Hiep, hiep, hoera! ROG, het gamingmerk van ASUS, viert zijn twintigste verjaardag en dat doet het onder andere met de ASUS ROG XBOX Ally X20. Deze gaming handheld bouwt verder op de basis van de ROG XBOX Ally X die ik vorig jaar heb getest en introduceert enkele welkome upgrades. Ik kon hem alvast uitproberen.

ASUS ROG XBOX Ally X20 review: prijs en beschikbaarheid

• Adviesprijs van 1.399 euro
• Vanaf 15 oktober 2026 te koop
• Hier alleen beschikbaar in een bundel van 2.599 euro in de ASUS-shop

Ik ga er geen doekjes om winden: het grootste probleem van de ASUS ROG XBOX Ally X20 is de beschikbaarheid. De handheld zelf heeft een adviesprijs van 1.399 euro. Dat is niet mild, maar ook niet belachelijk hoog gezien de huidige prijzen. Helaas kan je hem hier alleen kopen in een bundel van 2.599 euro. Die bundel bevat naast de Ally zelf nog twee cases, een oplader en de ROG XREAL R1-bril. Alles zit bovendien verpakt in een stevig koffertje. ASUS geeft wel aan dat ze proberen om de ROG XBOX Ally X20 hier ook los te verkopen. Wie daarop niet wil wachten, kan een uitstapje naar Duitsland plannen, want daar is hij wel los te koop.

Ten opzichte van de ROG XBOX Ally X van 999 euro krijg je hier de nodige extra's die de meerprijs wel verantwoorden. De grootste verbetering is zonder twijfel het OLED-scherm met 120Hz refresh rate. Ook de koeling, joysticks en D-Pad zijn verbeterd. De ROG XBOX Ally X20 heeft verder een transparant ontwerp dat meteen opvalt. De prestaties zijn daarentegen hetzelfde, omdat de Ally X20 dezelfde chipset gebruikt als de Ally X.

• Prijs-kwaliteit score: 3,5/5

ASUS ROG XBOX Ally X20 review: specs

ASUS ROG XBOX Ally X20 review: design

• Ietsje zwaarder dan de XBOX Ally X, maar alsnog comfortabel
• Vernieuwde joysticks en D-Pad zijn geweldig
• OLED-scherm van goede kwaliteit

Het ontwerp van de ASUS ROG XBOX Ally X20 maakt duidelijk dat dit een speciale editie is. De behuizing is deels transparant en geeft je een kijkje in de binnenkant van het toestel. Ook zijn er zowel aan de binnen- als buitenkant enkele gouden accenten aangebracht.

Verder zijn er nog enkele aanpassingen die je niet meteen ziet, maar wel zal merken. Mijn persoonlijke favoriet is de draaibare D-Pad. Standaard kan je hem in acht richtingen bewegen, maar als je hem optilt en 90 graden draait, beweegt hij in vier richtingen. Dit is geweldig voor liefhebbers van retro- en indiegames waarin je niet diagonaal kan bewegen. Daarnaast zijn er nu verbeterde triggers achteraan en TMF-joysticks waardoor de kans op stickdrift vrijwel onbestaande is.

Aan de rest van het design is bijna niets veranderd. De knoppen zitten allemaal op dezelfde plaatsen, er zijn twee USB-C-poorten (1x USB 3.2 en 1x USB 4) bovenaan en achteraan zitten twee knoppen die je kan toewijzen aan zelf ingestelde macro's. Beide USB-C-poorten werken ook als DisplayPort. Inloggen gaat wederom snel met de vingerafdrukscanner in de aan/uitknop.

Het scherm is de upgrade waar ik al langer op hoopte. Het lcd-scherm is vervangen door een OLED-scherm en behoudt dezelfde refresh rate van 120Hz. De 1080p-resolutie is ook hetzelfde en het formaat is ietsje groter (7,4 inch ten opzichte van 7 inch). Dat OLED-scherm is bovendien helderder dan het oude lcd-scherm en heeft een piekhelderheid van 600 nits bij SDR-content en 1.400 nits bij HDR-content. Dat is niet genoeg om op een zonnige dag te gamen in een parkje, maar een raam moet je alleszins niet meer vermijden nu. De kleurenweergave en zwartwaarden zijn beide uitstekend. Ondersteuning voor VRR en Dolby Vision is ook aanwezig.

• Design score: 5/5

ASUS ROG XBOX Ally X20 review: prestaties

• AMD Ryzen Z2 Al Extreme-chip presteert nog steeds goed
• Verbeterde koeling zorgt voor stabielere prestaties
• Je kan niet elke AAA-game vlot spelen

Een deel van de specificaties van de ASUS ROG XBOX Ally X20 komt je wellicht bekend voor. Aan de chip, RAM en opslag zijn namelijk niets veranderd ten opzichte van de XBOX Ally X. In de gaming handheld zit een AMD Ryzen Z2 AI Extreme met 24GB RAM en 1TB interne opslag.

De gameprestaties zijn daardoor grotendeels vergelijkbaar. Ik schrijf hier bewust grotendeels, want wat wel grondig herzien is, is het koelsysteem. De korte uitleg is dat ASUS het hele koelsysteem herontworpen heeft om efficiënter te werken. Dat zorgt niet voor krachtigere prestaties, maar wel voor stabielere prestaties.

Je zit hier wel weer "opgescheept" met Windows 11, maar ASUS en Microsoft hebben er alles aan gedaan om je hier zo weinig mogelijk van te laten merken. De set-up blijft wat onhandig, omdat Windows 11 gemaakt is voor bediening met muis en toetsenbord. Die kan je trouwens wel gewoon aansluiten (met of zonder kabel). Zodra je al je games geïnstalleerd hebt, kan je verder in de XBOX Mode. Die is wél gemaakt voor bediening met een controller en bundelt wederom al je games, ook als ze bijvoorbeeld in Steam staan. De 4.563 achtergrondprocessen van Windows 11 worden ook beperkt in deze modus zodat games beter draaien.

Armoury Crate SE is ook weer van de partij en kan je opstarten met de knop linksboven. Je kan bijvoorbeeld een overlay inschakelen die de temperatuur, framerate en meer toont. In dit menu vind je ook de AI-upscaling en een knop om van resolutie te wisselen (720p, 900p, 1080p). Van resolutie wisselen gaat nog altijd niet helemaal vlekkeloos. Zo moest ik Hi-Fi Rush volledig heropstarten voor de game correct werd weergegeven en hele scherm vulde.

Dat de ASUS ROG XBOX Ally X20 niet krachtiger is, merkte ik vrij snel. Geen enkele game haalde een hogere maximale framerate dan op de XBOX Ally X. Clair Obscur: Expedition 33 haalde bijvoorbeeld nog steeds niet meer dan 45 fps in de Turbo-modus met de oplader aangesloten. Dankzij de verbeterde koeling bleef de framerate wel iets langer stabiel. Prestaties op laptopniveau (en al helemaal op desktopniveau) ga je nooit halen.

Hi-Fi Rush speelde wel uitstekend. In Performance Mode met hoge instellingen en FSR (de AI-upscaling) haalde ik stabiel 80 fps. Van throttling was geen sprake en die framerate bleef de hele sessie stabiel. Toen ik wisselde naar Turbo Mode (25W, batterijstroom) werd dit 100 à 110 fps. Hoewel ik nog steeds een regelrechte ramp ben met parries, ging het hier toch verrassend vlot.

Forza Horizon 5 ging ook vlotjes. Op Performance Mode haalde ik hier stabiel 50 à 60 fps en waren de laadtijden vrij kort. Voor een game als Forza is deze framerate ruim voldoende. Opnieuw heeft de verbeterde koeling zich bewezen, want na meer dan een uur bleef de framerate nog steeds stabiel. Als laatste heb ik nog wat Persona 5 gespeeld. Die game zette zichzelf meteen op hoge instellingen en in Performance Mode kon ik al meteen 120 fps halen.

• Prestaties score: 4/5

ASUS ROG XBOX Ally X20 review: batterij

• 80Whr-batterij, even groot als in de ROG XBOX Ally X
• Compatibele oplader van minimaal 68W vereist, bij voorkeur 100W
• Houdt het maximaal vier uur vol in Performance Mode

Ook aan de batterij is niets veranderd. ASUS raadt een oplader van 100W aan en het minimumvermogen is 68W. Met mijn 65W-oplader kwam ik erachter dat die 3W wel degelijk belangrijk zijn, want er kwam meteen een melding dat het vermogen te laag was. De batterij laadde daardoor ook niet op terwijl ik aan het gamen was.

Hoe lang je de ASUS ROG XBOX Ally X20 kan gebruiken, hangt af van je instellingen en van de game. Persona 5 in Turbo Mode kon ik ongeveer drie uur spelen op batterijstroom. Bij Forza 5 in Performance Mode was dit ook ongeveer drie uur en met Hi-Fi Rush hield de handheld het net geen vier uur vol. Op batterijvlak is er daarom ook niets verbeterd ten opzichte van de XBOX Ally X.

• Batterij score: 4,5/5

Moet je de ASUS ROG XBOX Ally X20 kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

De AOC AGON Pro AG326UZD2 is een monitor die nauwelijks compromissen sluit. Je krijgt een groot 31,5-inch QD-OLED-paneel met een 4K-resolutie, een verversingssnelheid van 240Hz en een extreem lage opgegeven responstijd van 0,03ms. Dat maakt hem op papier geschikt voor vrijwel ieder type game, van snelle competitieve shooters tot cinematische singleplayer-avonturen.

Het grote formaat blijkt in de praktijk minstens zo interessant voor productiviteit. Videobewerking in Vegas Pro 21, DaVinci Resolve en programma's uit de Adobe-suite voelt op dit scherm direct overzichtelijker. Er is genoeg ruimte voor een grote preview, een lange tijdlijn en verschillende vensters, zonder dat alles op elkaar gepropt staat.

Toch betaal je bijna 1.000 euro voor de AG326UZD2. Daarvoor mag je veel verwachten, zeker nu er steeds meer 4K OLED-monitoren verschijnen. De vraag is dan ook niet alleen of dit een goede gamingmonitor is, maar of hij veelzijdig genoeg is om die forse investering te rechtvaardigen.

AOC AGON Pro AG326UZD2 review: prijs en beschikbaarheid

• Beschikbaar bij de meeste retailers in Nederland en België
• Slechts één versie
• Adviesprijs van 999 euro

De AOC AGON Pro AG326UZD2 kost 999 euro en behoort daarmee duidelijk tot het hogere segment van de monitormarkt. Daarvoor krijg je een 31,5-inch QD-OLED-paneel met een 4K-resolutie, een refresh rate van 240Hz en ondersteuning voor Adaptive Sync en Nvidia G-Sync Compatible.

Ook de aansluitingen zijn uitgebreid. De monitor heeft DisplayPort 2.1, twee HDMI 2.1-poorten en USB-C met 65W Power Delivery. Dankzij de ingebouwde KVM-switch kun je bovendien dezelfde muis en hetzelfde toetsenbord gebruiken met bijvoorbeeld een desktop en werklaptop.

999 euro blijft een stevige prijs, maar binnen de categorie van 4K QD-OLED-monitoren met 240Hz is het bedrag niet buitensporig. Wie één scherm zoekt voor zowel high-end gaming als videobewerking, krijgt hier een veelzijdig totaalpakket voor terug.

• Prijs-kwaliteit score: 3,5/5

AOC AGON Pro AG326UZD2 review: specs

AOC AGON Pro AG326UZD2 review: design

• Groot maar relatief dun OLED-paneel
• Volledig verstelbare standaard
• Uitgebreide aansluitingen
• Handige uitklapbare koptelefoonhouder

De AG326UZD2 is met zijn formaat van 31,5 inch een behoorlijk groot scherm. Je moet voldoende diepte op je bureau hebben om hem op een prettige afstand te plaatsen. Wanneer je te dicht op een monitor van dit formaat zit, moet je veel met je hoofd en ogen bewegen om alles te kunnen overzien. Met voldoende afstand is het formaat juist een van zijn sterkste eigenschappen.

Aan de voorkant heeft AOC het ontwerp opvallend rustig gehouden. De schermranden zijn dun en leiden nauwelijks af. Alleen de onderste rand is wat dikker. Het scherm zelf is eveneens relatief dun, al is het middelste gedeelte aan de achterkant dikker doordat daar de aansluitingen en elektronica zijn weggewerkt.

De asymmetrische voet is inmiddels herkenbaar voor de AGON Pro-serie. Het ontwerp geeft de monitor wat extra karakter, maar neemt ook behoorlijk veel ruimte in beslag. De uitstekende poten kunnen in de weg zitten als je een compact bureau gebruikt of graag een toetsenbord dicht bij het scherm legt. De standaard voelt wel stevig aan en houdt het grote paneel goed op zijn plaats.

De verstelbaarheid is uitstekend. Je kunt de monitor 15 centimeter in hoogte verstellen, naar links en rechts draaien en behoorlijk ver kantelen. Het paneel kan zelfs volledig in portretstand worden gezet. Dat lijkt bij een 31,5-inch monitor enigszins overdreven, maar voor programmeurs, streamers of gebruikers die lange documenten bekijken, kan het alsnog nuttig zijn.

Ook aan kabelbeheer is gedacht. Achter op de voet zit een eenvoudige kabelclip waarmee je de belangrijkste kabels redelijk netjes kunt wegwerken. De opening is niet bijzonder groot, waardoor het krap wordt als je HDMI, DisplayPort, USB-C en verschillende USB-kabels tegelijk aansluit. Voor een normale opstelling werkt het systeem echter prima.

Aan de achterkant zit RGB-verlichting rond het bevestigingspunt van de standaard. De verlichting is aanpasbaar via het menu of AOC G-Menu, maar is niet krachtig genoeg om als volwaardige sfeerverlichting te dienen. Het effect is vooral decoratief. Wanneer de monitor dicht tegen een lichte muur staat, zie je een bescheiden gloed. Op grotere afstand verdwijnt die grotendeels.

Een veel praktischere toevoeging is de uitklapbare koptelefoonhouder aan de zijkant. Dat is een kleine functie, maar eentje die ik vaker op monitoren zou willen zien. Je hoeft geen losse standaard op je bureau te zetten en hebt je headset altijd binnen handbereik.

De aansluitingen zijn een groot pluspunt. De DisplayPort 2.1-aansluiting ondersteunt UHBR20 en kan de volledige 4K-resolutie op 240Hz doorgeven zonder afhankelijk te zijn van Display Stream Compression, mits je videokaart eveneens over de juiste aansluiting beschikt. Met oudere DisplayPort-versies kan de monitor nog steeds op zijn maximale resolutie en refresh rate werken, maar wordt mogelijk wel compressie toegepast.

Daarnaast zijn er twee volledige HDMI 2.1-aansluitingen. Daardoor kun je moderne consoles aansluiten en games in 4K met maximaal 120Hz spelen. De poorten zijn standaard mogelijk ingesteld op een compatibiliteitsmodus die de refresh rate beperkt tot 120Hz. Voor gebruik met een pc moet je in het menu controleren of de ingang daadwerkelijk op pc-modus staat.

USB-C ondersteunt beeld, data en maximaal 65W Power Delivery. Dat is genoeg om veel dunne laptops op te laden, al kunnen krachtige werkstations en gaminglaptops meer vermogen nodig hebben. In dat geval blijft de originele oplader noodzakelijk.

Met de ingebouwde KVM-switch kun je aangesloten usb-apparaten automatisch laten overschakelen tussen twee computers. Dat werkt bijvoorbeeld goed wanneer je overdag een laptop gebruikt en 's avonds terugschakelt naar je gaming-pc. Je hebt dan geen tweede toetsenbord of losse usb-switch nodig.

De twee ingebouwde 8W-speakers klinken beter dan de kleine speakers die in veel monitoren zitten. Ze kunnen behoorlijk luid en produceren zelfs een beetje laag. Het geluid is wel wat zwaar en mist helderheid. Voor meldingen, YouTube-video's en achtergrondmuziek voldoen ze prima, maar voor games en films blijft een goede headset, soundbar of set losse speakers een duidelijke verbetering.

De monitor wordt bediend met een joystick aan de achterkant. Het menu is functioneel, maar oogt wat ouderwets en klein op een modern 4K-scherm. De navigatie werkt meestal goed, al blijft de combinatie van joystick en aan-uitknop onhandig. Tijdens het aanpassen van instellingen is het mogelijk om de monitor per ongeluk uit te schakelen.

Gelukkig kun je veel instellingen ook aanpassen via AOC G-Menu in Windows. Dat werkt overzichtelijker, vooral wanneer je regelmatig wisselt tussen beeldmodi. In het menu vind je onder andere aparte instellingen voor sRGB en DCI-P3, Picture-in-Picture en verschillende gamingfuncties.

Omdat dit een OLED-monitor is, zijn er ook functies aanwezig die inbranding moeten tegengaan. De monitor kan automatisch een pixelrefresh uitvoeren wanneer hij stand-by staat en verschuift statische elementen op subtiele wijze. Ook zijn er beschermingsfuncties voor logo's en andere vaste onderdelen. Voor langdurig gebruik als werkmonitor is het verstandig om deze functies ingeschakeld te laten.

• Design score: 4/5

AOC AGON Pro AG326UZD2 review: prestaties en beeldkwaliteit

• Scherpe 4K-resolutie
• Vloeiende refresh rate van 240Hz
• Diepe zwartwaarden en uitstekende kleuren
• Verrassend goed voor creatieve werkzaamheden

De combinatie van 4K, 240Hz en QD-OLED klinkt bijna als een verlanglijstje dat per ongeluk in een specificatietabel is beland. In de praktijk werkt de combinatie precies zo goed als je verwacht, al moet de rest van je hardware krachtig genoeg zijn om het scherm bij te houden.

Ik testte de monitor met de HP OMEN 45L, voorzien van een AMD Ryzen 7 9800X3D, een Nvidia GeForce RTX 5080 en 32GB DDR5-geheugen. Dat is een computer die gebouwd is voor 4K-gaming en hoge framerates. Zelfs met deze hardware is het niet realistisch om iedere moderne game in 4K op de hoogste instellingen met 240 fps te spelen. Daar is de monitor echter niet minder bruikbaar door.

In Counter-Strike 2 komt de refresh rate volledig tot zijn recht. De game draait op deze pc ruim boven de 240 fps en bewegingen worden extreem scherp weergegeven. Snelle muisbewegingen voelen direct aan en spelers blijven beter zichtbaar wanneer je snel om een hoek draait. Het verschil met 144Hz is gemakkelijk waarneembaar. Vergeleken met 360Hz lever je op papier snelheid in, maar de combinatie van 240Hz, 4K en de vrijwel directe pixelrespons van OLED voelt in de praktijk bijzonder soepel.

Battlefield 6 draait eveneens uitstekend. Door het grotere scherm komen de omgevingen overtuigend over, terwijl de 4K-resolutie genoeg detail toont om spelers op grotere afstand te herkennen. Tijdens drukke gevechten merkte ik geen opvallende framedips of haperingen. Adaptive Sync en G-Sync Compatible helpen om kleine schommelingen in de framerate minder zichtbaar te maken.

Oudere games profiteren misschien nog wel meer van deze monitor. Ze zijn minder veeleisend, waardoor je gemakkelijker hoge framerates haalt, terwijl de 4K-resolutie oude textures en omgevingen scherper weergeeft dan je misschien gewend bent. Niet iedere oude game schaalt zijn interface even netjes, maar wanneer alles goed werkt, kunnen klassieke titels er verrassend modern uitzien.

De meerwaarde van QD-OLED wordt vooral zichtbaar in donkere scènes. Iedere pixel kan individueel worden uitgeschakeld, waardoor zwart daadwerkelijk zwart is. Er ontstaat geen grijze waas en er zijn geen lichte kringen rond heldere objecten op een donkere achtergrond. Nachtelijke omgevingen, donkere gangen en contrastrijke menu's ogen daardoor veel overtuigender dan op de meeste lcd-monitoren.

Kleuren zijn eveneens krachtig zonder automatisch overdreven te worden. Het paneel heeft een zeer groot kleurbereik en kan vrijwel de volledige DCI-P3-kleurruimte weergeven. Games met felle verlichting, kleurrijke effecten of grote open omgevingen spatten van het scherm. In HDR kunnen kleine lichtbronnen pieken tot ongeveer 1.000 nits, terwijl grotere lichte vlakken minder fel worden weergegeven.

Dat laatste is kenmerkend voor OLED. Een volledig wit scherm wordt niet zo helder als de kleine highlights die je in HDR-games en films ziet. De monitor blijft helder genoeg voor gebruik in een normale kamer, maar is niet ideaal wanneer er fel zonlicht rechtstreeks op het paneel valt.

De glanzende afwerking versterkt het contrast en geeft het beeld een bijna glasachtige helderheid. Het nadeel is dat ramen, lampen en andere lichtbronnen zichtbaar kunnen reflecteren. AOC gebruikt een vernieuwde antireflectielaag die beter omgaat met omgevingslicht dan eerdere QD-OLED-panelen, maar reflecties verdwijnen niet volledig. Plaats de monitor daarom bij voorkeur niet recht tegenover een raam.

Tekst wordt dankzij de hoge pixeldichtheid scherp weergegeven. Eerdere QD-OLED-monitoren konden rond letters een dunne groene of paarse rand tonen door de afwijkende subpixelindeling. Dat verschijnsel is technisch nog steeds aanwezig, maar valt op dit 4K-paneel nauwelijks op tijdens normaal gebruik. Alleen wanneer je heel dicht op het scherm zit of specifiek naar contrastrijke tekst zoekt, kun je het soms zien.

Wat mij vooral verraste, is hoe goed het scherm werkt voor videobewerking. Het 31,5-inch formaat is hiervoor bijna perfect. In Vegas Pro 21 kan ik de preview groot houden, terwijl er daarnaast genoeg ruimte overblijft voor de tijdlijn, effecten en mediabestanden. Je hoeft niet voortdurend vensters groter en kleiner te slepen om een bepaald onderdeel te kunnen bekijken.

Hetzelfde geldt voor DaVinci Resolve en de Adobe-suite. Programma's met veel verschillende werkvensters profiteren enorm van het extra oppervlak. De 4K-resolutie zorgt er bovendien voor dat tekst, pictogrammen en videobeelden scherp blijven. Wie veel met 4K-materiaal werkt, kan een video op een bruikbaar formaat bekijken zonder dat de rest van de interface direct uit beeld verdwijnt.

De brede kleurweergave maakt de monitor ook bruikbaar voor kleurcorrectie. Voor professioneel kleurkritisch werk blijft kalibratie verstandig, maar de weergave is vanuit de doos al behoorlijk nauwkeurig. Er zijn aparte sRGB- en DCI-P3-modi aanwezig, zodat kleuren niet automatisch buiten de bedoelde kleurruimte worden weergegeven.

OLED blijft wel een aandachtspunt wanneer je dagelijks urenlang dezelfde montage-interface gebruikt. Tijdlijnen, menubalken en andere statische onderdelen blijven soms lange tijd op dezelfde positie staan. AOC geeft drie jaar garantie, inclusief dekking tegen OLED-inbranding wanneer het voorgeschreven schermonderhoud wordt uitgevoerd. Toch is het verstandig om de automatische onderhoudsfuncties niet uit te schakelen.

De AG326UZD2 vraagt bovendien behoorlijk wat stroom wanneer je de helderheid hoog zet en HDR-content bekijkt. Dat is niet onverwacht voor een groot 4K OLED-scherm op 240Hz, maar hij is minder zuinig dan een doorsnee kantoor- of gamingmonitor. Wie het scherm dagelijks lange tijd gebruikt, zal dat mogelijk terugzien op de energierekening.

Voor consoles is de AG326UZD2 eveneens uitstekend geschikt. Zowel de PlayStation 5 als Xbox Series X kan via HDMI 2.1 gebruikmaken van 4K, 120Hz, HDR en variabele refresh rates. De consoles kunnen de volledige 240Hz niet benutten, maar profiteren wel van de snelle responstijd, sterke HDR-weergave en diepe zwartwaarden.

Het eindresultaat is een monitor die vrijwel overal goed in is. Competitieve gamers krijgen voldoende snelheid, singleplayer-games zien er fantastisch uit en creatieve programma's profiteren van het grote, scherpe paneel. Er bestaan snellere 500Hz-monitoren en bredere ultrawides, maar die zijn meestal veel specifieker gericht. De AG326UZD2 biedt een veel betere balans.

• Prestaties en beeldkwaliteit score: 4,5/5

Moet je de AOC AGON Pro AG326UZD2 kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

ASUS ROG Raikiri II Xbox Wireless Controller: review in een notendop

De ASUS ROG Raikiri II Xbox Wireless Controller werkt, zoals de naam ook suggereert, als een Xbox-controller, maar kan daarnaast -met je pc worden verbonden. Het is een erg prijzige controller, maar je krijgt wel veel terug voor je investering. De Raikiri II voelt comfortabel en premium aan in de hand, hij is enorm responsief, beschikt over uitstekende knoppen, joysticks en triggers en wordt geleverd met een handige harde case met een paar extra sticks en een oplaaddock.

Ten eerste is het de bouwkwaliteit (en het design) die hier een goede indruk achterlaat. Het voelt grotendeels gewoon als een meer premium Xbox-controller, met extra knoppen, RGB-verlichting en wat meer textuur.

Je kan hier echter ook genieten van enorm accurate prestaties dankzij de TMR-sensoren in de joysticks en triggers. Deze TMR-technologie zorgt ervoor dat je veel minder snel last zou moeten krijgen van het gevreesde 'stick drift'-effect en maakt deze bedieningsopties ook enorm precies. Je hoeft ook niet te vrezen voor slechte connectiviteit of hoge latency dankzij de meegeleverde 2,4GHz-dongle (plus usb-kabel voor bedrade verbinding) en 1.000Hz polling rate (voor pc). Ook verbinding maken via Bluetooth is hier een optie, maar dat moet wel echt je laatste keuze zijn.

Je kan via ASUS' Gear Link-software ook een heleboel functies naar wens aanpassen en in totaal vijf profielen creëren met verschillende instellingen voor bijvoorbeeld verschillende soorten games. Aan de ene kant is het fijn dat deze software gewoon via een webbrowser werkt en niet weer het downloaden van een extra app vereist, maar aan de andere kant betekent dit ook dat je de instellingen alleen op een pc kan aanpassen en niet op een Xbox. Je kan ook niet wisselen van profiel op een Xbox. Je moet dan tussendoor verbinding maken met een pc.

Over het algemeen is dit een enorm indrukwekkende controller, al is hij misschien toch iets aantrekkelijker voor pc-gamers dan voor Xbox-gamers. Toch werkt hij wel uitstekend op beide platformen en krijg je dus toch wel veel waar voor je geld.

ASUS ROG Raikiri II Xbox Wireless Controller review: prijs en beschikbaarheid

• Verkrijgbaar sinds begin 2026
• Adviesprijs van 269 euro
• Verschillende accessoires inbegrepen

De Raikiri II werd vorig jaar al aangekondigd, maar is hier in Nederland en België sinds het begin van dit jaar verkrijgbaar bij verschillende retailers.

De controller heeft een adviesprijs van 269 euro. Dat is erg prijzig, zelfs vergeleken met sommige andere premium controllers (al kan het ook zeker nog duurder). In de praktijk fluctueert de prijs een beetje en zit deze momenteel rond de 230 euro bij sommige retailers.

Het is dus duidelijk een premium controller. Voor die flinke investering krijg je echter wel indrukwekkende hardware, goede connectiviteit en een aantal handige accessoires. Zo krijg je bij de controller ook een harde opbergcase, een paar extra sticks, een USB-C-kabel, een oplaaddock en een USB-dongle die in de controller zelf kan worden weggestopt wanneer je hem niet gebruikt.

Je kan zeker goede pro-controllers voor veel minder geld vinden en het valt te betwijfelen of de Raikiri II echt zo veel beter is dat hij zijn prijs echt volledig kan verantwoorden, maar het is nu eenmaal wel een van de beste controllers die we ooit hebben getest. Als je een goede deal kan vinden, is het zeker een interessante pro-controller.

• Prijs-kwaliteit score: 4/5

ASUS ROG Raikiri II Xbox Wireless Controller review: specs

ASUS ROG Raikiri II Xbox Wireless Controller review: design en features

• Duurzame TMR-joysticks
• Geweldige dual-mode triggers
• Comfortabel design

Steeds meer (pro-)controllers (van externe partijen) hebben de ouderwetse joysticks met potentiometers inmiddels ingewisseld voor sticks met een andere technologie die veel minder snel voor stick drift moet zorgen. Eerst hoorden we vooral veel over 'Hall Effect'-joysticks, maar nu zien we ook steeds vaker 'TMR'-sticks voorbij komen.

De Raikiri II gebruikt dit soort TMR-sticks en die moeten weer net wat accurater zijn dan de Hall Effect-sticks, plus ze moeten minder stroom verbruiken. Het gebruik van deze technologie betekent hier dus een kleiner risico op stick drift, enorm accurate bediening en een niet te hoog stroomverbruik. Dat laatste zal ook deels bijdragen aan de indrukwekkende batterijduur tot 50 uur.

Waar je in de praktijk waarschijnlijk echter meer van zal merken, zijn de 'dual-mode' triggers. Dit zijn triggers die kunnen wisselen tussen een gebruikelijke trigger, die je vrij diep kan indrukken en een modus waarbij deze wordt omgezet naar een snelle klik, net als bij de andere knoppen. Er zit naast beide triggers een schakelaar om te wisselen tussen die twee modi. Dit is overigens anders dan simpelweg een andere afstand instellen voor de triggers, zoals -mogelijk is bij de Xbox Elite Wireless Controller Series 2. De schakelaar zet de traditionele trigger echt om in een soort muisklik. Dat maakt deze triggers dus ideaal voor shooters waarin snelle reacties een groot verschil kunnen maken, maar ook voor racegames waarin je precieze controle wil hebben over je snelheid.

Over precisie en snelheid gesproken, de controller biedt via zijn bedrade en 2,4GHz-verbindingsopties dus een 1.000Hz polling rate (in pc-modus) en een vrij minimale input latency (3,5 ms via de dongle en 2,3 ms via USB-C).

De ABXY-knoppen en de D-pad gebruiken ook 'clicky' microswitches. Dat is misschien even wennen als je van een standaard controller overschakelt, maar persoonlijk vind ik het veel fijner dankzij de extra feedback. Het voelt alsof je ze veel sneller kan indrukken.

Verder vind je voorop ook nog alle andere knoppen die je op een Xbox-controller kan verwachten: een Share-knop, een Xbox-knop en de View- en Menu-knoppen. Die laatste twee worden ook nog vergezeld door dezelfde Commandocentrum- en Bibliotheek-knoppen die je ook op de ASUS ROG Xbox Ally X terugvindt. Dat maakt dit dus ook zeker een geschikte (maar erg prijzige) controller om te gebruiken als je je Xbox Ally X op een tv wil aansluiten. Qua design lijkt het allemaal enorm veel op een gewone Xbox-controller, maar dan met een vleugje ASUS ROG-stijl, een iets meer premium gevoel in de hand (met onder andere wat meer textuur) en dus wat extra knoppen.

Ook achterop krijg je nog wat extra knoppen. Er is een speciale Pair-knop voor Bluetooth-verbindingen, een schakelaar voor de drie connectiviteitsopties, een schakelaar om mee te wisselen tussen Xbox- en pc-modus en vier programmeerbare knoppen die bij mij heel comfortabel onder mijn middel- en ringvingers zaten bij normaal gebruik. Ook die programmeerbare knoppen gebruiken clicky microswitches. Je kan deze knoppen instellen voor wat je maar wil en er daardoor voor zorgen dat je bijvoorbeeld nooit je duimen van de sticks hoeft te halen.

Eén van de ROG-designelementen die je hier ook terugvindt, is RGB-verlichting. Het blijft echter redelijk subtiel. Er zitten aan de zijkanten van de grips dunne lichtstrips en het ROG-logo wordt verlicht. De verlichting kan je via de software natuurlijk ook helemaal naar wens instellen.

• Design en features score: 5/5

ASUS ROG Raikiri II Xbox Wireless Controller review: prestaties

• Supersnelle responstijden
• Helemaal naar wens in te stellen
• Je kan profielen niet aanpassen op Xbox en zelfs niet van profiel wisselen

Die 1.000Hz polling rate en lage getallen voor de input latency die ASUS promoot bij zijn Raikiri II suggereerden natuurlijk al meteen dat de controller snel zou moeten reageren wanneer je op een knop drukt. Dit maakt de Raikiri II ook wel echt waar in de praktijk. Zelf bij het spelen van wat meer chaotische shooters merkte ik geen vertragingen. Dat gold voor zowel de bedrade verbinding als de verbinding met de 2,4GHz-dongle.

De polling rate en lage input latency zijn echter niet de enige elementen die hier voor mooi snelle prestaties zorgen. Hoewel het misschien stom klinkt als je nog nooit dit soort clicky microswitches hebt gebruikt op een controller, zorgen deze knoppen ervoor dat je echt sneller kan reageren. Dat merk ik persoonlijk al goed bij de ABXY-knoppen en D-pad, maar het is overduidelijk wanneer je die dual-mode triggers in de klikmodus gebruikt. Dit kan niet alleen voor snellere reacties zorgen in shooters, maar ook bij games waarin een parry-systeem een belangrijk onderdeel is, zoals in Clair Obscur: Expedition 33.

Ironisch genoeg heb ik deze "Xbox-controller" ook deels gebruikt bij het spelen van de pc-versie van de PlayStation-game Death Stranding 2: On the Beach. Dit is dan weer het soort game waarbij ik een beetje de sterktepunten van first-party controllers mis. De rumble werkt hier uitstekend, en de sterkte is ook aan te passen, maar het kan niet op tegen de enorm precieze haptic feedback van de DualSense-controller. Ook mis ik wel de extra rumble van de 'Impulse Triggers' van officiële Xbox-controllers (en de Xbox Ally X), maar ik kan me voorstellen dat dat misschien lastig te combineren is met de dual-mode triggers.

Wel krijg je hier veel meer aanpassingsmogelijkheden dan bij een standaard PlayStation- of Xbox-controller en zelfs de first-party pro-controllers. Via de ASUS Gear Link-software (die je opent via een browser op je pc) kan je profielen samenstellen die helemaal geoptimaliseerd zijn voor bijvoorbeeld specifieke games of gamegenres. Je kan in totaal vijf verschillende profielen opslaan. Hierbij kan je de responsiviteit van bijvoorbeeld de sticks en triggers helemaal naar wens aanpassen, maar krijg je ook precieze controle over de deadzones van de sticks en de curve voor hoe snel ze reageren naarmate je ze verder beweegt.

Ik vind het persoonlijk erg fijn dat ik geen losse app hoef te downloaden om instellingen en profielen aan te passen, maar ik speel dan tegenwoordig ook voornamelijk op pc. Als je de Raikiri II, met 'Xbox Wireless Controller' in de officiële productnaam, voornamelijk op je Xbox wil gebruiken, dan zou een app voor die console toch wel erg fijn zijn. Er is namelijk geen manier om op je Xbox van profiel te wisselen of snel instellingen aan te passen. Daarvoor moet je de controller tussendoor met een pc verbinden. Helaas kan je ook geen knop programmeren om te wisselen tussen profielen. Dan zou je in ieder geval minder vaak je pc nodig moeten hebben.

Over het algemeen ben ik echter wel heel erg onder de indruk van de prestaties van de ASUS ROG Raikiri II Xbox Wireless Controller. Het is de beste "pro-controller" die ik tot nu toe getest heb. Als je niet heel veel tussen verschillende gamegenres wisselt op je Xbox, of als je voornamelijk op pc speelt, dan is dit echt een geweldige controller.

• Prestaties score: 4,5/5

Moet je de ASUS ROG Raikiri II Xbox Wireless Controller kopen?

Koop hem als…

Koop hem niet als…

ASUS ROG Raikiri II Xbox Wireless Controller: alternatieven

Er is zelden zo'n verschil geweest tussen een multiplayer en een singleplayer in Call of Duty. Normaal is de singleplayer top en de multiplayer wat minder, of is de multiplayer fantastisch en de singleplayer iets minder... hier is de multiplayer top de singleplayer ronduit slecht.

Het verhaal speelt zich tien jaar na de gebeurtenissen van Black Ops 2 (2012) af. De game begint met de terugkeer van David Mason, die samen met zijn team afreist naar het fictieve land Avalon om de oorsprong te achterhalen van een mysterieuze uitzending. Die lijkt afkomstig van Raul Menendez, een terrorist die eigenlijk al jaren dood is.

In je eerste missie moet je het futuristische hoofdkantoor van The Guild binnendringen, een hightechbedrijf dat vermoedelijk achter de video zit. Meteen merk je dat er op veel vlakken bezuinigd is. De cutscenes ogen goedkoper dan we gewend zijn, met houterige animaties en kinderachtige dialogen die mijlenver verwijderd zijn van de filmische spionagesfeer waar Black Ops 6 vorig jaar nog indruk mee maakte.

Back to the future

Het tempo van de game is ook totaal niet logisch. In het begin word je overspoeld met veel te veel uitleg waardoor het verhaal snel vooruit wordt geduwd. Het is zo snel dat het soms lastig te volgen is.

Vroeg in het spel komt het team in aanraking met een hallucinerend rood gas, waardoor een groot deel van de missies zich afspeelt in een soort droomachtige waas. Er zitten zeker visueel indrukwekkende momenten tussen, zoals een gebroken herinnering aan Menendez’ compound in Nicaragua of een absurd verwrongen snelweg in Los Angeles (denk aan Inception meets Call of Duty), maar uiteindelijk komt het allemaal neer op het neermaaien van golven vijanden die letterlijk uit de Zombies-modus lijken te komen, gevolgd door eindbazen die veel te veel kogels kunnen incasseren.

Elke missie voelt aan als een raid uit een MMO zoals Destiny 2. Dit is precies het tegenovergestelde van de strakke, harde actie waar de vorige campaigns om bekend stonden. In de ‘echte wereld’ spelen zich nog een paar missies af in Avalon, met een semi-open-wereldstructuur die sterk doet denken aan de open combat-missies uit Modern Warfare 3 uit 2023 en die werden destijds al niet bepaald warm onthaald. Nu is het net zo slecht, of nog slechter.

De map, die oorspronkelijk is ontworpen voor Warzone, is veel te groot. Daardoor ben je voortdurend aan het sjokken van het ene doel naar het andere en lijkt elke missie zich veel te lang te duren.

Er zijn wel een paar speciale vaardigheden toegevoegd, zoals een supersprong of een grijphaak waarmee je sneller vaart kunt maken en een wingsuit kunt inzetten. Die maken het bewegen iets aangenamer, maar lossen eigenlijk een probleem op dat een Call of Duty-campaign helemaal niet zou mogen hebben.

Daarnaast past de setting van Avalon gewoon niet binnen het grotere 2035-plaatje. Dat merk je het duidelijkst wanneer je terechtkomt op een locatie die eerder al opdook als de Skyline-multiplayer map in Black Ops 6. Het is een appartement dat letterlijk op geen enkele manier verschilt van de versie uit die game die zich nota bene in 1991 afspeelde, meer dan veertig jaar eerder. Er is een extra kelder en daar houdt het op.

De enige omgeving die wél futuristisch aanvoelt, is een segment in de neonverlichte straten van Tokio. Daar speel je opeens met een totaal ander team, zonder enige uitleg overigens, terwijl je over daken springt via de nieuwe wall-jump beweging die Black Ops 7 introduceert. Het is zonder twijfel een van de hoogtepunten van de campaign, ondanks de plotselinge nieuwe personages. Jammer genoeg zijn er niet meer van dat soort strak ontworpen parkourmomenten in de rest van het spel.

Lijkt te veel op Warzone

Net als de setting van Avalon voelen ook heel veel van de gameplay mechanics in de co-op campaign alsof ze rechtstreeks uit Warzone zijn overgenomen. Overal vind je wapenkratten waarmee je jezelf kunt uitrusten, je wordt beschermd door harnasplaten die je kunt aanvullen en wapens hebben verschillende zeldzaamheidsniveaus die je kunt upgraden bij speciale stations. Zelfs de gebruikersinterface is praktisch identiek. Er zijn geen checkpoints om je voortgang op te slaan tijdens een missie en je kunt de game niet eens pauzeren als je even wil stoppen.

En toch is de campaign niet onvermakelijk, het is vooral chaotisch en dom, en ja, dat kan soms leuk zijn. Het spel is lang niet zo saai als het rommelige verhaal van de eerder genoemde Modern Warfare 3. Dat komt vooral doordat je samen kunt spelen. Met een of meer vrienden erbij wordt het hele gebeuren zó absurd dat het juist hilarisch wordt. Het voelt een beetje alsof je een hele slechte horrorfilm kijkt.

De dialogen en de verhaallijn zijn door de hele campaign heen nogal matig en dat leidt constant tot onbedoeld komische momenten. Denk aan een belachelijke droomscène waarin je het opneemt tegen een reusachtige versie van Harper, een speelbaar personage en bekend gezicht uit Black Ops 2, of het moment waarop de eindbaas een antitankraket vol in z’n gezicht krijgt, om vervolgens een paar seconden later gewoon weer op te duiken alsof er niets is gebeurd.

Na het afronden van de campaign word je losgelaten in Endgame, een modus die veel weg heeft van een extraction shooter en die verrassend leuk is om te spelen. Je dropt samen met talloze andere spelers in een met gas gevulde versie van Avalon, waar je allerlei mini-uitdagingen voltooit om je ‘Combat Rating’ te verhogen. Daarmee ontgrendel je perks die van alles doen: van extreem verhoogde vuursnelheid tot elektrische schokgolven die vijanden verlammen telkens als je herlaadt. Alles gebeurt onder tijdsdruk, en als je sterft voordat je een extractiepunt bereikt, verlies je al je voortgang. Het is daardoor enorm spannend en doet sterk denken aan een roguelike-shooter, op de best mogelijke manier.

De map is opgedeeld in meerdere moeilijkheidszones, en het voelt erg goed om je door elk gebied heen te werken. Het geheel eindigt in een pittige boss fight waarbij je moet samenwerken met andere spelers op de server, een leuke vorm van samenwerking en een geslaagde afsluiter.

Daarnaast level je je wapens en uitrusting razendsnel op voor gebruik in andere modi, en als je de eindbaas met meerdere personages verslaat, krijg je exclusieve skins als beloning. Dit motiveert echt om het vaker te spelen. Het hele concept is bovendien duidelijk gemaakt voor uitbreiding, en ik ben benieuwd welke nieuwe toevoegingen Endgame in de loop van het jaar nog krijgt.

De multiplayer is veel beter dan Black Ops 6

Op multiplayergebied doet Black Ops 7 het een stuk beter. De game bouwt voort op de ijzersterke basis die Black Ops 6 vorig jaar al neerzette. Dit is zonder twijfel een van de meest boeiende multiplayer-ervaringen tot nu toe.

De maps, vorig jaar nog een zwak punt, zijn dit keer stuk voor stuk fantastisch. Er zijn er bovendien ontzettend veel om onder de knie te krijgen. Vooral de maps die zich in Japan afspelen zijn adembenemend mooi, met oog voor detail en indrukwekkende belichting die zorgt voor een geweldige sfeer.

Mijn grootste kritiekpunt op Black Ops 6 waren juist de launch-maps, die toen nogal inspiratieloos aanvoelden. Er zaten een paar toffe locaties tussen, maar over het algemeen waren ze gewoon slecht ontworpen waardoor ik meerdere mappen constant wou skippen, en dat voelt niet goed.

Kleine maps zoals Blackheart, Homestead en Cortex spelen heerlijk vloeiend en hebben geen last van onhandige spawnpunten. Ze komen vooral goed tot hun recht in de chaotische nieuwe Overload-modus, waarin twee teams strijden om de controle over een soort bom die op specifieke locaties geplaatst moet worden om punten te scoren.

Ook de thema’s van de maps zijn fantastisch gevarieerd, met een paar opvallende concepten waarvan ik zou willen dat ze ook in de campaign waren uitgewerkt. Scar speelt zich bijvoorbeeld af in een afgelegen dorp in Alaska dat wordt aangevallen door robots, terwijl je in Colossus ronddwaalt in het verroeste wrak van een ooit luxueus resort dat fans zich misschien nog herinneren uit Black Ops 2, waar het destijds werd vernietigd.

De nieuwe wall jump voegt bovendien een extra dimensie toe aan je bewegingsvrijheid. In combinatie met het bestaande Omnimovement-systeem, waarmee je in elke richting kunt sprinten, kunnen behendige spelers nu ook verticale routes benutten door met een reeks lastige sprongen over vijanden heen te bewegen.

Het voelt fantastisch als je een vijand weet te verrassen alsof je Mirror's Edge speelt. De wall jump is beter dan de jet pack-era van Call of Duty, want het voegt flexibiliteit toe zonder dat het onoverzichtelijk wordt.

Ook Gear Overclocking uit Advanced Warfare is terug van weggeweest. Dat betekent dat je meest gebruikte uitrusting geüpgraded kan worden met nieuwe vaardigheden die de effectiviteit flink verhogen. Deze feature sluit mooi aan bij Weapon Prestige, waarmee je het level van een wapen kunt resetten in ruil voor speciale attachments en exclusieve camo’s. Het resultaat? In tegenstelling tot eerdere games raak je voorlopig niet uitgespeeld, en er valt genoeg te grinden.

De wapens zelf voelen stuk voor stuk heerlijk aan en zijn goed in balans. Assault rifles en SMG’s zijn zonder twijfel het meest veelzijdig en populair, maar ook sniper rifles en marksman rifles zijn top als ze maxed out zijn.

Dat blijft wel een dingetje, want als een fervent Call of Duty-fanaat die nog vaak oude games in de serie van Call of Duty 2 en Black Ops 2 speelt, is het wel frustrerend dat je jouw plezier moet verdienen. Snipers zijn niet vanaf het begin leuk om te gebruiken. Je moet flink grinden totdat je genoeg attachments bij elkaar hebt gesnoept om een sniper samen te stellen die er niet twee werkdagen over doet om in te scopen.

Shotguns, zoals de volautomatische Akita, domineren op korte afstand en als je graag hardcore speelt, dan ook op medium afstand. Het is heel cheesy, maar er is niets grappigers dan met een shotgun op Hardcore Nuketown rond te springen en mensen neer te knallen van een belachelijke afstand. Maakt het mensen boos? Ja. Boeit mij dat heel veel als ik plezier heb? Absoluut niet.

Met een lading nieuwe maps die eraan komen in Season One, én hopelijk de terugkeer van mijn favoriete Black Ops 2-wapen met de Ballista, lijkt dit een van de beste multiplayer-jaren in de geschiedenis van Call of Duty te worden. Heel grappig dat dit gecombineerd wordt met een van de meeste gehate campaigns aller tijden.

Zombies mogen natuurlijk niet ontbreken

Net als de multiplayer bouwt ook de Zombies-modus verder op alles wat al werkte in de versie van Black Ops 6. Bij de lancering is er één Round-Based map beschikbaar, en die is gigantisch. Je krijgt de beschikking over een upgradebare truck om je sneller over de map te verplaatsen. Er zitten volop verwijzingen in naar de legendarische TranZit-map uit Black Ops 2, inclusief een paar bekende locaties die met veel zorg zijn nagebouwd en naadloos in het geheel zijn verwerkt.

De modus zet ook het langlopende, en voor nieuwkomers bijna ondoordringbare, verhaal voort dat ooit begon met World at War. Ik kan me nog herinneren toen ik als 15 jarige uren naar YouTube-video's keek over de duizenden theorieën die er waren over het verhaal van zombies en ik durf te wedden dat niemand het ooit goed heeft gehad, want het gaat nergens meer over.

De nieuwe hoofdmissie zit opnieuw vol met verborgen stappen en geheime opdrachten. Voor doorgewinterde Zombies-fans is het smullen, maar wie geen zin heeft om obscure easter eggs achterna te jagen, kan terecht in de eenvoudige Survival-modus. Die is perfect om samen met vrienden gewoon even hersenloos hordes vijanden neer te maaien.

Daarbovenop krijg je ook nog Dead Ops Arcade 4, een leuke top-down challenge-modus waarin je door kleine arena’s rent met retro twin-stick-besturing. Het is absoluut geen diepe spelmodus, maar wel een leuke afwisseling en zeker het proberen waard voor een paar snelle potjes.

Met dat alles in het achterhoofd is het eigenlijk meteen duidelijk of Black Ops 7 iets voor jou is. Ben je vooral geïnteresseerd in multiplayer of Zombies? Dan ga je hier een geweldige tijd mee beleven: de maps zijn top, en de gameplay voelt bijzonder sterk en strak aan. De co-op campaign is helaas een heel ander verhaal: ondanks de sterke Endgame-modus is dat deel van de game een flinke misser.

Moet je Call of Duty: Black Ops 7 kopen?

Koop het als…

Koop het niet als…

Er zullen genoeg mensen zijn die vinden dat DICE met de nieuwste Battlefield-game in de langlopende serie iets te veel op safe speelt, maar het is één van de beste games uit de serie. Dat gezegd zijnde, de single-player kan je gewoon skippen, want die is redelijk saai en dient alleen maar als een simpele manier om je de mechanics te leren.

Nee, Battlefield 6 is niet de meest innovatieve game in de serie, want het is een beetje een Beste hits-versie van alle sterke games die hiervoor zijn uitgebracht, maar dat is op veel vlakken juist fantastisch en in een paar kleine gevallen iets minder goed.

Saaie multiplayer

Dit gebrek aan vernieuwing komt vooral naar voren in de single-player campagne, die zonder twijfel een van de minst memorabele is in jaren. De campagne doet zijn werk om je klaar te stomen voor online multiplayer door de besturing en basismechanics te introduceren, maar het is geen modus waar je na het bekijken van de aftiteling graag nog eens naar terugkeert.

Het verhaal speelt zich af in 2028, in een nabije toekomst waarin NAVO aan de rand van de afgrond staat. Een militaire macht, Pax Armata, neemt de rol over, gefinancierd door voormalige lidstaten van NAVO. De openingsmissie vindt plaats in Georgië, waar Dylan Murphy en zijn squad de opdracht krijgen om samen met de resterende troepen van de alliantie te evacueren terwijl Pax Armata oprukt.

Wat een vreedzame machtsoverdracht moest worden, escaleert al snel tot een oorlog wanneer de nieuwe militaire groep onverwacht aanvalt. Murphy’s team komt klem te zitten in een neergestorte helikopter, na een crash met een helikopter die sterk lijkt op de iconische Sikorsky UH‑60 Black Hawk. Murphy blijft als enige overlevende achter en wordt vervolgens toegewezen aan een nieuw team. Niet veel later vormt hij het middelpunt van de inspanningen van de alliantie om deze duistere macht neer te halen.

De negen missies brengen je naar uiteenlopende locaties over de hele wereld, en je speelt afwisselend met verschillende squadleden van Murphy’s team. Op een bepaald moment kruip je in de huid van Gecko, de sluipschutter van het team, en dat zorgt voor wat variatie, maar geen van de missies voelt echt vernieuwend of origineel aan.

Er zijn de verplichte stealth-stukken die zich natuurlijk midden in de nacht afspelen, een paar korte tankmissies en hier en daar wat meer open zones waarin je met snipers en een spotter vijandelijke teams uitschakelt. De meest boeiende levels zijn die in een door oorlog geteisterde New York. Denk aan een aanval op een rijtjeshuis die sterk doet denken aan de iconische Clean House-missie uit 2019’s Call of Duty: Modern Warfare, en een vermakelijke scène waarin je in een pantservoertuig een trein achtervolgt door verlaten metrotunnels.

Het verhaal dat alles aan elkaar bindt is prima en vooral functioneel, maar tot en met de laatste plottwist volledig voorspelbaar. De actie zelf blijft gelukkig wel leuk, al komt het nergens in de buurt van de bijna filmische single-player actie van oudere toppers als Battlefield 1 en Battlefield V. Een pluspunt zijn de extra uitdagingen en verborgen collectibles waarmee je unieke multiplayer-skins vrijspeelt. Dit is een leuk detail waardoor je misschien binnen enkele maanden toch weer de campaign induikt.

De visuals zijn er werkelijk waar verbluffend uit op de pc, hoewel de PS5-versie niet altijd de beste is. De grafische kwaliteit op de PS5 blijft zelfs achter op eerdere games, met blurry textures, een matige renderafstand en wazige artifacts rond objecten op de PlayStation 5, zelfs met de optionele high-res textures geïnstalleerd. Op het vlak van framerate scoort het spel tenminste beter: die blijft opvallend stabiel, zelfs wanneer de omgevingen volledig in puin worden geschoten tijdens de grote gevechten.

Multiplayer is echt top

Battlefield 6 doet het veel beter zodra je in de multiplayer springt. De actie van minuut tot minuut is een van de beste die de serie tot nu toe heeft gezien en vooral belangrijk: zonder spoor van de frustrerende problemen die Battlefield 2042 op dag één teisterden. Bij de lancering krijg je negen maps, waaronder de terugkeer van de populaire Operation Firestorm uit Battlefield 3.

De nieuwe maps zijn stuk voor stuk verfrissend sterk ontworpen. De uitgestrekte Liberation Peak en Mirak Valley, beide perfect geschikt voor Conquest, Breakthrough, en vooral Conquests paradepaardje Conquest Large vormen indrukwekkende slagvelden. Deze maps hebben vaak een grillig, oneven terrein waardoor je talloze natuurlijke schuilplekken hebt en juist daardoor hebben ze een uitstekende flow: korte, explosieve vuurgevechten wanneer je tegenstanders tegenkomt die zich tijdelijk schuilhouden, maar tegelijk genoeg cover om het evenwicht te bewaren tegen voertuigen zoals tanks en helikopters en natuurlijk snipers. Die afwisseling zorgt voor een uitzonderlijk sterk contrast en zorgt voor veel adempauzes maar ook pure actie. Het is niet zo'n walking simulator als de échte oude games uit de serie.

Die aanpak vormt een mooi contrast met het gigantische Operation Firestorm. Spelers die graag op lange afstand headshots aaneenrijgen, zullen zich hier meteen thuis voelen. En dan is er nog de nieuwe Escalation-achtige sensatie van de Escalation modus zelf: een intense spelvorm waarin het speelgebied stelselmatig krimpt terwijl teams objectives veroveren. Het resultaat is nagelbijtende chaos tot een laatste showdown die echt hard gaat.

Het typische urban warfare komt goed tot zijn recht in de kleinere maps van Gibraltar en New York die allebei bestaan uit een wirwar van smalle straatjes en een indrukwekkend aantal interieurs die je kan verkennen. Persoonlijk spelen deze mappen heerlijk zowel als je een typische AR gebruikt of als je, net zoals mij, een agressieve recon bent die met een SV98 met een Mini Flex 1.00x rondloopt om mensen point-blank in hun gezicht te knallen.

Toch leggen deze mappen ook het probleem bloot achter het element van het spel dat je gebouwen kapot kan maken. Het is niet duidelijk wat je wel of niet kunt vernietigen en dat kan af en toe tot frustrerende situaties leiden. De ene bakstenen muur op locatie A kan je bijvoorbeeld gemakkelijk slopen zodat je de vijand kan flanken terwijl je bij locatie B de hele artillerie-voorraad van de NAVO tegen een muur kan gooien zonder resultaat.

Het gebeurde wel een paar keer dat ik een fantastische flank had om tegengehouden te worden door een muur die maar niet kapot ging. Soms zat ik verscholen in een hoekje om mijn HP bij te vullen om vervolgens niet meer in een hoekje te zitten omdat de hele buitenmuur inmiddels was weggevaagd.

Buiten New York om hangt er over elke locatie een vlak, bruin kleurenschema dat het risico loopt om volledig in elkaar over te vloeien. Hoewel ze qua gameplay een stuk minder geslaagd waren, mis ik de opvallende maps uit Battlefield 2042. Nergens in Battlefield 6 vind je iets dat ook maar in de buurt komt van dat heldere, kleurrijke, high-tech Koreaanse stadsblok.

Kies je rol

De terugkeer van een échte klassensysteem is gelukkig een enorme stap vooruit ten opzichte van de vorige game, waar we het moesten doen met over-the-top helden die meer thuishoorden in een tekenfilm dan op het slagveld. Dit voelt meteen weer als klassiek Battlefield, en helpt enorm om die grootschalige oorlogsfantasie tot leven te brengen.

Je kiest opnieuw uit vier klassen: Assault, Engineer, Support en Recon. Ze zijn goed in balans en verschillen duidelijk van elkaar, met elk hun eigen uitrusting en vaardigheden. Vooral de Assault-klasse voelt weer lekker agressief en flexibel aan. Zo kun je bijvoorbeeld een draagbare ladder meenemen, ideaal om snel een gebouw op te klimmen voor een goede uitkijkplek of om vijanden van bovenaf te verrassen.

Een andere leuke twist: je kunt een derde wapen uitrusten in plaats van een gadget. Handig als je bijvoorbeeld een shotgun of marksman rifle bij de hand wilt hebben voor close of mid-range gevechten. Zeker op de grotere maps met veel binnenruimtes komt dat goed van pas.

De Engineer-klasse is duidelijk bedoeld voor spelers die graag met voertuigen aan de slag gaan. Je krijgt toegang tot handige tools om tanks en helikopters te repareren of juist sneller op te blazen. De Recon is dan weer perfect voor wie graag stilletjes vanop afstand vijanden uitschakelt met een sniper, of als je zoals mij gewoon agressief wilt snipen van veel te korte afstanden. Op dat gebied voelt Battlefield 6 als een fantastische rivaal van Black Ops 7 met een sniping-feeling die een mooie balans raakt van een meer arcade-achtige ervaring zoals de Call of Duty-serie en de 'zwaardere', iets realistischere versie van de gebruikelijke Battlefield-games.

Er is helaas geen specifieke Medic-class dit jaar en in plaats daarvan zit alles onder Support en dat is erg jammer. Sommige Support-spelers lijken liever munitie uit te delen dan teamgenoten te reanimeren. Geen ramp, maar het maakt het systeem net iets minder strak dan het zou kunnen zijn.

Battlefield 6 komt ook met een vernieuwde versie van de Battlefield Portal, een set creatieve tools waarmee de community eigen maps en modi kan bouwen. Dit is alleen beschikbaar op pc, maar het is wel superkrachtig. Het voelt in principe alsof je toegang krijgt tot een hele game engine. Voor wie bereid is om zich erin te verdiepen, zijn de mogelijkheden bijna eindeloos. Alles wat de community maakt, kan in principe door iedereen gespeeld worden, en er duiken nu al toffe creaties op: van een remake van de iconische Shipment-map uit Call of Duty tot een heuse Counter-Strike-achtige spelmodus.

Jammer genoeg laat het browsen door die Portal-creaties nog te wensen over. De home screen UI lijkt wat op een videostreamingdienst, met rijen rechthoekige vakjes die veel schermruimte onbenut laten. Daardoor moet je soms flink graven om te vinden wat je zoekt.

Hoe speelt het op pc?

Ik heb Battlefield 6 gespeeld op twee totaal verschillende pc’s, puur om te kijken hoe groot het verschil in ervaring zou zijn. Aan de ene kant stond mijn trouwe, inmiddels wat verouderde desktop: een RTX 2060, Ryzen 5-processor, 64 GB DDR4-geheugen en een ouder moederbord. Aan de andere kant: een gloednieuwe HP OMEN 45L met een RTX 5080, Ultra 9 CPU en 32 GB DDR5 RAM. Het contrast tussen die twee kon haast niet groter, en toch…

Tot mijn verbazing draaide Battlefield 6 ook op mijn oudere systeem fantastisch. DICE had vooraf aangekondigd dat ze de game hadden geoptimaliseerd voor zowat elke configuratie, en dat blijkt geen loze belofte. Op 1080p met medium instellingen liep het spel over het algemeen echt soepel. Natuurlijk, bij grote explosies of complete gebouwen die in elkaar storten, kreeg mijn pc het soms wel zwaar. Je hoort de fans loeien als een opstijgend vliegtuig zodra je een kamer binnenstormt, drie vijanden neer maait, en er op hetzelfde moment een helikopter omlaag komt terwijl een tank dat wrak nog eens afmaakt… er gebeurt ontzettend veel, constant. Maar zelfs dan bleef het verrassend speelbaar.

In een minder geoptimaliseerde game was mijn setup waarschijnlijk gecrasht of vastgelopen. Hier niet. Het is indrukwekkend om te zien hoe DICE erin slaagt om zelfs op medium settings nog een waanzinnig mooie game neer te zetten. De grafische stijl is strak, duidelijk en cinematografisch, en de slimme optimalisaties zorgen ervoor dat je niets essentieels mist, zelfs niet zonder ray tracing of ultra textures.

Op de HP OMEN 45L, met die brute RTX 5080, was het natuurlijk een ander verhaal. Daar draaide alles op ultra, met vloeiende prestaties en beeldkwaliteit waar je letterlijk kippenvel van krijgt. Alsof je zó de set van Black Hawk Down op rent. En dan begrijp je waarom mensen het steeds hebben over die typische Battlefield-moments. Online zie je filmpjes van spelers die de game voor het eerst ervaren en gewoon vergeten dat ze een spel aan het spelen zijn.

Wat het allemaal extra knap maakt: de framerate blijft stabiel, ongeacht hoe chaotisch het wordt. Gebouwen die instorten, voertuigen die ontploffen, artillerie die inslaat: het spel houdt zich kranig. En dat zorgt ervoor dat Battlefield 6 niet alleen goed speelt, maar je ook volledig onderdompelt in zijn wereld.

Moet je Battlefield 6 kopen?

Koop het als...

Koop het niet als...

De Sony INZONE H9 II is een pure gamingheadset in de beste én meest letterlijke zin van het woord. Alles aan dit ding schreeuwt “esports”: het geluid is getuned om vijanden hoorbaar in de ruimte te plaatsen, de noise-cancelling haalt net genoeg ruis weg om je focus te houden, en het comfort is van een niveau dat ik eerlijk gezegd niet gewend ben in de gamingwereld. Dit is de eerste headset waarbij ik na tien uur spelen eerder moe werd dan mijn hoofd.

Die focus heeft wel duidelijke grenzen. Voor muziek, films of story-games waar soundtracks het halve verhaal vertellen, vind ik de H9 II eerder “handig” dan indrukwekkend. De klank is wat donker en utilitair: perfect om voetstappen en reload-sounds te isoleren, minder ideaal om een nieuw album of een bombastische soundtrack echt te beleven. Het is niet slecht, het is vooral heel erg handig.

Persoonlijk merkte ik dat heel sterk in Counter-Strike 2 en VALORANT. In CS2 kon ik in een spectatormoment (vroeg dood, dus dan maar backseat-gamen) heel duidelijk horen waar de tegenstanders zaten, terwijl mijn teamgenoot met een ogenschijnlijk goedkopere headset consequent de verkeerde kant op keek. Ik heb in het verleden genoeg situaties gehad waarin juist mijn headset de zwakke schakel was. Hier merkte ik pas echt hoe groot het verschil in positional audio kan zijn.

Sony INZONE H9 II review: prijs en beschikbaarheid

• Adviesprijs rond de 349 euro
• Verkrijgbaar voor pc, PlayStation en andere platforms via dongle, Bluetooth en 3,5mm
• Duidelijk gepositioneerd als premium esports-headset

De Sony INZONE H9 II is geen impulsaankoop want met zijn adviesprijs van 349 euro begeeft hij zich in de absolute topklasse van gamingheadsets. Voor dat geld krijg je wel veel: wireless via 2,4GHz-dongle, Bluetooth 5.3 (met LE Audio), 3,5mm-poort, ANC, spatial audio en een goede microfoon. De vraag is meer of dit de headset is voor jou.

In mijn gebruik voelde de prijs tot een zekere hoogte gerechtvaardigd, vooral als je jezelf herkent als competitieve FPS-speler en een headset zoekt die je zowel thuis als op LAN-events of in een kantooromgeving kan gebruiken. De combinatie van comfort, ANC en goede, precieze audio is veel waard. Als je vooral singleplayer-games speelt, veel films kijkt of een headset zoekt die ook je dagelijkse koptelefoon vervangt, wordt het lastiger. Dan kom je al heel snel uit bij Sony’s WH-1000XM6, die voor hetzelfde geld simpelweg veelzijdiger klinkt. De INZONE H9 II heeft zelfs dezelfde drivers, maar een compleet ander audioprofiel.

Dat maakt de prijs-kwaliteitverhouding een moeilijk dingetje: objectief kun je voor 200 tot 250 euro prima headsets vinden die “goed genoeg” zijn voor vrijwel iedereen. Maar in de niche waarvoor hij is gebouwd, doet de H9 II een paar dingen zó veel beter dat ik hem ondanks de prijs nog steeds serieus kan aanraden.

• Prijs-kwaliteit score: 4/5

Sony INZONE H9 II review: design

• Strak, subtiel design voor een gaming headset
• Lichte constructie
• Fantastisch draagcomfort

De Sony INZONE H9 II voelt als een headset die bewust níét wilde lijken op de typische RGB gamingheadset waar er ongeveer duizend van zijn op de markt. De Sony INZONE H9 II oogt juist strak, bijna professioneel: grote zwarte oorschelpen met witte accenten van de INZONE-logo's die duidelijk aanwezig zijn, maar net subtiel genoeg om door te kunnen gaan als serieuze werkheadset op je thuiskantoor. Mijn vriendin noemde het een soort “pilotenheadset” en eerlijk gezegd, dat klopt ook wel een beetje: breed, functioneel en duidelijk gebouwd om lang te dragen.

Het meest opvallende is de headband. In plaats van een dikke, massieve beugel kiest Sony voor een minimalistische constructie: een dunne, stijve ijzeren kabel aan de bovenkant met daaronder een flexibele, kunstleren band die daadwerkelijk op je hoofd rust. Het geheel oogt (en voelt) vrij licht en luchtig. Niet iedereen zal het even mooi vinden, maar dit is dan ook geen headset voor de audio-liefhebbers.

De verstelling van de headband gebeurt via een slider-lock systeem aan beide zijkanten. Je drukt een knop in, schuift de band op lengte, en laat weer los. Het werkt prima, maar in de praktijk is het wat onhandig als je tijdens het dragen wilt bijstellen. Het goede nieuws is dat je dit eigenlijk maar één keer doet.

De oorschelpen zijn waar de H9 II echt punten scoort. Qua comfort scoort deze headset grote punten, want hij zit absoluut heerlijk. De oorschelpen zijn ruim, diep en de padding is een zachte foam die je oren niet platdrukt. Dankzij dit materiaal wordt de headset ook niet zo oncomfortabel warm als sommige echte noise-cancelling headsets, hoewel de noise-cancelling nog steeds erg goed is. De pads zijn daarnaast vervangbaar.

Qua bediening is alles logisch verdeeld over de twee oorschelpen. Aan de rechterkant zitten onder andere de power-knop, game/chat-balans en Bluetooth-knop; links vind je het volumewiel, ANC/ambient-knop, USB-C-poort en 3,5mm-jack. De microfoon is afneembaar en klikt stevig in de linker oorschelp. Er zit een duidelijke mute-knop aan de bovenkant van de oorschelp met een textuurtje zodat je die goed kan vinden en er zit een LED-indicator op de microfoon zelf.

• Design score: 4,5/5

Sony INZONE H9 II review: prestaties

• Zeer precieze audio
• Noise-cancelling en microfoon zijn verrassend goed
• Multi-point connectiviteit werkt fantastisch

De setup van de Sony INZONE H9 II is extreem eenvoudig: je pakt hem uit, plugt de 2,4GHz-dongle in je pc of console, zet hem aan en alles werkt. Via de Sound Connect-app (mobiel) of INZONE-software op pc kun je vervolgens EQ-presets en de verschillende ANC-profielen aanpassen.

Waar de H9 II voor mij echt tot leven kwam, was in Counter-Strike 2 en VALORANT. In CS2, waar Valve zelf al enorm veel aandacht aan soundplacement heeft besteed, voelt de H9 II bijna als een verlengstuk van de engine. In een ronde waarin ik vroeg was uitgeschakeld, ben ik mijn eigen regels gebroken en begon ik met backseat-coaching: ik kon exact horen waar een vijand liep, terwijl mijn teamgenoot met zichtbaar op het geluid gokte en telkens net verkeerd keek. Een paar subtiele callouts verder wonnen we de ronde, en ik was eerlijk gezegd verbaasd hoe groot het verschil in positional audio in de praktijk kan zijn.

De klank zelf zou ik niet “magisch” noemen, eerder extreem functioneel. Voor esports is dat precies wat je wilt: geen overdreven bas, geen schelle highs. Geluid voelt soms wat donker en ingetogen, maar daardoor raak je minder snel moe tijdens lange gamesessies. Voor cinematische singleplayer-games en films is dat minder ideaal: soundtracks komen minder binnen en die mooie details verdwijnen iets meer naar de achtergrond, en het geheel mist de “wow”-factor die je bijvoorbeeld wel krijgt bij een WH-1000XM6 of een goede hifi-koptelefoon zoals de Bowers & Wilkins Px8 S2. Het is echt niet verkeerd, maar als ik keuze heb, pak ik voor een nieuwe serie of album liever een andere headset.

De noise-cancelling is daarentegen verrassend sterk, zeker voor iets dat officieel als gamingheadset wordt verkocht. Thuis hoor ik straatgeluid, toetsenbordgeklak en achtergrondrumoer een stuk minder. Op kantoor worden typische kantoorgeluiden meer naar de achtergrond geplaatst. In het OV blijven de harde klanken nog steeds merkbaar, maar niet meer zo intens als zonder. De foam-padding haalt het fysiek niet bij de nepleren afsluiting van de WH-1000XM6 (die overigens dezelfde drivers heeft als de INZONE H9 II), maar voor esports-scenario’s zoals LAN’s, drukke esport-hubs, thuis met huisgenoten, is dit echt een klasse hoger dan de meeste gamingheadsets die ik heb geprobeerd.

Wat de H9 II voor mij ook echt bijzonder maakt, is de multi-connectiviteit. Je kunt de headset tegelijk verbinden met de dongle op je pc of console én met je telefoon via Bluetooth. In de praktijk betekende dat voor mij: Counter-Strike 2 spelen op pc, terwijl ik via mijn telefoon een podcast of playlist draai. Het mooie: bij het opnemen van clips via bijvoorbeeld Nvidia Shadowplay komt die telefoon-audio níet op de opname terecht. Voor iemand die graag highlights knipt en plakt is dat heerlijk. Ik kan gewoon mijn eigen nummers afspelen zonder dat ik achteraf de muziek moet vervangen of problemen met copyright krijg. Ook voor mensen met een minder krachtige pc is dit fijn: je belast je systeem niet met extra audio-apps.

De batterijduur is in de praktijk “gewoon goed”. Sony claimt zo’n 30 uur met ANC, en bij gemengd gebruik (dongle + Bluetooth, ANC aan/uit, veel gaming, muziek hier en daar) kwam ik makkelijk een paar dagen door. Er zijn headsets die op papier langer meegaan, maar door de snellaadfunctie (vijf minuten laden voor een paar uur gebruik) heb ik nooit in een potje moeten stoppen omdat de batterij leeg was. Ergens wou ik dat Sony hetzelfde systeem gebruikt als sommige andere gaming headsets met een verwisselbare batterij, maar aangezien je deze wellicht meeneemt naar LAN's en toernooien, is dat natuurlijk niet ideaal. De microfoon is tenslotte verrassend goed: in Discord en games klonk ik erg helder en mijn teamgenoten hoorden geen rare artefacten. Het is geen studiomicrofoon, maar het is een goede mic en een flinke stap vooruit ten opzichte van de ingebouwde mics van andere headsets.

• Prestaties score: 4,5/5

Moet je de Sony INZONE H9 II kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Sony INZONE H9 II: alternatieven

Hyrule Warriors: Age of Imprisonment is het derde spel in deze de serie dat meer context geeft bij The Legend of Zelda: Tears of the Kingdom, net zoals Hyrule Warriors: Age of Calamity dat deed bij The Legend of Zelda: Breath of the Wild. Dit is geen grote open wereld waar je op ontdekking gaat, maar een rechtlijnige hack 'n slash game waarbij je op een kaart missies selecteert en daarna in een afgebakend gebied vecht tegen verschillende vijanden.

Hoewel Hyrule Warriors: Age of Imprisonment er visueel hetzelfde uitziet als zijn voorganger, is deze game exclusief voor de Nintendo Switch 2. Je zit daardoor niet langer met een frame rate van 30 fps (in het beste geval), maar met een redelijk stabiele frame rate van 60 fps, wat de hele game-ervaring stukken aangenamer maakt.

Ook tijdens gevechten merk je dat Age of Imprisonment samenhangt met Tears of the Kingdom. Bepaalde mechanics, zoals de Zonai-werktuigen en Hechtaanvallen met monsteronderdelen, zijn slim verwerkt in deze game en voegen meer veelzijdigheid toe. Combineer dit met Synchroonaanvallen waarbij twee personages samenwerken en je krijgt gevechten die niet snel vervelen. Ik had zo'n 30 uur nodig om de main story van de game te voltooien en daarna nog een kleine 10 uur voor de post-game content. Zodra alle missies voltooid zijn, is er niets meer om te doen... behalve alles opnieuw spelen met een hogere moeilijkheidsgraad.

Tijdreizen met Zelda

Hyrule Warriors: Age of Imprisonment vertelt een verhaal dat je eigenlijk al kent als je Tears of the Kingdom hebt gespeeld. Aan het begin van Tears of the Kingdom reist Zelda naar het verleden met haar lichtkrachten, terwijl Link achterblijft in Hyrule. In Age of Imprisonment bekijk je alles vanuit het perspectief van Zelda, die zich nu in het verre verleden bevindt, tijdens de begindagen van Hyrule met koning Rauru, een van de twee overblijvende Zonaï.

In Tears of the Kingdom moest je voor een van de hoofdmissies op zoek naar verschillende tranen en elke traan bevatte een fragment van Zelda's herinneringen in het oude Hyrule. Nu speel je door deze herinnering en beleef je de Imprisoning War vanop de eerste rij. Het verhaal zelf heeft niet echt onverwachte wendingen en (spoiler alert) ook hier eindigt de game met een nederlaag tegen Ganondorf, waarna Rauru zijn krachten gebruikt om de demonenkoning voor duizenden jaren op te sluiten.

Het enige nieuwe onderdeel van het verhaal zijn Calamo, een rondreizende Korok, en de mysterieuze Zonoïde die later in het verhaal de Zonoïderidder wordt en verdacht veel lijkt op Link. Hoewel de Zonoïde net zoals Link niet praat en gewoon wat mechanische grommende geluiden maakt, is de dynamiek van dit duo geweldig en voel je hun vriendschap hechter worden naarmate het verhaal vordert. Waarom dit duo niet voorkwam in de herinneringen van Zelda die je zag tijdens Tears of the Kingdom wordt aan het einde duidelijk gemaakt.

Snelle gevechten met voldoende variatie

Zoals verwacht, zijn de gevechten in Hyrule Warriors: Age of Imprisonment erg snel en niet onnodig complex. Aan het begin van een missie kies je welke personages je mee wil nemen. Dit zijn altijd twee tot vier personages. Bij sommige missies moet je bepaalde personages gebruiken, terwijl andere dan weer niet beschikbaar zijn. Wanneer je een missie voor de tweede keer speelt, kan je gewoonlijk wel uit alle personages kiezen. Naarmate je verdergaat in het spel komen er ook meer personages beschikbaar (19 in totaal).

Missies zijn heel eenvoudig en het hele puzzelgedeelte is hier niet aanwezig. Een gele stip op de kaart duidt aan waar het volgende monster is dat je moet verslaan en het meest strategische dat je moet doen, is verschillende personages naar verschillende monsters sturen. Met één druk op de pijltjesknoppen wissel je tussen personages en deze wissels verlopen erg soepel zonder enige vertraging.

De game draait daarnaast vrij stabiel bij 60 fps, wat een grote vooruitgang is tegenover de vorige Hyrule Warriors-game op de originele Switch. Daar haalde je een vrij instabiele 30 fps. Ik heb een paar kleine frame drops gehad tijdens drukke gevechten, meestal op het moment dat ik een Synchroonaanval met twee personages deed. Zelfs na een sessie van meerdere uren had ik geen last van storende haperingen en dergelijke, dus op dat vlak valt er weinig te klagen.

De combat is grotendeels hetzelfde met een bepaalde combinaties van standaardaanvallen (X) en sterke aanvallen (Y). Elk personage heeft unieke aanvallen en ik vond het handig dat ik aan de linkerkant een hulpmenu met de combo's kon weergeven. Voor sommige combo's moet je aan het einde twee keer op Y drukken, of Y lang ingedrukt houden... of op Y blijven tikken. Met een team van in totaal 19 personages is het bijna onmogelijk om elke combinatie uit je hoofd te leren en dit hulpmenu toont ook aan hoe ver je zit in een combo door de knoppen blauw in te kleuren. Sommige personages hebben ook aanvallen met een bepaald element. Zo heeft Qia, een Zora, wateraanvallen, terwijl Zelda en Rauru beide lichtaanvallen gebruiken die sterk zijn tegen Miasma-monsters. Hoe je je team samenstelt, kan een bepaalde missie daarom aanzienlijk makkelijker maken.

Daarnaast heeft elk personage eigen vechtersaanvallen (skills) die je als tegenaanval kan gebruiken. Wanneer er een grote rode gloed rondom een monster verschijnt, moet je een van deze aanvallen gebruiken en een icoon bovenaan het scherm geeft aan welk element je tegenaanval moet zijn. Bovenop de vechtersaanvallen kan je nog Zonai-werktuigen gebruiken om vijanden met vuur, ijs, bliksem of water aan te vallen, en hechtaanvallen waarbij je een monsteronderdeel aan je wapen vastmaakt en daarmee aanvalt. Dit voegt iets meer diepgang toe zonder de gevechten te complex te maken. Monsters bedekt met slijk val je bijvoorbeeld best aan met water om het slijk weg te spoelen.

Vervolgens zijn er nog de speciale aanvallen en Synchroonaanvallen. Elk personage heeft een gele meter (speciale aanval) en blauwe meter (synchroonaanval) die stilaan opladen terwijl je vecht. Om een speciale aanval te doen, druk je gewoon op A wanneer de meter vol is. Voor een Synchroonaanval moeten twee personages met een gevulde meter dichtbij elkaar staan en zodra hun icoon boven je hoofd verschijnt, druk je op de linker trigger. Afhankelijk van de personages die samenwerken, verandert deze aanval. Soms voeren twee personages los van elkaar hun aanval uit en soms lanceren ze één grote aanval. Als je bijvoorbeeld de Zonoïderidder en Mineru laat samenwerken, maakt Mineru een hoop raketten en lasers die aan de zonoïde worden vastgemaakt die hij kan afvuren op de vijand.

Ten slotte zijn er nog enkele luchtgevechten. Deze voer je uit met de Zonoïderidder die in een soort mechanische vogel transformeert met energiekanonnen en andere wapens. Dit was voor mij een grote verrassing en hoewel deze gevechten heel simplistisch zijn (ram Space Invader-gewijs op zoveel mogelijk knoppen), voegde het meer variatie toe aan de game.

Wie zoekt, die vindt... uiteindelijk

De afwisseling tussen hoofdmissies en side-missies zorgt over het algemeen voor een goede balans. Na elke hoofdmissie verschijnen er een hoop nieuwe zijmissies en andere iconen op de grote kaart van Hyrule. Hier horen ook iconen bij met upgrades voor personages. Hiervoor heb je bepaalde materialen nodig, die je mogelijk al hebt. De zoektocht naar bepaalde materialen kan echter frustrerend zijn. Zo zijn er meerdere personages die een voltvrucht nodig hebben, maar je kan die alleen vinden in één hoofdmissie en er zit niets anders op dan deze hele missie opnieuw te spelen.

Er zijn zelfs materialen die je alleen krijgt door verzoeken van personages te voltooien of die je op goed geluk kan kopen bij een monsterhandelaar, die altijd een ander aanbod heeft. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik op een bepaald moment dezelfde missie drie keer na elkaar heb gespeeld omdat ik één specifiek materiaal nodig had dat de monsterhandelaar in deze missie verkocht. Dit is uiteindelijk een kleine frustratie die je ook alleen zal hebben als je het spel echt voor 100 procent wil uitspelen. Toch is er geen beter gevoel dat de kaart van Hyrule te zien met alleen maar blauwe icoontjes omdat je alle missies voltooid hebt.

Eindoordeel

Al bij al vind ik Hyrule Warriors: Age of Imprisonment een geslaagde game binnen de serie. Het verhaal van de Imprisoning War wordt nu volledig verteld en de toevoeging van het dynamische duo van de Zonoïderidder en Calamo voegt een zekere charme toe. Aanvankelijk dacht ik dat er qua combat niet veel toegevoegd kon worden in dit soort hack 'n slash game, maar ik was heel aangenaam verrast door de luchtgevechten, Synchroonaanvallen, Zonaï-werktuigen en verschillende tegenaanvallen. Toch kunnen gevechten na een tijdje repetitief aanvoelen, maar dat is een soort inherente eigenschap van dit type games. Als je niet gewoon op knoppen wil rammen in een verschillende volgorde, dan is de hele Hyrule Warriors-serie sowieso niet echt iets voor jou.

Sony INZONE E9: review in een notendop

De Sony INZONE E9 is geen poging om iedereen te behagen, maar om de veeleisende competitieve speler precies te geven wat hij zoekt: een extreem snel, helder en foutloos geluidsbeeld dat iedere stap, reload en geweerschot scheidt van de rest. Waar veel gamingheadsets nog een vleugje entertainment toevoegen in de vorm van extra bas of kunstmatig breed geluid, doet Sony hier het tegenovergestelde. Alles is strak, droog en doelgericht.

Wie dat begrijpt, zal de E9 onmiddellijk waarderen. In titels als Counter-Strike 2, Valorant of Apex Legends biedt de helderheid een tastbaar voordeel: je hoort waar iemand beweegt, op welk oppervlak, en vaak nog vóór hij in beeld verschijnt. Diezelfde afstemming zorgt er vaak ook voor dat muziek en indrukwekkende singleplayergames af en toe emotieloos overkomen.

De Sony INZONE E9 is heel erg niche, maar wel echt fantastisch in die niche.

Sony INZONE E9 review: prijs en beschikbaarheid

• Beschikbaar sinds september 2025
• Adviesprijs van 149 euro
• Verkrijgbaar in het zwart en wit

Met een adviesprijs van 149 euro is de Sony INZONE E9 niet goedkoop, zeker niet voor een product dat zó weinig functies biedt. Niet draadloos, geen microfoon, geen multipoint, geen ANC. Toch is de redenering meer dan logisch: Sony wilde hier iets puur functioneels neerzetten voor spelers die zich volledig op prestatie richten.

In de doos vind je wel alles wat je nodig hebt: een soepele, maar te lange kabel van 1,8 meter, een DAC-dongle met USB-C naar 3,5 mm, acht sets eartips (vier siliconen en vier noise-cancelling foam oortjes), en een stevige softshell case. De bouwkwaliteit is degelijk, en ik twijfel er dan ook niet aan dat deze oortjes lang meegaan. Maar voor de algemene gebruiker is de waarde van deze oortjes foetsie. De prijs-kwaliteitverhouding hangt hier volledig af van wat jij zoekt.

• Prijs-beschikbaarheid score: 3/5

Sony INZONE E9 review: specs

Sony INZONE E9 review: features

• INZONE Hub-software met 10-bands EQ, presets en spatial audio
• Geen Bluetooth, ANC of microfoon
• Passieve isolatie met foam tips presteert boven verwachting

De INZONE Hub-software is het brein van de ervaring en laat zien dat Sony niet zomaar een setje oortjes heeft uitgebracht. De 10-bands EQ reageert direct, en vooral de presets voor FPS-games doen hun werk uitstekend. De “FPS-3”-modus tilt voetstappen en wapengeluiden naar voren zonder het geheel onnatuurlijk te laten klinken. In Counter-Strike 2 voelde het alsof het geluidsbeeld ruimer en preciezer werd, zonder de hardheid van veel concurrenten.

Spatial Audio is optioneel, maar interessant. Waar het bij sommige headsets een gimmick voelt, blijft het hier subtiel. Geluiden positioneren zich geloofwaardig in een driedimensionale ruimte; het helpt bij oriëntatie zonder overdreven nagalm. Vooral bij games zoals Counter-Strike, Apex Legends en Call of Duty merk je dat verschil: je "voelt" de vijanden dichtbij in plaats van plat in stereo. Toch gebruik ik het zelden.

Een groot voordeel van de E9 is de per-game-profieloptie. Je kunt specifieke EQ’s opslaan en automatisch laten laden wanneer je een game start. Zo heb ik andere profielen aangemaakt voor Call of Duty 4 en Battlefield 6, omdat die een ander geluidsbeeld vereisen. Promod in Call of Duty 4 is een 5v5-modus, dus daar heb ik veel meer baat bij een precieze geluidsbeeld waar ik elk stapje hoor in tegenstelling tot Battlefield 6 waar de ontploffingen je om de oren vliegen. Helaas is deze functie exclusief voor Windows. Op PS5 en macOS gebruik je de E9 in een ‘flat’ modus: degelijk, maar minder indrukwekkend. Dit is ook wat je gebruikt als je de oordopjes rechtstreeks in een 3,5mm-jack van je computer stopt.

Wat ontbreekt, is bijna net zo belangrijk. Geen Bluetooth betekent geen lag, geen pairingproblemen en geen stress dat de batterij ermee ophoudt. Geen microfoon betekent één bron van ruis of defect minder. Voor de doelgroep, esports-fanatiekelingen met een externe microfoon, is dat logisch. Wie alles-in-één gemak verwacht, moet niet bij de Sony INZONE E9 zijn.

De passieve isolatie is ten slotte opmerkelijk effectief. De foam tips dempen externe ruis tot op het niveau van lichte ANC, zonder de klank te kleuren. In lawaaierige omgevingen blijven details kraakhelder: ideaal voor LAN’s, open kantoren of intensieve oefensessies.

• Features score: 3,5/5

Sony INZONE E9 review: design

• Lichtgewicht met flexibele oorhaken
• 8 paar oordopjes (4 foam en 4 hybride)
• Komt met softshell case met magnetische sluiting

Het ontwerp van de INZONE E9 is eenvoudig en functioneel, maar doordacht. De afwerking oogt professioneel, en de oortjes zijn opvallend licht. De oorhaken zijn comfortabel, al hadden ze van mij steviger gemogen: bij snelle bewegingen voel je soms dat ze net niet genoeg grip hebben. Soms lijkt vooral de rechterhaak een beetje over mijn oor te kruipen, maar dat is echt geen dealbreaker.

Tijdens lange online toernooien krijg ik normaal gesproken na een paar uur oorpijn, ongeacht welke headset ik gebruik. Met de E9 had ik dat voor het eerst niet. De oortjes zijn zó licht dat ze nauwelijks druk uitoefenen. Zelfs na lange sessies met Valorant en Counter-Strike 2 bleef het comfortabel, zonder dat de foam tips irriteerden.

Ik heb de E9 ook getest onder een over-ear headset, om te zien hoe ze zich houden in echte esports-situaties. Dat werkte verrassend goed. Zelfs met een tweede headset erbovenop bleef het geluid helder en bleef de pasvorm comfortabel. Voor LAN’s of toernooien is dat ideaal.

De passieve isolatie overtuigt behoorlijk. Tijdens mijn test met de JBL PartyBox Encore 2 op vol volume naast mijn stoel en de SteelSeries Arctis Nova Pro Wireless over de oortjes , dempte de E9 een groot deel van het geluid. Je hoort het nog, maar het verschil met gewone siliconen tips is enorm. In rumoerige LAN-zalen of op een BYOC-event (Bring Your Own Computer) kan dit het verschil zijn tussen focus en frustratie.

Wat verder opvalt, is de praktische case. Die voelt stevig, sluit magnetisch en heeft binnenin straps om de kabel vast te zetten. Alles blijft netjes, zonder dat je hoeft te worstelen met losse snoeren. Alleen een apart vakje voor extra tips had het geheel afgemaakt.

De kabel zelf is een punt van discussie. Aan de ene kant waardeer ik dat Sony niet bespaart op lengte: je kunt hem probleemloos door een opstelling met PC-tower of mixer leiden, maar 1,8 meter is misschien een beetje te lang voor in het dagelijkse gebruik. Toch is de kwaliteit top: soepel, stevig en vrijwel ongevoelig voor microfoonruis.

Wat ik Sony moet nageven, is dat deze oortjes gemaakt zijn met een duidelijke focus op echte professionele esports-situaties, iets wat redelijk uniek is in de gamingmarkt. Het design is niet ontworpen om indruk te maken, maar om te presteren. Geen glimmende afwerking of gimmicks, het draait om pure prestaties.

• Design score: 4/5

Sony INZONE E9 review: geluidskwaliteit

• Sterke precisie in FPS-games
• Klinkt vlak met muziek of films
• EQ kan helpen, maar je koopt deze alleen voor gaming

Qua geluidskwaliteit doet de INZONE E9 precies wat hij belooft en niets meer. In Counter-Strike 2 was het verschil direct merkbaar: ik hoorde voetstappen en reloads met een precisie die zelfs high-end over-ear headsets niet altijd halen. De directionele weergave is fenomenaal; geluiden positioneren zich exact waar ze moeten zijn. Op de iconische map Dust II wist ik in een 1v3-situatie elke vijand te plaatsen zodat ik mij zo kon bewegen om constante 1v1-gevechten aan te gaan waarna ik de ronde had gewonnen.

Bij Valorant merkte ik hetzelfde: subtiele cues zoals het herladen van een tegenstander of bepaalde abilities klinken messcherp. Dat geeft je letterlijk een voorsprong, omdat je eerder reageert. De neutraliteit van de klank helpt hier juist, want er is geen frequentie die te veel nadruk krijgt.

Zet je daarna muziek aan, dan stort dat precieze geluidsbeeld in elkaar. De bas klinkt dun, de middentonen vlak en de hoge tonen soms wat scherp. Voor 149 euro is dat ronduit matig, maar daar gaat het bij deze oortjes ook niet over. De EQ kan het iets verbeteren, maar nooit volledig. Normaal benoem ik een aantal nummers die ik geluisterd heb om je zodanig een beeld te krijgen van het geluidsbeeld van (draadloze) oortjes, maar hier heeft dat weinig nut. Niemand zal of moet de INZONE E9 kopen om naar muziek te luisteren. Persoonlijk zou ik deze oortjes in de case op mijn bureau laten liggen totdat ik ze nodig heb voor een competitief potje en dan wisselen van headset naar deze oortjes.

Opvallend is ook de consistentie. Zelfs bij hogere volumes blijft het geluid scherp en gecontroleerd. Er is geen sprake van vervorming, zelfs niet bij explosies of chaotische momenten in-game.

Voor toernooispelers is dit echter precies wat je wilt. De E9 biedt geen “mooie” klank, maar vooral een “zuivere” klank. Geen prachtige audio, maar informatie die je nodig hebt om het ver te schoppen in een competitie. Elke geluidslaag wordt nauwkeurig neergezet, zonder spektakel of versiering. Het is bijna klinische audio en juist dat maakt hem onverslaanbaar in zijn niche.

• Geluidskwaliteit score: 4/5

Moet je de Sony INZONE E9 kopen?

Koop ze als...

Koop ze niet als...

De strijd om de beste gaming handheld is losgebarsten. Na de populaire ROG Ally en ROG Ally X heeft ASUS samengewerkt met Microsoft met de ROG Xbox Ally en ROG Xbox Ally X als resultaat. Ik kon voor de lancering al aan de slag gaan met de duurste handheld van dit duo, de ROG Xbox Ally X. Hoe dat verliep, lees je hier.

ASUS ROG Xbox Ally X review: prijs en beschikbaarheid

• Adviesprijs van 899 euro
• Vanaf 16 oktober 2025 te koop
• Beschikbaar via de shop van ASUS zelf en andere retailers

De ASUS ROG Ally Xbox X heeft een adviesprijs van 899 euro en is te koop vanaf 16 oktober 2025. Dit is dezelfde adviesprijs als de originele ROG Ally X en de specificaties komen ook grotendeels overeen. De grootste verandering is de processor, want in de ASUS ROG Ally Xbox X zit nu een AMD Ryzen Z2 Extreme-processor die aanzienlijk krachtiger is dan de Z1 Extreme in de ROG Ally X. Het feit dat de prestaties erop vooruitgegaan zijn zonder prijsstijging is alvast een goed begin.

De Steam Deck blijft wel interessanter qua prijs-kwaliteit. De Steam Deck met 1TB opslag en OLED-scherm kost namelijk 679 euro en is daardoor ruimschoots goedkoper dan de ROG Ally Xbox X. De Steam Deck is echter minder krachtig en minder handig als je games buiten de Steam Store wil spelen. Als je toch een gaming handheld met Windows 11 wil, dan is de Legion Go 2 nog een alternatief. Die kost 100 euro meer en is minder compact, maar heeft een groter OLED-scherm en afneembare controllers.

Ik vind het vooral jammer dat de ASUS ROG Ally Xbox X een Icd-scherm heeft. Voor het topmodel binnen de line-up is een OLED-scherm zeker geen overbodige luxe. Het feit dat de gewone ROG Ally Xbox maar 599 euro kost maakt het nog wat lastiger. Die heeft hetzelfde ontwerp (in het wit weliswaar), hetzelfde scherm, een iets kleinere batterij en minder krachtige chip.

• Prijs-kwaliteit score: 3,5/5

ASUS ROG Xbox Ally X review: specs

ASUS ROG Xbox Ally X review: design

• Ontwerp in de vorm van een controller ligt goed in de hand
• Fijne joysticks, knoppen en triggers met haptische feedback
• Lcd-scherm is wat jammer voor dit geld

De ASUS ROG Xbox Ally X ziet eruit alsof een Xbox-controller doormidden is gehakt en er een scherm tussen is geplakt. Het ziet er in eerste instantie wat vreemd uit, maar het ontwerp ligt comfortabel in de hand, ook bij langere gamesessies. Dit ontwerp heeft zonder twijfel mijn voorkeur ten opzichte van de traditionele ontwerpen zoals die van de Steam Deck en Nintendo Switch 2. De andere nieuwigheid is de Xbox-knop aan de linkerkant. Die kan je gebruiken om het snelmenu te openen met daarin o.a. de belangrijkste game-instellingen in Armoury Crate en de Game Bar.

Aan de rest van het design is bijna niets veranderd. De knoppen zitten allemaal op logische plaatsen, er zijn twee USB-C-poorten (1x USB 3.2 en 1x USB 4) bovenaan en achteraan zitten twee knoppen die je kan toewijzen aan zelf ingestelde macro's. Beide USB-C-poorten werken ook als DisplayPort en kunnen gebruikt worden om de ASUS ROG Xbox Ally X aan te sluiten op een externe monitor.

De triggers hebben haptische feedback voor een extra meeslepende ervaring en de speakers met Dolby Atmos klinken beter dan verwacht. Omdat de ventilator stil blijft, hoef je het volume ook niet belachelijk luid te zetten. Ruimtelijke audio is verder relatief goed en ik kon wel in zekere mate horen of bepaalde acties links of rechts in beeld gebeurden.

Daarnaast is er nog steeds een microSD-kaartslot. Ik vermoed niet dat je dat snel nodig zal hebben, want met 1TB ingebouwde opslag kom je al een heel eind. De 3,5mm-koptelefoonpoort blijft ook behouden. Zelfs met de nieuwste draadloze technologieën gaat er niks boven de betrouwbaarheid van een koptelefoon met kabel. Dankzij de nauwkeurige vingerafdrukscanner in de aan/uitknop kon ik ook snel inloggen. Sommige andere gaming handhelds hebben soms nog een touchpad om de muis te bedienen en dat heb je hier niet. Persoonlijk heb ik dat helemaal niet gemist, zeker nu de Xbox-app vernieuwd is en volledig gericht is op het gebruik met een controller.

Het scherm had wat mij betreft wel beter gemogen voor deze prijs. De ASUS ROG Xbox Ally X heeft een 7-inch Icd-scherm met 1080p-resolutie en 120Hz refresh rate. De kleurenweergave is over het algemeen prima zolang je recht naar het scherm kijkt en omdat dit een gaming handheld is, is dat ook hoe je er meestal naar kijkt. In bepaalde donkere regio's in games, zoals grotten in Clair Obscur: Expedition 33, werd het wel duidelijk dat zwart soms eerder donkergrijs is en wat detail mist. De maximale helderheid van 500 nits is voldoende voor gebruik binnenshuis, zolang je niet naast het raam gaat zitten. Het is niet per se een rampzalig scherm, maar voor dit geld verwacht ik iets meer.

• Design score: 4,5/5

ASUS ROG Ally X review: prestaties

• Nieuwe AMD Ryzen Z2 Al Extreme-chip is merkbaar krachtiger
• Xbox-app is aangepast voor gebruik op een handheld
• Niet elke AAA-game draait goed

Waar de ASUS ROG Ally X dezelfde chip gebruikte als de gewone ASUS ROG Ally, is er nu wel sprake van een upgrade. De ASUS ROG Xbox Ally X bevat namelijk de AMD Ryzen Z2 AI Extreme, die volgens ASUS zo'n 30 procent krachtiger is dan de chip in de originele ROG Ally. Verder is er 24GB RAM aanwezig en 1TB interne opslag. Het besturingssysteem is nog steeds Windows 11 en dat brengt zowel voor- als nadelen met zich mee. Het voordeel is dat je dezelfde games en programma's kan installeren als op een gaming pc. Je bent dus niet beperkt tot de Steam Store, Microsoft Store of wat dan ook.

ASUS en Microsoft hebben er wel alles aan gedaan om je zo weinig mogelijk in aanraking te laten komen met Windows 11, omdat dit in de basis niet gemaakt is voor een gaming handheld met een touchscreen. Dit is waar de vernieuwde Xbox-app goed van pas komt. De app is herontworpen voor gebruik met een controller en ook de Game Bar in het snelmenu brengt de belangrijkste functies binnen handbereik. De Xbox-app herkent verder alle games op de ASUS ROG Xbox Ally X. Zo kon ik vanuit de Xbox-bibliotheek games opstarten die in mijn Steam-bibliotheek stonden.

Ik merkte wel één probleem op met de Xbox-knop. Normaal hoort die het snelmenu te openen zodat je game-instellingen in Armoury Crate kan aanpassen, tussen games kan wisselen en toegang hebt tot de Game Bar. Wanneer ik echter een game in Steam speelde, opende de knop tegelijkertijd het Xbox-snelmenu en het Steam-snelmenu bovenop elkaar. Beide snelmenu's zijn geen cruciaal onderdeel voor gameplay, maar dat maakte het niet minder vervelend.

De Armoury Crate-instellingen zijn vervolgens enorm nuttig. Je kan bijvoorbeeld een overlay inschakelen die de temperatuur, framerate en meer toont. Die overlay kan je ook verslepen over het beeld zodat hij niet overlapt met de interface van je game. Bovenaan dit menu zie je vier energiemodi die in grote mate de prestaties bepalen. Op batterijstroom staat de ASUS ROG Xbox Ally X standaard in Performance-mode (17W) en je kan dit opdrijven tot Turbo-modus (25W). Als je de stroomkabel aansluit, wisselt hij automatisch naar een nog betere Turbo-modus van 35W. Andere nuttige functies hier zijn een fps-begrenzer, AI-upscaling en een knop om van resolutie te wisselen (720p, 900p, 1080p). Hier raad ik de instelling van 900p trouwens af, want dit zorgde voor problemen met de interface en tekstweergave.

In de ASUS ROG Xbox Ally X zit geen losse GPU, want daar is geen plaats voor. De AMD Ryzen Z2 AI Extreme moet hier al het zware werk verrichten en gebruikt daar een paar AI-trucjes voor. Daar moet je zelf gelukkig niet al te veel voor doen behalve controleren in de game-instellingen of dit ingeschakeld is. Besef vooral dat je hoe dan ook geen prestaties op het niveau van een gaming laptop zal halen in elke game.

Ik begon mijn test meteen met grof geschut, met name Clair Obscur: Expedition 33. Dit is een grafisch veeleisende game die eerder in 2025 is uitgekomen en waarmee zelfs de Gigabyte Aero X16 met Nvidia GeForce RTX 5060 moeite had. De game werd opgestart met medium instellingen en AMD FSR (Frame Super Resolution) op Balanced. Die laatste instelling is hier het belangrijkste, want dit is de AI-upscaling. Ik heb dit meteen aangepast naar Ultra Performance om te weten hoe hoog de framerate kan worden.

Met de ASUS ROG Xbox Ally X aangesloten op het stopcontact (en dus in de 35W Turbo-modus) haalde hij tijdens Clair Obscur: Expedition 33 een gemiddelde van 40 fps. Ik kon er nog een paar fps extra uit persen door de grafische instellingen lager te zetten, maar 120 fps ga je hier nooit halen. Het goede nieuws is dat die 40 fps wel vrij stabiel bleven tijdens een langere gamesessie van een uur. De temperatuur van de CPU bedroeg op een bepaald moment 75 graden en dat had geen impact op de prestaties.

Voor sommige games kan je dit "speelbaar" noemen, maar Expedition 33 is een game waar één fout getimede druk op de knop het verschil tussen leven en dood betekent. Combineer dit met enkele artefacten in beeld en een ongelukkige frame drop tijdens een gevecht en je ziet snel in dat niet elke AAA-titel een perfecte match is voor de ASUS ROG Xbox Ally X.

De tweede game voor deze test was minder pittig. Mijn keuze was Shin Megami Tensei V: Vengeance, een game van Atlus, dezelfde studio die de Persona-games ontwikkelt. Die is grafisch iets minder veeleisend dan Expedition 33 en behoort tot de klasse van middelzware games. Shin Megami Tensei V: Vengeance heeft minder grafische instellingen dan Expedition 33 en bijvoorbeeld geen eigen instellingen voor AMD FSR. Deze game wordt daarnaast geopend via de Steam Store. Op papier is dit dus geen goede match voor de ASUS ROG Xbox Ally X.

In de praktijk verliep alles eigenlijk heel soepel. Opnieuw in de 35W Turbo-modus draaide Shin Megami Tensei V: Vengeance redelijk stabiel bij 100 fps. Ik was hier vooral benieuwd naar de prestaties op batterijstroom in de Performance-mode. Verrassend genoeg had dit geen grote impact op de frame rate en schommelde het rond de 80 à 90 fps. Dat is nog steeds uitstekend en maakt in deze game sowieso minder uit omdat de gevechten volledig turn-based zijn. De CPU-temperatuur kwam hier in de buurt van 75 graden op het hoogtepunt en dat had eveneens geen invloed op de prestaties. Alles draaide heel stabiel zonder merkbare vertraging.

Over naar de laatste game van deze test en dat was de populaire indie-game Hades. Ook hier heb je heel weinig instellingen en toch draaide de game stabiel bij 240 fps, zowel in Turbo- als Performance-mode. Voor de rest is dit hetzelfde verhaal als bij de andere twee games: langdurig gebruik zorgt ervoor dat de CPU heet wordt (in dit geval eerder 65 graden), maar heeft geen negatieve impact op de framerate.

Wat is het praktisch nut van zo'n hoge fps als het scherm van de ASUS ROG Xbox Ally X een refresh rate van 120Hz ondersteunt? Dit is vooral goed om te weten als je een externe monitor zou gebruiken. Gaming monitoren halen deze refresh rates wel en het is dus zeker mogelijk om de ASUS ROG Xbox Ally X op een groter scherm aan te sluiten en zo te gamen (met een draadloze controller).

• Prestaties score: 4/5

ASUS ROG Xbox Ally X review: batterij

• 80Whr-batterij, even groot als in de ROG Ally X
• Oplader van minimaal 45W vereist (geen adapter of kabel in de doos)
• Gemiddelde gebruikstijd van vier uur in Performance-mode

Aan de batterij is ten slotte niets veranderd. In de ASUS ROG Xbox Ally X zit nog steeds een 80Whr-batterij en de batterijduur van gaming handhelds in het algemeen is niet drastisch verbeterd de voorbije jaren. De nieuwe chip wordt verder niet beschreven als energie-efficiënt, dus ik verwachtte een gelijkaardige batterijduur als bij de ROG Ally X. Een belangrijk punt is dat er bij ons geen oplader meer wordt meegeleverd vanwege richtlijnen vanuit de EU. De ASUS ROG Xbox Ally X kan echter niet met zomaar elke oplader opgeladen worden en ASUS geeft aan dat je minstens 45W nodig hebt. Het kan dus dat je een nieuwe oplader moet aanschaffen.

Bij de ASUS ROG Xbox Ally X maakt het niet echt uit hoe lang je hem voor kantoorwerk kan gebruiken, want daar is hij niet voor gemaakt. Ik heb me daarom gebaseerd op de batterijduur bij verschillende games. Shin Megami Tensei V: Vengeance kon ik een kleine vier uur spelen in Performance-mode en dat valt binnen de verwachtingen. Dit sluit aan bij de batterijduur van andere recente handhelds, waaronder ook de Nintendo Switch 2. Lichtere games, zoals Hades, kan je iets langer spelen. In dat geval ging de batterijduur van de ASUS ROG Xbox Ally X richting de vijf uur.

Zeker als je beseft dat een gaming laptop het vaak maar een tweetal uur volhoudt bij games, is dit gewoon prima. Als je elke dag een uur in de trein zit onderweg naar het werk, hoef je alleszins geen oplader of powerbank mee te nemen.

• Batterij score: 4,5/5

Moet je de ASUS ROG Xbox Ally X kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

De AOC AGON PRO AG346UCD is een 34-inch ultrawide QD OLED-monitor met 3.440 x 1.440-resolutie en 1800R-curve, ontworpen voor gamers die maximale immersie willen. De combinatie van diepe zwartwaarden, levendige kleuren en een 175Hz refresh rate (0,03 ms inputlag) zorgt voor vloeiende en responsieve gameplay. Via DisplayPort haal je de maximale verversingssnelheid, maar HDMI blijft beperkt tot 100Hz.

In singleplayer-games zoals Cyberpunk 2077 of Battlefield 1 schittert het scherm door de cinematic uitstraling en brede kijkhoek, terwijl race- en simulatiegames extra profiteren van het ultrawide-formaat. Voor competitieve shooters zoals Counter-Strike 2 kan de breedte juist afleiden, waardoor professionele spelers beter voor een 16:9-model kiezen.

Niet alles is perfect: de helderheid van 250 nits is laag voor deze prijsklasse, en in lichtere ruimtes kunnen reflecties storend zijn. Ook ontbreekt USB-C, wat anno 2025 een gemis is. Toch levert de AG34UCD indrukwekkende beeldkwaliteit en bouw, waardoor het een sterke keuze is voor wie zich wil verliezen in visueel rijke, meeslepende werelden.

AOC AGON PRO AG346UCD review: prijs en beschikbaarheid

• Beschikbaar bij de meeste retailers in Nederland en België
• Adviesprijs van 599 euro

De AOC AGON PRO AG346UCD valt in het premiumsegment van ultrawide gamingmonitoren, maar weet opvallend scherp geprijsd te blijven voor een OLED-model. Met een adviesprijs rond de 599 euro is het een aantrekkelijk alternatief voor vergelijkbare 34-inch ultrawide OLED’s die al snel richting de 800 euro of meer gaan.

Dit model biedt een 34-inch gebogen paneel met een resolutie van 3.440 x 1.440 pixels (WQHD) in een 21:9-beeldverhouding, ondersteund door Quantum Dot-technologie voor een extra breed kleurbereik. De refresh rate van 175Hz is lager dan de 240Hz-topmodellen, maar in de praktijk is het verschil minimaal, zeker bij OLED-technologie waar pixelresponstijden extreem laag liggen.

Met zijn prijskaartje mikt de AG34UCD duidelijk op de gamer die wél een premium OLED-ervaring wil, maar niet bereid is om honderden euro’s extra te betalen voor een marginale prestatiewinst in hertz of helderheid.

Prijs-kwaliteit score: 4/5

AOC AGON PRO AG346UCD review: specs

AOC AGON PRO AG346UCD review: design

• Stevige, symmetrische standaard
• RGB-ring op de achterkant
• Licht gebogen scherm

De eerste indruk van de AOC AGON PRO AG346UCD is er één van grootsheid: dit is een forse 34-inch ultrawide met een elegante, lichte 1800R-curve. Die curve is subtiel genoeg om niet vervormend te werken bij productiviteitstaken, maar toch voldoende aanwezig om games een duidelijke immersieboost te geven. Het 21:9-formaat maakt de monitor breder dan de meeste bureaus aankunnen zonder wat herindeling, dus houd rekening met je beschikbare ruimte.

Aan de voorzijde is het ontwerp minimalistisch. Drie zijden zijn vrijwel volledig randloos, waardoor het beeld de aandacht trekt in plaats van het frame. De onderrand is wat dikker, met een subtiel AGON-logo in het midden. Het paneel heeft een glossy afwerking die in donkere omgevingen zorgt voor extra diepte in het beeld, maar in een lichtere kamer ook voor spiegelingen kan zorgen.

De voet is degelijk en ruim, met een Y-vormig design dat stabiel staat, maar wel wat meer bureauruimte in beslag neemt dan de compacte voet van sommige concurrenten. AOC heeft gekozen voor een donkere, matte afwerking met lichte metallic accenten, waardoor de monitor er strak en professioneel uitziet. De bouwkwaliteit voelt sterk aan: het wiebelt niet en niks oogt goedkoop.

Qua ergonomie is de AG34UCD verrassend flexibel voor een ultrawide van dit formaat. Je kunt hem 130 mm in hoogte verstellen, 28 graden naar links of rechts draaien, en tussen -5 en +25 graden kantelen. Pivot-opties ontbreken logischerwijs op een scherm van deze breedte. Het verstellen gaat soepel en zonder gekraak, al moet je door het gewicht soms even beide handen gebruiken.

De aansluitingen zitten aan de achterkant, deels naar beneden gericht. Je krijgt twee HDMI 2.0-poorten, één DisplayPort 1.4, drie USB-A-poorten en een 3,5mm-audio-uitgang. De HDMI-poorten zijn ideaal voor consoles, maar het is goed om te weten dat je de maximale 175Hz alleen via DisplayPort haalt. USB-C ontbreekt volledig, wat in deze prijsklasse toch wel een gemis is.

Aan de achterkant vinden we een lichte RGB-accentring, geïnspireerd op AOC’s eerdere AGON Pro-modellen. Deze is subtieler dan bij veel gamingmonitoren en zorgt ’s avonds voor een zachte gloed tegen de muur, zonder te overheersen. Voor wie liever geen verlichting wil, is hij volledig uit te schakelen via het OSD-menu.

De bediening van dat OSD-menu gebeurt via een joystick aan de onderzijde rechts achteraan. Het menu zelf is logisch ingedeeld, met aparte secties voor gaming-instellingen, kleurinstellingen, beeld-in-beeld en verlichting. Je hoeft nooit diep te graven om bij de belangrijkste opties zoals overdrive of HDR te komen.

Al met al is het design van de AG34UCD een geslaagde mix van functionaliteit en premium uitstraling. Hij is groot en stevig, maar oogt niet lomp. De ergonomische flexibiliteit is beter dan verwacht voor een scherm van dit formaat,en de kleine RGB-accenten geven hem net genoeg gamingkarakter zonder dat het een ‘schreeuwerige’ monitor wordt. De afwezigheid van USB-C is het enige echte smetje in een verder zeer compleet ontwerp.

Design score: 3,5/5

AOC AGON PRO AG346UCD review: prestaties en beeldkwaliteit

• Komt met 175Hz refresh rate, alleen via DisplayPort
• Resolutie van 3.440 x 1.440 pixels
• HDR kan beter

De AOC AGON PRO AG346UCD maakt gebruik van een QD-OLED-paneel, wat in de praktijk betekent dat we te maken hebben met de beste eigenschappen van zowel OLED als kwantumdot-technologie. OLED zorgt voor diepe zwartwaarden en oneindig contrast, terwijl de kwantumdotlaag de kleuren een extra levendigheid geeft.

Voor mijn gametests grijp ik altijd terug op een vaste combinatie van titels, elk met hun eigen doel. Counter-Strike 2 gebruik ik om te zien hoe een monitor presteert in een competitieve omgeving. Dankzij de extreem lage input lag en de refresh rate van 175Hz voelt de AG34UCD hier zeer responsief aan. Motion blur en ghosting waren vrijwel afwezig, en de 0,03ms GtG-reactietijd hielp daarbij zichtbaar. Toch zou ik als esporter toch voor een 240Hz-model kiezen. Eerlijk gezegd, voor competitief FPS-titels gebruik ik zelf liever een 16:9-scherm: bij een ultrawide krijg je zoveel extra informatie binnen aan de zijkanten van het scherm dat het soms juist afleidt van de cruciale details in het midden van het scherm.

Aan de andere kant leent een 34-inch ultrawide met lichte 1800R-curve zich perfect voor meer cinematische of meeslepende games. Een titel als Cyberpunk 2077 is daar hét schoolvoorbeeld van. De iconische neonverlichting, extreem chaotische gevechten gecombineerd met donkere steegjes komen dankzij het diepe contrast en het brede kleurenspectrum écht tot leven. Scenes die rechtstreeks uit Blade Runner 2049 lijken te komen, hebben diepte en bereik zonder dat donkere partijen detail verliezen.

Een andere titel die profiteert van het brede beeld en de sterke kleurweergave is Battlefield 1. Explosies die zich links en rechts buiten je directe blikveld afspelen, effect particles in de lucht en het rondvliegende puin: het ultrawide formaat zorgt ervoor dat je praktisch naar de set van 1917 wordt getransporteerd. Dankzij het oneindige contrast van OLED blijft alles helder haarscherp.

Toch is niet alles perfect. De maximale helderheid van 250 nits is voldoende voor een verduisterde of halfdonkere kamer, maar wie overdag in een lichte ruimte speelt, kan last krijgen van reflecties. In mijn eigen setup, met twee dakramen die geen direct zonlicht op het scherm werpen, waren reflecties alsnog duidelijk aanwezig. De glossy finish geeft het beeld extra diepte in donkere scenes, maar werkt tegen bij fel omgevingslicht. Dit is echt een puntje om rekening mee te houden als je besluit om deze monitor te kopen.

Qua HDR-weergave is de AG34UCD prima, maar niet spectaculair. Hij ondersteunt HDR10 en VESA DisplayHDR True Black 400, maar door de beperkte helderheid hebben highlights minder impact dan bij OLED’s met hogere piekwaarden. Bovendien poppen de felste kleuren niet zo fel dan je zou verwachten in HDR. Als je zonder HDR speelt, dan heb je hier geen last van. Het scherm oogt dan fantastisch.

Belangrijk om te weten: de volle 175Hz refresh rate haal je alleen via de DisplayPort 1.4-aansluiting. Sluit je hem via HDMI aan, dan zit je vast aan 100Hz. Dit is geen ramp voor casual gaming, maar voor wie het maximale uit deze monitor wil halen, is een DisplayPort een must. Zeker als je een gaming-laptop gebruikt, moet je hier op letten, want die hebben gewoonlijk alleen een HDMI-poort.

Samenvattend levert de AG34UCD indrukwekkende prestaties in vrijwel elk gamegenre. Competitieve shooters voelen razendsnel aan, race- en simgames profiteren van de brede FOV, en visueel indrukwekkende titels als Cyberpunk 2077 en Battlefield 1 komen volledig tot hun recht. De zwakke plek is de helderheid, zowel in HDR als in omgevingen met veel licht, maar in de juiste setup is dit een briljante monitor.

Prestaties en beeldkwaliteit score: 4/5

Moet je de AOC AGON PRO AG346UCD kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

De Lenovo Legion R34w-30 heeft duidelijk geen naam die lekker van de tong rolt, maar hij levert wel verrassend goede specs voor een erg schappelijke prijs. Die prijs lag bij zijn release wel wat hoger, maar inmiddels is deze monitor een uitstekende deal voor mensen die liever niet extreem veel geld willen uitgeven aan een goede ultrawide-monitor.

Gamers met de beste grafische kaarten of esporters zullen misschien wel willen investeren in een scherm met een hogere resolutie of refresh rate, maar voor de gemiddelde gamer die geïnteresseerd is in een ultrawide-beeldverhouding (21:9), is dit 34-inch model met zijn 1440p-resolutie, 180Hz refresh rate en 0,5ms reactietijd (MPRT) een erg interessante deal. Hij is misschien wel interessanter voor pc-gamers dan voor console-gamers, want consoles en ultrawide-verhoudingen werken niet altijd even goed samen.

Los van die specs krijg je hier ook nog ingebouwde speakers een mat paneel dat maar weinig last heeft van reflecties en de mogelijkheid om het scherm qua hoogte te verstellen, te kantelen en naar links en rechts te draaien.

Je krijgt rond dit prijspunt geen OLED- of mini-LED-paneel met extreem hoog contrast of helderheid, maar dit VA-paneel met ledverlichting levert alsnog wel prima beelden met levendige kleuren.

De voet van deze monitor is overigens wel enorm groot en zal vrij veel ruimte op je bureau innemen, dus dat is iets om rekening mee te houden. Wel is die voet heel eenvoudig, zonder gereedschap, aan te sluiten op het scherm. De installatie van de monitor is dus zo gepiept.

Er zijn tegenwoordig vrij veel ultrawide-monitoren te vinden, en ook specifiek rond het prijspunt van dit model, maar meestal lever je dan wel wat meer in op het gebied van de refresh rate. Modellen die meer op gamers gefocust zijn, zoals deze, zijn dan vaak weer wat duurder. De Legion R34w-30 weet voor zijn huidige prijs echter een zeer goede balans te bieden.

Lenovo Legion R34w-30 review: prijs en beschikbaarheid

• Beschikbaar bij verschillende retailers in Nederland en België
• Prijs van 399 euro bij release...
• ...maar inmiddels ook al beschikbaar vanaf ongeveer 299 euro

Bij zijn release kostte de Lenovo Legion R34w-30 399 euro. Toen was de monitor ook niet echt een slechte deal te noemen, maar hij was ook niet enorm competitief geprijsd. Inmiddels is die prijs echter gezakt tot ongeveer 300 euro bij de meeste bekende retailers. Dat maakt hem ineens dus een veel betere deal.

Dit is nu dus echt een budgetvriendelijke ultrawide-monitor met zowel een scherpe 1440p-resolutie als een soepele 180Hz refresh rate. Dat maakt het een uitstekende aankoop voor gamers die een ultrawide-monitor willen proberen, maar niet meteen voor de dure OLED- of mini-LED-modellen willen kiezen. Die modellen kunnen natuurlijk wel dingen zoals een beter contrast, nog betere refresh rates, betere zwartwaardes en een hogere helderheid leveren, maar niet voor onder de 300 euro.

Als je een erg krachtige pc hebt of je een professionele gamer bent, is het het misschien wel waard om te investeren in een hogere resolutie en/of refresh rate, maar voor de gemiddelde pc-gamer is dit een uitstekende keuze.

Prijs-kwaliteit score: 4,5/5

Lenovo Legion R34w-30 review: specs

Lenovo Legion R34w-30 review: design

• Grote standaard
• In hoogte verstelbaar, draaibaar én kantelbaar
• Geen usb-poorten

Aangezien dit een 34-inch ultrawide-monitor is, neem het geheel redelijk wat ruimte in beslag op je bureau. Vooral de standaard van de monitor valt erg op. De voeten zijn vrij langwerpig. Er zitten wel wat uitsparingen in, waar je misschien wat kleine accessoires in kwijt kan, maar de standaard heeft dus in de diepte vrij veel ruimte nodig. Dankzij de 21:9-beeldverhouding heb je daarnaast natuurlijk ook genoeg ruimte in de breedte nodig.

Het viel ons wel op dat de monitor niet enorm zwaar is en ook niet heel erg dik. Toen we de doos naast de bezorger zagen staan, waren we benieuwd hoe soepel die doos mee de trap op zou gaan, maar het gewicht viel gelukkig erg mee. Nou ben je hopelijk je monitor niet steeds aan het verplaatsen, maar het maakt ook het eerste instelproces wat gemakkelijker.

Dat instelproces wordt sowieso al erg eenvoudig gemaakt dankzij een systeem voor het verbinden van de standaard aan het scherm waar geen gereedschap voor nodig is. Je draait met je vingers simpelweg de twee delen van de standaard in elkaar en klikt die standaard vervolgens vast aan de achterkant van het scherm terwijl die nog in de doos zit. Vervolgens haal je het geheel uit de doos en staat hij meteen klaar.

Als hij eenmaal op je bureau staat, kan je hem daarna ook nog in hoogte verstellen, eventueel iets naar beneden of naar boven kantelen en wat naar links of rechts draaien.

In de praktijk zijn de schermranden wat groter dan ze lijken als het scherm uitstaat, maar dit vonden we verder niet heel erg storend. De rand is links, rechts en boven in ieder geval even dik (onderop zit de typische dikkere rand met het logo erop. Op die onderste rand wordt ook de locatie van de OSD-joystick aangegeven. Die zit onderop, maar steekt niet heel ver uit, waardoor je hem vanuit een normale positie niet meteen zou zien zitten, dus het is wel handig dat het aan de voorkant wordt aangegeven.

Nu we het toch over die OSD-joystick hebben: deze is wel goed te bereiken en werkt zoals verwacht. Er zijn niet heel veel instellingen om aan te passen in het OSD-menu, dus zo vaak zal je hem misschien niet nodig hebben. De joystick is tegelijkertijd wel ook de aan/uitknop, maar in principe wordt het scherm natuurlijk ook vanzelf in- en uitgeschakeld wanneer je je pc opstart. De joystick naar links bewegen voordat je het OSD-menu hebt geopend, brengt je meteen naar alle inputs, zodat je snel kan wisselen tussen je aangesloten bronnen. Ook zie je in het OSD-menu onderaan meteen je huidige input, resolutie en refresh rate.

Aan de achterkant vind je niet heel veel poorten, maar wel de essentiële aansluitingen. Er zijn twee HDMI 2.1-poorten, een DisplayPort 1.4, een 3,5mm-audiopoort en een poort voor de stroomconnector. Er zit dus geen ingebouwde usb-hub in deze monitor. Wel krijg je hier ingebouwde speakers. Daar moet je niet al te veel van verwachten, maar het kan handig zijn als je even geen gaming-headset kan of wil gebruiken.

Wat overigens wel belangrijk is om te weten, is dat je de maximale refresh rate van 180Hz alleen via DisplayPort (1.4) haalt. Er zijn dus wel twee HDMI 2.1-poorten, maar die weten bij de native resolutie maar 100Hz te bieden. Hier kwamen we achter door even naar de lijst met specs te kijken, maar Lenovo hint er ook al naar door geen HDMI-kabel in de doos te stoppen. Je krijgt wel de benodigde DisplayPort-kabel. In principe is dit natuurlijk prima als je de monitor op een desktop aansluit, maar laptops hebben meestal geen full-size DisplayPort, dus daarvoor moet je eventueel een USB-C-naar-DisplayPort-kabel kopen.

Er is verder overigens nergens RGB-verlichting te vinden, dus als je van een wat subtieler design houdt, is dat ideaal, al is de standaard dus niet de meest subtiele optie op de markt.

Design score: 4/5

Lenovo Legion R34w-30 review: prestaties en beeldkwaliteit

• 1440p met 180Hz is een erg goede combinatie
• Matte display houdt veel weerspiegelingen tegen
• Niet veel aanpassingsmogelijkheden

Goede ultrawide-monitoren kunnen al gauw vrij prijzig worden. Goedkopere modellen bieden meestal geen geweldige refresh rate voor gamers en wanneer je wel een goede refresh rate krijgt, gaat dat meestal gepaard met een veel hogere prijs dankzij duurdere displaytechnologieën zoals (QD-)OLED of mini-LED.

Deze ultrawide van Lenovo biedt echter een scherpe 1440p-resolutie (3.440 x 1.440) in combinatie met een soepele 180Hz refresh rate en een budgetvriendelijker VA-paneel met ledverlichting. Dit betekent dat de belangrijkste onderdelen (resolutie en refresh rate) in orde zijn, ook al bespaar je dus een beetje op de displaytechnologie.

Dat wil niet zeggen dat beelden er niet goed uitzien op deze monitor. Je krijgt geen OLED-zwartwaardes en -contrast of mini-LED-kleurweergave of -helderheid, maar je kan alsnog van redelijk levendige kleuren genieten en het contrast is prima voor een VA-paneel. Je moet niet te ver vanaf de zijkant naar het scherm kijken, want dan ziet alles er wat grijzer uit, maar dit is ook een scherm met een 1500R-kromming, dus het is sowieso handig om dan wel recht voor het midden te zitten. Zo'n kromming vindt overigens niet iedereen fijn (bij 16:9-monitors), maar bij een ultrawide is het toch wel handig, zodat het beeld minder vervormd aan de uiteinden van het scherm (vanuit een normale kijkpositie).

Als je voor een standaard 16:9-beeldverhouding kiest, kan je voor een vergelijkbare prijs wel een 1440p-monitor met een hogere refresh rate krijgen, maar voor deze prijs is 180Hz bij een 1440p-ultrawide toch wel een erg goede deal. 180Hz zal voor de meeste mensen ook meer dan soepel genoeg voelen en esporters zullen toch waarschijnlijk niet zo snel voor een ultrawide-beeldverhouding kiezen.

Wij hebben deze monitor in combinatie met een gaming-laptop en een werklaptop getest en de extra schermruimte dus zowel voor games als voor extra productiviteit kunnen gebruiken. Bij games geniet je natuurlijk van een uitgebreider overzicht van je omgeving en een iets meer meeslepende ervaring. Ook worden HUD-elementen verder aan de zijkanten geplaatst, zodat ze niet zo snel in de weg van de actie zitten.

Hoewel het splitsen van je scherm op een ultrawide in Windows nog steeds niet echt heel soepel werkt, vonden we het toch wel handig om in principe een extra schermhelft aan de gebruikelijke 16:9-beeldverhouding toe te voegen. Zo kan je bijvoorbeeld een tekstbestand open houden, met alle belangrijke instellingen zichtbaar, en daarnaast nog een browser openen om dingen op te zoeken. Wel zit je altijd iets meer naar de ene kant van je scherm te kijken in die opstelling, behalve als je je scherm dus in drieën splitst.

Dankzij de AdaptiveSync-vertificering van VESA (en AMD FreeSync Premium) kan de refresh rate van de monitor tijdens het gamen overigens ook nog aangepast worden aan de hand van de framerate die je pc weet te behalen. Daardoor heb je minder last van dingen zoals 'screen tearing'.

350 nits is misschien niet de meest indrukwekkende helderheid, maar we vonden het scherm wel fel genoeg om comfortabel op te werken en gamen. Daarbij helpt het matte paneel ook heel erg bij het verminderen van weerspiegelingen. Dat is zeker bij een curved scherm erg fijn, want dan kan een specifieke lichtinval soms voor zeer vervelende reflecties zorgen.

Je krijgt hier niet heel veel opties om het beeld aan te passen. Er zijn wel wat verschillende Game-modi om uit te kiezen en je kan wat met dingen als helderheid, contrast, scherpte, gamma en kleurverzadiging spelen. Dat is genoeg om het scherm een beetje beter in te kunnen stellen voor bijvoorbeeld creatief werk waar nauwkeurige kleuren van belang zijn, maar het is minder uitgebreid dan bij sommige concurrenten. Over nauwkeurige kleuren gesproken: er is hier sprake van een sRGB-dekking van 99% en een DCI-P3-dekking van 90%.

Prestaties en beeldkwaliteit score: 4,5/5

Moet je de Lenovo Legion R34w-30 kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Lenovo Legion R34w-30: alternatieven

Als je op zoek bent naar een gaming headset voor je pc (of PS5) is de nieuwe Logitech G522 Lightspeed zeker een interessante optie. Het is misschien niet zo'n premium model als de G Pro en Astro-modellen van het bedrijf, maar je krijgt hier nog steeds vrijwel alles wat je maar nodig kan hebben voor een fijne game-ervaring en dat voor een wat aangenamere prijs.

Logitech G522 Lightspeed review: prijs en beschikbaarheid

• Adviesprijs van 169,99 euro
• Beschikbaar in het zwart en wit (en hoofdband met accentkleur)
• Beschikbaar bij Logitech (G) zelf en de meeste retailers

Logitech onthulde zijn nieuwe gaming headset op 21 mei 2025 en gaf toen aan dat de G522 Lightspeed vanaf 16 juni in de winkel zou liggen. De headset heeft een adviesprijs van 169,99 euro en is verkrijgbaar via de Logitech G-website zelf en bij verschillende bekende externe retailers.

Er zijn twee kleurvarianten beschikbaar, zwart en wit, en deze hebben allebei een stoffenhoofdband met een accentkleur. Bij het zwarte model krijg je een hoofdband met een paarse accentkleur en bij het witte model krijg je een hoofdband met een lichtblauwe accentkleur.

Er zijn hier dus geen speciale modellen voor verschillende consoles, want het is een headset die voornamelijk op pc-gaming gefocust is. Je kan hem echter wel gewoon met zijn Lightspeed-ontvanger op een PS5 aansluiten en via zijn Bluetooth-verbinding kan je hem bijvoorbeeld ook nog met een Nintendo Switch 2 verbinden.

Met zijn prijs van 169,99 euro is de G522 Lightspeed niet echt een goedkope gaming headset, maar het is ook zeker niet een van de meest premium modellen op de markt. Hij bevindt zich eerder ergens in de middenklasse. Voor deze prijs krijg je hier (voor gaming) een uitstekend geluid, zowel via de drivers als via de microfoon, plus toegang tot allerlei handige features.

Het apparaat voelt dan wel weer een beetje goedkoop aan, maar nog steeds stevig en (grotendeels) comfortabel. Dit voelt hier dan ook als een goede balans voor deze prijs. We hebben liever een goede geluidskwaliteit en een iets goedkopere bouwkwaliteit dan een premium bouwkwaliteit en een matig geluid. Er zijn verder zeker betere gaming headsets te vinden op de markt, maar voor deze prijs krijg je hier toch wel een uitstekend totaalpakket.

Prijs-kwaliteit score: 4,5/5

Logitech G522 Lightspeed review: design

• Voelt wat goedkoop, maar wel stevig
• Enorm lichtgewicht design
• Mooie RGB-verlichting op de oorschelpen

We hebben gemengde gevoelens bij het design van de Logitech G522 Lightspeed. Puur qua uiterlijk vinden we hem er best mooi uitzien, al is het wel meteen duidelijk dat het een gaming headset is en het "gamer-design" zal natuurlijk misschien niet bij iedereen in de smaak vallen. De gemengde gevoelens komen meer naar voren bij de bouwkwaliteit en het comfort.

De headset ziet er dus prima uit, maar voelt wel wat goedkoop aan. Dat komt door de behuizing die grotendeels van plastic is en dit specifieke plastic voelt dus ook gewoon goedkoop aan. Deze materiaalkeuze brengt echter ook pluspunten met zich mee. De G522 Lightspeed is namelijk enorm lichtgewicht, waardoor je bijna niet merkt dat je hem op je hoofd hebt. We begonnen het wel te merken toen de temperatuur wat omhoog ging en het wat warmer om onze oren heen werd, maar dat is in de zomer een probleem waar we bij heel veel headsets en koptelefoons mee te maken hebben.

Naast het feit dat hij door zijn plastic behuizing erg lichtgewicht is, maakt dit materiaal hem ook verrassend flexibel. Hij mag dus wel wat goedkoop aanvoelen, maar dat betekent niet dat hij niet stevig is. Toen we bij een presentatie voor deze headset aanwezig waren, was het enigszins pijnlijk om te zien hoe de hoofdband helemaal gedraaid kon worden, maar het liet wel zien dat je je niet snel zorgen hoeft te maken over de stevigheid van deze headset.

We hebben nu ook al een paar keer benoemd dat de G522 Lightspeed "grotendeels" comfortabel is. Het lichte design is geweldig voor het comfort, maar we vonden het materiaal van de oorkussens niet het meest comfortabel. Het schuim in de oorkussens is wel gewoon zacht genoeg en ook specifiek aangepast om comfortabeler te zijn voor bijvoorbeeld mensen met een bril of oorbellen, maar we hebben het hier dus meer over de buitenste stoffen laag.

Materialen zoals (nep)leer en het stoffen materiaal dat Logitech op zijn Astro A50-headsets gebruikt, vinden we toch wel comfortabeler tegen de huid zitten. De oorkussens voelen qua druk op je hoofd dus meer dan zacht genoeg, maar de buitenste laag had voor ons iets zachter gemogen. Je went er wel aan, maar op dit vlak voelt de headset dus ook iets minder premium. De geribbelde, elastische hoofdband voelt wel erg comfortabel aan. Deze verspreidt het gewicht goed (al is de headset in dit geval dus al erg licht) en wordt ook niet heel erg warm bij langere sessies.

We benoemden hierboven al het "gamer-design" en daar hoort natuurlijk ook RGB-verlichting bij. We vinden RGB-verlichting niet altijd even mooi op gaming-producten, maar het effect is hier meer diffuus en er komt dan ook meer een soort gloed vanaf en geen superfelle, directe verlichting. De verlichting zit ook een beetje verzonken aan de zijkanten van de oorschelpen, waardoor je recht van voren dus ook alleen een beetje die gloed ziet, maar van de zijkant zie je wel het grotere verlichte oppervlak. We vinden de RGB-verlichting er hier over het algemeen eleganter uitzien dan op de meeste gaming-apparaten.

Een groot pluspunt van de G522 Lightspeed ten opzichte van Logitechs duurdere Astro-headsets, is de volledig afneembare microfoon. De microfoon van deze headset is top (en daar komen we verderop ook nog op terug), maar als je een losse microfoon gebruikt of de headset af en toe gewoon alleen als koptelefoon wil gebruiken, is het fijn dat je de microfoon gewoon helemaal kan verwijderen. Ook deze microfoon is trouwens erg flexibel. Je kan hem dus een beetje buigen richting je mond.

Die microfoon sluit je aan de voorkant van de linker oorschelp aan. De linker oorschelp is dan ook waar je verder alle knoppen en de USB-C-poort terugvindt. Aan de achterkant zit bovenop de aan/uitschakelaar, daaronder zit de Bluetooth-knop, daaronder het volumewiel, daaronder de muteknop voor de microfoon (die ook rood oplicht als hij verbonden en gedempt is) en helemaal onderaan dus de USB-C-poort. Vooral de aan/uitschakelaar vinden we fijn, want daarmee ontstaat er nooit verwarring over of de headset nou aan of uit is. Het scrolwiel voelt ook erg soepel, al betekent dit wel dat je geen feedback krijgt voor stapsgewijze aanpassingen aan het volume. Er wordt verder nog een losse Lightspeed-dongle (USB-A) meegeleverd.

Design score: 4/5

Logitech G522 Lightspeed review: prestaties

• Goede geluidskwaliteit voor games en uitstekende microfoon
• Logitech G Hub-software voor extra instellingen
• Lange batterijduur (zonder RGB)

Een comfortabel design is erg belangrijk voor gaming, maar daarnaast zoeken gamers natuurlijk een headset die goede prestaties levert. Dat is gelukkig over het algemeen ook zeker het geval bij de G522 Lightspeed. Hij levert via zijn 40 mm PRO-G-drivers een erg goed geluid voor gaming. Het geluid klinkt erg gedetailleerd, helder en ruimtelijk (zeker met DTS Headphone:X). Verschillende geluiden worden goed gepositioneerd en zijn goed van elkaar te onderscheiden. Er is alleen niet heel veel (sub-)bas aanwezig. We vonden de headset daarom ook iets minder geschikt voor het luisteren naar muziek. Het geluid voelde daar niet echt vol genoeg voor.

Via de Logitech G Hub krijg je wel toegang tot een equalizer, waarmee je het geluid wel iets passender kan maken voor verschillende soorten content, maar alsnog pakken we er liever een andere koptelefoon bij als we naar muziek gaan luisteren en dat is wel een beetje jammer.

De kwaliteit van de microfoon maakt gelukkig een heleboel goed. Het gaat hier dus om een verwijderbare 48kHz-microfoon met een omnidirectioneel opnamepatroon en een frequentiebereik van 70Hz-20kHz. Voor een microfoon op een gaming headset weet dit exemplaar een mooi helder geluid te produceren. Daarnaast wordt er gelukkig ook niet veel achtergrondgeluid opgepikt, dus de focus ligt echt op je stem. Het geluid klinkt ook nog verrassend vol voor zo'n compacte, verwijderbare microfoon. Je hebt dus zeker niet per se een losse microfoon nodig om goed verstaanbaar te zijn.

Om nog even terug te komen op die Logitech G Hub (en de mobiele Logitech G-app als alternatief), deze bied onder andere toegang tot een equalizer, waarbij je ook geluidsprofielen vanuit de community kan downloaden, maar dat is lang niet alles. Je kan met 'BLUE VO!CE' ook bepaalde effecten toepassen op je microfoongeluid, je kan je eigen soundboard creëren en de RGB-verlichting aanpassen. Aanpassingen die je maakt in de software worden gelukkig ook opgeslagen op de koptelefoon zelf, zodat je niet altijd de software aan hoeft laten te staan en op al je apparaten je favoriete instellingen kan gebruiken.

Het overkoepelende design van G Hub voelt redelijk overzichtelijk aan, maar het is wel zo dat er hier en daar nog best veel instellingen een beetje verborgen zitten in bepaalde submenu's. Als je naar een van de minder voor de hand liggende instellingen zoekt, kan het dus ook inderdaad even als een zoektocht voelen. De belangrijkste instellingen zijn wel meteen goed te vinden.

De mobiele Logitech G-app kan overigens ook goed van pas komen als je tijdens het gamen iets wil aanpassen en niet je game wil sluiten. Je kan de headset via Bluetooth met je telefoon verbinden, snel wat instellingen aanpassen en de headset via een druk op de Bluetooth-knop weer omzetten naar Lightspeed-modus om verder te gamen met de aangepaste instellingen. Dit is ook handig als je de headset met een PS5 gebruikt, waar je geen toegang hebt tot de G Hub.

Je kan in de G Hub dus de kleuren van de RGB-verlichting (een primaire en secundaire kleur) aanpassen, maar ook uitzetten. De RGB-verlichting ziet er namelijk wel mooi uit, maar kost ook een hoop energie. Met de verlichting aan belooft Logitech tot 40 uur en zonder verlichting loopt dat op tot maximaal 90 uur. Waar je ook voor kiest, je hoeft de headset gelukkig niet al te snel weer op te laden. Er is ook nog een batterijbeschermingsmodus aanwezig waarmee je de headset kan forceren om de batterij nog maar tot 80% op te laden, zodat deze langer meegaat.

Prestaties score: 4/5

Moet je de Logitech G522 Lightspeed kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Logitech G522 Lightspeed: alternatieven

De Trust GXT 721 Ruya Pro oogt premium en biedt op papier veel voor zijn prijs: een verstelbare rugleuning met ingebouwde lendensteun, 4D-armleuningen en een robuust frame dat tot 150 kg ondersteunt. Het design met gouden accenten is opvallend maar stijlvol, en de ademende bekleding zorgt ervoor dat je niet aan je stoel vastplakt tijdens warmere dagen.

Toch is de praktijkervaring minder vlekkeloos. De montage is ronduit frustrerend, met schroefgaten die niet goed uitlijnen en onhandig geplaatste kapjes die je met een mesje moet loshalen. De armsteunen voelen los aan en staan standaard te ver uit elkaar om comfortabel te gebruiken. Ook het nekkussen zit bij kortere gebruikers vaak te hoog, waardoor het zijn functie verliest tijdens rechtop zitten.

Voor loungen of gamen met een controller is de Ruya Pro best prettig, zeker dankzij de brede zitting en de kantelbare rugleuning. Maar als bureaustoel schiet hij tekort, zeker gezien de huidige prijs van 360 euro.

Trust GXT 721 Ruya Pro: prijs en beschikbaarheid

• Adviesprijs 399 euro, maar inmiddels voor iets minder verkrijgbaar
• Verkrijgbaar bij meeste online retailers

De adviesprijs van de Trust GXT 721 Ruya Pro bedraagt 399,99 euro, maar inmiddels is de stoel bij veel retailers terug te vinden voor rond de 360 euro. Daarmee komt Trust in het vaarwater van grote namen als Corsair en Secretlab, terwijl het merk historisch gezien juist bekendstond om zijn budgetgerichte producten, en dat is een keuze die wij niet helemaal snappen.

Ter vergelijking: de Corsair TC100 Relaxed, die qua bouwkwaliteit en afwerking merkbaar consistenter is, had bij lancering een adviesprijs van 219 euro. Tegenwoordig is die stoel al te vinden tussen de 160 en 180 euro. Voor wie een beperkt budget heeft maar wel een degelijk afgewerkte stoel zoekt, is dat dus een aantrekkelijker alternatief.

De Ruya Pro biedt wel meer features dan de TC100 Relaxed, zoals een verstelbare rugondersteuning en 4D-armleuningen. Maar of dat het prijsverschil rechtvaardigt, is een persoonlijke afweging. Zeker als je bedenkt dat de montage van de Ruya Pro verre van intuïtief is en enkele onderdelen ondermaats afgewerkt zijn, voelt de huidige prijs van 360 euro erg stevig.

• Prijs-kwaliteit score: 2,5 / 5

Trust GXT 721 Ruya Pro: eerste indrukken

Trust profileert de GXT 721 Ruya Pro als een luxe gamingstoel voor serieuze gamers. En op papier klopt dat ook: een verstelbare rugleuning, 4D-armsteunen, kantelmechanisme én stevige constructie. Maar bij het uitpakken sloeg de twijfel al snel toe. De handleiding was nauwelijks te vinden (verstopt in de plastic hoes van de rugleuning) en bij het monteren bleek pas echt hoeveel gepruts erbij kwam kijken.

De gaten in de bekleding sloten niet netjes aan op de schroefgaten. Daardoor moest er behoorlijk wat kracht en geduld aan te pas komen om alles uit te lijnen. In mijn geval moest ik zelfs een lange schroef gebruiken op de plek van een korte schroef omdat het schroefgat te diep zat, en daardoor dus ook de korte schroef op de plek van een lange schroef en wonder boven wonder lukte dit, maar dit is niet echt iets wat je verwacht van een product van 400 euro.

De stoel doet qua opbouw denken aan andere modellen in deze prijsklasse, maar dan minder verfijnd. Je merkt dat Trust heeft geprobeerd een premium product neer te zetten, maar dat dit niet vlekkeloos is gelukt.

Trust GXT 721 Ruya Pro: design en kwaliteit

• Mooi design
• Rommelige montage

Eerlijk is eerlijk: zodra hij staat, ziet de Ruya Pro er best indrukwekkend uit (totdat je iets dieper gaat kijken). Het design met gouden accenten doet een beetje denken aan League of Legends of Runescape, en de afwerking van de naden is over het algemeen netjes. De stoffering is ademend en stevig, al voelt hij in het begin behoorlijk stug aan.

Een van de eerste frustraties begon al bij het monteren: de gaten in de bekleding komen vaak net niet overeen met de schroefgaten eronder. Daardoor ben je minutenlang bezig met trekken, duwen en wrikken om alles uitgelijnd te krijgen. Het voelt alsof je een IKEA-stoel probeert te monteren zonder handleiding, terwijl je weet dat elk verkeerd geplaatste schroef later voor gezeur gaat zorgen. In mijn geval zat een schroefgat zó diep dat ik een lange schroef heb moeten gebruiken op een plek waar eigenlijk een kortere hoorde. Gelukkig kon ik die kortere dan weer ergens anders kwijt, maar dit hoort simpelweg niet bij een product van deze prijs.

Ook de afwerking rond de schroefgaten is ondermaats. De uitsnijdingen in de stof zijn niet netjes, maar simpelweg kleine kruissnedes die je zelf moet openwrikken. Dat leidt niet alleen tot gerommel bij het monteren, maar laat ook rafelige randen achter. De plastic beschermplaten die over de schroefpunten gaan, klikken op dezelfde manier vast als bij luxere stoelen zoals die van Corsair, maar hier voelt het allemaal net wat minder "premium".

• Design en kwaliteit score: 2,5 / 5

Trust GXT 721 Ruya Pro: prestaties

• Rugondersteuning is erg fijn
• Brede zitting is comfortabel
• Armleuningen zijn slecht afgesteld

Tijdens de eerste dagen moest ik echt wennen aan de stof van de zitting, vooral bij lange werkdagen of gamesessies. Pas na een week of twee leek de stoel zich iets beter naar mijn lichaam te vormen, al blijft het zitvlak behoorlijk stevig aanvoelen. Voor mensen die houden van een zachte, pluche ervaring is dit geen aanrader en ik dacht dat ik het niets vond totdat ik weer naar mijn Corsair terugstapte en het eigenlijk stiekem wel heel fijn vond.

Een van de sterkste punten van de Ruya Pro is de rugleuning met verstelbare ondersteuning voor de onderrug. In plaats van een los kussen (dat je toch telkens verliest of verkeerd plaatst) heeft Trust een draaiknop geïntegreerd waarmee je de onderzijde van de rugleuning naar voren kunt brengen. Deze functie werkte voor mij verrassend goed.

Daarnaast is de kantelfunctie altijd fijn. In plaats van rechtop te moeten zitten, laat de stoel je lichtjes achterover hellen zonder dat je volledig in een relaxstand zit. Dat zorgt ervoor dat je, zeker met de benen op een voetensteun of onder je kont gevouwen, moeiteloos een relaxte houding kunt aannemen tijdens bijvoorbeeld videobewerking of het kijken van een serie. Volledig achterover leunen kan trouwens ook, maar dan heb ik het idee dat ik in een vrije val terecht kom.

Maar niet alles is rozengeur en maneschijn. De 4D-armleuningen klinken indrukwekkend, maar in de praktijk stelde het weinig voor. De armsteunen voelen losjes aan, draaien té makkelijk mee en stonden in mijn geval ook standaard veel te ver uit elkaar. Ik moest me letterlijk breder maken om beide ellebogen tegelijk te kunnen laten rusten, en zelfs toen voelde het niet prettig. Wat ik merk dat ik nu doe, is dat ik slechts aan één kant leun op de armleuning alsof je aan de raamkant zit in een te vol Ryanair-vliegtuig. Het verstellen van de armleuningen is een kwestie van veel klikken en schuiven, maar zelfs dan bleef ik zoeken naar een comfortabele stand. Vergelijk dat met een Corsair-stoel waar alles gewoon strak op zijn plek blijft, en je merkt het verschil in afwerking.

Het nekkussen is prima, maar het zit te hoog dus het is meer een hoofdkussen dan een nekkussen, maar oké.

Toch had de Ruya Pro nog een onverwachte meevaller: de breedte. In het begin vond ik het formaat wat overdreven, maar inmiddels waardeer ik het comfort dat dat oplevert. Ik kan een in halve kleermakerszit gaan zitten zonder dat het ongemakkelijk wordt. Bij taken zoals video-editen of Netflixen voelt dat als een luxe. Als bureaustoel mist de Ruya Pro finesse, maar als relaxstoel voor creatieve taken of casual gaming is hij verrassend prettig.

• Prestaties score: 3,5 / 5

Moet ik de Trust GXT 721 Ruya Pro kopen?

Koop hem als…  

Koop hem niet als…  

We wisten eigenlijk niet precies wat we moesten verwachten toen we even een kijkje namen op de productpagina van deze laptop/tablet voor ons testmodel van de ASUS ROG Flow Z13 aankwam,. Het is dan ook een vrij uniek product (voornamelijk deze nieuwste variant van 2025).

We moeten eerlijk zeggen dat onze verwachtingen van deze gaming laptop niet heel hoog waren toen we zagen dat hij niet over een discrete GPU beschikt. Toen we voor het eerst op de laptop wilden gamen om eens te zien wat voor prestaties hij kon leveren, hadden we toevallig alleen de pc-versie van Marvel's Spider-Man 2 op een externe SSD staan. Aangezien dat spel op dat moment nog niet heel soepel draaide, hadden we dus geen hoge verwachtingen, maar de ASUS ROG Flow Z13 wist ons aangenaam te verrassen. We zijn dan ook erg benieuwd hoe deze nieuwe chips van AMD zich verder zullen ontwikkelen.

ASUS ROG Flow Z13 review: prijs en beschikbaarheid

• Adviesprijs vanaf 2.059 euro
• Krachtigere Ryzen Max+ 395-chip kost je 2.499 euro
• Duur voor deze prestaties, maar een unieke vormfactor

De ASUS ROG Flow Z13 is in twee configuraties verkrijgbaar (de AZERTY-varianten niet meegerekend) bij verschillende bekende retailers. Er lijkt eigenlijk maar één verschil tussen de twee configuraties te zijn en dat is de specifieke Ryzen-chip die gebruikt wordt.

Het instapmodel van de Flow Z13 kost 2.059 euro en maakt gebruik van de AMD Ryzen AI Max 390 met zijn bijbehorende AMD Radeon 8050S-graphics en de duurdere configuratie met de AMD Ryzen AI Max+ 395 en bijbehorende AMD Radeon 8060S-graphicskost je 2.499 euro. Verder beschikken beide versies over hetzelfde prachtige display, dezelfde hoeveelheid RAM en dezelfde hoeveelheid SSD-opslagruimte.

De ROG Flow Z13 is dus duidelijk geen goedkope gaming laptop, zeker niet voor een laptop zonder discrete GPU, maar je krijgt hier wel gloednieuwe technologie in een unieke vormfactor. Is dat meer dan 2.000 euro waard als je gewoon een goede gaming laptop zoek? Waarschijnlijk niet, maar als je een redelijk compact apparaat zoekt dat qua formaat en kracht een beetje tussen een gaming handheld en een "volwaardige" gaming laptop zit, dan is dit misschien wel een interessant product voor jou. Hij wordt waarschijnlijk echter pas vooral aantrekkelijk als hij enigszins in prijs daalt.

Prijs-kwaliteit score: 3,5/5

ASUS ROG Flow Z13 review: specs

ASUS ROG Flow Z13 review: design

• Compact, stevig design
• Mooi aanbod aan aansluitingen
• Typisch gamer-design

De ASUS ROG Flow Z13 is geen typische gaming laptop. Dat merk je op meerdere vlakken, waaronder het design. Ten eerste zit dit 13,4-inch apparaat een beetje tussen een laptop en een tablet in. In principe is het apparaat zelf eerder een tablet te noemen, maar er wordt wel standaard een toetsenbord meegeleverd dat je magnetisch kan verbinden en waarmee je het scherm ook kan beschermen.

Dat toetsenbord (met trackpad) voelt ook meer als een standaard laptoptoetsenbord dan je misschien zou verwachten. De type-ervaring voelt prima aan als je alleen dit toetsenbord tot je beschikking hebt (bijvoorbeeld onderweg). Er is daarnaast RGB-verlichting beschikbaar, dus het feit dat je hem kan loskoppelen zorgt er niet voor dat je dat soort features mist. Een voordeel van het feit dat je hem kan loskoppelen, is dat je hem gewoon in de doos kan laten als je bijvoorbeeld toch liever een ander toetsenbord en een muis wil gebruiken.

Hoewel dit apparaat voor een tablet eigenlijk vrij dik is, is dit toch wel als een erg compact totaalpakket te zien. We hebben hier namelijk wel te maken met een volwaardige Windows-pc. Voor een "laptop" is de ROG Flow Z13 ook niet bepaald zwaar, maar voor een tablet dan wel weer.

Het geheel is niet alleen mooi compact, maar voelt ook erg stevig aan. Het apparaat is grotendeels van aluminium gemaakt en dankzij het relatief dikke design en het gebrek aan een scharnier, zijn er niet echt punten waar de ROG Flow Z13 fragiel aanvoelt. Hij mag dan wel flink wat kosten, maar gelukkig voelt hij ook wel aan als een premium product.

Aan de achterkant is er een kickstand verwerkt, want er is geen scharnier waarmee hij verbonden is aan het toetsenbord en zichzelf open kan houden. Daarnaast kan je hem dus gewoon als tablet op een tafel neerzetten dankzij deze kickstand. De kickstand is 170 graden verstelbaar en kan op allerlei manieren gepositioneerd worden en dat maakt dit apparaat erg veelzijdig. Er zijn ook geen specifieke standen waarin de kickstand moet staan. Hij is "stroef" genoeg om op vrijwel elke geopende positie te blijven staan. Als je hem als laptop op je schoot wil zetten, voelt dat helaas niet heel erg stevig, en ook niet heel fijn, met die dunne kickstand.

De bovenste rand en de achterkant tonen ook wel echt dat deze laptop/tablet op gaming is gefocust. Zo zie je bovenaan grote ventilatiegaten en de tekst: Republic of Gamers. Achterop zie je, boven de kickstand, ook wat ventilatiegaten, plus een soort raampje waardoor je wat van de interne onderdelen kan zien. Een aantal van deze onderdelen lichten ook op als de ROG Flow Z13 in gebruik is, dus dan kan je aan de achterkant nog een beetje van een RGB-show genieten.

Verder vind je alle knoppen en aansluitingen aan beide zijkanten. Links (als je van voren naar het scherm kijkt) zitten twee USB-C-poorten (USB 4, 40Gbps), een HDMI 2.1-poort, een speciale oplaadpoort en een microSD-kaartlezer. Rechts vind je de aan/uit-knop, volumeknoppen, een multifunctionele knop die bij kort indrukken het Command Center vol met snelle instellingen opent en bij lang indrukken Microsoft Copilot activeert, een USB-A-poort en een 3,5mm-audiopoort. Dat vinden we een uitstekende selectie voor dit compacte apparaat.

Als laatste vind je zowel aan de voor- als achterkant een camera. Dat zie je misschien niet heel vaak op laptops, maar voor tablet is het redelijk gebruikelijk. We weten niet of je dit hier heel snel zou gebruiken, maar het kan natuurlijk een handige toevoeging zijn.

Design score: 4,5/5

ASUS ROG Flow Z13 review: display

• 13,4-inch 2,5K IPS-display met 180Hz refresh rate
• Uitstekende kleurweergave
• Touchscreen

De ASUS ROG Flow Z13 heeft dan misschien geen OLED-paneel, wat we normaal wel als de beste optie zien en misschien voor deze prijs ook mooi hadden gevonden, maar zijn ROG Nebula Display ziet er toch prachtig uit. Het gaat hier om een 13,4-inch 2,5K (2.560 x 1.600) IPS-display met een 16:10-beeldverhouding, een 180Hz refresh rate en een helderheid tot 500 nits.

180Hz is een enigszins ongebruikelijke refresh rate, maar voelt wel als meer dan genoeg voor deze laptop gezien de prestaties die hij weet te leveren. Die helderheid tot 500 nits zorgt in de praktijk ook voor een uitstekende ervaring in allerlei lichtomstandigheden. Het is natuurlijk nog steeds niet heel fijn om in direct zonlicht te gamen op dit apparaat, maar over het algemeen ziet alles er mooi helder uit en dankzij IPS en een aparte DXC-schermcoating kan je vanuit brede kijkhoeken nog van mooie beelden genieten zonder al te veel weerspiegelingen. Dankzij Gorilla Glass 5 is het scherm ook erg sterk en dat is natuurlijk fijn als je de ROG Flow Z13 niet altijd als laptop gebruikt en dus het scherm niet altijd beschermd wordt door het toetsenbord.

Het display heeft een erg levendige kleurweergave. Er wordt hier een 100% dekking van de DCI-P3-kleurruimte beloofd en daarnaast is het scherm Pantone Validated en is er ondersteuning voor Dolby Vision HDR. Er zijn wel vrij dikke bezels aan de boven- en onderkant. Aan de onderkant valt dat niet op als je het toetsenbord verbonden hebt, maar bovenaan zie je dit wel altijd. In die bovenste schermrand is dan ook de webcam geplaatst. Echt storend vonden we dit trouwens niet.

Aangezien dit apparaat dus ook als een tablet kan worden gebruikt, hebben we hier dus ook met een touchscreen te maken. Door zijn dikte en gewicht zouden we hem niet zo snel als een tablet in onze handen houden, maar een touchscreen kan in sommige gevallen wel handig zijn. Het zorgt alleen wel voor meer vingerafdrukken op het scherm. Er is daarnaast nog stylus-ondersteuning (maar er wordt geen stylus meegeleverd).

Display score: 4,5/5

ASUS ROG Flow Z13 review: prestaties en software

• Ryzen AI Max 390 is een ongelofelijk indrukwekkende chip
• Verrassend goede gaming prestaties
• ASUS-software kan verrassend handig zijn

Zoals we in het begin van deze review al aangaven, was onze eerste ervaring met gamen op de ROG Flow Z13 verrassend positief en daar kwam later ook niet echt verandering in.

Eerdere versies van de ROG Flow Z13 beschikten nog over losse CPU's en GPU's, maar de beperkte ruimte betekende dat er nooit echt enorm indrukwekkende GPU's in konden worden verwerkt. Het is dan ook AMD's nieuwe Ryzen AI Max 390-chips met geïntegreerde AMD Radeon 8050S-graphics die dit apparaat nu pas echt heel interessant weet te maken. Deze chip dient zowel als de CPU én GPU en zorgt ervoor dat de kracht van het apparaat op de juiste manieren en momenten verdeeld wordt over die twee onderdelen.

Bij alledaags gebruik en tijdens het uitvoeren van onze gebruikelijke werktaken op deze laptop hadden we nooit last van vertragingen of andere prestatieproblemen. De ROG Flow Z13 wist dan ook uitstekende resultaten te behalen in Geekbench 6. Toen het apparaat verbonden was met het stopcontact haalden we een single-core CPU-score van 2.938, een multi-core CPU-score van 18.222 en een GPU-score (OpenCL) van 74.074. Op batterijstroom blijft de CPU vergelijkbaar presteren (2.802 single-core en 16.574 multi-core), maar nemen de GPU-prestaties wel flink af (37.751). Hierbij hadden we het apparaat wel weer op het Prestaties-profiel gezet bij batterijstroom. Dat is dezelfde modus die automatisch gebruikt werd op netstroom. Wanneer mogelijk is het dus wel een goed idee om de laptop op het stopcontact aan te sluiten tijdens het gamen. Voor minder veeleisende games en taken zal dat niet snel nodig zijn, maar bij zwaardere games wel.

We begonnen deze review met onze verrassend aangename ervaring bij het spelen van Marvel's Spider-Man 2 op dit apparaat. We zullen je hier dan ook maar even wat meer context geven over de prestaties in deze game. We speelden het spel in 1200p-resolutie met grotendeels de standaardinstellingen. HDR stond uit en in de eerste instantie hadden we Frame Generation ook uit staan, maar FSR 3.1.0-upscaling aan met de Quality-modus actief. Met die instellingen konden we rondslingeren door New York met een framerate die gemiddeld tussen de 40fps en 70fps zat. Dat is een redelijk groot verschil, maar de framerate in dit spel is gewoon niet heel stabiel. Vervolgens hebben we Frame Generation nog aangezet om te zien wat voor verschil dat zou maken. Met Frame Generation ingeschakeld hadden we te maken met een framerate die gemiddeld tussen de 110fps en 130fps zat. Dat voelde dus ook uitstekend.

Daarnaast hebben we even wat Cyberpunk 2077 gespeeld op de ROG Flow Z13 en hebben we in Cyberpunk de benchmarkfunctie gebruikt. Bij deze benchmark zagen we met een 1600p-resolutie, hoge kwaliteit textures, FSR 3 aan met de Quality-modus actief, raytracing aan (plus raytraced local shadows aan, maar de rest van de raytracing uit) en Frame Generation uit een gemiddelde framerate van 36fps. Frame Generation wilde in dit geval niet echt meewerken, maar dat geeft je wel een beetje een idee van wat voor soort prestaties je kan verwachten bij een vrij zware game.

Het is wel belangrijk om aan te geven dat we via de AMD Software-app meer werkgeheugen aan de GPU hebben toegekend (maximaal 16GB in plaats van de standaard 4GB).

ASUS heeft hier ook zijn eigen software toegevoegd, onder andere in de vorm van Armoury Crate (wat je ook op de ROG Ally en ROG Ally X terugvindt). Dit soort extra software vinden we soms op laptops een beetje overbodig, maar het kan je aan de andere kant hier en daar wel snelle toegang geven tot handige game-gerelateerde instellingen. Op de ROG Flow Z13 is daar zelfs een handige knop voor.

Aangezien dit tegelijkertijd een gaming-apparaat en een Copilot+ PC is, krijg je dus toegang tot verschillende AI-features. Zoals we echter al in veel reviews van Copilot+ PC's hebben aangegeven, vinden we deze momenteel nog niet veel toegevoegde waarde hebben voor de gemiddelde consument. Daar kan natuurlijk in de toekomst wel verandering in komen.

Prestaties en software score: 5/5

ASUS ROG Flow Z13 review: batterij

• Goede balans tussen gaming handheld en laptop
• Voor alledaagse taken rond de 8 uur batterij
• Voor gaming vergelijkbaar met handhelds

De ASUS ROG Flow Z13 is ten eerste al relatief energie-efficiënt, ondanks zijn indrukwekkende prestaties. Hij heeft dus minder vermogen nodig om uitstekende prestaties te leveren.

ASUS claimt dat de batterij van dit apparaat meer dan 10 uur meegaat. Dat getal kwam in hun tests naar voren bij het bekijken van videocontent met een wat lagere helderheid. In de praktijk kwamen wij bij alledaagse taken meer rond de 8 uur uit. Bij het spelen van wat zwaardere games moet je waarschijnlijk in het beste geval zo'n 2 uur verwachten, maar lichtere games kan je veel langer blijven spelen, net als op gaming handhelds dus. We hopen dat dit onderdeel van draagbare gaming apparaten flink verbeterd kan worden, maar vergeleken met de huidige concurrentie is dit dus een prima batterijduur voor de ROG Flow Z13.

Over gaming handhelds gesproken, de ROG Flow Z13 lijkt ook in de praktijk niet veel in te leveren op prestaties wanneer je hem op batterijstroom gebruikt. Dat is bij "volwaardige" gaming laptops wel al gauw het geval.

Dit apparaat wordt overigens geleverd met een redelijk groot oplaadblok (vergeleken met het formaat van het apparaat zelf). Dat voelt wel een beetje jammer voor een apparaat dat verder vrij draagbaar en compact is. Je kan er wel voor kiezen om via USB-C op te laden, maar dat gaat trager en voor de beste prestaties kan je dus ook het beste met de officiële lader verbonden zijn aan het stopcontact.

Batterij score: 4,5/5

Moet je de ASUS ROG Flow Z13 kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

ASUS ROG Flow Z13: alternatieven

Mijn speeltijd met Civ 7 begon enigszins skeptisch, want Civilization 7 is zonder twijfel de meest radicale interpretatie van Civilization tot nu toe. Waar eerdere delen slechts een handvol nieuwe mechanismen toevoegden om de serie fris te houden, voert Civilization 7 meerdere fundamentele veranderingen door, en ik ben blij om te vermelden dat die over het algemeen erg sterk zijn ingevoerd.

De keuze om Leiders en Beschavingen (de verschillende speelbare historische groepen) van elkaar los te koppelen is een dappere keuze, en opent de deur naar een geheel nieuw niveau van strategische planning. Goed toegepast stelt het wisselen tussen de verschillende beschavingen (Civs) je in staat om je strategie onderweg bij te sturen, wat voorkomt dat je vast komt te zitten in die pijnlijke, eindeloze verliespartijen die vroeger vrijwel onvermijdelijk waren als je vroeg in het spel een misstap maakte.

Hoewel het zonder twijfel een van de beste pc-games is, betekent dat niet dat het spel perfect is en er niet nog wat ruimte voor verbetering is.

Sims city voor gevorderden

Civilization is altijd hét schoolvoorbeeld geweest van een 4X (Explore, Expand, Exploit, Exterminate) strategiespel, waarin alle elementen van het genre volop worden benut. Je speelt als een historische leider op een procedureel gegenereerde kaart met hexagonale tegels. Je begint met het verkennen van je omgeving, waarna je steden sticht en je rijk begint uit te breiden.

Gebouwen plaatsen binnen je steden levert verschillende nuttige yields op, namelijk Science (die bepaalt hoe snel je door de technology tree kunt werken om steeds modernere units of voorzieningen vrij te spelen), Culture voor het verkrijgen van Civics (ideologische vooruitgangen met hun eigen unieke bonussen), en Production (hoe snel je dingen kunt bouwen). Daarnaast zijn er nog resources zoals voedsel (voor het vergroten van de bevolking en het aantal tegels dat je steden beslaan), goud (waarmee je direct gebouwen of units kunt kopen), en Influence (punten die je kunt inzetten om met andere leiders te interageren).

Leren hoe je de omgeving optimaal kunt gebruiken is cruciaal, aangezien tegels unieke eigenschappen hebben die ze het meest geschikt maken voor een bepaalde yield. Gecombineerd met talloze bonussen en de nieuwe mogelijkheid om te overbuilden (vroegere gebouwen vervangen door betere versies zodra die beschikbaar komen), vormt het beheren van je steden een lastige maar uiterst boeiende uitdaging op zichzelf. Als dit de eerste keer is dat je iets over de Civilization-serie leest, dan snap ik dat je enigszins verbaasd bent, maar al deze termen worden logisch naarmate je speelt.

Het was iets wat ik in Civilization 6 altijd een tikkeltje overweldigend vond, maar één kleine aanpassing zorgt ervoor dat city management in Civilization 7 veel makkelijker te overzien is. Nieuwe nederzettingen worden nu namelijk automatisch gesticht als small towns, die veel beperkter zijn dan volwaardige cities en daardoor veel minder micro-management vereisen. Je kunt towns upgraden naar cities, maar ik vond het prima om al mijn aandacht te richten op het maximaliseren van de output van slechts een paar grote cities gedurende het grootste deel van mijn potjes.

Tijd investeren in het ontwikkelen van de verschillende steden is dit keer extra de moeite waard, want Civilization 7 is met afstand het mooiste strategiespel dat ik ooit heb gespeeld. Elke miniature tile is ongelooflijk gedetailleerd, waardoor je kunt inzoomen en je gekozen gebouwen daadwerkelijk ziet verrijzen. Of het nu gaat om de geanimeerde boerderijdieren, bruggen over kabbelende rivieren, of de grote variatie aan architecturale stijlen die bij de geschiedenis horen die de dichtbebouwde straten sieren.

Maak een indruk

Natuurlijk draait Civilization 7 om veel meer dan alleen het beheren van een stad. Elke match laat spelers werken richting verschillende manieren om te winnen waarbij degene die als eerste aan de voorwaarden van één zo’n overwinning voldoet, wordt gekroond als winnaar. De eenvoudigste daarvan is Domination, waarbij je legers opbouwt en alle andere spelers uitschakelt door hun volledige territorium te veroveren. Generals, een nieuw type unit dat nabijgelegen troepen kan samenvoegen voor eenvoudiger transport, zijn hierbij een fantastische toevoeging en nemen de frustratie weg die het verplaatsen van grote legers in eerdere games met zich meebracht.

Andere manieren om te winnen, zijn nu gekoppeld aan vier nieuwe legacy paths (Military, Culture, Science en Economic), die je steeds een vaste set doelen geven om na te streven. Potjes in Civilization 7 zijn zelf opgedeeld in drie duidelijke fases die elk een belangrijk historisch tijdperk weerspiegelen: Antiquity, Exploration en Modern. De legacy paths hebben voor elk van deze periodes hun eigen unieke doelen. Zo richt het Military-pad zich op het veroveren van nederzettingen in Antiquity, het domineren van de nieuwe wereld tijdens Exploration, en uiteindelijk het succesvol ontwikkelen van de atoombom in Modern.

Culture draait ondertussen volledig om het bouwen van unieke wereldwonderen, het stichten van een invloedrijke religie en uiteindelijk een gekkenhuis van een race om historische artifacts op te graven verspreid over de hele map. Elk pad voelt duidelijk verschillend aan, en het succesvol voltooien van de objectives in de eerste twee era's levert nuttige bonussen op voor de volgende: zoals extra population of verbeterde versies van bestaande gebouwen. Hierdoor voelt elke era bijna als een eigen, kleinschalig potje Civilization, waarbij spelers tegen elkaar racen om deze mini-goals te volbrengen. Het geeft de matches een gevoel van tempo, en pakt eindelijk het probleem aan waarbij het spel na een honderdtal turns vaak wat saaier begon te worden.

Toch merkte ik dat het volgen van een legacy path na verloop van tijd wat repetitief kan worden. Elk legacy path heeft namelijk altijd dezelfde doelen, dus in de praktijk ga je vaak dezelfde acties herhalen. Na heel wat uurtjes had ik het gevoel dat ik elk onderdeel van zowel het Military- als Economic-pad volledig onder de knie had, en aarzelde ik om nog een nieuw potje te starten met dezelfde insteek. Als je meer dan 100 uur in Civ 7 stopt, kan ik me goed voorstellen dat je echt snakt naar nieuwe manieren om te winnen. Overigens verwacht ik wel dat we een heleboel DLC zullen zien.

Uitgebreid

Dat betekent trouwens niet dat elk potje zich volgens een volledig voorspelbaar patroon afspeelt, want de mogelijkheid om aan het begin van elke era van Civ te wisselen, zorgt voor heel wat variatie. Dit is echt een van de hoogtepunten van Civilization 7 en is verrassend goed uitgewerkt. Elke era heeft zijn eigen lijst met historische Civs, elk met unieke buffs, gebouwen en units. Je keuze van de leider bepaalt bovendien welke Civs je in latere era's kunt selecteren na je eerste keuze in Antiquity. Zo kunnen spelers die kiezen voor de beroemde abolitionist Harriet Tubman bijvoorbeeld altijd toegang krijgen tot America in de Modern era, een slimme manier om historisch geloofwaardige combinaties aan te moedigen.

Je kunt ook nieuwe Civs ontgrendelen door aan bepaalde voorwaarden te voldoen in elke era. In één van mijn potjes bouwde ik bijvoorbeeld flink wat fortifications om mezelf te verdedigen tegen een agressieve buurman in Antiquity, waarmee ik vervolgens de Normans kon kiezen in de Exploration Age, een Civ die deels gespecialiseerd is in verdediging. Dit is, in één woord, briljant, want het stelt je in staat om je strategie volledig om te gooien als iets niet blijkt te werken.

Als je een match begint met het idee om een Economic victory na te streven en dus een bijpassende Civ kiest, maar halverwege besluit dat je liever richting Culture gaat, dan kun je simpelweg overstappen naar een meer Culture-georiënteerde Civ zodra die beschikbaar komt. Het maakt het ook makkelijker om meerdere victory types tegelijk na te streven, en het betekent dat je vaak nog een comeback kunt maken als je niet meteen succes hebt.

Wat daarbij zeker helpt, is het ruime aanbod aan leiders. Bekende militaire grootheden als Napoleon en Augustus keren terug, maar worden vergezeld door verrassende nieuwe keuzes zoals de sluwe auteur Machiavelli of de rondreizende chroniqueur Ibn Battuta. In totaal zijn er iets meer dan 30 Civs beschikbaar. En om het helemaal af te maken, hebben zowel leiders als Civs opvallend unieke powers zoals Battuta’s Trade Maps Diplomatic Endeavour, waarmee je Influence kunt gebruiken om het verkende land van een andere leider te zien.

Code red

Tegen het einde van de eerste twee era's krijg je bovendien te maken met een crisis, die kan variëren van hordes binnenvallende vijanden tot dodelijke plagen die hele legers in enkele turns kunnen vernietigen.

Je pakt deze crisissen aan door verplichte "Crisis Policies" in te voeren, die meestal wat verlichting bieden op één vlak, maar je voortgang op een ander vlak stevig afremmen. Uitzoeken welke van de aangeboden oplossingen je het minst zal schaden, is een interessante puzzel, en de dreiging van een crisis verhoogt de spanning precies op het moment dat het spel anders een beetje zou gaan vertragen.

Ondanks al deze nieuwe trucjes is er één belangrijk onderdeel waarin Civilization 7 écht tekortschiet: het diplomatie-systeem. En dat is des te vreemder, want dat was in Civilization 6 vrijwel perfect. De interacties met andere leiders voelen onnodig beperkt aan, en draaien vooral rond simpele allianties en overeenkomsten. Je kunt bijvoorbeeld niet langer direct goud ruilen, en dit betekent dat je geen steden meer kunt afkopen van andere spelers of stapels geld kunt gebruiken om hebzuchtige leiders om te kopen om kansloze oorlogen te beginnen met anderen. Zonde, want precies die systemen zorgden in vorige delen voor hilarische situaties en maakten ook potjes tegen AI heel wat interessanter.

Los daarvan kan ik iedereen Civilization 7 aanraden. Als je een liefhebber bent van strategiespellen, ga je hier ongetwijfeld een fantastische tijd mee hebben. Als evolutie van de serie is het een bewonderenswaardig succes, en net als zijn voorganger is de kans zeer groot dat de klachten en problemen die mensen hebben met dit spel via gratis én betaalde content-updates in de komende maanden en jaren opgelost zullen worden.

Moet je Sid Meier's Civilization 7 spelen?

Speel het als…

Speel het niet als…

Logitech Pro X Superlight 2 Dex review in een notendop

De Logitech Pro X Superlight 2 Dex is een gaming muis die volledig gericht is op prestaties en snelheid. De muis ziet er strak uit en heeft zelfs geen RGB-verlichting. Hij heeft een lang profiel en de zijkanten zijn wat naar binnen uitgehold. De muisknoppen zijn asymmetrisch ontworpen en de rechterkant zit wat lager, wat zorgt voor een ergonomische grip, vooral als je een claw grip gebruikt. Dit ontwerp heeft wel als nadeel dat de Logitech Pro X Superlight 2 Dex alleen geschikt is voor rechtshandigen.

Net als veel andere gaming accessoires van Logitech voelt de Pro X Superlight 2 Dex stevig aan. Dit geldt ook voor de knoppen, die bijna niet wiebelen en een duidelijk klikgeluid maken. Vreemd genoeg kan het scrolwiel zijwaarts worden bewogen als het aan de rechterkant wordt ingedrukt, bijna alsof het een kantelfunctie heeft, wat niet het geval is.

Er zitten grote PTFE-voetjes onder de muis en er is zelfs een tweede klepje meegeleverd waaronder de dongle zit dat ook PTFE bevat voor een nog soepelere ervaring. Je kunt de Pro X Superlight 2 Dex aanpassen met de Logitech G HUB-software. Hiermee kun je de DPI instellen tussen 100 en 44.000, met vijf slots waartussen je kunt schakelen. Hoewel er geen DPI-knop op de Pro X Superlight 2 Dex zit, kan je hier wel een andere knop voor toewijzen (zoals de klik van het scrolwiel).

Je hebt ook de optie om de DPI-aanpassingen voor de X- en Y-as te splitsen. Je kunt zelfs de lift-off afstand instellen voor elk van de vijf slots, met opties voor laag, medium en hoog.

Ondanks het feit dat de Logitech Pro X Superlight 2 Dex alleen de meest essentiële knoppen heeft, biedt de software wel veel opties om deze te remappen. Je kunt bijvoorbeeld systeemfuncties en snelkoppelingen toewijzen. Denk aan het starten van programma's naar keuze en schakelen tussen audio-ingangen en -uitgangen. Je kunt ook een knop instellen als G-Shift modifier, waardoor je toegang krijgt tot een andere reeks functies wanneer je de knop ingedrukt houdt. Macro's kan je eveneens aanmaken.

De gaming prestaties van de Logitech Pro X Superlight 2 Dex zijn uitstekend. De 8K polling rate is geweldig voor een draadloze muis en het valt niet te ontkennen dat het richten enorm nauwkeurig aanvoelt. De inkepingen aan de zijkant en het asymmetrische ontwerp zorgden ervoor dat ik de muis altijd stevig kon vasthouden, zelfs wanneer mijn hand zweterig werd. Het lage gewicht en de grote PTFE-voetjes zorgden ervoor dat de muis bijna zweefde over mijn muismat.

De batterijduur van de Pro X Superlight 2 Dex hangt ten slotte af van de polling rate. Bij een polling rate van 1.000Hz haal je volgens Logitech ongeveer 95 uur en die claim klopt ook met mijn ervaring. Verhoog je dit naar 8.000Hz, dan zakt de batterijduur naar 19 uur en ook dat komt overeen met mijn praktijkervaring. Je kan de muis blijven gebruiken terwijl hij oplaadt via de USB-C-poort, maar houd er wel rekening mee dat je maximaal een polling rate van 1.000Hz haalt met een bekabelde verbinding. De muis is ook net iets te licht om comfortabel met kabel te gebruiken. Wie nooit wil opladen, kan een van de PowerPlay-muismatten aanschaffen, die de Logitech Pro X Superlight 2 Dex draadloos opladen terwijl je hem gebruikt.

Logitech Pro X Superlight 2 Dex review: prijs en beschikbaarheid

• Nu verkrijgbaar voor een adviesprijs van 169,99 euro
• Drie kleuren: roze, wit en zwart
• Minder features dan sommige concurrenten

De Pro X Superlight 2 Dex kost 169,99 euro en is nu verkrijgbaar in zwart, wit en roze. Hij wordt geleverd met een gevlochten USB-C-naar-USB-A-kabel en een 2,4GHz-dongle met adapter. Voor een draadloze gaming muis met 8K polling rate is de Pro X Superlight 2 Dex vrij duur, vooral gezien het gebrek aan andere functies. De Razer DeathAdder V3 Pro is even duur, heeft ook een 8K polling rate, maar voegt daar nog extra's aan toe die hier ontbreken.

De Pro X Superlight 2 Dex is ook ongeveer even duur als de Logitech G502 X Plus, die we al vrij prijzig vonden. Die heeft daarentegen extra knoppen waardoor je meer snelkoppelingen en macro's kan aanmaken. De maximale polling rate is echter maar 1K en met een gewicht van 106g is hij ook merkbaar zwaarder.

Logitech Pro X Superlight 2 Dex: specs

Moet je de Logitech Pro X Superlight 2 Dex kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Logitech Pro X Superlight 2 Dex: alternatieven

De Erazer Bandit P20 is een uitstekende gaming-pc voor beginners die op zoek zijn naar sterke 1080p-prestaties zonder een hoog prijskaartje. Met een Intel Core i5-14400F en een Nvidia GeForce RTX 4060 draait hij games als Counter-Strike 2 en Call of Duty: Black Ops 6 soepel met hoge framerates. De pc is compact, strak vormgegeven en voorzien van een glazen zijpaneel en efficiënte luchtstroom, waardoor hij niet alleen goed presteert maar er ook modern uitziet. Hoewel de 1TB SSD (900GB effectief) snel vol raakt en de RTX 4060 geen high-end prestaties biedt, blijft de gaming ervaring op 1080p-niveau uitstekend.

Voor beginnende gamers of gebruikers met beperkte ruimte is de Bandit P20 een ideale keuze. Hij is direct klaar voor gebruik en biedt goede prestaties zonder ingewikkelde configuraties. Ook blijft hij verrassend stil en koel tijdens langdurige gamesessies. Videobewerking in 4K is niet zijn sterkste punt en voor ray tracing of 1440p-gaming kun je beter naar een krachtigere pc kijken, maar voor casual en competitieve gamers is dit een fantastische allround gaming pc binnen zijn prijsklasse

Erazer Bandit P20 review: prijs & beschikbaarheid

• Begint vanaf 1.199 euro
• Verkrijgbaar in verschillende configuraties
• Snel uitverkocht

De Erazer Bandit P20 is verkrijgbaar in verschillende configuraties, met prijzen die variëren afhankelijk van de hardware-opties. Onze review-unit heeft een adviesprijs van 1.199 euro, waarmee het een aantrekkelijk geprijsde gaming pc is voor gamers die op zoek zijn naar een solide mid-range systeem.

Deze configuratie is prima geschikt voor 1080p gaming, met hoge framerates in populaire competitieve games zoals Counter-Strike 2 en Call of Duty: Black Ops 6. Voor singleplayer-games en lichte contentcreatie levert hij ook degelijke prestaties, al kan de 16GB RAM in sommige scenario’s een bottleneck vormen.

De duurste uitvoering van de Bandit P20 heeft een RTX 4070 en 32GB RAM, maar deze is vaak uitverkocht bij de meeste retailers. Dit model heeft een prijs van 1.899 euro en biedt betere prestaties voor 1440p gaming en zwaardere productiviteitstaken, zoals videobewerking en 3D-rendering. Als je een Bandit P20 op het oog hebt, is het aan te raden snel toe te slaan zodra er weer voorraad is.

Voor gamers die meer kracht en betere uitbreidingsmogelijkheden zoeken, kan de HP Omen 35L een interessant alternatief zijn. De instapconfiguratie begint bij 1.299 euro, met een Intel Core i5, 16GB RAM en een RTX 4060, wat vergelijkbaar is met de instapversie van de Bandit P20. De versie die wij hadden getest had een RTX 4070 Ti, 32GB RAM en 2TB SSD, maar daar betaal je wel flink wat meer voor.

• Prijs-kwaliteit score: 4 / 5

Erazer Bandit P20 review: specs

• Specs score: 3 / 5

Erazer Bandit P20 review: design

• Compacte case met glazen zijpaneel
• Genoeg connectiviteitsopties
• Strak design

Het ontwerp van de Erazer Bandit P20 oogt strak en professioneel, niemand zal het idee hebben dat je een gaming pc hebt. Met zijn compacte afmetingen past deze gaming pc moeiteloos in elke ruimte. De strakke lijnen en het minimalistische uiterlijk geven de Bandit P20 een professionele en tegelijkertijd subtiele uitstraling, waardoor hij zowel in een gaming-setup als in een kantooromgeving niet misstaat.​

Een opvallend kenmerk is de volledig open bovenkant, die niet alleen bijdraagt aan een efficiënte luchtstroom maar er ook erg futuristisch uitziet. Deze open structuur zorgt ervoor dat warmte gemakkelijk kan ontsnappen, wat essentieel is tijdens intensieve gamesessies. Daarnaast zijn de belangrijkste aansluitingen, zoals meerdere usb-poorten, een USB-C-poort en een 3,5mm-koptelefoonaansluiting, strategisch aan de bovenzijde geplaatst voor gemakkelijke toegang. De aan/uitknop bevindt zich eveneens op deze positie.

Het transparante glazen paneel aan de linkerkant van de behuizing biedt een duidelijk zicht op de interne componenten. Dit is natuurlijk geen nieuwe toevoeging, maar het verschil in deze pc zit hem in het feit dat het glazen paneel praktisch de hele zijkant beslaat. Normaliter zit de computervoeding aan de onderkant, maar Erazer heeft de voeding tegen het voorpaneel gezet. Twee grote ventilatoren zijn strategisch geplaatst om een optimale luchtstroom te garanderen, wat cruciaal is voor het handhaven van lage temperaturen tijdens het gebruik. Deze ventilatoren werken stil en efficiënt, waardoor de Bandit P20 zelfs onder zware belasting koel blijft.​

Hoewel het ontwerp niet baanbrekend is, slaagt de Bandit P20 erin een balans te vinden tussen het design en prestaties. Het resultaat is een subtiele maar capabele gaming pc die voldoet aan de eisen van zowel casual als hardcore gamers. De combinatie van een compact formaat, doordachte componentplaatsing en effectieve koeling maakt deze pc tot een aantrekkelijke keuze voor wie op zoek is naar een betrouwbare en stijlvolle gaming pc.

Ik ben erg onder de indruk van het formaat en hoe de computer eruitziet en in elkaar is gezet. Deze computer is dankzij de case misschien niet zo futureproof als andere computers, maar voor de beginnende gamer en de gamer die niet veel plek heeft of niet veel nodig heeft, is dit een fantastisch design.

• Design score: 4,5 / 5

Erazer Bandit P20 review: prestaties

• Sterke gaming prestaties voor dit formaat
• Blijft verrassend stil
• Heeft moeite met video editing

De Erazer Bandit P20 levert indrukwekkende prestaties voor een gaming pc in dit prijssegment. Dankzij een Intel Core i5-14400F en een NVIDIA GeForce RTX 4060, is hij krachtig genoeg voor zowel moderne games als productiviteitstaken. Verwacht geen extreme high-end prestaties zoals bij een RTX 4080 of 4090, maar binnen de mid-range gaming pc's doet de Bandit P20 het uitstekend.

Counter-Strike 2 draait soepel en stabiel, wat voor een competitieve shooter natuurlijk cruciaal is. In de deathmatch-modus, waar er constant veel actie op het scherm plaatsvindt, blijven de framerates hangen tussen 180 en 250 fps. In een reguliere competitieve match (5v5) schiet de framerate omhoog richting de 300 fps of zelfs hoger. Dit zorgt voor een soepele ervaring, ideaal voor snelle flickshots en precieze bewegingen. Alleen in de meest hectische momenten (denk aan rookgranaten, particle-effecten en intens vuurgevechten) kan de framerate een lichte dip ervaren. Maar over het algemeen blijft alles verrassend stabiel en vloeiend.

Bij Call of Duty: Black Ops 6 zien we een iets wisselender beeld. Op hoge instellingen draait de game tussen de 70 en 110 fps, wat prima speelbaar is, maar je merkt dat de RTX 4060 hier tegen zijn limieten aanloopt. Door de instellingen iets te verlagen krijg je een veel stabielere ervaring, en dankzij DLSS blijft de beeldkwaliteit alsnog erg goed. Dit is echt een game waar je merkt dat het geen high-end videokaart is, maar de prestaties zijn nog steeds solide en de game blijft speelbaar zonder grote issues.

Ook zwaardere singleplayer-games draaien prima op de Bandit P20. Cyberpunk 2077 en Elden Ring houden zich goed staande, zelfs op hoge instellingen, al merk je in drukke gevechten soms lichte framedrops. Dat is niet onverwacht, gezien de beperkte VRAM van de RTX 4060, maar het doet weinig af aan de speelervaring. Als je bereid bent om de schaduwen en sommige post-processing effecten iets terug te schroeven, blijft alles vlot en responsief aanvoelen.

Een ander punt dat opvalt, is de 1TB SSD. Althans, officieel 1TB, maar in werkelijkheid krijg je ongeveer 900GB bruikbaar vanwege een 30GB recovery-partitie die ERAZER heeft ingebouwd. Dit is handig voor beginners, maar het betekent ook dat de opslag vrij snel volloopt. CS2 en Black Ops 6 alleen al nemen samen meer dan 25% van de SSD in beslag, en dat zonder extra software of andere grote games. In een tijd waarin veel AAA-games tussen de 100 en 200GB per stuk zijn, voelt 1TB aan de krappe kant. Verwacht dus dat je ofwel regelmatig games moet verwijderen of moet investeren in een extra SSD.

Hoewel de Bandit P20 primair gericht is op gaming, hebben we hem ook getest met Vegas Pro 21 voor videobewerking. Hier beginnen de 16GB RAM en de RTX 4060 hun limieten te tonen. 4K-video’s renderen? Dat kan, maar het gaat niet heel snel, en zodra je begint te multitasken of effecten toevoegt, merk je dat het systeem moeite heeft om soepel te blijven. 1080p-video’s renderen gaat daarentegen prima, en als je werkt met proxy-bestanden (verkleinde versies van je 4K-opnames), dan is 4K-editing alsnog mogelijk, al moet je geduld hebben bij langere renderprocessen.

• Prestaties score: 3,5 / 5

Moet je de Erazer Bandit P20 kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Erazer Bandit P20 review: prestaties

Er zijn inmiddels zoveel QD-OLED gaming monitoren dat je door de bomen het bos niet meer ziet. Samsung, MSI en Philips hebben meerdere modellen in hun aanbod en ook AOC wil een graantje meepikken. Voor deze review ging ik aan de slag met de AOC AGON PRO AG276QZD2 gaming monitor en hij valt vooral op door zijn scherpe prijs. De vraag is nu welke compromissen werden gesloten om de prijs laag te houden.

AOC AGON PRO AG276QZD2 review: prijs en beschikbaarheid

• Huidige verkoopprijzen vanaf 579 euro
• Beschikbaar in één formaat (27 inch)

De AOC AGON PRO AG276QZD2 is niet de meest unieke of opvallende QD-OLED gaming monitor. Qua specificaties komt hij overeen met de meeste andere opties. Deze 27-inch monitor heeft een 1440p-resolutie, standaardverhouding van 16:9, refresh rate van 240Hz, alle nodige aansluitingen en RGB-verlichting achteraan. Het meest opvallende is zijn adviesprijs van 579 euro.

Wanneer je kijkt naar de concurrentie, zie je dat ze vaak net een paar tientjes duurder zijn. De Samsung Odyssey OLED G6 kan je nu voor ongeveer dezelfde prijs vinden, maar had wel een adviesprijs van 899 euro bij de lancering. Naarmate de AOC AGON PRO AG276QZD2 langer beschikbaar is, verwacht ik wel dat zijn verkoopprijs nog verder zal dalen. Het grote pluspunt van de Odyssey OLED G6 is het antireflectiepaneel dat Samsung van hun tv's heeft overgenomen. De AOC AGON PRO AG276QZD2 heeft namelijk erg snel last van reflecties.

Een andere gelijkaardige QD-OLED gaming monitor is de Philips Evnia 27M2N8500. Die is ook ietsje duurder en heeft een iets geavanceerdere vorm van RGB-verlichting achterop die Philips "Ambiglow" noemt. Dit principe is hetzelfde als Ambilight op Philips-tv's. Zowel deze gaming monitor van Philips als de Samsung G6 Odyssey hierboven ondersteunen een refresh rate van 360Hz, terwijl de AOC AGON PRO AG276QZD2 maximaal 240Hz haalt. Wie 360Hz wil, moet toch echt die extra tientjes uitgeven.

Prijs-kwaliteit score: 4/5

AOC AGON PRO AG276QZD2 review: specs

AOC AGON PRO AG276QZD2 review: design

• Veel aansluitingen: 2x HDMI (2.0) en 2x DisplayPort (1.4)
• RGB-lichteffecten achteraan
• In hoogte verstelbaar en kantelbaar

Op het eerste gezicht heeft de AOC AGON PRO AG276QZD2 een vrij standaard ontwerp. Het is een 27-inch monitor met de traditionele beeldverhouding van 16:9. AOC heeft een bijzondere designtaal voor hun gaming monitoren en die valt grofweg te omschrijven als "storend asymmetrisch". De standaard heeft een zeshoekige vorm waarbij elke rand een andere lengte heeft en deze vorm zie je ook terug in de RGB-verlichting achteraan en zelfs de joystick voor de beeldscherminstellingen. Er zullen vast wel gamers zijn die dit ontwerp mooi vinden, maar ik hoor alleszins niet bij die groep.

Of je de AOC AGON PRO AG276QZD2 nu mooi vindt of niet, qua ergonomie en flexibiliteit doet hij wel al het nodige. Je kan de monitor in hoogte verstellen, kantelen, zijwaarts draaien en zelfs in een hoek van 90 graden zetten zodat hij in portretmodus staat. De kabels kan je (relatief) netjes bundelen in een clip achterop de standaard. De beeldinstellingen bedien je met de joystick rechts achterop de monitor. Bovenaan de standaard zit nog een uitklapbaar haakje waarop je je headset kan hangen, een erg handige toevoeging!

De verschillende aansluitingen van de AOC AGON PRO AG276QZD2 zitten onderaan de monitor. Dat is niet bepaald handig als je vaak accessoires wil wisselen, omdat je de aansluitingen zelf niet kan zien. Aansluitingen zijn er wel genoeg, want je krijgt twee HDMI 2.0-poorten, twee DisplayPorts 1.4, twee USB A-poorten, een USB-B-poort en een 3,5mm-koptelefoonaansluiting.

De RGB-verlichting achterop de AOC AGON PRO AG276QZD2 is ten slotte verrassend fel. Je kan de verlichting personaliseren via de instellingen, maar het kan niet gesynchroniseerd worden met de content op het scherm zoals bij de Philips Evnia-monitoren. Als je een witte muur achter je bureau hebt, zoals ik, dan zullen de lichteffecten extra opvallen. Geen paniek als je liever geen RGB hebt, want je kan de verlichting eenvoudig helemaal uitschakelen.

Design score: 4,5/5

AOC AGON PRO AG276QZD2 review: prestaties en beeldkwaliteit

• 240Hz werkt alleen via DisplayPort
• HDMI-poorten halen maximaal 144Hz
• Levendige, heldere kleuren... als het donker is

Als je bekend bent met HDMI-standaarden, is je hierboven al één ding opgevallen. Beide HDMI-aansluitingen maken gebruik van HDMI 2.0 en de maximale refresh rate die je hierbij kan halen bedraagt 144Hz. Om te kunnen genieten van 240Hz moet je je gaming pc of laptop via de DP-aansluitingen verbinden. De AOC AGON PRO AG276QZD2 is hierdoor alsnog geschikt voor gamers die bijvoorbeeld een PS5, Xbox Series X en gaming pc met deze ene monitor willen verbinden. Beide consoles halen immers maximaal 120Hz, dus de HDMI-poorten zijn daarvoor voldoende.

Hoewel er op de website van AOC staat dat de AGON PRO AG276QZD2 een vorm van antireflectie op het scherm heeft, merkte ik daar in de praktijk bitter weinig van. Ik heb de monitor op een zonnige middag geïnstalleerd en het eerste dat ik zag toen de monitor was opgestart, was mijn eigen reflectie. Toen ik naar de instellingen navigeerde, zag ik dat de helderheid reeds op het hoogste niveau stond ingesteld (250 nits in SDR-modus), dus zat er maar één ding op: het kleurprofiel zoeken dat alles net iets zichtbaarder maakte. Na een tiental minuten kwam ik tot de conclusie dat de "fellere" kleurenprofielen de kleurenweergave iets te sterk vervormden. Koop deze monitor daarom niet als je hem gaat gebruiken in een ruimte die je niet kan (of wil) verduisteren overdag.

Omdat dit een QD-OLED-paneel is, heb je natuurlijk te maken met Pixel Refresh. De AGON PRO AG276QZD2 geeft na vier uur gebruik een melding dat hij Pixel Refresh wil uitvoeren om de levensduur van het scherm te maximaliseren. Dit duurt een tiental minuten en gedurende die tijd kan je het scherm niet gebruiken. Je kan deze melding negeren tot de AGON PRO AG276QZD2 in totaal tien uur aan heeft gestaan, waarna de Pixel Refresh wordt geforceerd met een aftelklok. Je kan dit trouwens ook handmatig activeren. Nu kreeg ik op één ochtend na een kwartiertje al de melding dat de monitor vier uur aan had gestaan, dus helemaal perfect werkt dit niet.

In de juiste (lees: donkere) omstandigheden komen de levendige kleuren op het QD-OLED-paneel van de AOC AGON PRO AG276QZD2 wel uitstekend tot hun recht. Of ik nu een video bekeek op YouTube, een film op Netflix of een game speelde, alles zag er geweldig uit. Met HDR-highlights gaat de monitor trouwens best oké om, want hij kan met HDR-content op een 10%-venster een hogere helderheid van 450 nits halen.

Toen ik 's nachts aan het gamen was, werd het snel duidelijk dat de AOC AGON PRO AG276QZD2 een uitstekend contrast tussen licht en donker kan bieden. Vooral in The Underdark in Baldur's Gate 3 was alles goed van elkaar te onderscheiden en kon ik zelfs de kleinste details zien zonder met de instellingen te prutsen. Dit is echter geen game die je zomaar op elke pc met hoge frame rates kan spelen, dus van de 240Hz heb ik toen niet veel gemerkt.

De combinatie van 1440p en 240Hz zorgt ervoor dat je geen enorm krachtige set-up nodig hebt om het maximale uit deze monitor te halen. Ik heb gekozen voor een paar matches in League of Legends en hoewel deze game niet de precisie vereist van iets als Counter-Strike, wordt je reactietijd hier wel stevig op de proef gesteld. Het geweldige contrast van het QD-OLED-paneel zorgde er enerzijds voor dat ik ook in de jungle goed kon zien waar de andere spelers stonden en anderzijds zorgde de input lag van amper 0,03ms ervoor dat mijn acties meteen uitgevoerd werden.

Of je nu liever RPG's speelt waarin je kan genieten van gedetailleerde werelden en meeslepende verhalen of de tegenstander te slim af wil zijn in competitieve games, de AOC AGON PRO AG276QZD2 is er klaar voor... zolang je dus in een donkere ruimte kan gamen. Je zou kunnen zeggen dat het jammer is dat de refresh rate geen 360Hz bedraagt, maar alle QD-OLED gaming monitoren die dat cijfer wel halen, zijn duurder.

• Prestaties en beeldkwaliteit score: 3,5/5

Moet je de AOC AGON PRO AG276QZD2 kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

AOC AGON PRO AG276QZD2: alternatieven

PS5 Pro review in een notendop

De PlayStation 5 Pro is de console die de overgang inluidt van de PS5 uit 2020 en de nog niet aangekondigde PS6. Keer op keer heeft de PS5 Pro ons versteld doen staan met ongelooflijke grafische kwaliteit en hoge frame rates. De console leverde scherpere, vloeiendere beelden en ervaringen dan de gewone PS5 in bijna elke game die we hebben geprobeerd.

Van PS5 Pro enhanced-games tot "gewone" PS5-games en PS4-games, de console stelde niet teleur. Toch is het niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Waar de PS4 Pro zich richtte op de toenemende populariteit van 4K-tv's, gaat de PS5 Pro voor bescheiden grafische upgrades die niet echt baanbrekend zijn voor de meeste gamers. Combineer dat met de adviesprijs van maar liefst 799,99 euro (zonder diskdrive of standaard) en je krijgt een console die in de praktijk niet zo heel aantrekkelijk is.

De belangrijkste upgrade is de combinatie van graphics en prestaties. De reguliere PS5 laat je kiezen tussen vloeiende prestaties met hoge frame rates of scherpe, gedetailleerde graphics, waarbij het ene ten koste gaat van het andere. De PS5 Pro maakt het mogelijk om games te spelen bij de hoogste mogelijke frame rates (120 fps in dit geval) én de best mogelijke graphics. Dit is mogelijk dankzij de Playstation Spectral Super Resolution (PSSR), wat een erg lange term is die aanduidt dat Sony AI gebruikt om beelden te upscalen naar een hogere resolutie. Horizon Forbidden West, Horizon Zero Dawn Remastered, The Last of Us Part 1 en Part 2 Remastered schitteren echt op PS5 Pro en hebben zelfs nieuwe prestatiemodi. De games zien er hierdoor ongelooflijk vloeiend en gedetailleerd uit, dus de PS5 Pro maakt zijn belofte waar.

De verbeterde ray-tracing is ook prachtig. Bovenop de verbeteringen voor natuurgetrouwheid en prestaties, kun je nu genieten van de beste ray-tracing in een prestatiemodus met 60 fps, wat echt bijzonder is in games zoals Marvel's Spider-Man 2. De verbeteringen voor "non enhanced" PS5- en vooral PS4-games zijn op dit moment moeilijker te onderscheiden. De enhanced games laten wel echt zien wat er mogelijk is met de hardware van de PS5 Pro.

De eerder genoemde PSSR is in veel opzichten het belangrijkste onderdeel van de verbeterde features van de PS5 Pro, omdat het de eerste AI-gestuurde upscaling-technologie in een Sony-console is. In combinatie met upgrades aan het geheugen, de grafische kaart, opslag en Wi-Fi biedt de PS5 Pro meer dan alleen grafische verbeteringen. Vooral de sprong naar 2TB opslagruimte maakt een enorm verschil.

Qua ontwerp onderscheidt de PS5 Pro zich met de drie zwarte lijnen in het midden. Hij heeft dezelfde poorten als de PS5 Slim, zijnde twee keer USB-C aan de voorkant, twee keer USB-A aan de achterkant, HDMI en ethernet. Er wordt helaas geen diskdrive of verticale standaard meegeleverd, wat eigenlijk belachelijk is voor Sony's duurste console ooit.

Tenzij je echt de allerbeste graphics wil combineren met de allerbeste frame rates zonder compromissen, vinden we dat er weinig redenen zijn om zo'n hoog bedrag uit te geven aan de PS5 Pro. Voor de gemiddelde gamer is de reguliere PS5 nog steeds prima en hoewel die 2TB opslag van de PS5 Pro heel mooi klinkt, kan je ook gewoon zelf een extra SSD in de reguliere PS5 installeren.

PS5 Pro review: prijs en beschikbaarheid

• Adviesprijs van 799,99 euro
• Geen diskdrive of standaard meegeleverd
• Beschikbaar vanaf 7 november 2024

De hoge adviesprijs van de PlayStation 5 Pro is en blijft een heikel punt. De console kost 799,99 euro en is daardoor maar liefst 350 euro duurder dan de PS5 Slim (Digital Edition). We vergelijken hem bewust niet met de disk edition, want de PS5 Pro wordt dus zonder diskdrive geleverd. Dit is de duurste console die Sony ooit op de markt heeft gebracht.

De PlayStation 4 Pro werd daarentegen gelanceerd aan de originele prijs van de PS4, terwijl de standaardversie meteen na die lancering een prijsdaling kreeg. Nu gebeurt het omgekeerde en aangezien de PS5 reeds een prijsstijging van 50 euro kreeg in 2022 vanwege hogere productiekosten, zijn velen niet te spreken over de prijs van de PS5 Pro. Het feit dat je voor dit geld zelfs geen diskdrive krijgt, maakt het niet bepaald beter.

Als we dan toch één positief punt moeten vermelden, dan is het dat je de PS5 Pro tenminste overal kan kopen. Gezien de hoge prijs en beperkte upgrades verwachten we eigenlijk ook niet dat er ooit voorraadproblemen zullen zijn voor deze console.

PS5 Pro review: specs

PS5 Pro review: design en features

• Bekend ontwerp
• Geen diskdrive meegeleverd
• Nieuwe face plates

Het algehele ontwerp van de PS5 Pro sluit goed aan bij de rest. De witte panelen zijn niet zo glanzend als op de PS5 Slim, maar hebben in plaats daarvan een meer matte afwerking. De vorm en het algehele ontwerp hebben ook kenmerken van de originele PS5 en het nieuwere Slim-model. De vierdelige buitenkant en de slanke vorm doen erg denken aan de PS5 Slim, terwijl de Pro iets groter is dan de standaardconsole en ongeveer net zo hoog als de originele PS5.

In de doos vind je, naast de console zelf, een standaard DualSense Wireless Controller, een voedingsstekker, HDMI 2.1-kabel, een USB-C-naar-USB-C-kabel om de controller op te laden en al het benodigde papierwerk. De PS5 Pro is standaard alleen een digitale console, wat betekent dat er geen diskdrive wordt meegeleverd. Die moet apart worden aangeschaft zoals bij de PS5 Slim. Gelukkig is de PS5 Pro compatibel met de reeds bestaande diskdrive. Er wordt ook geen verticale standaard meegeleverd, waardoor je hem plat zal moeten leggen als je geen extra geld wil uitgeven.

De PS5 Pro volgt het voorbeeld van de PS5 Slim met twee USB-C-poorten aan de voorkant, twee USB-A-poorten, een HDMI-poort en ethernetpoort aan de achterkant. De behuizing van de PS5 Pro is verdeeld in vier platen, elk vernoemd naar een PlayStation-vorm om te voorkomen dat je ze door elkaar haalt. Let wel: de panelen van de PS5 Pro zijn van een ander formaat, dus als je die wil vervangen door custom panelen, kan je niet zomaar die van de PS5 Slim bestellen. Als je een tweede SSD wil toevoegen, kan dat trouwens op dezelfde manier als bij de reguliere PS5.

PS5 Pro review: prestaties

• Draait games met hoge graphics én frame rates...
• ... maar de upgrades zijn niet echt baanbrekend of revolutionair

Het bewijs zou altijd in de prestaties en graphics zitten, dus hebben we een heleboel games geïnstalleerd op de PS5 Pro en onze gewone PS5 om de verschillen te zien. Tot nu toe hebben we indrukwekkende dingen gezien in de "enhanced" games die we hebben gespeeld.

Het effect van de sterkere GPU en de impact van PSSR zijn merkbaar. Het helpt ontwikkelaars om hun games te verbeteren. We hebben nu al hoge verwachtingen van Sony's eigen studio's en games als Marvel's Wolverine. Dankzij de PS5 Pro kan de Northlight-engine in Alan Wake 2 echt schitteren. In plaats van nog meer modi toe te voegen, maakt de game gebruik van de PS5 Pro door de kwaliteits- en prestatiemodi een boost te geven met meer ray-tracing en detail. De boost voor beide modi ten opzichte van de originele PS5 was direct merkbaar. Ray-tracing, reflecties en belichting zijn allemaal sterk verbeterd in de kwaliteitsmodus, terwijl de visuals en frame rates soepeler zijn in de prestatiemodus.

Horizon Zero Dawn Remastered voelt aan als een game die perfect is voor de PS5 Pro. Zodra we de game aanzetten, werden we omvergeblazen door de prachtige belichting, fantastische reflecties, levensechte water- en haardetails en een uitstekende algehele beeldkwaliteit. Dit was het geval in de Pro-versie van de bestaande grafische instellingen "Resolutie" en "Prestaties" in beide games. Ondanks het gebrek aan info over wat er precies bij elke instelling gebeurde, vonden we "Favor Performance Pro" de beste manier om van de game te genieten. Dit combineert de scherpere beelden en effecten met een soepele, hoge frame rate, wat leidde tot een ongeziene ervaring.

In Horizon Forbidden West blijven de modi Resolution en Performance Pro hetzelfde als in het geremasterde eerste spel, maar de derde modus, getiteld "Balanced Pro", wordt beschreven als zeer natuurgetrouw met 40 fps als je speelt op een beeldscherm met 120Hz refresh rate. Tijdens het spelen op een gaming monitor die HDMI 2.1 ondersteunt, was die laatste misschien wel onze favoriete instelling.

The Last of Us Part 1 en The Last of Us Part 2 Remastered zijn beide ook uitstekend. De games hebben identieke weergaveopties en reageren op dezelfde manier. De nieuwe Pro-modus is een droom en veruit onze favoriete manier om deze games te spelen en hun werelden te ervaren. Deze modus rendert de game op 1440p en gebruikt vervolgens PSSR om te upscalen naar 4K en mikt op 60fps. De resultaten zijn spectaculair en we hadden echt moeite om het verschil te zien tussen de algehele beeldkwaliteit van de Pro-modus en de Fidelity-modus van de PS5. Details in de wereld zoals gebladerte, belichting en reflecties zijn extra opvallend en dingen zoals de details op de rugzakken van Joel en Ellie zijn scherper dan ooit.

Door New York slingeren in Marvel's Spider-Man 2 had onmogelijk beter kunnen voelen. De game bereikt een geheel nieuw niveau op PS5 Pro. De twee instellingen (Fidelity Pro en Performance Pro) zijn allebei prachtig. De eerste biedt ongelooflijke ray-tracing, reflecties en algehele scherpte, met een paar opties om de intensiteit van sommige instellingen aan te passen om wat prestaties terug te winnen. De tweede modus is echter niet te onderschatten. Met een vloeiende 60 fps en behoud van de beeldkwaliteit van de standaard (PS5) Fidelity-instelling via PSSR is dit een buitengewone combinatie van graphics en prestaties.

Ratchet & Clank laat zich niet overtreffen, want Rift Apart was ook prachtig om te spelen op de PS5 Pro. De game heeft dezelfde twee instellingen als Marvel's Spider-Man 2, waarbij de Performance Pro-modus opnieuw een uitschieter is met ongelooflijke ray-tracing. PSSR doet opnieuw zijn werk feilloos en creëert fantastische visuals.

Het is ook de moeite waard om op te vermelden dat de ventilatoren van de PS5 Pro tijdens de bovenstaande games niet zo hard blazen als die van de PS4 Pro. Zelfs op zijn luidst is de PS5 Pro eigenlijk niet luider dan het standaardmodel.

Dit zijn slechts enkele van de games die we tot nu toe hebben kunnen testen en ze schetsen een veelbelovend beeld als we kijken naar de lijst met games die nog Enhanced Editions gaan krijgen. De PS5 Pro is merkbaar beter, waardoor games er nog beter uitzien en tegelijkertijd supersnel draaien. We kunnen nu het beste van beide werelden krijgen en het resultaat voelt vaak alsof je de definitieve versie van games speelt, zoals de ontwikkelaars voor ogen hadden. Dit is vooral het geval als je een beeldscherm met 120Hz refresh rate hebt dat ook alle gebalanceerde of 40fps-modi kan draaien.

De PS5 Pro heeft daarnaast een 2TB SSD die veel meer opslagruimte biedt. Ter referentie van wat dit in de praktijk betekent, hadden we 17 games geïnstalleerd. De games gingen van Astro's Playroom van 11,6GB tot Horizon Forbidden West van 130 GB. Zelfs met al deze games hielden we nog 353GB vrije ruimte over. Er is ook standaard meer opslagruimte op de SSD, want van de 2TB kan je 1,89TB effectief gebruiken voor games. Hoewel je nog steeds een extra SSD kan installeren, denken we niet dat iemand hier nood aan zal hebben.

De dagelijkse gameprestaties van de PS5 Pro zijn al met al een genot. PSSR doet wonderen en biedt een ongelooflijke ervaring door het beste van Fidelity- en Performance-modi te combineren. Hoe goed upgrades ook mogen zijn, we vinden niet dat de prijssprong van een reguliere PS5 Slim (449,99 euro) naar de PS5 Pro (799,99 euro) al deze upgrades kan verantwoorden. De gemiddelde gamer (en hun portemonnee) zal nog steeds meer dan tevreden zijn met de PS5 Slim.

Moet je de PS5 Pro kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

De AOC AGON Pro AG246FK is een opvallende monitor voor de hardcore gamer die snelheid boven alles stelt. Met een indrukwekkende refresh rate van 540Hz en een Full HD-resolutie op een compact 24-inch TN-paneel, biedt dit scherm een ongekend vloeiende gameplay-ervaring. Het driezijdige frameloze ontwerp houdt de focus volledig op het scherm, terwijl de unieke voet net dat extra stukje karakter toevoegt. Vooral in razendsnelle shooters zoals Overwatch 2 en Counter-Strike 2 komt de hoge refresh rate tot zijn recht, waardoor elke beweging levensecht lijkt.

Toch roept de AG246FK ook vragen op. De beeldkwaliteit is helder, maar niet op het niveau van OLED-schermen, en niet alle games halen voordeel uit een refresh rate van 540Hz. Is deze monitor dus echt een absolute must voor competitieve gamers, of is het een geval van overkill?

AOC AGON Pro AG246FK review: prijs en beschikbaarheid

• Beschikbaar bij de meeste retailers in Nederland en België
• Slechts één versie
• Adviesprijs van 699 euro

De AOC AGON Pro AG246FK bevindt zich in het topsegment van gaming monitoren met een focus op ultieme prestaties. Deze 24-inch monitor biedt een FHD-resolutie van 1.920 x 1.080 pixels en is uitgerust met een TN-paneel. Wat deze monitor echt onderscheidt, is de ongeëvenaarde verversingssnelheid van 540Hz, ideaal voor competitieve gamers die de snelst mogelijke respons willen. Dankzij het compacte 24-inch formaat komt de resolutie goed tot zijn recht, waardoor het beeld scherp blijft, zelfs bij intense bewegingen. Met een prijs van 699 euro richt hij zich op de serieuze gamer die geen compromissen wil sluiten op gebied van snelheid en prestaties.

Als je op zoek bent naar een betaalbaarder alternatief, heeft AOC de AGON AG256FS. Dit model heeft eveneens een 24-inch formaat en een 1080p-resolutie, maar met een verversingssnelheid van 390Hz. Voor een prijs van 399 euro is dit een aantrekkelijke optie, 300 euro goedkoper dan de AG246FK, terwijl hij nog steeds een zeer hoge verversingssnelheid biedt voor snelle gameplay.

Het vermelden van de resolutie is belangrijk, vooral bij de kleinere formaten. Bij een 24-inch scherm blijft FHD meestal scherp genoeg, tenzij je heel dicht op het scherm zit, waar het onscherpte kan vertonen bij het lezen van tekst. Dit is minder een probleem bij gaming, waar snelheid en reacties voorop staan.

Hoewel de AOC AGON Pro AG246FK indrukwekkend is, zijn er andere monitoren met vergelijkbare specs en een lagere prijs. Dit maakt het noodzakelijk om goed na te denken over je behoeften en budget. Gamers die op zoek zijn naar een balans tussen prijs en prestaties zouden de AOC AG256FS of andere modellen met een lagere verversingssnelheid en een lagere prijs kunnen overwegen.

Prijs-kwaliteit score: 3,5/5

AOC AGON Pro AG246FK review: specs

AOC AGON Pro AG246FK review: design

• 2x HDMI (2.0) en 1x DisplayPort (1.4)
• In hoogte verstelbaar en kantelbaar
• Standaard is ongewoon

Bij een eerste blik ziet de AG246FK eruit als een vrij typisch 16:9-scherm, waarbij het meest opvallende aan de voorkant het bijna frameloze ontwerp is, op de onderkant na. Als je een monitor als deze koopt dan wil je absoluut geen rare designkeuzes die je kunnen afleiden tijdens belangrijke competitive games, dus ik begrijp volledig waarom het ontwerp eenvoudig is gehouden. Toch heeft AOC zijn creatieve kant bewaard voor de voet van de monitor, die opvalt door een asymmetrische basis. Het ziet er stijlvol en goed uit, maar qua looks werkt het alleen als je één monitor gebruikt of twee vergelijkbare monitoren naast elkaar hebt. Ik gebruik een 4K-monitor van LG als mijn tweede scherm, en het contrast tussen de monitorvoeten is opvallend.

Ik kan me voorstellen dat ik er knullig uitzag toen ik de monitor recht probeerde te zetten, denkend dat ik hem per ongeluk scheef had neergezet, om er vervolgens achter te komen dat het design bewust zo was gemaakt. Het is een keuze...

Er is iets bijzonders aan de hoogteverstelling en draaifunctie van de AG246FK, wat ervoor zorgde dat ik wel tien minuten met het scherm bezig was. Wanneer het scherm op maximale hoogte staat, raakt de onderkant van het paneel de basis als je het scherm in verticale stand draait, waardoor je het iets moet kantelen om dit te kunnen doen. Geen ramp, maar wel iets om rekening mee te houden.

Aan de achterkant vind je alles wat je zou verwachten van een TN-paneel met een hoge refresh rate, een usb-hub met twee poorten, video-ingangen en zelfs een uitklapbare hoofdtelefoonstandaard. Als je van RGB-verlichting houdt, zul je de verlichtingsring misschien waarderen, die net zo apart gevormd is als de monitorvoet. Het deed me denken aan de Ambilight van een Philips-televisie, en hoewel ik dacht dat ik het niet zou waarderen, bleek ik het verrassend leuk te vinden. Het gaf me minder hoofdpijn en het toevoegen van wat levendige verlichting aan een saaie muur was een leuke extra.

Deze monitor zal ook indruk maken als je hem meeneemt naar LAN-feesten, zoals ik vroeger vaak deed. Kabelbeheer hoeft geen ramp te zijn dankzij enkele clips op de voet van de monitor.

De OSD-joystickbediening is een ander verhaal. De AG246FK maakt het er niet makkelijker op door een wiebelige knop te gebruiken die dezelfde vorm heeft als de voet. Het is bijna onmogelijk om gevoel voor richting te krijgen met deze beweegbare knop, dus je moet eigenlijk op de tast navigeren en hopen op het beste. AOC heeft wel een extra "monitorhub" toegevoegd die met een kabel op het scherm is aangesloten, en die werkt behoorlijk goed. Het enige nadeel is dat het een extra kabel en item is dat je moet wegstoppen als je het niet gebruikt.

Net als de meeste monitoren heeft de AGON Pro AG246FK een OSD-menu gevuld met verschillende nieuwe gaming opties. In dit geval is het menu opgedeeld in een speciaal “Game Settings”-gedeelte, met andere subsecties zoals “Luminance” en aparte secties voor Picture-in-Picture en RGB-verlichting.

Het feit dat alle instellingen zich aan de rechterkant van het scherm bevinden en er per categorie slechts een beperkt aantal opties is, maakt het navigeren eenvoudiger. Je kan alles gemakkelijk vinden.

Sommige functies zijn iets prominenter vertegenwoordigd dan andere. Laten we heel eerlijk zijn, wie gebruikt er in godsnaam een "sniper" overlay waarbij het midden van het scherm wordt ingezoomd? Je koopt geen 540Hz display om vervolgens je scherm helemaal te verpesten met zulke nutteloze toevoegingen, of je nu een gamer bent of niet. Persoonlijk zou ik willen dat instellingen zoals Freesync en HDR prominenter en makkelijker toegankelijk waren in plaats van die andere "nuttige" extraatjes.

Het voelt tegenwoordig misschien als een standaardfunctie, maar de AG246FK beschikt over een USB-hub met twee poorten. Tegenwoordig ben ik pas echt onder de indruk als een monitor USB-C-mogelijkheden en Power Delivery biedt voor het opladen van mijn draagbare apparaten.

Design score: 3,5/5

AOC AGON Pro AG246FK review: prestaties en beeldkwaliteit

• Belachelijk hoge refresh rate van 540Hz
• Resolutie van slechts 1080p
• Overkill, hoe je er ook naar kijkt

Dit gaat interessant worden. Om het werkelijk belachelijke 540Hz-scherm te testen, speelde ik een breed scala aan games en op verschillende systemen. De games die ik testte, varieerden van Overwatch 2 en Counter-Strike 2 tot het klassieke maar nog steeds indrukwekkende Age of Empires 2: Definitive Edition, God of War: Ragnarök en het recent uitgebrachte Call of Duty: Black Ops 6, en zelfs de originele Pebble, hoewel je op dat spel 1000 fps kunt halen met een oude Nokia.

Overwatch 2 spelen op 540Hz voelde een beetje onwerkelijk aan: al mijn bewegingen in first-person werden merkbaar vertaald alsof het in real-time gebeurde. Het voelde alsof ik iets bewoog direct voor me in de echte wereld in plaats van in de virtuele wereld. Vreemd genoeg heb ik dit nooit ervaren bij het spelen op 360Hz, maar iets aan deze ongebruikelijke sprong gaf een totaal nieuwe ervaring.

Het voelde geweldig, al moet ik toegeven dat er een kans is dat het een placebo-effect is. Mijn gebruikelijke scherm is een 144Hz-monitor, grappig genoeg ook van AOC maar een veel ouder model, en het verschil is dag en nacht. Heb je ooit films gezien die zijn gerenderd in 60 fps op een televisie met instellingen waardoor het te realistisch lijkt? Zo voelde het om op deze refresh rate te spelen. Het voelde bijna te real-time, maar voor competitief gamen is het ongelooflijk.

Deze ervaring was echter niet altijd hetzelfde bij andere games. Ik kan niet altijd 540 fps halen in elk spel dat ik wil, en dus is de 540Hz verversingssnelheid niet altijd even nuttig. Bij Counter-Strike 2 voelde het soms zelfs dom om op een 540Hz-scherm te spelen, wetende dat ik geluk had als ik boven de 200 fps kwam. Als ik Counter-Strike: Global Offensive speelde, zou het een aanzienlijk verschil maken, maar dit voelde gewoon beter. Het hangt ook af van hoe stabiel de FPS is die je haalt.

Als je fps voortdurend zakt van 540fps naar 300fps en weer terug, zal het nooit echt soepel aanvoelen omdat de gameplay niet soepel is. En dat is mijn grootste kritiekpunt op het 540Hz-scherm. Het is overdreven. Mijn gaming-pc is momenteel niet het meest geavanceerde systeem dat je kunt kopen, maar ik ben goed in moderne games. Ik ben een competitieve speler in games zoals Counter-Strike 2, Overwatch 2 en oudere games zoals Call of Duty 2 en Call of Duty 4 Promod, en ik kan je zeggen: het is overkill. Er is een bepaalde drempel waarbij een hogere refresh rate niet meer uitmaakt. Als je met een refresh rate van 360Hz of hoger nog steeds niks kan raken, dan zou ik stoppen met hardware kopen en meer focussen op het daadwerkelijke spel.

Ik nam deze monitor mee naar een vriend met een krachtige gaming pc met alle denkbare upgrades, en het maakte niet veel verschil. De games voelen supervloeiend aan, dat zal ik niet ontkennen. Maar je krijgt grotendeels dezelfde ervaring met een 360Hz-monitor.

Naar mijn mening is 144Hz een must voor competitieve gamers. Je mist te veel als je geen monitor hebt met een hoge refresh rate. 240Hz is geweldig en 360Hz is misschien wel de beste keuze als je pc dat aankan, maar het verschil tussen 240Hz en 360Hz is klein. Het verschil tussen 360Hz en 540Hz is nog kleiner.

Dus, we hebben vastgesteld dat de AG246FK indrukwekkend is qua verversingssnelheid, maar hoe zit het met de beeldkwaliteit? Ik verwachtte dat dit AGON Pro-model er bij 1080p een beetje flets uit zou zien, vooral als je gewend bent om games te spelen op hogere resoluties op een OLED-scherm. Toch zijn de prestaties redelijk goed, met kleuren die net niet helemaal flets ogen en een degelijke helderheid. Het helpt dat ik al een 1080p-scherm gebruik, maar zelfs vergeleken met OLED-schermen en dergelijke ziet het er nog redelijk uit.

Je zult enige zachtheid opmerken door het spelen op 1080p, maar als je de 24-inch monitor op een geschikte afstand houdt, zal het niet zo opvallen. Ik blijf van mening dat als je van plan bent nieuwe singleplayer-avonturen te spelen waarbij framerates geen doorslaggevende factor zijn, dit waarschijnlijk niet het scherm is voor die taak. Maar als je vooral FPS-games speelt en af en toe iets anders wilt opstarten met acceptabele resultaten, zul je niet geschokt zijn door de visuals.

Prestaties en beeldkwaliteit score: 4,5/5

Moet je de AOC AGON Pro AG246FK kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...