoeg. Plus, als je per se Windows nodig hebt, dan krijg je voor deze prijs toch wel uitstekende prestaties.

• Prestaties score: 4/5

Moet je de MSI Cubi NUC AI 1UMG kopen?

Koop hem als…

Koop hem niet als…