ASUS ROG XBOX Ally X20 review: prijs en beschikbaarheid

• Adviesprijs van 1.399 euro
• Vanaf 15 oktober 2026 te koop
• Hier alleen beschikbaar in een bundel van 2.599 euro in de ASUS-shop

Ik ga er geen doekjes om winden: het grootste probleem van de ASUS ROG XBOX Ally X20 is de beschikbaarheid. De handheld zelf heeft een adviesprijs van 1.399 euro. Dat is niet mild, maar ook niet belachelijk hoog gezien de huidige prijzen. Helaas kan je hem hier alleen kopen in een bundel van 2.599 euro. Die bundel bevat naast de Ally zelf nog twee cases, een oplader en de ROG XREAL R1-bril. Alles zit bovendien verpakt in een stevig koffertje. ASUS geeft wel aan dat ze proberen om de ROG XBOX Ally X20 hier ook los te verkopen. Wie daarop niet wil wachten, kan een uitstapje naar Duitsland plannen, want daar is hij wel los te koop.

Ten opzichte van de ROG XBOX Ally X van 999 euro krijg je hier de nodige extra's die de meerprijs wel verantwoorden. De grootste verbetering is zonder twijfel het OLED-scherm met 120Hz refresh rate. Ook de koeling, joysticks en D-Pad zijn verbeterd. De ROG XBOX Ally X20 heeft verder een transparant ontwerp dat meteen opvalt. De prestaties zijn daarentegen hetzelfde, omdat de Ally X20 dezelfde chipset gebruikt als de Ally X.

• Prijs-kwaliteit score: 3,5/5

ASUS ROG XBOX Ally X20 review: specs

ASUS ROG XBOX Ally X20 review: design

• Ietsje zwaarder dan de XBOX Ally X, maar alsnog comfortabel
• Vernieuwde joysticks en D-Pad zijn geweldig
• OLED-scherm van goede kwaliteit

Het ontwerp van de ASUS ROG XBOX Ally X20 maakt duidelijk dat dit een speciale editie is. De behuizing is deels transparant en geeft je een kijkje in de binnenkant van het toestel. Ook zijn er zowel aan de binnen- als buitenkant enkele gouden accenten aangebracht.

Verder zijn er nog enkele aanpassingen die je niet meteen ziet, maar wel zal merken. Mijn persoonlijke favoriet is de draaibare D-Pad. Standaard kan je hem in acht richtingen bewegen, maar als je hem optilt en 90 graden draait, beweegt hij in vier richtingen. Dit is geweldig voor liefhebbers van retro- en indiegames waarin je niet diagonaal kan bewegen. Daarnaast zijn er nu verbeterde triggers achteraan en TMF-joysticks waardoor de kans op stickdrift vrijwel onbestaande is.

Aan de rest van het design is bijna niets veranderd. De knoppen zitten allemaal op dezelfde plaatsen, er zijn twee USB-C-poorten (1x USB 3.2 en 1x USB 4) bovenaan en achteraan zitten twee knoppen die je kan toewijzen aan zelf ingestelde macro's. Beide USB-C-poorten werken ook als DisplayPort. Inloggen gaat wederom snel met de vingerafdrukscanner in de aan/uitknop.

Het scherm is de upgrade waar ik al langer op hoopte. Het lcd-scherm is vervangen door een OLED-scherm en behoudt dezelfde refresh rate van 120Hz. De 1080p-resolutie is ook hetzelfde en het formaat is ietsje groter (7,4 inch ten opzichte van 7 inch). Dat OLED-scherm is bovendien helderder dan het oude lcd-scherm en heeft een piekhelderheid van 600 nits bij SDR-content en 1.400 nits bij HDR-content. Dat is niet genoeg om op een zonnige dag te gamen in een parkje, maar een raam moet je alleszins niet meer vermijden nu. De kleurenweergave en zwartwaarden zijn beide uitstekend. Ondersteuning voor VRR en Dolby Vision is ook aanwezig.

• Design score: 5/5

ASUS ROG XBOX Ally X20 review: prestaties

• AMD Ryzen Z2 Al Extreme-chip presteert nog steeds goed
• Verbeterde koeling zorgt voor stabielere prestaties
• Je kan niet elke AAA-game vlot spelen

Een deel van de specificaties van de ASUS ROG XBOX Ally X20 komt je wellicht bekend voor. Aan de chip, RAM en opslag zijn namelijk niets veranderd ten opzichte van de XBOX Ally X. In de gaming handheld zit een AMD Ryzen Z2 AI Extreme met 24GB RAM en 1TB interne opslag.

De gameprestaties zijn daardoor grotendeels vergelijkbaar. Ik schrijf hier bewust grotendeels, want wat wel grondig herzien is, is het koelsysteem. De korte uitleg is dat ASUS het hele koelsysteem herontworpen heeft om efficiënter te werken. Dat zorgt niet voor krachtigere prestaties, maar wel voor stabielere prestaties.

Je zit hier wel weer "opgescheept" met Windows 11, maar ASUS en Microsoft hebben er alles aan gedaan om je hier zo weinig mogelijk van te laten merken. De set-up blijft wat onhandig, omdat Windows 11 gemaakt is voor bediening met muis en toetsenbord. Die kan je trouwens wel gewoon aansluiten (met of zonder kabel). Zodra je al je games geïnstalleerd hebt, kan je verder in de XBOX Mode. Die is wél gemaakt voor bediening met een controller en bundelt wederom al je games, ook als ze bijvoorbeeld in Steam staan. De 4.563 achtergrondprocessen van Windows 11 worden ook beperkt in deze modus zodat games beter draaien.

Armoury Crate SE is ook weer van de partij en kan je opstarten met de knop linksboven. Je kan bijvoorbeeld een overlay inschakelen die de temperatuur, framerate en meer toont. In dit menu vind je ook de AI-upscaling en een knop om van resolutie te wisselen (720p, 900p, 1080p). Van resolutie wisselen gaat nog altijd niet helemaal vlekkeloos. Zo moest ik Hi-Fi Rush volledig heropstarten voor de game correct werd weergegeven en hele scherm vulde.

Dat de ASUS ROG XBOX Ally X20 niet krachtiger is, merkte ik vrij snel. Geen enkele game haalde een hogere maximale framerate dan op de XBOX Ally X. Clair Obscur: Expedition 33 haalde bijvoorbeeld nog steeds niet meer dan 45 fps in de Turbo-modus met de oplader aangesloten. Dankzij de verbeterde koeling bleef de framerate wel iets langer stabiel. Prestaties op laptopniveau (en al helemaal op desktopniveau) ga je nooit halen.

Hi-Fi Rush speelde wel uitstekend. In Performance Mode met hoge instellingen en FSR (de AI-upscaling) haalde ik stabiel 80 fps. Van throttling was geen sprake en die framerate bleef de hele sessie stabiel. Toen ik wisselde naar Turbo Mode (25W, batterijstroom) werd dit 100 à 110 fps. Hoewel ik nog steeds een regelrechte ramp ben met parries, ging het hier toch verrassend vlot.

Forza Horizon 5 ging ook vlotjes. Op Performance Mode haalde ik hier stabiel 50 à 60 fps en waren de laadtijden vrij kort. Voor een game als Forza is deze framerate ruim voldoende. Opnieuw heeft de verbeterde koeling zich bewezen, want na meer dan een uur bleef de framerate nog steeds stabiel. Als laatste heb ik nog wat Persona 5 gespeeld. Die game zette zichzelf meteen op hoge instellingen en in Performance Mode kon ik al meteen 120 fps halen.

• Prestaties score: 4/5

ASUS ROG XBOX Ally X20 review: batterij

• 80Whr-batterij, even groot als in de ROG XBOX Ally X
• Compatibele oplader van minimaal 68W vereist, bij voorkeur 100W
• Houdt het maximaal vier uur vol in Performance Mode

Ook aan de batterij is niets veranderd. ASUS raadt een oplader van 100W aan en het minimumvermogen is 68W. Met mijn 65W-oplader kwam ik erachter dat die 3W wel degelijk belangrijk zijn, want er kwam meteen een melding dat het vermogen te laag was. De batterij laadde daardoor ook niet op terwijl ik aan het gamen was.

Hoe lang je de ASUS ROG XBOX Ally X20 kan gebruiken, hangt af van je instellingen en van de game. Persona 5 in Turbo Mode kon ik ongeveer drie uur spelen op batterijstroom. Bij Forza 5 in Performance Mode was dit ook ongeveer drie uur en met Hi-Fi Rush hield de handheld het net geen vier uur vol. Op batterijvlak is er daarom ook niets verbeterd ten opzichte van de XBOX Ally X.

• Batterij score: 4,5/5

Moet je de ASUS ROG XBOX Ally X20 kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Of de Clevetura S (of Clevetura 1 met zijn uitgebreidere lay-out) voor velen echt een probleem zal oplossen weet ik niet, maar toch voelde dit toetsenbord wel echt als een handige toevoeging aan mijn set-up.

Het apparaat is een toetsenbord én trackpad in één. Er is echter niet gewoon een trackpad onder het toetsenbord geplaatst, zoals op een laptop, maar het trackpad is verwerkt in een centraal vlak op het toetsenbord zelf. Je kan dus met je vinger over de middelste toetsen vegen om de muis te bewegen en dit werkt uitstekend.

Het is dat ik ook echt een hele grote fan ben van de typervaring bij mechanische toetsenborden, want anders was dit voor mij, even los van de prijs, een no-brainer geweest. Als je juist erg houdt van typen op een MacBook-achtig toetsenbord, dan kan je hier enorm tevreden mee zijn.

De prijs is dus alleen wel een dingetje. Je betaalt toch wel een flinke (meer)prijs voor dit unieke, veelzijdige design en daardoor moet je wel goed nadenken of dit voor jou de het geld waard is. Hopelijk kan je dat wat beter bepalen aan de hand van mijn ervaring met het toetsenbord.

Clevetura S review: prijs en beschikbaarheid

• Beschikbaar sinds oktober 2025...
• ... eerst via Kickstarter, nu ook gewoon via eigen website
• Adviesprijs van 189 euro (paar euro duurder met btw voor NL en BE)

De Clevetura S is het tweede toetsenbord van Clevetura. Het grootste (en schijnbaar enige) verschil met de originele Clevetura 1 is hier de lay-out. De S is een kleiner model zonder numpad en met in totaal 78 toetsen (in plaats van 110).

Clevetura heeft zijn toetsenborden in de eerste instantie via Kickstarter gelanceerd, maar inmiddels zijn ze ook gewoon op hun eigen website te koop. Ze hebben een aparte site voor Europa en leveren gewoon netjes in Nederland en België. Verzending is ook gratis. Je zal alleen merken dat de prijs voor Nederland en België een paar euro hoger ligt dan de adviesprijs die je als eerste ziet op de website. Dit komt omdat er bij ons een iets hoger btw-percentage geldt dan in sommige andere (Europese) landen.

Over de prijs gesproken: de Clevetura S heeft een adviesprijs van 189 euro (en de Clevetura 1 van 229 euro), maar voor Nederland en België geldt in de praktijk een prijs van 192,17 euro (en 232,85 euro). Dat is toch wel een flink prijskaartje, maar ik kan wel alvast verklappen dat dit voor mij een van de weinige echte minpunten is. Je betaalt zeker een flinke meerprijs voor de unieke features van dit toetsenbord, maar je krijgt er gelukkig in ieder geval ook een stevig, premium design voor terug.

Clevetura heeft ons overigens niet alleen voorzien van een testexemplaar, maar ook van een kortingscode voor onze lezers. Hierdoor kan je dus toch nog iets van die prijs afhalen. Als je bij het bestellen van een van de twee modellen, via Clevetura's eigen website, de code techradarbenelux20 invult, dan krijg je 22 euro korting op je aankoop.

• Prijs-kwaliteit score: 4/5

Clevetura S review: specs

Clevetura S review: design en features

• Mooi dun design en stevige bouwkwaliteit
• Ingebouwd trackpad voor muisfuncties en swipegebaren
• ABS-keycaps zien er snel vettig uit

De Clevetura S is een compact, dun en redelijk plat toetsenbord. Je vindt hier geen draaiknoppen of andere elementen die wat verder uitsteken, maar die functionaliteit wordt wel overgenomen door swipegebaren op het ingebouwde trackpad. De Clevetura 1 is natuurlijk wat minder compact met zijn uitgebreidere lay-out, maar beide modellen blijven erg dun en de S is dan ook heel gemakkelijk overal mee naartoe te nemen in een tas of rugzak. Wat daarbij ook fijn is, is de meegeleverde stoffen beschermhoes.

Het enorm platte design is wel even wennen. Het toetsenbord heeft alleen maar volledig platte toetsen en er zit ook vrij weinig ruimte tussen de toetsen. Dit maakt het iets lastiger om te onderscheiden welke toets je nou precies indrukt. Natuurlijk is deze keuze wel logisch voor dit toetsenbord. Een groot rechthoekig gebied in het midden van het toetsenbord is omlijnd en dat gedeelte is het gedeelte dat als trackpad dient. Daar moet je je vinger dus redelijk soepel overheen kunnen laten glijden en dat werkt niet als de toetsen ver uit elkaar liggen of inkepingen hebben. In de praktijk was het voor mij vooral gewoon even wennen en na een tijdje ging het typen toch wel erg soepel.

De toetsen zijn dus ook vrij 'low-profile' en er worden hier, net als op veel laptops, scissor switches gebruikt. De typervaring doet dan ook wel wat denken aan die van een MacBook, al zijn de toetsen daar toch niet niet helemaal plat.

Los van de toetsen zelf en het trackpad-gedeelte vind je onderaan, verwerkt in de rand, nog twee muisknoppen, zoals ook wel vaker te zien is op laptops. Dit zorgt ervoor dat je niet op de toetsen in het trackpad-vak hoeft te tikken om muiskliks uit te voeren. Dat kan namelijk wel een beetje vreemd voelen, want als je te hard tikt, bewegen de toetsen natuurlijk ook naar beneden. Toch blijft tikken op het trackpad ook een optie.

De Clevetura S voelt overigens erg stevig aan dankzij zijn aluminium behuizing. De look én feel zijn gelukkig vrij premium, maar dat mag natuurlijk wel voor deze prijs. In de bovenste rand van de aluminium behuizing zitten de USB-C-poort (voor opladen en bedrade verbinding) en aan/uitknop verwerkt. Achterop vind je nog twee voetjes die je uit kan klappen en verschillende andere die voor een stabiele typervaring zorgen.

Andere opvallende knoppen vind je hier niet. Wisselen tussen verschillende verbindingen werkt via de F1- tot en met F4-toetsen en belichting en volume aanpassen doe je standaard met swipegebaren over twee secties van de F-rij die ook als sliders functioneren.

Het enige nadeel van de materiaalkeuze zijn voor mij toch wel de ABS-keycaps. Deze gaan er echt heel snel al vettig en glanzend uitzien en dat neemt dus wel een beetje af van die premium look.

Je kan overigens bij de Clevetura S kiezen uit een zwarte of witte kleur voor de bovenkant van het toetsenbord en alle toetsen (bij de zijkanten en onderkant is de aluminium behuizing te zien). In de eerste instantie leek zwart alleen voor Windows te zijn en wit voor macOS, maar nu is voor beide platformen de andere kleur ook te pre-orderen. Bij de Clevetura 1 geldt wel nog steeds dat zwart voor Windows is en wit voor macOS.

Als laatste zal ik hier nog even kort wat andere features bespreken die je hier naar wens in kan stellen.

Ten eerste is er RGB-verlichting voor elke individuele toets. Het vreemde is echter dat je de verlichting eigenlijk maar voor vier algemene zones kan instellen. Dat is in de praktijk prima, maar het is wel opmerkelijk, omdat je andere kleuren kan instellen die tijdens het typen en swipen geactiveerd worden, waarbij je merkt dat elke toets dus wel individueel van kleur kan veranderen. De zones zijn als volgt verdeeld: het trackpad-gedeelte kan zijn eigen kleur krijgen, maar bovenin bij de F-toetsen die binnen de ruimte van het trackpad vallen zijn dus ook twee "sliders" die hun eigen kleur kunnen krijgen. Als laatste zijn er nog de omringende toetsen.

Verder kan je via de 'TouchOnKeys'-software extra profielen creëren, swipegebaren met drie vingers en vier vingers instellen voor handige snelkoppelingen, de functies van de sliders aanpassen, de verlichting aanpassen, de functies van F6 tot en met F12 aanpassen en gebruik maken van 'Adaptive Intelligence'.

Die functie gebruikt AI om jouw typgedrag te analyseren en de gevoeligheid van de trackpadfunctionaliteit daar op aan te passen. Zo moet je minder snel last hebben van muisbewegingen wanneer je eigenlijk wilde typen of dus juist toetsaanslagen wanneer je eigenlijk de muis wilde bewegen. Om je gedrag te leren kennen, moet je hiervoor een soort leerproces starten. Tijdens dat proces kan je het trackpad niet gebruiken, maar je kan dit ook op elk moment pauzeren als je het trackpad wel weer wil gebruiken. Je kan ook gewoon zelf een gevoeligheidsniveau instellen en de standaard optie vond ik al uitstekend werken.

• Design en features score: 4,5/5

Clevetura S review: prestaties

• Aangename typervaring (voor een non-mechanisch toetsenbord)
• TouchOnKeys-systeem werkt verrassend intuïtief
• Trackpad blijft geen perfecte vervanger voor een losse muis

Als dit unieke TouchOnKeys-concept op de een of andere manier met mechanische switches zou kunnen worden gecombineerd, dan zou dit voor mij een nog aantrekkelijker product worden. Ik vind mechanische toetsen wel echt duidelijk een veel aangenamere typervaring bieden dan membraantoetsen. Toch snap ik ook dat dit concept waarschijnlijk niet (zo goed) zou werken met mechanische switches en gelukkig voelen de scissor switches die hier gebruikt worden nog verrassend aangenaam om op te typen.

Het voelt in principe als een goed laptoptoetsenbord, zoals dat van een MacBook. Het feit dat de toetsen allemaal volledig plat zijn, is dus wel even wennen. Dat wende voor mij echter vrij snel en vervolgens kon ik lekker snel typen met de Clevetura S. De toetsaanslagen voelen ook erg aangenaam voor zo'n low-profile design.

Wat dit toetsenbord zo speciaal maakt, is het TouchOnKeys-systeem. In het midden van het toetsenbord (maar boven de spatiebalk) zit een groot rechthoekig vak met daarin de toetsen die samen ook als touchoppervlak dienen voor het trackpad. Het trackpad werkt precies hoe je zou verwachten dat een normaal trackpad werkt en dat voelt toch wel een beetje "magisch" in het midden van een toetsenbord.

Als je gewoon aan het typen bent, merk je niets vreemds, maar veeg je met je vinger binnen dan rechthoekige vlak, dan activeer je meteen de trackpadfunctie. Je kan hiermee de muis verplaatsen, maar ook scrollen en verschillende gebaren uitvoeren, zoals inzoomen. Het toetsenbord heeft zelf dus ook verbazingwekkend goed (en snel) door wanneer een aanraking bedoelt is als toetsaanslag en wanneer dit bedoeld is als swipebeweging.

Het voelt al snel heel natuurlijk om te wisselen tussen de twee functies en via de software kan je dus ook nog wat preciezer de juiste balans bepalen. Daardoor vond ik het zelfs nog prima werken om gewoon op het trackpad-gedeelte te tikken voor een muisklik. Zelfs al druk je daardoor misschien soms een toets in, meestal heeft het toetsenbord door dat je eigenlijk het trackpad wilde gebruiken.

Hoewel het soms verrassend handig is dat je je handen gewoon continu op het toetsenbord kan houden, merk ik toch wel dat ik persoonlijk het liefst nog steeds een losse muis erbij pak. Maar dat doe ik het liefst ook bij laptops als ik daar ruimte voor heb. Dat werkt toch nog wat sneller en preciezer, zeker bij scrollen. Toch kan je Clevetura S ook nog steeds handig van pas komen als je er een losse muis naast gebruikt. De swipegebaren met drie en vier vingers die je zelf aan acties kan koppelen, kunnen heel goed van pas komen als je extra productief te werk wil gaan.

Dit apparaat voelt bovendien ook als een ideale optie voor het bedienen van een pc die op een tv is aangesloten of een streaming-box.

Clevetura claimt dat de S een batterijduur tot 44 uur moet bieden. Dat is wel berekend met de verlichting uit. Die verlichting kan hier wel handig zijn, dus in de praktijk (met verlichting aan) kan je erop rekenen dat je waarschijnlijk ongeveer na een volledige werkweek wel weer moet opladen. Afhankelijk van het gebruik en de sterkte van de verlichting kan het natuurlijk iets meer of minder zijn. Je kan hem ook altijd nog bedraad gebruiken met de meegeleverde USB-C-naar-USB-C-kabel.

• Prestaties score: 4,5/5

Moet je de Clevetura S kopen?

Koop het als…

Koop het niet als…

Sony heeft zijn aanbod nieuwe soundbars veel eenvoudiger en duidelijker gemaakt. Dat geldt zowel voor de installatie als de naamgeving. De Theatre Bar 3 is het instapmodel en de Theatre Bar 9 is het topmodel. Daartussen zitten nog de Bar 5, Bar 6, Bar 7 en Bar 8 (er is geen Bar 4). Voor deze review ging ik aan de slag met de Theatre Bar 7 en optionele Sub 7, die middenin het aanbod zitten.

Over het algemeen heeft Sony slimme keuzes gemaakt bij alle Theatre Bars. De soundbars, subs en achterspeakers zijn eenvoudig en minimalistisch, waardoor ze mooi opgaan in de ruimte. Ze zijn ook veel compacter.

De meegeleverde afstandsbediening heeft op zijn beurt minder knoppen en oogt daardoor gebruiksvriendelijker. Sony's 360 Spatial Sound Mapping is daarnaast een heel gebruiksvriendelijke functie om het geluid af te stemmen op een kamer.

Op het eerste gezicht doet de Bravia Theatre Bar 7 veel goed. Zo heeft hij een HDMI-input die 4K/120Hz ondersteunt. Hierdoor verlies je geen HDMI-poort in je tv. De soundbar is ook uitgerust met opwaartse drivers voor Dolby Atmos. Verder zijn zowel Bluetooth als wifi aanwezig.

Wat ontbreekt, zijn een ingebouwde subwoofer, een schermpje aan de voorzijde, Chromecast-ondersteuning, compatibiliteit met Google Assistant en de mogelijkheid om muziek af te spelen via usb. Spotify en AirPlay krijg je gelukkig wel. Het feit dat de soundbar 799 euro kost en je nog een losse sub moet kopen voor een degelijke bas is een beetje problematisch.

Voor deze review had ik naast de Theatre Bar 7 ook nog de optionele Sub 7 ter beschikking. Dat was maar goed ook, want toen ik de soundbar op zichzelf uitprobeerde, werd het gebrek aan een ingebouwde sub meteen duidelijk. De basweergave is voor deze prijs gewoon teleurstellend. Zelfs op de hoogste instelling komt de soundbar niet in de buurt bij een "bioscoopwaardige" bas. De Sub 7 lost dat probleem gelukkig meteen op. Naar mijn mening zou die subwoofer gewoon standaard bij de soundbar moeten zitten voor die prijs van 799 euro.

Als bas niet je prioriteit is, presteert de Theatre Bar 7 uitstekend. Hij biedt kristalheldere middentonen en hoge tonen, en dat op een hoog volume. Dialogen klinken helder en zijn goed te onderscheiden van de rest van de soundtrack.

Een handige functie die wat dieper in de app begraven zit, kan het volume van de soundbar automatisch regelen. Iedereen kent dit probleem wellicht: je kijkt een serie op Netflix en wil daarna een YouTube-video kijken, maar het volume van YouTube is veel hoger. De Theatre Bar 7 zal dat verschil detecteren en automatisch zijn volume aanpassen zodat het even luid klinkt.

Dankzij speciale naar boven gerichte drivers voor hoogtekanalen en zijwaarts gerichte units die het geluid van de achterkanalen via reflectie naar je positie sturen, moet de Theatre Bar 7 zorgen voor meeslepende Dolby Atmos (en DTS:X).

De ​​Theatre Bar 7 produceert inderdaad een geluidsbeeld dat hoger, breder en dieper is dan speakers zonder Dolby Atmos. Toch kan hij zijn prijs niet helemaal verantwoorden.

De sterke punten van de Theatre Bar 7 (helderheid en kracht) zorgden voor veel energie en een gevoel van directheid. Beide zijn essentieel voor een meeslepende filmervaring. Toch krijgt niet elk geluid een duidelijke plaats. Dat merkte ik onder andere bij kogels die over het scherm vlogen.

Bij dit soort problemen bieden extra instellingen in de app soms een oplossing. Vaak kan je daar bijvoorbeeld de bas en treble aanpassen. Helaas geeft Sony je geen opties om het geluid naar wens in te stellen. Er is geen equalizer, geen regeling voor bas of hoge tonen en er zijn geen EQ-presets.

Al met al is dit een soundbar die probeert de gulden middenweg te zijn, maar niet in zijn opzet slaagt. In de plaats daarvan loopt hij op een klein paadje waar niemand echt naar omkijkt.

De goedkopere Sony Bravia Theatre Bar 6 kan je niet uitbreiden, maar komt wel standaard met een sub in de doos. Daarnaast kun je door iets meer uit te geven de Bravia Theatre Bar 8 in huis halen. Die heeft wél een ingebouwde sub, wat vooral handig is al je geen ruimte hebt voor een losse sub en toch nog wat bas wil.

Sony Bravia Theatre Bar 7 review: prijs en beschikbaarheid

• Beschikbaar sinds de zomer van 2026
• Theatre Bar 7 kost 799 euro
• Bundel met Sub 7 kost 864,50 euro

Zoals de naam al doet vermoeden, positioneert Sony de Bravia Theatre Bar 7 tussen de Bar 6 en Bar 8. Hoewel de Theatre Bar 6 wordt geleverd met een eigen subwoofer, kan deze later niet worden uitgebreid met optionele surround-speakers. Wie dat wil, moet meteen kiezen voor het duurdere Bravia Theater System 6, dat een subwoofer en surround-speakers bevat.

Zowel de Bravia Theatre Bar 7 als Bar 8 kunnen worden uitgebreid met subwoofers en/of surround-speakers. De Theater Bar 8 beschikt echter over een ingebouwde subwoofer, wat voor sommigen wellicht voldoende bas biedt.

Sony Bravia Theatre Bar 7 review: specs

Moet je de Sony Bravia Theatre Bar 7 kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Sony Bravia Theatre Bar 7: alternatieven

De Kindle Scribe Colorsoft moet het beste van Kindle's moderne e-readers met kleurenscherm combineren met de notitiemogelijkheden die de Scribe-modellen te bieden hebben. Dat is een ideale combinatie als je eigenlijk zowel op zoek bent naar een e-reader als een notitietablet, want Amazon heeft inmiddels redelijk wat ervaring met beide soorten producten (maar natuurlijk vooral veel ervaring met e-readers).

De meeste notitietablets die beschikken over een E Ink-display, kan je natuurlijk ook gewoon als e-reader gebruiken, maar de Kindle Scribe Colorsoft voelt als een volwaardige e-reader, met alle handige features die daar bij horen, én een uitstekend notitietablet. Wel moet je helaas dus een flink hoge prijs betalen als je deze combinatie wil.

Een 11-inch display geeft je lekker veel ruimte om op te schrijven. Voeg daar het Colorsoft-gedeelte aan toe en het apparaat is ineens ook heel erg fijn voor het lezen van stripboeken (in kleur). Daarnaast is een groot scherm natuurlijk ook fijn als je een wat groter lettertype nodig hebt, maar je niet elke tien seconden naar de volgende bladzijde wil vegen.

Dit is vooral een fantastische grote e-reader met een aantal erg handige notitiemogelijkheden. Er is hier en daar nog wel wat ruimte voor verbetering, maar de gebruikerservaring is over het algemeen top. Het is alleen jammer dat de erg hoge prijs dit apparaat enigszins ontoegankelijk maakt. Er zijn genoeg goedkopere opties te vinden van Kindle zelf én van andere merken als je bereid bent om bepaalde features in te leveren.

Kindle Scribe Colorsoft review: prijs en beschikbaarheid

• Beschikbaar sinds juni 2026 (in Nederland en België)
• Adviesprijs vanaf 649,99 euro voor model met 32GB
• 64GB-model kost je 699,99 euro

Laten we maar meteen met de deur in huis vallen: de Kindle Scribe Colorsoft werd in juni 2026 gelanceerd in Nederland en België met een adviesprijs vanaf maar liefst 649,99 euro. Voor die prijs krijg je 32GB aan opslagruimte. Voor 699,99 euro krijg je 64GB aan opslagruimte (en een extra kleuroptie).

Los van de kwaliteit van het apparaat, die over het algemeen erg goed is (daarover verderop meer), maakt die prijs het heel lastig om dit apparaat aan te bevelen aan de gemiddelde consument die geïnteresseerd is in een Kindle, een e-reader (met kleurenscherm), een notitietablet of een combinatie van meerdere van die elementen.

Het apparaat voelt erg premium aan en de gebruikerservaring is over het algemeen erg aangenaam. De combinatie van alle features zorgt hier voor een erg mooi totaalpakket, maar ik denk dat veel mensen toch wel gauw bereid zullen zijn om hier en daar wat features in te leveren als ze het prijskaartje zien. Er zijn goedkopere opties (van Kindle en andere merken) als je gewoon een goede e-reader zoekt, als je een goede notitietablet zoekt en zelfs als je specifiek een Kindle Scribe zoekt.

Zo is er een normale Kindle Scribe van dezelfde generatie (zonder kleurenscherm) met 32GB opslag en een adviesprijs van 519,99 euro, maar ook een optie voor als je wel zonder voorverlichting kan. Die Scribe heeft 16GB opslag en een adviesprijs van 449,99.

Wil je een zo veelzijdig mogelijk apparaat voor lezen en notities maken, dan krijg je hier misschien wel wat meer waar voor je geld dan bij de reMarkable Paper Pro, die zich vooral focust op notities, maar die je ook vanaf 649 euro in huis haalt. Wil je gewoon een degelijke notitietablet? Dan is er nog de Paperslate Pro die je voor rond de 400 euro kan kopen. Daarnaast biedt Kobo een (inmiddels wat oudere) e-reader met stylus en software voor notities aan voor zo'n 400 euro. Dat is de Kobo Eclipsa 2E. Wil je gewoon een goede e-reader met kleurenscherm? Dan kan je die al vanaf zo'n 300 euro in huis halen in de vorm van de nieuwe Kindle Colorsoft of voor zelfs nog minder in de vorm van de Kobo Libra Colour (269,99 euro) of de Kobo Clara Colour (189,99 euro).

De Kindle Scribe Colorsoft is een heel mooi en veelzijdig apparaat, en sommige concurrenten zijn ongeveer net zo duur, maar dat betekent dus niet dat dit als een goede deal aanvoelt. Als je echter bereid bent om flink wat geld neer te leggen, krijg je hier in principe wel de ultieme Kindle van dit moment.

• Prijs-kwaliteit score: 3/5

Kindle Scribe Colorsoft review: specs

Kindle Scribe Colorsoft review: design

• Groot scherm heeft voor- en nadelen
• Mooi dun en relatief lichtgewicht
• Geen fysieke bladerknoppen en stylus blijft niet heel stevig zitten

De Kindle Scribe Colorsoft is met zijn 11-inch scherm wat groter dan de gemiddelde e-reader. Dat heeft zo zijn voordelen en nadelen. Aan de ene kant maakt dit het apparaat wel iets minder draagbaar dan bijvoorbeeld een standaard Kindle Colorsoft-model met een 7-inch scherm. Aan de andere kant is het natuurlijk bij een notitietablet wel fijn om genoeg ruimte te hebben om comfortabel te kunnen schrijven en eventueel teksten te kunnen bewerken.

Daarnaast is schermformaat natuurlijk een kwestie van voorkeur. Op een groter scherm past meer tekst, waardoor je minder vaak van pagina hoeft te wisselen. Zelf zou ik dan eigenlijk gewoon voor óf een zo compact mogelijk model kiezen dat gewoon zelfs in je broekzak past, óf een model met een mooi groot scherm als hij toch in een tas of rugzak moet worden meegenomen. Zolang een groot scherm maar niet betekent dat je meteen een heel zwaar apparaat moet meesleuren.

Dat is hier gelukkig niet het geval. Deze Kindle is maar 5,4 mm dik en is relatief lichtgewicht met zijn gewicht van 400 gram. Hij is dus nog steeds veel gemakkelijker mee onderweg te nemen dan veel fysieke boeken.

Wat verder qua design opvalt in vergelijking met andere Kindle-modellen, is dat de schermranden hier mooi gelijk zijn aan alle kanten. Je hebt hier niet zo'n dikke onderste rand en dat ziet er ook wat mooier uit. De randen waren voor mij precies dik/dun genoeg. Het design ziet er nog redelijk modern uit, maar je hebt nog genoeg ruimte om de tablet goed vast te kunnen pakken en niet het scherm te bedekken of per ongeluk continu van bladzijde te wisselen.

Nu ik het toch heb over van bladzijde wisselen: je krijgt hier (helaas) geen fysieke bladerknoppen. Dit is niet bepaald een dealbreaker (voor mij), want swipen over het scherm voelt en werkt prima, maar persoonlijk vind ik fysieke knoppen toch wel handig en als je die gebruikt, krijg je minder snel vingerafdrukken op het scherm. Er zit op het hele apparaat dus maar één knop. Dat is de aan/uitknop en die vind je bovenaan de rechter zijkant. Onderop vind je dan nog de USB-C-poort voor opladen en achterop vind je in de vier hoeken kleine, ronde voetjes die ervoor zorgen dat de tablet niet te veel heen en weer schuift als je aan het schrijven bent. Dat is een fijne toevoeging die ik bijvoorbeeld niet zag bij de Paperslate Pro. Voeg je echter een hoesje toe aan je dure e-reader/notitietablet, dan moet je hopen dat het hoesje genoeg frictie creëert.

Aangezien dit een Kindle Scribe-model is, zit er natuurlijk ook nog een stylus in de doos. Hoewel deze door Amazon een Premium Pen wordt genoemd, en een ingebouwde gumfunctie en instelbare knop biedt, voelt hij ook weer niet enorm premium. Het is wel gewoon een stevige stylus die aangenaam in de hand ligt. Je verbindt de stylus magnetisch met de rechter zijkant. Als hij op de juiste plek zit, lijkt hij redelijk stevig vast te zitten, maar ik ben toch meerdere keren in mijn rugzak op zoek moeten gaan naar de stylus.

De Kindle Scribe Colorsoft is beschikbaar in twee kleuren: grafiet en vijg. Vijg is de kleurvariant die wij getest hebben en die kleur is wel alleen beschikbaar bij het model met 64GB opslagruimte. De stylus is bij deze kleurvariant dezelfde kleur als de tablet.

• Design score: 4/5

Kindle Scribe Colorsoft review: display

• Kleuren zijn fijn voor stripboeken, maar blijven een beetje dof
• Teksten en afbeeldingen zien er scherp uit
• Scherm voelt enigszins als papier, maar het kan beter

Het Colorsoft-gedeelte van de Kindle Scribe Colorsoft zorgt er hier dus voor dat je niet alleen van zwart-witbeelden kan genieten met 300 ppi, maar ook van kleuren met 150 ppi. Het kleurenscherm maakt deze Kindle wat veelzijdiger, maar gezien de hoge prijs van dit model zou ik Colorsoft alleen aanraden als je er echt profijt van hebt, zoals wanneer je stripboeken wil lezen op je Kindle. Het is verder leuk om boekomslagen en aantekeningen in kleur te kunnen zien, maar enorm veel toegevoegde waarde hebben die dingen ook weer niet.

Als je graag stripboeken wil lezen, moet je er wel rekening mee houden dat dit soort E Ink-kleurenschermen nog steeds niet echt de meest levendige kleuren weten te bieden. De groene tinten in Green Lantern: Earth One Vol. 1 spatten hier helaas niet zo van het scherm als ik graag had gezien. Wisselen van de Standaard-kleurstijl naar Levendig zorgt wel voor een iets sterker effect, maar kleuren blijven er wat dof uitzien. Het is dus geen perfecte vervanger voor een fysiek stripboek. Als normale boeken en een papierachtig gevoel dan weer niet zo belangrijk zijn voor jou, dan is een tablet met een mooi OLED-scherm misschien een betere keuze voor stripboeken.

Verder zien teksten en afbeeldingen er wel mooi scherp uit op dit display. 36 witte ledlampjes en 34 amber ledlampjes zorgen er verder voor dat je in vrijwel alle omstandigheden comfortabel kan blijven lezen. De helderheid en warmte van de verlichting zijn helemaal naar wens in te stellen.

Als laatste moet dit display (in combinatie met de stylus) nog een papierachtige feel bieden bij het maken van notities. Schrijven voelt redelijk goed aan op dit scherm, maar het kan zeker nog meer als papier aanvoelen. De Paperslate Pro wist bijvoorbeeld toch net wat meer weerstand te bieden (op een positieve manier). Het voelt hier toch nog wel net iets gladder. Wel reageerde dit scherm dan weer iets beter op de stylus bij het zetten van de puntjes op de i (letterlijk).

• Display score: 4/5

Kindle Scribe Colorsoft review: prestaties

• Verrassend responsief voor E Ink...
• ... maar het blijft E Ink
• Geen merkbare vertragingen bij het schrijven

Over het algemeen vond ik de Kindle Scribe Colorsoft verrassend responsief bij het navigeren van de interface. Het blijft natuurlijk wel E Ink-technologie en hoewel hier wel een betere processor in lijkt te zitten dan in sommige andere e-readers, moet je geen wonderen verwachten. Je zal af en toe nog wel eventjes moeten wachten terwijl een nieuwe pagina laadt en je zal hier en daar soms nog wat elementen zien die nog niet ververst zijn, maar heel storend vond ik dat hier niet. Het scherm wordt automatisch ook wel redelijk vaak ververst. Ik verwacht daarnaast van een e-reader niet dezelfde soort prestaties als van een iPad of Android-tablet.

Dan zijn er nog de prestaties bij het maken van notities. Die voelden al helemaal verrassend soepel. Ik merkte bij het schrijven op de tablet helemaal geen vertraging tussen mijn bewegingen en het verschijnen van de tekst. Zelfs toen ik bewust zo snel mogelijk probeerde te schrijven, kon de tablet me gewoon bijhouden. Het is goed om te weten dat hij je dus niet in de weg gaat zitten als je haastige notities maakt.

• Prestaties score: 4/5

Kindle Scribe Colorsoft review: software

• Gebruiksvriendelijke interface met logischer inrichting
• Handige extra features voor tijdens het lezen
• Niet heel veel opties om je handgeschreven teksten te verwerken

Hoewel de hardware bij dit soort apparaten natuurlijk erg belangrijk is, kan de software de overkoepelende ervaring flink verbeteren of verpesten. Gelukkig heeft Amazon inmiddels veel ervaring opgedaan met zijn Kindle-e-readers, dus het e-reader-gedeelte voelt hier heel verfijnd. Over de notitiemogelijkheden is op sommige vlakken heel goed nagedacht en op andere vlakken loopt dit apparaat toch wel achter op andere notitietablets die daar wat meer de focus op leggen, maar daarover verderop meer.

De interface van deze Kindle is gebruiksvriendelijk en logisch ingericht. Op je homepagina krijg je meteen toegang tot de boeken en notities waar je het meest recent mee bezig bent geweest, plus aanbevelingen uit de Kindle Store en 'Snelle notities', zodat je altijd heel snel even iets kan noteren. Daarnaast heb je onderaan tabbladen voor je Bibliotheek, Werkruimte en Meer. In je bibliotheek vind je standaard je boeken en in de werkruimte je notities (en eventueel ook boeken als je die hier aan toevoegt). Bij Meer vind je onder andere de instellingen en een simpele webbrowser. Swipe je van bovenaan het scherm naar beneden, dan verschijnt er een snelmenu met de belangrijkste opties.

Eén minpuntje voor mij van de overkoepelende interface is dat het niet meteen heel duidelijk is hoe je een boek of notitie weer moet verlaten. Bij een boek krijg je de optie om terug te gaan naar de bibliotheek door van beneden naar boven te swipen, maar bij een notitie werkt dat niet. Ik kwam er iets later achter dat je ook helemaal bovenaan het scherm kan tikken (niet swipen) om dezelfde opties terug te vinden voor boeken én notities.

Natuurlijk krijg je verder alle gebruikelijke opties voor het aanpassen van de lay-out, het lettertype, de lettergrootte en de afstand tussen regels. Als je in een boek zit, kan je meer te weten komen over het boek via 'Over dit boek' en wat context krijgen over bepaalde referenties via 'X-Ray'. 'Populaire hoogtepunten' tonen je daarnaast de stukken tekst die het meest gemarkeerd zijn door andere lezers. Er is verder nog een ingebouwd woordenboek, plus je kan termen snel opzoeken op Wikipedia of vertalen.

Dan zijn er nog wat kleine functies voor tijdens het lezen die verrassend handig kunnen zijn. Als je in een boek zit, kan je rechtsboven een paneel openen om wat algemene notities te maken en dus niet door de tekst heen te schrijven. Het feit dat er een notitie is toegevoegd, wordt wel met een symbooltje aangegeven in de tekst. Wil je wel iets tussen je tekst zetten, dan kan dat ook gewoon. Er wordt dan ruimte gemaakt voor je notitie en de tekst gaan eromheen verder. Er is dus altijd genoeg ruimte.

Een andere handige functie kwam ik tegen bij het lezen van een stripboek. Je kan dubbeltikken op een bepaald venster om automatisch door de vensters geleid te worden als je verder 'bladert'. Tussendoor krijg je nog steeds de volledige pagina's te zien. Wel merkte ik dat deze ingezoomde vensters er soms wel wat minder scherp uitzagen, maar dat is ook wel logisch. Dit werkt bovendien vooral goed als de vensters mooi recht zijn en niet te veel in elkaar overlopen.

Dan is er natuurlijk nog de software voor notities. Het maken en bewerken van notities werkt grotendeels heel soepel. Je kan bij het maken van een nieuw notitieboekje uit een mooie selectie aan sjablonen kiezen voor verschillende soorten documenten. Vervolgens krijg je in zo'n notitieboekje opties voor verschillende stijlen en kleuren om mee te schrijven. Gummen kan je automatisch doen met de achterkant van de stylus en de knop op de stylus kan je nog instellen als snelkoppeling voor een andere functie.

Notities kan je gemakkelijk delen via e-mail of cloudopslag. Er zijn verder twee AI-functies beschikbaar voor je notities. Je kan ze laten samenvatten of je geschreven tekst laten "verfijnen". Dit is een soort transcriptie, maar niet helemaal. Jouw eigen handschrift wordt hierbij gewoon vervangen door een lettertype dat er nog steeds een beetje handgeschreven uitziet (je kan uit een aantal opties kiezen).

Het was handig geweest om hier ook een duidelijke optie te hebben voor het omzetten van handgeschreven tekst naar een tekstbestand. Die optie bestaat wel en werkt prima, maar zit verstopt in het menu voor delen. In dat menu kan je kiezen om te "converteren naar tekst" en te verzenden naar je e-mailadres. Je krijgt dan een e-mail met daarin zowel een pdf met de originele notitie en een tekstbestand met de geconverteerde tekst die je vervolgens kan kopiëren en plakken. Het was wel fijn geweest als je gewoon meteen bijvoorbeeld een Word- of pdf-bestand zou kunnen laten maken met de geconverteerde tekst.

• Software score: 4/5

Kindle Scribe Colorsoft review: batterij

• Bij licht gebruik gaat de batterij wekenlang mee
• Bij zwaar gebruik kan het een kwestie van dagen zijn
• Opladen gaat niet heel snel

Amazon claimt dat de Kindle Scribe Colorsoft het tot acht weken lang kan volhouden op een volle batterij als je zo'n halfuur per dag leest met de helderheid op iets minder dan de helft. Dat zou zo'n 28 uur aan pure leestijd betekenen. Bij wat lichter gebruik kan de batterij inderdaad wekenlang meegaan. Bij zwaarder gebruik moet je misschien eerdere rekening houden met een aantal dagen.

In de praktijk was de batterijduur voor mij meer dan lang genoeg om er in ieder geval niet te vaak bij stil te hoeven staan. De batterij heeft het bij gemiddeld gebruik ongeveer een maand volgehouden en dan las ik wel wat meer dan een halfuurtje en meestal met een helderder scherm. Het is dan ook vooral die helderheid die een groot verschil kan maken.

Als het eenmaal tijd is om weer op te laden, duurt het helaas wel eventjes voor de batterij weer volledig is opgeladen. Amazon claimt zo'n 2,5 uur en dat leek in de praktijk wel redelijk te kloppen. Gelukkig hoef je gemiddeld dus niet heel vaak op te laden.

• Batterij score: 5/5

Moet je de Kindle Scribe Colorsoft kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

CMF Speaker M: review in een notendop

Net zoals producten van Nothing, hebben die van CMF een opvallend ontwerp. Zoals je op de foto's kan zien, heeft de CMF Speaker M wat weg van een pak melk, vooral de witte versie die ik heb getest. Dat ontwerp verdient meteen wat meer aandacht.

Zoals je op de foto's hieronder ziet, heeft de draaiknop rechtsboven een andere vorm op elke speaker. De knop is bovendien magnetisch en kan je er gewoon afhalen en omwissel met een andere knop. Ook het voorpaneel met handvat kan je eraf halen en vervangen. Zowel die knop als het voorpaneel hebben "gestandaardiseerde, 3D-printbare custom designs" en je kan daardoor in theorie je eigen ontwerp aan de CMF Speaker M bevestigen. Ik moet hier wel zeggen dat de knop niet heel stevig voelde en net iets te snel losliet. Als je hem in je rugzak gooit met nog andere spullen, zoals een gevulde waterfles, zou het kunnen dat de knop eraf valt.

Die draaiknop zal je bovendien het meeste gebruiken. Eraan draaien past het volume aan en erop drukken bedient de muziek. Één druk is play/pauze, twee keer drukken gaat een nummer verder en drie keer drukken een nummer terug. Als je lang op de knop drukt kan je ofwel ruimtelijke audio inschakelen ofwel de Ultra Bass-modus, waarover verderop meer.

Qua gewicht en formaat is de CMF Speaker M vergelijkbaar met de JBL Flip 7. Hij meet 220 x 85 x 54 mm en weegt 602 gram. Door het handvat kan je hem ook makkelijk meenemen of met een touwtje aan je rugzak vastmaken. Ondanks de verwisselbare knop en voorplaat heeft de speaker wel een IP68-certificering. Een duik in het water of hevige regen worden hem daardoor niet fataal. Achteraan de CMF Speaker M zitten de USB-C-poort, bluetooth-knop en Auracast-knop.

In de speaker zitten een woofer van 70mm en tweeter van 16mm, die samen voorn een vermogen van 35W zorgen. De CMF Speaker M maakt vervolgens gebruik van Bluetooth 6.0 en dat zorgt voor een stabiele verbinding. Er is echter geen Hi-Res Audio aanwezig, want je moet het doen met de standaard SBC- en AAC-codecs. Je kan wel een apparaat via de USB-C-poort verbinden voor lossless audio zonder vertraging en dat verschil in kwaliteit merkte ik meteen. Zeker als je soms in een rustige, stille omgeving wil genieten van je muziek, is dit een geweldige extra.

Tijd voor wat muziek! Wie al een Nothing- of CMF-audioproduct heeft, moet gewoon de bestaande Nothing X-app openen om zaken als de equalizer aan te passen. De CMF Speaker M heeft hier de eenvoudige equalizer, die de Nothing Headphone (a) ook heeft. Die is relatief beperkt, met vier presets (balanced, more bass, more treble en voice) en de optie om één custom EQ aan te maken door drie sliders (mid, bas, treble) in te stellen op een van de zes niveaus. Verder kan je hier nog Wide Soundstage of Ultra Bass inschakelen.

Ik begin met deze twee laatste functies. Wide Soundstage doet in de praktijk... niet zo bijzonder veel, toch niet met één CMF Speaker M. Het geluidsbeeld werd inderdaad ietsje breder en de muziek had een tikkeltje meer ademruimte, maar zodra er wat omgevingsgeluid is, hoor je het verschil niet meer. Dit effect zou beter moeten zijn met twee speakers in stereomodus, maar dat kon ik niet testen.

Ultra Bass werkt wel prima met één CMF Speaker M. Dit is niet hetzelfde als de more bass-instelling van de equalizer. Voor de ultieme bas kan je de twee wel combineren. Dit zorgt bij sommige nummers wel voor een ongebalanceerd resultaat met te veel bas. Dat is niet noodzakelijk een minpunt want natuurlijk zorgt bas + bas voor héél véél bas. Zo was basgitaar aan het begin van Getaway Car (Alex Warren) erg diep, maar toch gecontroleerd. Zodra de zang begon, was die basgitaar wel te overheersend.

Voor nummers met weinig of geen tekst, kan deze combinatie nog interessant zijn. Bij girl EDM (Ninajirachi) was deze extreme basweergave bijvoorbeeld top. De delen van het nummer waar wel zang aanwezig is, hebben bovendien amper bas, waardoor Ultra Bass hier geen overdreven effect produceert.

Voor het gemiddelde pop-, rock- en EDM-nummer is "more bass" al meer dan genoeg naar mijn mening. Die preset kreeg dan ook mijn voorkeur en werd daardoor de standaard. Balanced zorgt meteen voor een iets kouder geluidsprofiel en persoonlijk hoor ik liever een iets warmer geluid. Cry Wolf (Alex Warren) had met de balanced EQ net niet genoeg pit, terwijl dit met de more bass EQ wel zo was. Balanced zorgt daarentegen wel voor de meeste hoeveelheid details in de muziek. Combineer balanced met lossless audio via USB-C en je krijgt een verrassend neutraal geluid.

Er mogen dan wel maar vier presets in de EQ zijn, ze klinken allemaal merkbaar anders. De zang in Clarity (Zedd en Foxes) klonk bijvoorbeeld veel helderder met de more treble-instelling. De bas in het refrein verloor daardoor wel wat kracht en ik ken niemand die tijdens een nummer de equalizer aanpast, dus op dat vlak moet je wel keuzes maken. De voice-preset in de EQ vond ik veruit de slechtste en ik weet niet goed bij welke genre die goed past. Ik heb hem geprobeerd bij verschillende nummers en het zorgde voor een soort vervormd, onnatuurlijk resultaat dat niet bijzonder aangenaam klonk.

Over het algemeen biedt de CMF Speaker M een aangenaam geluid en het volume kan hoog genoeg worden om een grotere ruimte te vullen. De speaker is daardoor ook zeker geschikt voor een middag in het park met een kleine groep vrienden. Met de batterijduur van 18 uur gaat de speaker ook makkelijk de hele dag mee.

CMF Speaker M review: prijs en beschikbaarheid

• Adviesprijs van 99 euro
• Beschikbaar vanaf oktober 2026

De CMF Speaker M kost 99 euro en is vanaf 12 oktober verkrijgbaar via de eigen webshop van Nothing. Begin november kan je hem ook via Amazon kopen. De kleinere CMF Speaker S kost op zijn beurt 59 euro en heeft dezelfde beschikbaarheid.

De speaker komt op veel vlakken overeen met de JBL Flip 7, die je momenteel voor iets meer dan 100 euro kan kopen. Hoewel JBL een grotere naam is in deze productcategorie en prijsklasse, heeft Nothing hier een uitstekende concurrent in handen die je niet over het hoofd mag zien.

Moet je de CMF Speaker M kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

CMF Speaker M: alternatieven

De Ninja Luxe Café Mini Plus is een compacte versie van de Ninja Luxe Café. Hij neemt niet overdreven veel ruimte in op het aanrecht, zeker niet als je beseft dat hij ongeveer hetzelfde kan als de Luxe Café Premier. Hij maalt de bonen direct in de filter, weegt ze automatisch en heeft een handsfree melkopschuimer. Verder kan je zowel espresso als filterkoffie zetten.

Je moet wel even wennen aan het apparaat. De espresso-instellingen kunnen verwarrend zijn en zelfs als je het onder de knie hebt, zijn de resultaten niet altijd hetzelfde. De filterkoffie is daarentegen constant van goede kwaliteit en ook de automatische melkopschuimer werkt uitstekend.

Houd er rekening mee dat je de koffie hier zelf moet aanstampen en de tamper dan moet vastdraaien op de juiste plaats. Ook dit vraagt wat gewenning (en kracht).

Ninja Luxe Café Mini Plus review: prijs en beschikbaarheid

• Adviesprijs van 499,99 euro
• Vaak voor een paar tientjes minder te vinden
• Te koop bij vrijwel elke retailer

Met een adviesprijs van 499,99 euro is de Ninja Luxe Café Mini Plus 50 euro goedkoper dan de grotere Luxe Café Premier. Dat is een klein prijsverschil voor twee apparaten die grofweg dezelfde soorten koffie kunnen maken. Het grootste verschil is dat de Premier ook nog cold brew kan maken. In onze review lees je echter dat die cold brew niet echt van topkwaliteit is.

Verder zijn er nog wat kleine verschillen in gebruiksgemak. Zo kan je bij de Premier tegelijkertijd het kannetje voor de melk en je kop koffie laten staan. Bij de Mini Plus moet je eerst je kop koffie wegnemen voor het melkkannetje eronder past. Ook past er minder melk in het kannetje van de Mini Plus. Als je niet veel ruimte op je aanrecht hebt en vooral voor jezelf koffie maakt, is de Luxe Café Mini Plus zeker zijn geld waard.

Een goedkoper alternatief dat nog ietsje kleiner is, is de Philips Baristina Latte. Die kan met één druk op de knop de bonen malen en ook meteen de koffie maken. Je hoeft hier dus niet handmatig de koffie aan te stampen en de tamper op zijn plek vast te draaien. Het nadeel is dat je hier het stoompijpje na elk gebruik handmatig moet uitspoelen.

Ninja Luxe Café Mini Plus review: design

• Compacter ontwerp dan de andere Luxe Cafés
• Ontwerp ziet er luxueus uit
• Kan vijf soorten koffie maken

De Ninja Luxe Café Mini Plus is relatief compact, vooral als je weet wat hij allemaal kan. Wanneer je hem uitpakt, bepaal je eerst de waterhardheid van het kraanwater met de bijgeleverde teststrip en stel je de hem daarop in. Voer een spoelcyclus uit en je bent klaar om koffie te zetten.

De machine is voorzien van een maalschijfmolen, kan zowel espresso als filterkoffie maken en heeft een stoompijpje voor de automatische melkopschuimer. Klik het gewenste mandje (enkel of dubbel) in de portafilter, zet de trechter erop, schuif hem onder de grinder. De koffiemachine herkent automatisch de juiste maalgraad, die je dan handmatig bijstelt met de draaiknop aan de zijkant.

Druk op de Grind-knop en de Luxe Café Mini Plus vult het mandje. Haal daarna de portafilter eruit en stamp de koffie aan met de tamper. Er zit een veer in de dop van de tamper zodat je weet hoeveel kracht je moet zetten.

Haal de houder eraf en draai de portafilter vast in het midden van de Luxe Café Mini Plus. Het kan even duren voor je deze actie onder de knie hebt en het vergt enige kracht om de portafilter goed vast te draaien. Je moet de hele machine ook vasthouden bij het aandraaien zodat hij niet verschuift. Je kunt dan handmatig de sterkte en de temperatuur instellen, of gewoon de standaardinstelling gebruiken.

Er zijn ook een melkkan en een stoompijpje aanwezig. Selecteer het type melk dat je gebruikt en de hoeveelheid schuim die je wil en de Luxe Café Mini Plus doet de rest. Daarna wordt het pijpje automatisch uitgespoeld. Je moet zelf alleen de buitenkant even schoonvegen met een doekje.

Je moet de tamper, trechter, filterbakje, portafilter, stoompijpje en melkkan na elk gebruik schoonmaken. Ook moet je de lekbak af en toe legen en de machine geregeld ontkalken.

• Design score: 4,5/5

Ninja Luxe Café Mini Plus review: prestaties

• Kleine leercurve
• Nog wat handmatige acties nodig
• Hoeveelheid koffie kan soms variëren

Al met al zul je merken dat de Ninja Luxe Café Mini Plus uitstekende koffie- en espresso zet. Het vergt wel enige gewenning, maar met een beetje geduld heb je het zo onder de knie. Iets vreemds was dat de koffie soms te vroeg stopte met doorlopen. Dit gebeurde ook alleen bij espresso's. Bij filterkoffie (Classic) was de hoeveelheid wel altijd juist.

Er zijn vijf verschillende opties voor koffie: Espresso (dubbel of enkel), Classic (filterkoffie), Rich (een krachtigere filterkoffie) en Over Ice (filterkoffie op een lagere temperatuur).

Espresso

Je kan kiezen uit een enkele of dubbele espresso. Belangrijk om te weten: als je nieuwe bonen gebruikt, moet je eerst een testrondje doen om de maalgraad te bepalen. Als de aanbevolen maalgraad te sterk verschilt van de huidige instelling, gooi je die gemalen koffie bij voorkeur weg. Soms wordt de maalgraad nog wat aangepast, maar dit waren nooit grote verschillen.

Na die eerste keer smaakte de espresso goed, al kregen we soms onverwacht een kortere doorloop. Het viel wel op dat we consequent een prachtige cremalaag kreeg. Voor een dubbele espresso geldt hetzelfde.

Classic

De instelling voor klassieke filterkoffie (Classic) leverde consequent goede resultaten op. Naast het naar wens aanpassen van de maalgraad, zettemperatuur en sterkte, kun je ook de hoeveelheid koffie kiezen. De gebruikservaring bij het zetten van filterkoffie is hetzelfde als bij espresso, met dit verschil dat je de stap van het aandrukken (tampen) overslaat. Intern werkt de machine op een totaal andere manier. Je krijgt hier bijvoorbeeld geen cremalaag.

Rich

De instelling voor rijke filterkoffie (Rich) werkt net als de Classic-stand, maar levert een vollere koffie op. Dit is deels ook een kwestie van smaak. De Classic-stand zorgt voor een iets zachtere en minder bittere koffie.

Over ice

De instelling voor filterkoffie met ijs was misschien wel onze favoriet. We vonden de smaak erg zacht en niet te waterig door het ijs.

Melkopschuimer

Net zoals bij de Luxe Café Premier werkt de melkopschuimer automatisch. Je moet gewoon het kannetje vullen tot het gewenste niveau, aanduiden wat voor melk je gebruikt (plantaardig of niet) en hoeveel schuim je wil. Dit gebeurde altijd perfect en we hadden altijd een mooie hoeveelheid melkschuim. Na elk gebruik moet je de stoompijp even schoonvegen en daarna wordt hij automatisch uitgespoeld.

• Prestaties score: 4/5

Moet je de Ninja Luxe Café Mini Plus kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Ninja Luxe Café Mini Plus: alternatieven

De Dreame Z30 Pro Aqua combineert het beste van een steelstofzuiger met het beste van een elektrische dweil. Het is zonder twijfel een indrukwekkende steelstofzuiger met voldoende zuigkracht om alles aan te pakken, van fijn stof tot grover vuil, vooral op tapijt. Het GapFree-opzetstuk voor harde vloeren dat bij sommige andere Dreame-stofzuigers zit, krijg je hier dan weer niet.

De batterijduur van ongeveer 35 minuten in de automatische stand is behoorlijk. Met het opzetstuk om te stofzuigen weegt het geheel niet belachelijk veel en is het vrij wendbaar. Je kan de steel ook 90° kantelen zodat je onder meubels kan stofzuigen zonder zelf te bukken. Met het dweilopzetstuk weegt de Dreame Z30 Pro Aqua wel een stuk meer. Hoewel de dweil je wat begeleidt door de stofzuiger vooruit te trekken, heb je hier niet dezelfde wendbaarheid.

Hoewel de dweil goed is in het schoonmaken van gemorste vloeistoffen en vuil, zijn de twee watertanks simpelweg te klein om een ​​heel huis in één keer schoon te maken. Het schoonmaakstation is zowel groot als onhandig. Je kan het ten eerste niet aan de muur bevestigen. Ook zijn de opzetstukken wat onhandig verdeeld en zit het stofzuigopzetstuk achteraan. Het automatische kliksysteem dat de stofzuiger op zijn plek houdt, voelde ook niet heel betrouwbaar.

Dreame Z30 Pro Aqua review: prijs en beschikbaarheid

• Adviesprijs van 599 euro
• Beschikbaar sinds mei 2026

De Dreame Z30 Pro Aqua zit in de hogere prijsklasse met een adviesprijs van 599 euro. Dit is vooral een slimme investering als je één apparaat wil dat zowel kan stofzuigen als dweilen. Een gewone steelstofzuiger stofzuigt namelijk beter, terwijl een elektrische dweil beter dweilt. Daarnaast is het dweilsysteem hier niet geschikt om je hele woning in één keer schoon te maken, terwijl dat met een elektrische dweil wel kan.

Je kan in dat opzicht geld besparen door een losse steelstofzuiger en elektrische dweil te kopen. De Philips OneUp neemt bijvoorbeeld weinig ruimte in beslag en kan je dan combinere met de Bosch Unlimited 10, die tegenwoordig regelmatig korting krijgt.

Toegegeven, je hebt extra opbergruimte nodig voor twee apparaten, maar je krijgt er wel een veel krachtiger geheel voor terug zonder compromissen.

• Prijs-kwaliteit score: 4/5

Dreame Z30 Pro Aqua review: specs

Dreame Z30 Pro Aqua review: design

• Ontwerp zonder stofzak
• Groot, onhandig schoonmaakstation
• Buigbare steel is handig om onder meubels te komen

Laten we beginnen met het grootste probleem van de Dreame Z30 Pro Aqua. De stofzuiger zelf ziet er best stijlvol uit met goudkoperen accenten. Het schoonmaakstation is daarentegen net zo stijlvol als de gemiddelde tractor. Het geheel is vrij groot en is niet echt handig ontworpen. De dweil schuif je onderaan in het vakje, terwijl het stofzuigopzetstuk achteraan zit.

De steel wordt op zijn plek gehouden door een onhandig houdertje. Met een soort kliksysteem gaat het open en dicht, maar dit voelde niet heel betrouwbaar. Je moet de houder ook vrij ver naar achteren duwen voor hij dicht of open klikt. Daardoor is de stofzuiger ook een paar keer tegen de muur gebotst. Bovendien moet de Dreame Z30 Pro Aqua in het dweilopzetstuk zitten om dit kliksysteem überhaupt te kunnen gebruiken. Met elk ander opzetstuk zakt de steel naar beneden, waardoor onder andere de contactpunten voor de oplader niet tegen elkaar zitten.

Je krijgt hier een hele hoop accessoires: een pluizenborstel, combinatiehulpstuk en zuigmond voor plinten, die allemaal in het oplaadstation kunnen worden geklikt. Ook dit kliksysteem werkt geweldig. Vooral bij de accessoires die langs onderen in de houder moeten, was het een heel gedoe voor ze daadwerkelijk vast klikten.

De borstelkop zelf (met een breedte van 22 cm) weet uitstekend vuil uit tapijt te zuigen, maar voor harde vloeren voelt en klinkt hij te stug. Een pluspunt is dat de borstelkop gemakkelijk om meubelpoten heen te manoeuvreren is. De klep aan de voorzijde om de zuigkracht te verminderen is op zijn beurt handig, aangezien dit goed van pas komt bij hoogpolig tapijt. Daarnaast verlicht een blauwe lichtstraal het vuil tijdens het stofzuigen in donkere hoeken.

Dan komen we aan bij het dweilopzetstuk. Hierin zit een kleine schoonwatertank van 400 ml, een nog kleinere vuilwatertank van 320 ml. Dan is er nog een derde vakje dat vuilresten opvangt. Persoonlijk vind ik dit een handig systeem en het werkt ook naar behoren. Op deze manier kan je het vieze water weg gieten zonder dat je grotere vuilresten door de afvoer moet duwen met kans op verstoppingen.

De dweil kan zichzelf reinigen en drogen als er genoeg water in de tank zit. Er is geen exacte hoeveelheid vermeld, maar op basis van mijn ervaring moet de tank voor iets meer dan de helft vol zijn. Als je een groter oppervlak gedweild hebt, zal je daarom het water eerst moeten aanvullen voor de reinigingscyclus kan starten. Daarna wordt de dweil nog gedroogd met hete lucht van 70 °C. De reiniging maakt wel wat lawaai omdat de dweil de hele tijd ronddraait, maar de droger is vrij stil.

Met het stofzuigopzetstuk weegt de Z30 Pro Aqua ongeveer 3,5kg. Dat is standaard voor dit type stofzuiger. In het stofreservoir past daarnaast 0,6 liter vuil. Je opent het reservoir met een druk op de knop (bij voorkeur boven de vuilnisbak zodat al het vuil erin valt). De zuigkracht van 28.000 Pa is verder hoog genoeg voor hoogpolig tapijt.

De Z30 Pro Aqua heeft geen drukknop in het handvat zoals de meeste Dyson-stofzuigers. Je zet hem aan met een knopje op de bovenkant van de steel en standaard staat hij in de automatische stand. Die past zelf de instellingen aan op basis van de ondergrond en de hoeveelheid vuil. In mijn ervaring werkt dit prima, hoewel ik niet actief op het scherm kijk terwijl ik schoonmaak.

De gebruiksduur van 90 minuten geldt voor de Eco-stand op harde vloeren. In de praktijk haalde ik eerder 35 tot 45 minuten met de automatische stand. Dat is nog steeds degelijk, aangezien sommige modellen niet eens de 30 minuten aantikken.

• Design score: 4/5

Dreame Z30 Pro Aqua review: schoonmaakprestaties

• Werkt heel goed op tapijt
• Iets minder goed op harde vloeren
• Dweil is ideaal voor korte schoonmaakbeurten

Tijd voor enkele schoonmaaktesten. De prestaties op harde vloeren waren redelijk gemiddeld. Dat is een gevolg van de "universele" borstelkop die prima werkt op elk vloertype, maar het niveau van specifieke opzetstukken niet helemaal haalt. Grotere stukjes vuil, zoals rijstkorrels, werden niet altijd meteen opgezogen. Het maakt ook een soort schrapend geluid op harde vloeren.

De tapijttest ging veel beter. Op dat vlak overtreft de Z30 Pro Aqua menig concurrent. hij had er namelijk geen enkele moeite mee om alles in één enkele beweging op te zuigen. Ook liet hij geen spoor van bloem achter. Huisdieren heb ik niet dus hoe goed de stofzuiger omgaat met grote hoeveelheden (lange) haren kan ik niet echt beoordelen.

Dan nog even de dweil erbij halen. Die ging verrassend goed om met gemorste melk met cornflakes. Alles werd vlotjes schoongemaakt, zelfs de cornflakes, die allemaal in het losse vakje voor vuilresten zaten. Ook voor een normale dweilbeurt is de Z30 Pro Aqua geschikt. Hij werkt het beste in grote open ruimtes, omdat de draaibeweging van de dweilrol het geheel wat vooruit trekt, zodat je zelf minder kracht nodig hebt. Ik had tot slot nooit last van strepen op de vloer na het dweilen.

• Schoonmaakprestaties score: 4/5

Moet je de Dreame Z30 Pro Aqua kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Redmi Note 17 Pro Max review: prijs en beschikbaarheid

• 8GB RAM + 256GB opslag voor 599,90 euro
• 8GB RAM + 512GB opslag voor 649,90 euro
• Beschikbaar sinds september 2026

De Redmi Note 17 Pro Max is hier te koop in twee configuraties. De versie met 8GB RAM en 256GB opslag heeft een adviesprijs van 599,90 euro, terwijl de versie met 8GB RAM en 512GB opslag 649,90 euro kost. Redmi-smartphones dalen over het algemeen wel snel in prijs.

Ten opzichte van de Redmi Note 15-serie die aan het begin van 2026 uitkwam, zien we hier de gevolgen van de geheugencrisis. Net zoals de vorige Redmi-smartphones is de Note 17 Pro Max een extreem stevige telefoon met een enorme batterij en helder scherm.

Het grote probleem is nu dat de oudere én goedkopere Redmi Note 15 Pro Plus op sommige vlakken beter is. Zo heeft hij een snellere chip en kon je hier nog een versie met 12GB RAM kopen. De Redmi Note 17 Pro Max heeft maximaal 8GB RAM en een tragere chip, terwijl zijn adviesprijs 100 euro hoger ligt. Je betaalt dus meer en krijgt op sommige vlakken minder. Ook de camera's zijn er bijvoorbeeld op achteruitgegaan.

Tenzij je echt die extreem lange batterijduur wil, zijn er smartphones die minder kosten en een beter totaalpakket bieden. Dan kijk ik onder andere naar de Nothing Phone (4a) en Samsung Galaxy A56.

• Prijs-kwaliteit score: 3/5

Redmi Note 17 Pro Max review: specs

Redmi Note 17 Pro Max review: design

• IP66/68-certificering zorgt voor uitstekende waterbestendigheid
• Gorilla Glass Victus 2 op het scherm, maar plastic frame en achterkant
• Vrij groot en dik

Het is niet helemaal duidelijk wat Xiaomi precies wil doen met de Redmi Note-serie qua ontwerp. Bij de voorbije generaties had het topmodel een ontwerp met gebogen schermranden, terwijl het scherm van de Redmi Note 17 Pro Max volledig plat is. De materialen zijn iets minder premium, aangezien zowel het frame als de achterkant van plastic zijn.

Dit heeft gelukkig geen impact op de algemene duurzaamheid. Het scherm is nog steeds gemaakt van stevig Gorilla Glass Victus 2 en er is een dubbele IP-certificering voor water- en stofbestendigheid: IP66 en IP68. De Redmi Note 17 Pro Max moet volgens testen van Xiaomi ook een val van 3 meter hoog kunnen overleven. Crashtesten doen we echter niet, dus ik kan niet bevestigen of dit in de praktijk ook zo is. Het is hoe dan ook een stevige telefoon.

Wat je wel moet weten, is dat dit een enorm grote, zware telefoon is. Met een dikte van 8,6 mm en gewicht van 230 gram is het niet heel comfortabel om hem (lange tijd) met één hand te gebruiken. Dit is het gevolg van de grote batterij, maar wel iets waarmee je rekening moet houden.

Ten slotte zit de vingerafdrukscanner weer onder het scherm. Dit is een optische scanner die snel en nauwkeurig reageert. Na een korte druk op de sensor werd de Redmi Note 17 Pro Max meteen ontgrendeld.

• Design score: 4/5

Redmi Note 17 Pro Max review: display

• 6,83-inch AMOLED-display
• 120Hz refresh rate en hoge helderheid van 3.500 nits
• Geen gebogen randen meer

Zoals ik hierboven al zei, heeft de Redmi Note 17 Pro Max een plat scherm zonder aflopende randen. Los daarvan komt het vrijwel exact overeen met het scherm van de Redmi 15 Pro Plus. Het voordeel is wel dat je hier sowieso geen last hebt van valse aanrakingen doordat je hand tegen de aflopende rand komt.

Dit is verder opnieuw een AMOLED-scherm met een piekhelderheid van 3.500 nits. De automatische helderheid reageert goed en zorgt voor een uitstekende zichtbaarheid in de zon. Daarnaast is er weer ondersteuning voor HDR10+ en Dolby Vision. De kijkhoeken zijn eveneens uitstekend. Als je schuin naar het scherm kijkt, kan je alles nog steeds goed zien.

Het bekende minpunt is dat de refresh rate slechts tussen 60Hz en 120Hz kan wisselen. Sommige smartphones in deze prijsklasse maken nog extra tussenstappen op 30Hz en 90Hz om waar mogelijk energie te besparen.

• Display score: 4,5/5

Redmi Note 17 Pro Max review: camera

• 50MP-hoofdcamera en 8MP-ultrawide
• Camera-app reageert soms traag
• Prima foto's overdag, maar in donkere scènes is er snel kwaliteitsverlies

De eerste grote stap achteruit zien we bij de camera's. De 200MP-camera die Xiaomi al een paar jaar als groot pluspunt presenteert, is vervangen door een 50MP-camera. Die krijgt nog steeds gezelschap van een 8MP-groothoekcamera en 32MP-selfiecamera.

Het eerste probleem heeft niet te maken met de fotokwaliteit, maar met de camera-app. Die reageert namelijk vrij traag. Dat is een gevolg van de zwakke processor, waarover verderop meer. Toen ik een foto nam met de hoofdcamera en dan snel een foto met de groothoekcamera wilde nemen, duurde het enkele seconden voor de Redmi Note 17 Pro Max deze wissel had uitgevoerd. Zelfs als je niet eerst een foto neemt en gewoon van camera wisselt, hapert de telefoon een beetje. Ik moest altijd even wachten voor ik daadwerkelijk een foto kon maken.

De foto's zelf zijn niet heel indrukwekkend. Wat snel opviel, is dat de Redmi Note 17 Pro Max snel problemen heeft bij weinig licht. Toen ik binnenshuis een foto nam op een bewolkte dag, zag ik al wat ruis op de foto. Fijne details gaan over het algemeen snel verloren, ook bij daglicht. Bladeren van bomen en struiken zagen er vaak uit als een soort groene massa waarin je de afzonderlijke bladeren niet meer kon onderscheiden. De ultra-wide heeft hier veruit het meeste last van.

Tegenlicht vindt de camera al helemaal niet fijn. Toen ik een foto nam van de zon die tussen de bladeren van bomen scheen, was het eindresultaat niet meteen bruikbaar. Sommige delen waren te donker, andere te licht en eigenlijk zag niets eruit zoals ik had gehoopt. Zoals verwacht, stelt de nachtmodus niet veel voor. Bij stilstaande onderwerpen kan je soms nog een acceptabele foto maken, maar erg consistent is het niet.

Ten slotte is er nog een kleurenverschil tussen de hoofdcamera en ultra-wide. De ultra-wide heeft hier een iets koudere kleurtemperatuur. Dat zie je wel vaker bij goedkopere smartphones.

Voorbeeldfoto's

• Camera score: 2,5/5

Redmi Note 17 Pro Max review: prestaties & software

• Hapert snel, zelfs bij basisgebruik
• Games gaan moeizaam
• Software bevat wat bloatware en reclame

Als je een snelle telefoon wil voor zo weinig mogelijk geld, moest je nooit bij de Redmi Note-serie zijn. Meestal voeren ze de basistaken prima uit en bots je op hun limieten bij zwaardere taken, zoals gaming. Zelfs met deze verwachting presteerde de Redmi Note 17 Pro Max ondermaats.

Dit komt grotendeels door de chip. In de telefoon zit een Snapdragon 6 Gen 5, een chip die trager is dan de Snapdragon 7s Gen 4 in de Redmi Note 15 Pro Plus. Xiaomi-smartphones hebben daarnaast veel onnodige extra's in hun software zitten, waardoor ze vaak trager zijn dan andere smartphones met dezelfde processor. Het eindresultaat is een telefoon die gewoon veel te traag is voor dit geld.

Het duurt bijvoorbeeld net iets te lang voor een app volledig is opgestart. Je kan niet snel Instagram openen en meteen beginnen te scrollen. Enerzijds zijn de afbeeldingen nog niet allemaal ingeladen en anderzijds zijn er wat haperingen bij het scrollen. Soms moest ik ook een paar seconden wachten voor het toetsenbord in beeld verscheen.

Games zijn dus ronduit een slecht idee. Iets eenvoudigs als Hearthstone gaat nog enigszins vlot, maar laat zwaardere games als Honkai Star Rail achterwege. Het duurt lang voor de game überhaupt is opgestart en daarna speelt het niet bijzonder vlot. Het enige "voordeel" is dat de Redmi Note 17 Pro Max niet snel oververhit en dat de trage gameprestaties tenminste niet nog trager worden bij langere sessies.

De software is altijd al een probleem geweest bij Xiaomi, omdat er veel extra apps en wat reclame aanwezig zijn. Zo zijn Temu en TikTok standaard geïnstalleerd, evenals enkele minigames. Wanneer je de achtergrond wil aanpassen, kom je ook terecht in de Thema's-app die je vervolgens wekelijks een onnodige melding stuurt. Het updatebeleid is wel prima. De Redmi Note 17 Pro Max draait standaard Android 16, krijgt drie Android-updates en zes jaar beveiligingsupdates.

• Prestaties & software score: 2/5

Redmi Note 17 Pro Max review: batterij

• 9.210mAh-batterij met 100W-snelladen
• Houdt het soms drie dagen vol
• Batterij zit voor de helft vol na 30 minuten

We eindigen positief met de batterij. Met een capaciteit van 9.210mAh is dit een van de grootste batterijen in een smartphone tot nu toe. De Redmi Note 17 Pro Max combineert dit met 100W-snelladen. Je kan de telefoon ook als powerbank voor andere apparaten gebruiken. De Redmi Note 17 Pro Max ondersteunt namelijk 27W omgekeerd opladen.

In de praktijk gaat de batterij bij licht gebruik tot drie dagen mee. Aangezien de telefoon toch geen krachtpatser met topprestaties is, is dit ook een realistisch scenario. Bij zwaarder gebruik haal je alsnog met gemak twee dagen. Als je een weekendje gaat kamperen en je geen powerbank bij hebt, zou de Redmi Note 17 Pro Max dat moeten overleven.

100W-snelladen klinkt misschien razendsnel (en dat is het ook), maar omdat de batterij zo groot is, duurt het toch even voor hij weer vol zit. Na een halfuurtje zit de telefoon weer voor iets meer dan de helft vol en om van 0 naar 100 procent te gaan, heb je een uur nodig. Besef wel dat je met 50 procent batterij ruim een dag verder kan.

• Batterij score: 5/5

Moet je de Redmi Note 17 Pro Max kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Redmi Note 17 Pro Max: alternatieven

Anker Soundcore Aeroclip 2 review: prijs en beschikbaarheid

• Beschikbaar sinds begin oktober 2026
• Adviesprijs van 179,99 euro
• Vier kleuren: wit, zwart, donkerrood en lichtblauw

Met een adviesprijs van 179,99 euro zitten de Aeroclip 2 in de hogere middenklasse. Hier wordt het de laatste tijd steeds drukker. Onder andere Shokz biedt hier meerdere opties aan, waaronder de iets duurdere OpenDots 2.

De Aeroclip 2 doen alles wat je gewoonlijk verwacht van open-ears. Ze zijn licht, comfortabel en toch stevig. Met hun IP57-certificering overtreffen ze zelfs veel andere opties op vlak van waterbestendigheid. De batterijduur van acht uur in de oortjes en 32 uur met case zijn ook prima. De case kan je nu ook draadloos opladen.

Het geluid kan je aanpassen met de nieuwe equalizer die Anker eerder dit jaar heeft geïntroduceerd. Er is ook een optie voor ruimtelijke audio en voor de hoogst mogelijke audiokwaliteit kan je LDAC inschakelen.

De grootste kracht van de Aeroclip 2 is de microfoon. Geen enkel setje clip-on open-ears kan dit overtreffen. Dat is trouwens niet eens subjectief, want op het moment van schrijven zijn de Aeroclip 2 Guiness Book of World Records recordhouder van open-ears met de beste gesprekskwaliteit.

• Prijs-kwaliteit score: 4,5/5

Anker Soundcore Aeroclip 2 review: specs

Anker Soundcore Aeroclip 2 review: design

• Stevig, comfortabel en waterbestendig ontwerp
• Bediening met knop gaat meestal foutloos
• Kleine oplaadcase

De pasvorm kan doorslaggevend zijn bij clip-on open-ears zoals de Aeroclip 2. Op dit vlak had ik alleszins geen klachten. Het siliconen middenstukje is buigbaar en zorgt voor een stevige, comfortabele pasvorm. De oortjes bleven altijd goed zitten en ik moest ze zelden verschuiven. Ook toen ik ze bijna de hele werkdag droeg, had ik op geen enkel moment last van een klemmend gevoel om mijn oren.

De bediening is aangepast ten opzichte van het origineel en gebeurt nu met een knop op het achterste bolletje. Deze knop maakt een onderscheid tussen een enkele, dubbele en lange tik. In de Soundcore-app kan je aanpassen wat elke actie doet en in de praktijk werkt dit prima. Het enige dat iets beter mag, is het gebaar waarbij je de knop lang indrukt om het volume aan te passen. Hier duurde het namelijk vrij lang voor het volume daadwerkelijk hoger of lager werd.

De case is op zijn beurt erg klein. Sommige open-ears hebben een onnodig grote case, maar deze case is zelfs kleiner dan die van sommige traditionele draadloze oortjes. Verder ondersteunt de case nu draadloos opladen. Ook nieuw is de IP57-certificering voor waterbestendigheid. Dit wil zeggen dat de Aeroclip 2 zelfs een (korte) duik in het water kunnen overleven.

• Design score: 4,5/5

Anker Soundcore Aeroclip 2 review: features

• Goede batterijduur (8 uur in de oortjes, 32 uur met case)
• Equalizer, ruimtelijke audio en multi-point
• Bizar goede microfoon

Met een batterijduur van acht uur in de oortjes en 32 uur met de case scoren de Aeroclip 2 gemiddeld. In de praktijk kloppen die cijfers ook. Soms heeft LDAC invloed op de batterijduur, maar zelfs met LDAC kwam ik in de buurt van de aangegeven acht uur. Het snelladen is wel verbeterd en na tien minuten in de case kan je alweer vier uur muziek luisteren.

De Soundcore-app is daarnaast essentieel voor de Aeroclip 2. Hier kan je onder andere multi-point, LDAC en ruimtelijke audio inschakelen. De nieuwe equalizer is hier ook aanwezig. Je kan kiezen uit verschillende profielen of zelf een profiel aanmaken. Mijn voorkeur ging uit naar de Anker Signature, die ik ook gebruikt heb op de Liberty 5 Pro. Wat ontbreekt, is draagdetectie. Als je de Aeroclip 2 van je oren haalt, zal de muziek gewoon verder blijven spelen. Dat is niet het einde van de wereld, maar wel een functie die andere open-ears in deze prijsklasse vaak wel hebben.

Daarnaast hebben de Aeroclip 2 een dutjesmodus. Als je deze modus gebruikt, kan je kiezen uit verschillende soorten rustgevende geluiden. Enkele opties zijn een open veld met wind, een kabbelend riviertje, regenachtig steegje, knetterend kampvuur en oceaangolven. Je kan hier ook een timer instellen.

Het grootste pluspunt van de Aeroclip 2 is zonder twijfel de microfoon. Ze hebben het Guinness World Record voor open-ears met de beste gesprekskwaliteit en dat hebben ze niets voor niets gekregen. Toen ik mijn eerste spraakbericht met de oortjes opnieuw beluisterde, was ik verbaasd door de kwaliteit hiervan. Mijn stem klonk helder, ruisvrij en er was geen sprake van een soort holle echo. Als je iemand bent die vaak belt en/of spraakberichten stuurt, zijn de Aeroclip 2 een perfecte match.

• Features score: 4,5/5

Anker Soundcore Aeroclip 2 review: geluidskwaliteit

• 12mm-drivers en ondersteuning voor LDAC
• LDAC en ruimtelijke audio werken niet tegelijkertijd
• Helder, gebalanceerd geluid met prima bas

De geluidskwaliteit van de Aeroclip 2 wist me aangenaam te verrassen. Ik raad wel aan om meteen in de extra instellingen te duiken en LDAC aan te zetten. Gek genoeg moest hiervoor eerst nog een soort plugin gedownload worden. Wat overigens niet kan is LDAC en ruimtelijke audio tegelijkertijd gebruiken.

Ik heb dus eerst even de ruimtelijke audio getest en net zoals bij elk ander setje open-ears stelt die hier weinig voor. Voor de beste luisterervaring raad ik daarom LDAC aan zonder ruimtelijke audio. Als je telefoon geen LDAC ondersteunt, laat de ruimtelijke audio dan alsnog gewoon uit staan. Er ging hier wat geluidskwaliteit verloren, terwijl de ruimtelijkheid heel beperkt was. Tijd om erachter te komen wat de Aeroclip 2 nu echt kunnen: LDAC aan, equalizer ingesteld op Anker Signature en Spotify op lossless.

Open-ears worden tegenwoordig steeds beter en waar veel oude setjes nog moeite hadden met bas, is dat nu een probleem van het verleden. Dat werd al snel duidelijk bij Midnight Sun - Super Loud van Zara Larsson. Het refrein klinkt chaotisch en levendig met flink wat bas. Die is hier zeker krachtig genoeg en als je nog meer bas wil, kan je de Powerful Bass EQ inschakelen. Dat vond ik persoonlijk wel iets te veel van het goede. Er gaan soms wel wat fijne details verloren afhankelijk van het omgevingsgeluid, maar dat is bij alle open-ears zo. In dit nummer legden de Aeroclip 2 vooral de nadruk op de bas (zoals het hoort).

Aan het andere uiteinde van het muziekspectrum vinden we Fated Glory uit de game Hades II. Hiervoor ben ik gewisseld naar de Clear Vocals EQ en die doet precies wat hij belooft. De zang klinkt extreem helder en gedetailleerd. In dit nummer valt zoiets ook meteen op, aangezien het "orkest" bestaat uit een enkele akoestische gitaar. Over het algemeen hebben de Aeroclip 2 wel een iets warmer geluid, wat bij mijn persoonlijke smaak past.

Ten slotte gaan de Aeroclip 2 goed om met energieke EDM. Hiervoor had de Anker Signature EQ opnieuw mijn voorkeur. Die paste heel goed bij girl EDM van Ninajirachi, een nummer met ongeveer vijf regels tekst en een hele hoop synths. Zowel in het hoog als laag blijven de Aeroclip 2 overeind en omdat dit soort muziek weinig fijne details heeft, kunnen die ook niet verloren gaan. En voor wie het zich zou afvragen: de gestoorde, duistere chaos van crank 2 van Slayyyter klinkt ook uitstekend met deze oortjes.

• Geluidskwaliteit score: 4,5/5

Moet je de Anker Soundcore Aeroclip 2 kopen?

Koop ze als...

Koop ze niet als...

Anker Soundcore Aeroclip 2: alternatieven

Sennheiser vervangt zijn line-ups van koptelefoons en draadloze oortjes niet elk jaar, maar dat betekent meestal wel dat je flinke upgrades kan verwachten wanneer er eindelijk een nieuw model uitkomt. Dat is ook het geval bij de Momentum True Wireless 5, die nu meer dan twee jaar na hun voorgangers zijn gelanceerd.

Deze nieuwe oortjes genieten weer van een fantastisch geluid, maar tevens een vernieuwd comfortabel, premium design, verbeterde noise-cancelling, Dolby Atmos, aptX Lossless en dankzij vervangbare batterijen extra toekomstbestendigheid. Vanaf februari 2027 moeten de batterijen in dit soort apparaten in de EU officieel te vervangen zijn door gebruikers, maar Sennheiser is er dus lekker vroeg bij. We zagen namelijk eerder dit jaar bij de Sennheiser Momentum 5 Wireless al een vervangbare batterij en nu dus ook hier.

Dankzij hun topgeluid, uitgebreide aanbod aan moderne features en zeer degelijke noise-cancelling zijn dit duidelijk een paar van de beste premium oortjes op de markt. Er zijn oortjes die nog wel concurreren op vlak van audiokwaliteit, zoals de Technics EAH-AZ100, en oortjes die beter presteren op vlak van noise-cancelling, zoals de beste modellen van Apple, Bose en Sony, maar het totaalpakket is hier erg sterk.

Sennheiser Momentum True Wireless 5: prijs en beschikbaarheid

• Beschikbaar sinds september 2026
• Adviesprijs van 299,90 euro
• Duur, maar competitief en meer toekomstbestendig dan rivalen

De Sennheiser Momentum True Wireless 5 werden begin september van dit jaar officieel gelanceerd. Het zijn de meest premium draadloze oortjes in het aanbod van het merk en bij premium oortjes komt natuurlijk ook wel een premium prijs kijken. Deze oortjes hebben een adviesprijs van 299,9 euro.

Die prijs blijft een flinke investering voor draadloze oortjes, maar het is nog wel redelijk competitief met de prijzen van andere premium oortjes van merken zoals Apple, Bose, Sony en Technics. Oortjes die al wat langer op de markt zijn, zijn inmiddels natuurlijk wel al voor minder geld te vinden, maar tegelijkertijd kunnen deze oortjes een kleine meerprijs wel verantwoorden dankzij de vervangbare batterijen.

Er zijn nog bijna geen andere premium oortjes te vinden met (gemakkelijk) vervangbare batterijen voor de oortjes zelf én de case. De enige andere oortjes met deze optie die ik me kan bedenken, zijn de Fairbuds van Fairphone.

Vanaf volgend jaar zullen andere fabrikanten ook wel geforceerd worden om hun producten repareerbaarder te maken, maar voor nu is het indrukwekkend dat Sennheiser dit naast een geweldige audiokwaliteit en uitstekende features ook nog weet te bieden voor een competitieve prijs.

Premium draadloze oortjes zijn een flinke investering, maar bij deze oortjes is dat meteen een investering in de toekomst.

• Prijs-kwaliteit score: 5/5

Sennheiser Momentum True Wireless 5 review: specs

Sennheiser Momentum True Wireless 5 review: features

• Vervangbare batterijen voor de oortjes én oplaadcase
• Uitstekende ANC, maar niet de beste op de markt
• Bluetooth 6.0, Dolby Atmos, aptX Adaptive

De Momentum True Wireless 5 beschikken over een uitgebreid aanbod aan features, maar momenteel vallen de vervangbare batterijen toch nog wel het meest op, omdat dit nog redelijk uniek is voor draadloze oortjes. Daarom dat ik dit hier alvast bij features bespreek en niet bij design. Tot nu toe werd de levensduur bij de meeste draadloze oortjes beperkt door niet (gemakkelijk) vervangbare batterijen. Wanneer de batterijen het einde van hun levensduur hadden bereikt, kon je meestal dus gewoon vaarwel zeggen tegen je oortjes. Vervangbare batterijen zorgen ervoor dat je je oortjes gewoon kan blijven gebruiken totdat je zelf beslist dat het tijd is voor een upgrade.

Alles wat je nodig hebt voor het vervangen van de batterijen is de meegeleverde tool, een kleine schroevendraaier en natuurlijk nieuwe batterijen. Zowel de case als de oortjes zijn vrij gemakkelijk te openen als je de instructies volgt. De vervangbare batterijen lijken momenteel alleen nog nergens verkrijgbaar te zijn, dus we weten helaas nog geen prijzen voor deze reserveonderdelen. Natuurlijk zal de batterij als het goed is een maand na de lancering ook nog lang geen slijtage vertonen. Zolang er maar batterijen beschikbaar zijn wanneer de garantie voor de eerste klanten verloopt.

Over de batterij gesproken: je krijgt hier 6 uur aan luistertijd met ANC aan en 12 uur zonder ANC. In totaal, met de batterij in de oplaadcase meegerekend, geniet je van een batterijduur van 40 uur. Moet je weer opladen, dan kan dat via USB-C of met een draadloze oplader. Er is een snellaadfunctie waarmee je na 8 minuten weer een uur verder kan luisteren.

Een premium paar draadloze oortjes kan in 2026 natuurlijk ook geen noise-cancelling missen. De Momentum True Wireless 5 gebruiken vier microfoons per oortje en weten een omgevingsgeluiden over het algemeen uitstekend te dempen. Ze zitten nog niet helemaal op het niveau van bijvoorbeeld de beste oortjes van Sony en Bose, maar persoonlijk vind ik dat de geluidskwaliteit wel weer compenseert voor dat relatief kleine verschil.

De transparantiemodus werkt over het algemeen prima, maar op dit vlak krijg je toch wel een iets natuurlijker geluid uit sommige concurrenten, zoals Apple's AirPods. De microfoons worden daarnaast natuurlijk nog voor telefoongesprekken gebruikt. De oortjes weten grotendeels je stem goed te onderscheiden van achtergrondgeluiden en zijn dus zowel in drukkere als rustigere omgevingen uitstekend te gebruiken.

Verder is er nog een uitgebreid aanbod aan extra features. De oortjes beschikken over Bluetooth 6.0, met ondersteuning voor de aptX Adaptive-codec (en Lossless) en LE Audio, plus multipoint-connectiviteit, Google Fast Pair en Microsoft Swift Pair.

Je kan in de bijbehorende Smart Control Plus-app wisselen tussen ANC, transparantie of geen van beide, windruisvermindering inschakelen, Dolby Atmos activeren, het geluid naar wens instellen met presets of een 8-bands equalizer, de touchbediening aanpassen en nog veel meer.

Wat wel jammer is, is dat je niet alle handige functies tegelijk kan gebruiken. Zo moet je bijvoorbeeld kiezen tussen een focus op geluidskwaliteit of een robuuste verbinding. Het is wel fijn dat je beide opties krijgt, want met de opties voor hi-res audio tot 24-bit/96kHz en lossless audio tot 16-bit/44,1kHz ingeschakeld merkte ik in drukke omgevingen, zoals treinstations en vliegvelden, dat de verbinding nog wel eens wilde haperen. Wissel je dan naar de optie voor robuuste verbinding, dan heb je daar geen last meer van. het zou alleen mooi zijn als we in de toekomst niet hoeven te kiezen tussen die opties, zodat je de beste audio én de meest stabiele verbinding tegelijk krijgt. Daarnaast moet je ook de hi-res audio uitschakelen als je Dolby Atmos wil inschakelen. Wat wel heel fijn is aan deze app van Sennheiser, is dat je hier kan zien welke codec actief gebruikt wordt en in welke kwaliteit je luistert.

• Features score: 4/5

Sennheiser Momentum True Wireless 5 review: audio

• Mooi neutraal geluidsprofiel en brede soundstage
• Gedetailleerd geluid en goed gecontroleerde bas
• Goede implementatie van Dolby Atmos

Als je meer van mijn reviews van Sennheiser-producten hebt gelezen, zoals van de Sennheiser Momentum 5 Wireless, de Sennheiser HDB 630 en de Sennheiser HD 550, dan weet je misschien al dat het redelijk (of enorm) neutrale geluidsprofiel van de meeste van deze producten over het algemeen heel goed in de smaak valt bij mij.

Begrijp me niet verkeerd, ik kan zeker wel eens genieten van de stevige bas en een iets warmer geluid van bijvoorbeeld een Sony- of JBL-audioproduct, maar een neutraler profiel creëert gewoon iets meer ruimte voor details over het hele frequentiebereik om goed naar voren te kunnen komen. Hoewel je het geluid redelijk goed naar wens kan aanpassen, krijg je hier dus niet standaard een superkrachtig basgeluid. Toch heeft het geluid zeker nog steeds wel wat warmte, wat vooral goed te merken is bij akoestische gitaren, en het geluid is gewoon erg aangenaam om naar te luisteren. Het is ook niet zo dat je bas mist. Hij is misschien wat minder sterk aanwezig dan bij veel andere oortjes, maar wel erg gecontroleerd.

Ik miste bijvoorbeeld zeker geen bas bij het luisteren naar It's Goin' Down (feat. Mike Shinoda & Mr. Hahn) van X-Ecutioners. Je voelt nog steeds wel goed het dreunen van de beat. Ook Flea's baslijnen in vrijwel elk Red Hot Chili Peppers-nummer, waaronder Snow (Hey Oh), komen uitstekend tot hun recht.

Net als bij vrijwel alle andere recente Sennheiser-audioproducten die ik getest heb, geniet je hier weer van een erg mooi gedetailleerd geluid. Sennheiser biedt misschien niet de beste ANC op de markt, maar meestal hoor ik wel meer kleine details in mijn favoriete muziek bij producten van dit merk dan bij concurrenten. Je merkt dit extra niveau van detail vaak het eerste aan de heldere geluiden van bekkens of stukjes achtergrondzang, geluidseffecten of instrumenten die niet heel sterk in de mix verwerkt zijn, maar wat subtieler op de achtergrond te horen zijn. Dit zijn details die je voorheen misschien nooit echt zijn opgevallen bij het luisteren met oortjes met een minder gedetailleerde weergave.

Wanneer subtielere details in de mix, die vaak wat verder naar de zijkanten gepositioneerd worden, beter te horen zijn, voelt het geluidsbeeld meteen weer mooi breed. Dit merkte ik bijvoorbeeld heel goed bij de achtergrondzang in Here (with Chris Stapleton) van Mumford & Sons. De prachtige detailweergave zorgt ook voor een uitstekend gevoel van 'separation'. Bij Magnet van Punch Brothers zijn alle instrumenten heel duidelijk van elkaar te onderscheiden en kan je je dus goed focussen op de nuances van de individuele onderdelen van het nummer. Ook als de drums wat sterker aanwezig zijn in de mix, gaat dat niet meteen ten koste van kleinere details op de achtergrond. Dat was dan weer goed te merken bij Jesse James van The Blue Stones.

Verder heb ik trouwens natuurlijk, gezien de ondersteuning voor Dolby Atmos, ook nog meerdere Dolby Atmos-mixen beluisterd via Tidal. Ik luister nog steeds het liefst naar "normale" mixen als het gaat om muziek, omdat er vaak toch wel wat audiokwaliteit verloren gaat bij het creëren van het ruimtelijke geluid. Sennheiser bewijst hier echter weer, net als bij de Momentum 5 Wireless-koptelefoon, dat het een mooie balans kan bieden tussen een ruimtelijk effect en een goede audiokwaliteit. Je Hierdoor krijg je misschien niet het meest ruimtelijke effect mogelijk, maar het geluid klinkt in ieder geval niet ineens blikkerig. Je kan overigens ook nog hoofdtracking inschakelen, maar dat vind ik persoonlijk geen fijn effect creëren.

Ik heb trouwens voornamelijk via de BTD 700-dongle van Sennheiser (niet inbegrepen) met aptX Adaptive geluisterd (omdat mijn Samsung-telefoon zelf geen aptX Adaptive ondersteunt). Alleen toen ik in drukke omgevingen luisterde, moest ik dus soms wisselen van hi-res audio naar een robuuste verbinding. Hoewel hi-res codecs wel bepaalde details wat meer naar voren kunnen halen, blijft het vooral de tuning van oortjes die voor de overkoepelende geluidskwaliteit zorgt. Zonder hi-res audio geniet je dus nog steeds van een prachtig geluid.

• Audio score: 5/5

Sennheiser Momentum True Wireless 5 review: design

• Comfortabel, premium design
• Touchpads zijn vrij klein
• Vijf verschillende kleuropties

Sennheiser heeft bij deze nieuwste generatie van zijn premium draadloze oortjes ineens voor een vernieuwd design gekozen. Dat merk je meteen aan de oplaadcase en de oortjes zelf. De oplaadcase heeft een andere vorm en textuur gekregen. Hij is gewoon grotendeels van plastic gemaakt, maar voelt wel erg stevig en dus niet goedkoop. Onderaan vind je helemaal links de USB-C-poort. Waarschijnlijk zit die zo ver naar de zijkant om gemakkelijk toegang te bieden tot de vervangbare batterij. Rechts vind je namelijk een schroefje waarmee je de onderkant kan losmaken en daarachter zit meteen de batterij van de oplaadcase.

Ondanks de introductie van vervangbare batterijen, hebben de oortjes zelf gelukkig nog steeds een IP54-certificering voor stof- en spatwaterbestendigheid. Verder hebben de oortjes een nieuwe pasvorm gekregen. Ze zijn niet veel veranderd qua gewicht en formaat, maar zitten wel wat comfortabeler in je oor. Ook krijg je natuurlijk meerdere formaten oordopjes om uit te kiezen om de beste fit voor jou te vinden.

De oortjes hebben een glanzende afwerking en een Sennheiser-logo aan de zijkant. Aan de zijkant vind je verder ook de touchpads voor de bediening van de oortjes. Deze touchpads zijn wel een beetje klein, dus het kan even duren voordat je de bediening onder de knie hebt. De geluidjes die aan moeten geven welke bedieningsoptie je activeert, mogen overigens wel wat luider zijn. Nu hoor ik vaak niet goed of mijn tikken maar één keer geregistreerd worden of twee keer en ben ik soms aan het wachten op het volgende nummer, terwijl ik per ongeluk gewoon de muziek gepauzeerd heb.

Sennheiser geeft je gelukkig via de app wel veel opties om per oortje te bepalen wat elke bedieningsoptie doet. Het enige dat ik jammer vind, is dat ANC aan/uit en transparantiemodus aan/uit zijn losgekoppeld van elkaar. Ik vind het altijd fijner om met één bedieningsoptie te kunnen wisselen tussen ANC, transparantie en beide effecten uit.

Als laatste zijn de Sennheiser Momentum True Wireless 5 beschikbaar in vijf verschillende kleuren: 'Graphite', 'Cream', 'Copper', 'Denim' en 'Lavender'. Ik heb de Graphite-variant (zwart met donkergrijze/zilveren accenten) getest.

• Design score: 4,5/5

Moet je de Sennheiser Momentum True Wireless 5 kopen?

Koop ze als…

Koop ze niet als…

Sennheiser Momentum True Wireless 5 review: alternatieven

Toch ben ik er na verschillende bureaustoelen achter gekomen dat ik persoonlijk iets anders wil. Ik werk, game, kijk video's en edit regelmatig uren achter elkaar vanaf dezelfde plek. Dan wil ik soms rechtop zitten, maar net zo makkelijk mijn benen onder me vouwen of even volledig achterover hangen. De Trust GXT 721 Ruya Pro gaf me daarvoor veel meer ruimte, alleen voelde die stoel op sommige plekken wat gammel aan. Schroefgaten die niet helemaal lekker uitlijnen, onderdelen die iets te veel bewegen: comfortabel, maar niet bepaald onverwoestbaar.

De DXRacer Tank XXL combineert voor mijn gevoel het beste van die twee werelden. Hij is werkelijk gigantisch, maar voelt tegelijkertijd alsof je er zonder problemen met een kleine auto overheen kan rijden. Na enkele weken gebruik kan ik eigenlijk maar één conclusie trekken: dit is tot nu toe de beste bureaustoel die ik ooit heb gebruikt.

DXRacer Tank review: prijs en beschikbaarheid

• Adviesprijs van 699 euro, momenteel 599 euro
• Verkrijgbaar met EPU-kunstleer of geweven stof

De DXRacer Tank XXL heeft officieel een adviesprijs van 699 euro, maar is op het moment van schrijven voor 599 euro verkrijgbaar. Daarmee zit hij stevig in het premiumsegment. Ter vergelijking: de DXRacer Martian kost 699 euro en voegt voor dat bedrag onder andere elektrische verstelmogelijkheden toe.

Bij de Tank betaal je vooral voor formaat en bouwkwaliteit. Toch vind ik 599 euro hier beter te rechtvaardigen dan ik vooraf had verwacht. Goedkope gaming-stoelen kunnen op papier dezelfde lijst met functies bieden, maar de Tank voelt op vrijwel ieder punt aanzienlijk steviger aan. Je krijgt daarnaast 4D-armleuningen, een rugleuning die tussen 90 en 135 graden versteld kan worden, een kantelfunctie en een zeer forse aluminium voet.

Je kan kiezen tussen EPU-kunstleer en geweven stof. Voor de stoffen uitvoering zijn er zwarte en grijze varianten. Ik heb de stoffen versie getest en zou daar persoonlijk opnieuw voor kiezen.

Hoewel verschillende DXRacer-stoelen bij bekende retailers zoals bol.com en Amazon te vinden zijn, lijkt de Tank momenteel alleen bij DXRacer zelf beschikbaar te zijn. Als je bij DXRacer wil bestellen, heb je overigens wel twee opties, namelijk bestellen via de Nederlandse DXRacer-website of de Europese DXRacer-website.

• Prijs-kwaliteit score: 4/5

DXRacer Tank review: eerste indrukken

De naam Tank is hier behoorlijk toepasselijk. Alleen de doos maakt al duidelijk dat je niet met een doorsnee bureaustoel te maken hebt. De stoel weegt volledig gemonteerd ongeveer 34 kg, dus ik zou net als bij de DXRacer Martian aanraden om hem zo dicht mogelijk bij zijn uiteindelijke plek in elkaar te zetten.

Het montageproces zelf valt gelukkig enorm mee. De wieltjes druk je zonder gereedschap in de aluminium wielbasis en ook de hydraulische gasveer plaats je simpelweg in het midden. Daarna schroef je het zware kantel- en hoogteverstelmechanisme onder de zitting en plaats je het geheel op de gasveer.

Ik liep alleen tegen een klein onduidelijk punt in de instructies aan. Bij een van de stappen leek het alsof ik losse schroeven moest gebruiken, terwijl die bij mijn exemplaar al in het onderdeel waren gedraaid. Ik moest ze dus eerst verwijderen, de onderdelen over elkaar schuiven en daarna dezelfde schroeven weer terugplaatsen. Bij de volgende stap waren de instructies duidelijker en werd ook daadwerkelijk gezegd dat ik de schroeven er eerst uit moest halen. Niet ingewikkeld, maar het zorgde er wel even voor dat ik mezelf afvroeg of ik iets verkeerd deed.

Het helpt daarnaast om bij het bevestigen van de rugleuning iemand in de buurt te hebben. De onderdelen zijn groot en zwaar en terwijl het technisch gezien waarschijnlijk alleen kan, was ik toch blij dat ik mijn handigere wederhelft erbij had. Als alles eenmaal staat, voelt het direct ontzettend solide.

DXRacer Tank review: design en kwaliteit

• Gigantische maar relatief subtiele stoel
• Stevige constructie met aluminium voet
• Magnetische hoofd- en lendensteun

De Tank XXL is duidelijk een gaming stoel, maar DXRacer houdt het design redelijk rustig. Althans, zolang je het aantal logo's negeert. Met de twee kussens op hun plek tel ik vanaf de voorkant vijf keer de naam DXRacer en daarnaast nog een Tank-logo. Dat klinkt bijna komisch veel, maar doordat alles redelijk subtiel in de bekleding is verwerkt, stoorde het me tijdens het gebruik niet.

Mijn testmodel heeft de geweven stoffen bekleding en daar ben ik erg blij mee. Kunstleer kan er misschien iets luxer uitzien, maar tijdens warme dagen merk je al snel het nadeel wanneer je er uren achter elkaar op zit. De stof van de Tank ademt merkbaar beter. Zelfs tijdens de warmere testdagen kreeg ik nooit het gevoel dat ik aan de stoel vastgeplakt zat.

DXRacer gebruikt voor de zitting zijn stevige X-Comfort-schuim met een opgegeven dichtheid van 60 kg/m³. De zitting is 12 cm dik en 63 cm breed. Hij voelt daardoor vrij stevig aan, maar zeker niet oncomfortabel. Integendeel: na meerdere uren werken vind ik het juist prettig dat ik niet langzaam steeds verder in het schuim wegzak.

Mijn favoriete detail is waarschijnlijk nog eenvoudiger. Zowel de hoofdsteun als de lendensteun zijn magnetisch. Geen elastische banden die langzaam naar beneden zakken, geen gespen achter de rugleuning en geen gedoe als je het kussen twee centimeter hoger wilt hebben. Je pakt het simpelweg vast en schuift het naar de gewenste positie. Ze kunnen tijdens het gebruik nog steeds iets verschuiven, maar corrigeren kost letterlijk een seconde.

Ook de rest van de constructie geeft veel vertrouwen. De stoel staat op een grote aluminium voet met 75mm-wieltjes en gebruikt een Level 4-gecertificeerde gasveer. Dat klinkt misschien als droge informatie, maar in de praktijk merk je vooral dat er vrijwel niets wiebelt of kraakt. Wat ik vooral belangrijk vond, is dat als je de stoel verplaatst het gewoon heel soepeltjes gaat. Bij de Trust-bureaustoel kan mijn vriendin beneden horen als ik de stoel verplaats en dat is hier absoluut niet het geval.

• Design en kwaliteit score: 4,5/5

DXRacer Tank review: prestaties

• Enorm brede en diepe zitting
• Veel ruimte om van houding te wisselen
• 4D-armleuningen en verstelbare rugleuning

Dit is waar de Tank XXL mij volledig heeft overtuigd. Hij is gemaakt voor langere en grotere gebruikers, maar je hoeft absoluut geen 180 kg te wegen om voordeel te hebben van al die extra ruimte.

De zitting is 63 cm breed en bijna 60 cm diep. Ter vergelijking met veel traditionelere gaming stoelen voelt het daardoor bijna alsof je vanuit een kuipstoel naar een fauteuil verhuist. DXRacer heeft de zitting voor dit model 9 cm breder gemaakt en de rugleuning meet 60 bij 90 cm.

Ik kan gewoon normaal achter mijn bureau zitten, maar net zo makkelijk één of beide benen op de zitting trekken. Tijdens langere editsessies zit ik regelmatig met mijn benen onder me gevouwen en daar is hier meer dan genoeg ruimte voor. Wil ik daarna een video kijken of met een controller gamen, dan kan de rugleuning naar achteren en voelt de stoel bijna meer als een comfortabele fauteuil.

Dat klinkt misschien als een klein detail, maar het is precies waarom ik deze stoel zoveel fijner vind dan de meeste andere gaming stoelen. Ik hoef niet constant dezelfde 'correcte' houding aan te nemen.

Die enorme afmetingen hebben uiteraard ook een keerzijde. Mijn vriendin van 1,63 meter kan nauwelijks comfortabel met haar voeten bij de grond wanneer ze helemaal tegen de rugleuning zit. De minimale zithoogte ligt rond 47,5 cm en vooral de diepte van de zitting werkt bij kleinere gebruikers tegen. Deze stoel is dus absoluut niet universeel.

Voor mij werkt het formaat juist fantastisch. Sterker nog, als de Tank niet 34 kg woog, zou ik hem het liefst regelmatig de trap af tillen om hem 's avonds voor de televisie neer te zetten. Dat ga ik alleen niemand aanraden, tenzij je van plan bent je bureaustoel meteen als krachttraining te gebruiken.

De 4D-armleuningen zijn eveneens uitgebreid verstelbaar. Ze kunnen omhoog en omlaag, naar voren en achteren, naar binnen en buiten en tot 50 graden draaien. Daardoor kan ik ze zowel tijdens typen als tijdens achterover gamen op een prettige positie zetten.

De rugleuning kan tussen 90 en 135 graden worden versteld en de stoel heeft daarnaast een kantelfunctie van ongeveer 15 graden. Helemaal plat liggen lukt dus niet, maar achterover hangen gaat meer dan ver genoeg.

De Tank XXL is niet zo'n stoel waar je helemaal in wegzakt zodra je gaat zitten. De zitting is behoorlijk stevig en dat kan even wennen zijn als je van een zachtere bureaustoel komt. Persoonlijk vind ik dat juist prettig. Het schuim geeft genoeg mee om comfortabel te zitten, maar blijft ook na een paar uur stevig genoeg om goede ondersteuning te bieden. Ik heb inmiddels genoeg stoelen gehad die de eerste tien minuten heerlijk zaten, maar na een lange werkdag toch minder comfortabel werden. Dat gevoel heb ik hier niet.

Daar helpt vooral de enorme hoeveelheid ruimte bij. Als ik na een paar uur niet meer lekker zit, kan ik makkelijk mijn benen optrekken, anders gaan zitten of de rugleuning wat verder naar achteren zetten. Daardoor gebruik ik de Tank ook steeds vaker om na het werk nog even achter mijn bureau te blijven hangen voor een video of wat gaming. Het is natuurlijk geen echte fauteuil, maar hij komt verrassend dichtbij.

• Prestaties score: 5/5

Moet je de DXRacer Tank kopen?

Koop hem als…  

Koop hem niet als…  

Een aantal van de highlights blijven nog steeds de effectieve dweilrol, de aanwezigheid van een stofreservoir in plaats van stofzakken die je steeds weer moet vervangen en de FocusJet-technologie waarmee vlekken extra nauwkeurig en grondig kunnen worden aangepakt... als ze daadwerkelijk herkend worden.

ECOVACS DEEBOT X12S OmniCyclone review: prijs en beschikbaarheid

• Beschikbaar sinds september 2026
• Adviesprijs van 1.299 euro...
• ... maar inmiddels voor 1.199 euro te vinden bij verschillende retailers

De DEEBOT X12S OmniCyclone werd samen met een aantal andere robotstofzuigers en een robotraamreiniger door ECOVACS aangekondigd tijdens IFA 2026. Dit specifieke model waar ik mee aan de slag ben gegaan is inmiddels sinds begin september te koop bij ECOVACS zelf en bij verschillende bekende retailers zoals bol en Coolblue.

De robotstofzuiger werd gelanceerd met een adviesprijs van 1.299 euro. Dat maakt dit toch wel duidelijk een premium model. Gelukkig is de prijs inmiddels al gedaald tot 1.199 euro bij ECOVACS en de bovengenoemde retailers.

Op papier biedt de ECOVACS DEEBOT X12S OmniCyclone misschien niet de indrukwekkendste specs die je bij dit prijspunt kan vinden. Ondanks de upgrade voor de zuigkracht bieden verschillende modellen van concurrenten zoals Dreame en Roborock inmiddels een nog veel hogere zuigkracht. Toch voelt het niet alsof de zuigkracht van 27.000 Pa hier nog van alles op de vloer achterlaat.

Daarnaast weet dit model zijn prijs toch wel enigszins te verantwoorden met zijn uitstekende dweilprestaties en een schoonmaakstation dat bijna geen onderhoud meer voor de gebruiker zelf overlaat. Een groot voordeel tegenover modellen van veel andere merken, is dat je hier geen stofzakken meer gebruikt, die je na een tijdje weer moet vervangen en dus zorgen voor extra terugkerende kosten. Dit basisstation bevat een grote stofbak die je gewoon af en toe in de vuilnisbak moet legen. Verschillende technologieën in het station moeten er daarnaast ook voor zorgen dat die bak in de tussentijd niet gaat stinken. Ondanks de lagere zuigkracht voelt dit model dus toch wel echt als een vlaggenschip robotstofzuiger.

Wel is het goed om te weten dat de originele DEEBOT X12 OmniCyclone inmiddels alweer voor rond de 820 euro te vinden is. Dit nieuwe model biedt ongetwijfeld fijne verbeteringen, maar bedenk dus goed of de upgrades een meerprijs van zo'n 380 euro waard zijn.

• Prijs-kwaliteit score: 4/5

ECOVACS DEEBOT X12S OmniCyclone review: design

• Groot basisstation, maar het heeft veel te bieden
• Redelijk slank design dankzij ingebouwde visuele module
• Stofreservoir en dweilroller voelen hierna als must-haves

Bij een premium robotstofzuiger komt helaas meestal ook een vrij groot basisstation kijken. De DEEBOT X12S OmniCyclone is geen uitzondering met zijn OmniCyclone-station. Het zijn echter veel van de automatische reinigings- en onderhoudssystemen in dit station die deze robotstofzuiger (en andere premium modellen) juist zo premium maken.

Het kan in de eerste plaats dus een beetje lastig zijn om een goede plaats te vinden (of maken) in je huis voor dit grote station, maar je zal daarna toch wel blij zijn met dat apparaat. Dit apparaat reinigt niet alleen de dweilrol heel grondig en met water tot 75 °C, maar ook zijn eigen bodemplaat. Daarnaast worden de water- en luchtkanalen mooi schoon gehouden. De vuilwatertank wordt regelmatig volgens een schema verwarmd om vieze geurtjes te verminderen en je kan instellen dat het stofreservoir ook automatisch gedroogd wordt om daar tevens vieze geurtjes zoveel mogelijk te vermijden.

Grote verschillen met de DEEBOT X12 OmniCyclone zie je van buiten niet echt, maar dat is verder geen minpunt. De robotstofzuiger zelf is nog steeds vrij slank (98 mm hoog) en er steekt geen onhandige sensormodule uit aan de bovenkant die in de weg kan zitten als de robot onder lage meubels door moet. Sommige modellen lossen dat probleem op door die module in te trekken, maar hier zijn de sensoren simpelweg aan de voorkant ingebouwd. Zo verlies je niet ineens belangrijke sensoren wanneer hij ergens onderdoor moet. Het is niet de dunste robotstofzuiger die ik heb getest, maar hij paste bij ons thuis wel gewoon overal netjes onderdoor.

Naast de sensoren voorop vind je hier de openingen waaruit het FocusJet-systeem schoon water en reinigingsmiddel op vlekken kan spuiten en een zijborstel die vuil langs randen en in hoeken voor de hoofdborstel met 'ZeroTangle 4.0'-technologie moet krijgen. Die technologie moet ervoor zorgen dat haren niet rondom de borstel vast komen te zitten. Achter die hoofdborstel (en de zuigmond) vind je natuurlijk nog de dweilrol. Deze is hier met 27 cm mooi lang en kan met 2,58 cm worden uitgestoken naar de zijkant om goed langs randen en in hoeken te komen. Moet de robot over tapijt heen? Geen probleem, want dan wordt de dweilrol netjes omhooggetrokken en afgedekt.

Deze DEEBOT met om kunnen gaan met drempels tot 2,5 cm hoog (of twee opeenvolgende obstakels tot 5 cm hoog). Dat is dan weer niet bijzonder hoog, dus dit is zeker iets om rekening mee te houden als je veel hoogteverschillen hebt op één verdieping.

Vooral de dweilrol en de stofbak zijn zo handig dat ik ze na het gebruiken van deze robot liever niet meer zou willen inruilen voor dweilpads en stofzakken. Een dweilrol die continu gereinigd wordt, maakt dweilen veel effectiever dan dweilpads die viezigheid soms alleen maar meer verspreiden en een stofbak scheelt gewoon weer extra terugkerende kosten.

• Design score: 4,5/5

ECOVACS DEEBOT X12S OmniCyclone review: schoonmaakprestaties

• Grondige stofzuig- en dweilprestaties
• FocusJet is een slim concept, maar werkt in de praktijk nog niet perfect
• Kleine drempels zijn geen probleem

Wanneer je een nieuwe robotstofzuiger installeert in je huis, zal hij altijd even een rondje door het huis moeten rijden om je ruimtes in kaart te brengen. Dat ging hier opvallend vlot en de kaart die ik vervolgens in de app te zien kreeg, was meteen heel accuraat. Ik heb wel eens meegemaakt dat ik één grote ruimte in de app nog moest splitsen of dat sommige robots delen van de tuin die ze door het raam konden zien meenemen op de kaart. Dat zorgt er overigens in de praktijk gelukkig niet voor dat ze door het raam proberen te rijden, maar hier zagen de kamers er op de kaart gewoon meteen allemaal netjes rechthoekig uit.

Na het in kaart brengen van onze benedenverdieping, kon de DEEBOT X12S OmniCyclone al vrij vlot aan de slag met zijn eerste schoonmaakbeurt. Schoonmaakbeurten verliepen hier over het algemeen erg vlot en grondig. Ik heb helaas bij de meeste robotstofzuigers die ik heb getest toch wel minstens één keer een foutmelding te zien gekregen voor een missende dweilpad of omdat ze vast zijn komen te zitten terwijl ze de woning nog een beetje moesten leren kennen. Nou is dat eerste probleem hier gelukkig niet eens mogelijk dankzij de dweilrol, maar ik heb bij dit model simpelweg nooit hoeven ingrijpen.

De zuigkracht is hier dus gestegen van 22.000 Pa bij de X12 naar 27.000 Pa bij de X12S. De X12 wist al uitstekende prestaties te leveren op harde vloeren en dat blijft de X12S natuurlijk ook doen, maar dit nieuwere model levert weer iets sterkere prestaties bij het stofzuigen op tapijten. Als je veel hoogpolig tapijt in je woning hebt, is een hogere zuigkracht misschien wel fijn, maar de relatief lage tapijten en deurmatten bij mij thuis wist de X12S uitstekend schoon te maken. Ik heb geen huisdieren, dus het ZeroTangle 4.0-systeem werd hier niet tot het uiterste gedreven, maar ik merkte in ieder geval niet dat mijn eigen haren vast kwamen te zitten om de borstel.

Hoewel de stofzuigervaring gelukkig dus een kleine upgrade heeft gehad, blijft het (net als bij zijn voorganger) de dweilfunctie die hier het sterkste onderdeel is. De OZMO ROLLER 3.0 van 27 cm lang zorgt simpelweg voor een grondigere schoonmaak en schonere resultaten dan de typische dweilpads die je nog steeds op veel andere modellen terugvindt. De meeste grote merken hebben inmiddels echter wel door dat een dweilrol voor betere resultaten zorgt, dus we zien ze gelukkig steeds meer.

De dweilrol gaat goed om met de meeste alledaagse vlekken en zorgt niet voor strepen. De resultaten lijken meer op die bij handmatig dweilen dan op simpelweg de vloer een beetje nat maken.

Bij iets grondigere vlekken wordt het FocusJet-systeem ingezet om de vlekken met water en speciaal schoonmaakmiddel alvast voor te bereiden, voordat de dweilrol zelf eroverheen gaat. Wanneer die hardnekkigere vlekken accuraat gedetecteerd worden, werkt dit systeem verrassend goed. Soms missen de sensoren echter nog wel eens dit soort vlekken en dan moet je de robot misschien nog een keer langs dezelfde plek sturen of in de ergste gevallen toch even zelf handmatig aan de slag. Over het algemeen zijn de dweilprestaties echter uitstekend. Hopelijk kan een upgrade voor het FocusJet- en/of detectiesysteem dit onderdeel in de toekomst nog effectiever maken.

Zowel de dweilrol als de zijborstel zorgen ervoor dat de robot verrassend nauwkeurig langs randen en in hoeken weer schoon te maken. Dat betekent niet dat je echt nooit meer handmatig nog iets moet schoonmaken, maar misschien wel minder vaak dan je zou verwachten bij het gebruik van een robotstofzuiger.

Ik heb thuis geen extreem grote drempels tussen ruimtes liggen, maar er is wel één drempel tussen de keuken en de bijkeuken waar sommige robotstofzuigers een aantal jaar geleden nog wel een beetje zenuwachtig van leken te worden. Ik moest dan soms expliciet op de kaart aangeven dat dit een drempel is waar de robot overheen zou moeten kunnen en dan durfden die modellen het pas aan. Aangezien de X12S niet per se de hoogste drempels aankan, was ik bang dat ik weer met zo'n situatie te maken zou krijgen, maar die drempel was in de praktijk geen probleem voor dit model. Toch is het wel aan te raden om even te checken hoe hoog je drempels precies zijn als je hebt.

Navigatie voelde hier weer erg betrouwbaar, net als bij zijn voorganger. De robot lijkt uit zichzelf al een vrij logisch pad door het huis te volgen en gaat netjes om de meeste obstakels heen. Af en toe een kleine botsing tegen een bloempot of een speakerstandaard kan nog wel gebeuren, maar ook dat gaat nog redelijk met beleid en de X12S heeft nooit iets omgestoten of meegesleept door de ruimte. Wel is het altijd aan te raden om de vloer zoveel mogelijk vrij te maken van mogelijke obstakels. Een groot voordeel van het gebrek aan dweilpads is dat daar in ieder geval geen kabel meer omheen kan wikkelen. Daar heb ik bij andere modellen wel regelmatig last van gehad.

• Schoonmaakprestaties score: 4,5/5

ECOVACS DEEBOT X12S OmniCyclone review: app en functies

• ECOVACS HOME-app is logisch ingericht
• Nog steeds veel slechte Nederlandse vertalingen
• Spraakbesturing werd meermaals onbedoeld geactiveerd

De robotstofzuigers van ECOVACS gebruiken de ECOVACS HOME-app om je kaarten weer te geven en toegang te geven tot alle instellingen voor de robot en zijn basisstation. Als je één app van een bekend robotstofzuigermerk hebt gezien, dan heb je ze eigenlijk allemaal wel gezien. Dat is niet per se een minpunt, want alles zit wel op een redelijk logischer plek. Je ziet op de homepagina meteen de robot. Tik je daar op, dan zie je meteen de kaart en de basisopties die je voor het starten van een schoonmaakbeurt nodig hebt. Verdere instellingen vind je terug in vrij logisch ingedeelde submenu's als je op het tandwielsymbool rechtsboven tikt.

Er zijn twee kleine dingen die me nog wel een beetje storen aan deze app. Ten eerste heb ik uiteindelijk gekozen voor Engels als taal in de app, want in het Nederlands stoor ik me gewoon aan de veel te letterlijke vertalingen. Over het algemeen is het meestal wel duidelijk wat er bedoeld wordt, maar soms kunnen die letterlijke vertalingen je wel in de war brengen. Er lijkt gewoon totaal geen moeite in de Nederlandse vertaling te zijn gestopt. Het is waarschijnlijk gewoon automatisch vertaald door een of ander programma. Engels voelt dan wel weer wat logischer.

Ten tweede brengt de terugknop van Android me altijd helemaal terug naar het homescherm in de app. Wil je gewoon één scherm terug, dan moet je de terugknop linksboven in de app gebruiken. Dat is totaal geen dealbreaker, maar gewoon irritant als je gewend bent om altijd met dezelfde knop één stap terug te kunnen in apps.

Via de app kan je natuurlijk zoals gebruikelijk instellen of de robot alleen moet stofzuigen, tegelijk moet stofzuigen en dweilen of eerst moet stofzuigen en dan dweilen. Er lijkt geen optie te zijn om alleen te dweilen. De optie zou op zich fijn zijn, maar het is natuurlijk wel handig om de vloer eerst stofvrij te maken, voordat je gaat dweilen, dus in de praktijk voelt het niet als een groot gemis. Ook kan je dingen zoals de zuigkracht, hoeveelheid water, reinigingssnelheid en het aantal gewenste schoonmaakrondjes per sessie naar wens instellen. Geen zin om hier allemaal te lang over na te denken? Dan is er de AI Agent Mode die aan de hand van je omgeving en eventuele eerdere schoonmaaksessies automatisch de juiste instellingen kiest. Dat leek na eerst een paar sessies met handmatige instellingen uitstekend te werken.

Je kan altijd bij nog voorkeuren aangeven aan de AI-assistent bij de 'Agent Hosting Settings' of één ruimte selecteren om alleen die te laten schoonmaken. Via een Scenario kan je altijd nog een heel specifiek gebied met specifieke instellingen laten schoonmaken, dus zelfs met die AI Agent Mode kan je nog enigszins handmatig ingrijpen.

Ik zou in principe aan iedereen met een robotstofzuiger, en dan vooral een duur model met veel extra opties, aanraden om in ieder geval één keer even door alle instellingen te lopen. Er zijn vaak instellingen voor navigatie en bijvoorbeeld tapijten die handig zijn om van tevoren gewoon meteen één keer naar wens in te stellen. Soms vind je wat dieper in een submenu nog experimentele functies terug die toch redelijk handig kunnen zijn. Bij de X12S kan je bijvoorbeeld kiezen om de robot wat voorzichtiger te laten navigeren en je kan kiezen of de robot met AI vlekken moet proberen te detecteren en vervolgens het FocusJet-systeem moet gebruiken.

Ook vind je zo gemakkelijk extra features die bij de snelle instellingen niet te vinden zijn, zoals de optie om een 'Live View' te krijgen via de camera van de robot en de optie om de X12S aan een Matter-ecosysteem toe te voegen.

Dan is er nog AGENT YIKO 3.0. Dit is de spraakassistent die je kan gebruiken om bijvoorbeeld met je stem een schoonmaaksessie te starten. Er is daarnaast nog een 'YIKO GPT'-optie waardoor de assistent je beter moet begrijpen als je gewoon via natuurlijk taalgebruik communiceert in plaats van specifieke commando's. Dit kan handig zijn als je de app liever zo min mogelijk gebruikt, maar persoonlijk heb ik de spraakassistent uitgezet toen deze meermaals aan de hand van willekeurige gesprekken in de buurt van de robot probeerde om een schoonmaakbeurt te starten. Op de derde foto in de galerij hierboven zie je hoe YIKO onze "gesprekken" interpreteerde.

• App en functies score: 4/5

Moet je de ECOVACS DEEBOT X12S OmniCyclone kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

ECOVACS DEEBOT X12S OmniCyclone review: alternatieven

De Denon Home 400 zit precies in het midden van Denons vernieuwde Home-serie. Hij is een stuk krachtiger dan de kleinere Home 200, maar minder groot en prijzig dan de Home 600. Voor 499 euro krijg je een draadloze speaker met HEOS, Dolby Atmos Music, Bluetooth en verrassend veel aansluitmogelijkheden.

Dat klinkt op papier allemaal leuk, maar de belangrijkste vraag bij een speaker blijft natuurlijk hoe hij klinkt. Daar hoeft de Home 400 zich absoluut geen zorgen over te maken. Hij vult mijn woonkamer met gemak en heeft vooral wanneer je het volume verder opendraait enorm veel energie. Zet een goede partyplaylist op en het voelt binnen de kortste keren alsof je niet langer thuis staat, maar ergens vooraan in een kleine club.

De bas speelt daarin een grote rol. Die is diep, stevig en soms zelfs iets té aanwezig. Bij hardere muziek voel je hem letterlijk door de kamer gaan. Dat is niet altijd de meest subtiele luisterervaring, maar tijdens een feestje werkt het juist uitstekend.

Denon Home 400 review: prijs en beschikbaarheid

• Adviesprijs van 499 euro
• Regelmatig voor ongeveer 400 euro te vinden
• Home 200 en Home 600 bieden kleinere en grotere alternatieven

De Denon Home 400 heeft een adviesprijs van 499 euro. Dat is behoorlijk veel geld voor één draadloze speaker, al zien we hem inmiddels af en toe voor ongeveer 400 euro voorbijkomen. Voor die lagere prijs wordt het totaalplaatje meteen een stuk aantrekkelijker.

Binnen Denons nieuwe Home-serie neemt de Home 400 een logische middenpositie in. De kleinere Denon Home 200 kost 349 euro en zal voor een slaapkamer, werkkamer of kleinere woonkamer al snel voldoende zijn. Wie juist nog meer vermogen wil, komt uit bij de Home 600 van 699 euro.

Alle modellen zijn verkrijgbaar in Charcoal en Stone. Charcoal is in de praktijk donkergrijs tot bijna zwart, terwijl Stone een lichte grijstint heeft. Beide uitvoeringen zijn bewust vrij neutraal gehouden en vallen daardoor niet overdreven op in de woonkamer.

Voor 499 euro mag je natuurlijk ook veel verwachten, maar de Home 400 voelt tijdens het gebruik daadwerkelijk als een premium audioproduct. Het verschil zit vooral in de combinatie van vermogen, geluidskwaliteit en flexibiliteit. Je kunt draadloos streamen, internetradio luisteren, Bluetooth gebruiken en zelfs ouderwetse audiobronnen aansluiten.

Voor ongeveer 400 euro vind ik de Home 400 daarom een stuk gemakkelijker aan te raden. De kleinere Home 200 zal voor rustig dagelijks gebruik waarschijnlijk al genoeg zijn, maar wie regelmatig muziek hard zet of een speaker zoekt die ook tijdens een feestje overeind blijft, heeft duidelijk iets aan de extra kracht van de Home 400.

Denon Home 400 review: features

• Dolby Atmos Music met echte omhoog gerichte drivers
• Veel afspeelmogelijkheden via HEOS, Bluetooth en aux
• Overzichtelijke app met uitgebreide geluidsinstellingen

Het belangrijkste technische trucje van de Home 400 is Dolby Atmos Music. Binnenin zitten twee tweeters, twee omhoog gerichte drivers en twee 4,5-inch woofers, die ieder worden aangedreven door een eigen Class-D-versterker. Daarmee probeert de speaker niet alleen geluid naar links en rechts te verspreiden, maar ook extra hoogte in het geluidsbeeld te creëren.

Via de HEOS-app kun je vervolgens behoorlijk veel regelen. De app zelf is overzichtelijk en de eerste installatie verliep bij mij zonder gedoe. De Home 400 werd snel gevonden, maakte verbinding met het wifinetwerk en daarna kon ik eigenlijk meteen beginnen met luisteren.

HEOS brengt verschillende streamingdiensten en internetradio samen op één plek. Zelf gebruikte ik hem onder andere voor Qmusic en Sky Radio. Die laatste heeft op dit moment jammer genoeg nog geen kerstmuziek aanstaan, dus voor de jaarlijkse overdosis kersthits is het nog even wachten.

Je kunt natuurlijk ook via Bluetooth luisteren. Pairen gaat eenvoudig en de verlichting onder de speaker laat vervolgens duidelijk zien welke verbinding actief is. Het licht is wit wanneer de speaker stand-by staat of via HEOS wordt gebruikt en blauw wanneer je hem als Bluetooth-speaker hebt gekoppeld.

Daarnaast beschikt de Home 400 over een 3,5mm-aux-ingang. Je kunt daar bijvoorbeeld een mp3-speler, cd-speler of platenspeler op aansluiten. Een mp3-speler heb ik tijdens mijn test niet gebruikt, maar mijn platenspeler wel. Ook USB-C is aanwezig, terwijl Spotify Connect, Tidal Connect en Qobuz Connect rechtstreeks worden ondersteund.

Met mijn platenspeler aangesloten heb ik onder andere de soundtrack van Akira aangezet en dat klonk precies zoals gehoopt. De bombastische stukken knalden door de woonkamer en juist de combinatie van zware percussie en de brede sound van de Home 400 voegde veel toe. Het maakt mij vooral nieuwsgierig naar hoe de speaker bij een televisie zou klinken, want met films lijkt datzelfde grote geluid behoorlijk wat potentie te hebben.

• Features score: 4,5 / 5

Denon Home 400 review: geluidskwaliteit

• Enorm krachtig en ruimtevullend geluid
• Diepe bas die soms zelfs iets te enthousiast is
• Blijft ook tijdens feestjes overtuigend overeind

De Home 400 is geen speaker die moeite heeft om gehoord te worden. Mijn woonkamer is niet bijzonder groot en één exemplaar weet de ruimte zonder moeite volledig te vullen. Zelfs wanneer er meerdere mensen aanwezig zijn en iedereen door elkaar heen praat, blijft de muziek overtuigend overeind.

Sterker nog, tijdens een feestje komt deze speaker misschien wel het best tot zijn recht. Met een playlist vol eurodanceklassiekers van Kate Ryan en The Vengaboys, afgewisseld met absolute popbangers zoals Toxic van Britney Spears en Sound of the Underground van de Britse popgroep Girls Aloud, verandert de Home 400 heel snel van achtergrondmuziek in het middelpunt van de woonkamer.

Het leuke is vooral dat hij genoeg vermogen heeft om ook met een hoop mensen in dezelfde ruimte zijn impact te behouden. De nummers klinken groot en energiek en de bas blijft altijd nadrukkelijk aanwezig. Daardoor krijg je soms wel een beetje dat typische clubgevoel. Je hoort niet elk klein detail meer even duidelijk, maar voelt vooral de bas door de kamer en je lichaam heen gaan.

Dat werd nog duidelijker toen Nothing is Real van Angerfist aan de beurt kwam. Dit is geen nummer waarmee je voorzichtig onderzoekt hoeveel microdetails een speaker kan weergeven. Het moet gewoon beuken, en dat doet het. De harde kicks worden met enorm veel kracht de woonkamer in geslingerd en zodra het volume omhooggaat, voelt het daadwerkelijk alsof er spontaan een klein hardcorefeestje is begonnen.

Dat is tegelijkertijd ook een van de weinige minpunten. De twee woofers leveren enorm veel laag en standaard kan dat soms iets te enthousiast uitpakken. Bij bepaalde nummers merk je dat de bas de rest van de mix wat naar achteren duwt. Gelukkig kun je dit eenvoudig via HEOS aanpassen als je liever iets neutraler luistert.

Voor een audiotest mag Capstan natuurlijk evenmin ontbreken. De fantastische post-hardcoreband is daar haast ideaal voor, omdat vrijwel alles in hun nummers langskomt. Zware gitaren en drums worden afgewisseld met rustige passages, melodieuze zang en elektronische elementen, waardoor een speaker snel door de mand valt als hij moeite heeft met complexe producties.

Juist hier laat de Home 400 zien dat hij meer kan dan alleen hard gaan. Instrumenten zijn goed van elkaar te onderscheiden en zang wordt niet zomaar opgeslokt door de gitaren en drums. Drukke passages houden voldoende definitie, terwijl de drums en bas tegelijkertijd flink wat gewicht meekrijgen.

Dolby Atmos voegt bij geschikt materiaal nog wat extra ruimtelijkheid toe. De Home 400 heeft twee echte omhoog gerichte drivers en probeert daarmee geluid via het plafond terug de kamer in te sturen. Je moet natuurlijk geen volledige surroundopstelling verwachten uit één enkele kast, maar het geluid komt duidelijk breder en groter over dan de afmetingen van de speaker doen vermoeden.

De Home 400 heeft daardoor eigenlijk twee gezichten. Op een normaal volume kan hij netjes en gedetailleerd klinken, maar draai je hem open, dan verandert hij zonder problemen in een feestbeest. Persoonlijk vind ik dat tweede misschien nog wel het leukste aan deze Denon.

• Geluidskwaliteit score: 4,5 / 5

Denon Home 400 review: design

• Stevige en premium afwerking
• Relatief compact voor de hoeveelheid geluid
• Subtiele verlichting en handige fysieke bediening

De Home 400 probeert gelukkig niet overdreven veel aandacht naar zichzelf toe te trekken. Het grootste gedeelte van de behuizing is met stof afgewerkt, terwijl de onderkant bestaat uit een stevige metalen basis. Daardoor voelt hij behoorlijk solide en meer als een premium speaker dan als een grote plastic doos.

Met afmetingen van ongeveer 30 x 15 x 21,9 cm is hij bovendien niet gigantisch. Natuurlijk moet je er wat ruimte voor vrijmaken, maar gezien de hoeveelheid geluid die eruit komt, vind ik het formaat eigenlijk behoorlijk redelijk.

Aan de zijkant zitten fysieke bedieningselementen voor onder meer het volume en de muziekweergave. Daarnaast zijn er drie sneltoetsen waarop je bijvoorbeeld favoriete radiozenders kunt opslaan. Daardoor hoef je niet iedere keer je telefoon erbij te pakken wanneer je gewoon snel Qmusic of Sky Radio wilt starten.

Onderaan zit een lampje dat laat zien wat de speaker aan het doen is. Daar had ik vooraf een beetje mijn twijfels over, maar in de praktijk is het helemaal niet storend. Het licht is wit tijdens normaal gebruik via HEOS of wanneer de speaker stand-by staat en blauw als je via Bluetooth bent verbonden.

Mocht je het lampje toch te opvallend vinden, dan kun je de helderheid via HEOS aanpassen of het helemaal uitschakelen. In mijn woonkamer was dat echter niet nodig. Het licht is subtiel genoeg dat ik er tijdens normaal gebruik eigenlijk niet meer op lette.

• Design score: 5 / 5

Denon Home 400 review: Installatie en gebruik

• Installatie via HEOS is snel en eenvoudig
• Bluetooth-pairing werkt zonder gedoe
• Fysieke aansluitingen maken de speaker extra flexibel

Het installeren van de Home 400 is bijna net zo simpel als je van een moderne draadloze speaker mag verwachten. Je steekt hem in het stopcontact, opent HEOS en volgt de stappen om de speaker aan je wifinetwerk te koppelen. Daarna staat vrijwel alles wat je nodig hebt op één plek.

Tijdens de installatie vraagt HEOS ook waar de speaker staat, bijvoorbeeld vrij in de ruimte, tegen een muur of in een hoek. Op basis daarvan kan het geluid enigszins worden aangepast aan de plaatsing. Het hele proces is duidelijk en kost weinig moeite.

De app zelf is overzichtelijk opgebouwd. Muziekdiensten, internetradio en instellingen zijn makkelijk terug te vinden en je hoeft niet eindeloos door menu's te zoeken. Dat klinkt vanzelfsprekend, maar bij een speaker die voor een groot deel afhankelijk is van zijn app kan slechte software de dagelijkse ervaring behoorlijk verpesten. Daar heb ik bij HEOS geen last van gehad.

Ook Bluetooth werkt precies zoals gehoopt. Je drukt op de knop, pairt je telefoon en kunt meteen muziek afspelen. Vooral tijdens een feestje is dat handig, want iemand anders kan daardoor snel verbinden zonder eerst allerlei diensten in HEOS te hoeven instellen.

De aux-aansluiting is eveneens een fijne toevoeging. Mijn platenspeler werkte zonder problemen en het is prettig dat Denon niet volledig inzet op draadloze bronnen. Ook een mp3-speler met een analoge uitgang kun je zo gewoon blijven gebruiken.

Wie later meerdere compatibele speakers in huis haalt, kan via HEOS bovendien een multiroom-opstelling maken. Twee Home 400-speakers zijn ook te koppelen als stereopaar. Eén exemplaar vult mijn woonkamer al ruimschoots, dus twee Home 400's zouden hier waarschijnlijk behoorlijk overkill zijn. Op de leukste mogelijke manier.

• Installatie en gebruik score: 4,5 / 5

Moet je de Denon Home 400 kopen?

Koop hem als…

Koop hem niet als...

Denon Home 400 review: alternatieven

Twee jaar geleden verscheen de Huawei Watch D2, een smartwatch die je bloeddruk kon meten zoals een echte bloeddrukmeter. Nu is zijn opvolger gearriveerd, de Huawei Watch D3. Met een adviesprijs van 449 euro is dit opnieuw geen goedkope smartwatch.

Het basisrecept blijft behouden en dat vind ik prima. Dit is geen horloge voor topsporters of mensen die een marathon willen lopen, maar voor gebruikers die hun gezondheid willen monitoren. Dit is een smartwatch die eerder een medisch apparaat is dan een sportaccessoire.

De focus die bloeddrukmetingen brengt wel enkele nadelen met zich mee. Zo kan je geen ander horlogebandje gebruiken. De airbag voor deze metingen zit ingebouwd in het horlogebandje en voegt ook wat extra dikte toe. Ik ben bovendien iemand die snel uitslag krijgt van siliconen horlogebandjes en ook bij de Watch D3 had ik hier last van.

Ten opzichte van de Huawei Watch D2 is het bandje dunner geworden, maar het blijft wel dikker dan het gemiddelde andere bandje. Dat is een noodzakelijk kwaad en het is wel indrukwekkend dat de Watch D3 met dit dunnere bandje dezelfde nauwkeurigheid biedt als zijn voorganger.

De bloeddrukmetingen gebeuren altijd op dezelfde manier. Bij elke meting moet je in dezelfde positie zitten (rechtop, beide voeten op de grond en je arm met het horloge tegen je borstkas naast je hart). De meting zelf duurt ongeveer een minuut. De airbag wordt voorzichtig opgeblazen en op het horloge zie je ook een meter die aangeeft hoeveel lucht erin gepompt wordt.

Verder zijn de resultaten nauwkeurig. Ik weet namelijk dat ik over het algemeen een iets te hoge bloeddruk heb en dat is ook wat de gemiddelde meting van de Watch D3 zei. Die zat gewoonlijk in de oranje zone (iets te hoog, maar niet alarmerend). Je kan met het horloge ook een uitgebreider bloeddrukrapport opstellen. Dan krijg je overdag na een bepaald interval de melding om een meting uit te voeren. 's Nachts worden de metingen in je slaap automatisch uitgevoerd. Om het hele rapport te maken, zijn er minstens 20 geldige metingen overdag en 7 geldige metingen 's nachts nodig. Met dat rapport kan je dan bijvoorbeeld naar een arts gaan.

De bloeddrukmeter blijft het grootste pluspunt van de Watch D3. Daar stopt het echter niet. Hij heeft ook andere gezondheidsfuncties, waaronder analyse van hartritmestoornissen en ECG-metingen per hartslag. Beide functies werkten prima tijdens mijn testen. Een collega heeft daarnaast een vergelijking met een losse hartslagmeter gemaakt en de resultaten kwamen overeen met die van de Watch D3.

Los van het horlogebandje ziet de Huawei Watch D3 eruit als een normale smartwatch. Hij heeft wat weg van de Apple Watch Ultra met zijn draaibare kroon rechtsboven en instelbare knop rechtsonder. Die knop is standaard gekoppeld aan de bloeddrukmeting, wat logisch is voor dit horloge. Met zijn dikte van 11,3 mm is dit trouwens wel een behoorlijk dik horloge.

Houd er verder rekening mee dat je de Watch D3 moet uitdoen als je gaat zwemmen of douchen. Water en zeepresten kunnen de airbag beschadigen en dat is het belangrijkste onderdeel van het horloge.

Het horloge heeft daarnaast een vierkant 1,92-inch AMOLED-scherm met een hoge helderheid van 3.000 nits. Het beeld is kleurrijk en levendig en ziet er gewoon heel goed uit. Zowel binnen- als buitenshuis is het scherm goed leesbaar en de helderheid wordt snel aangepast. Er zit wel een vrij dikke zwarte rand rond het scherm, maar dat vind ik niet echt storend.

Naast alle medische metingen zijn er meer dan 100 sportmodi en wat slimme functies aanwezig. Je kan meldingen zien, bellen via Bluetooth en contactloos betalen. Dat laatste is wel enigszins omslachtig en beperkt. Je moet hiervoor Curve Pay installeren op je telefoon en het horloge. Hier maak je een account aan en voeg je je betaalkaart toe. Dit werkt helaas niet met elke kaart. Zo kon ik mijn gewone betaalkaart niet toevoegen, maar alleen mijn VISA. Wat wel ontbreekt, is een ingebouwde gps.

Standaardfuncties zoals slaaptracking zijn eveneens aanwezig. De slaaptracking is nauwkeurig en uitgebreid, en de Watch D3 kan overdag ook dutjes detecteren. Elke ochtend zie je je slaapscore en je Physical Readiness Score. Dit laatste houdt ook rekening met je activiteit de vorige dag en andere gezondheidsmetingen om een cijfer op te stellen dat aangeeft hoe fit je die dag bent. De batterij houdt het op zijn beurt een kleine week vol. Het bloeddrukrapport waarbij er meerdere metingen per dag worden uitgevoerd, heeft de grootste impact op de batterij.

De Huawei Watch D3 richt zich op een heel specifieke doelgroep. Toevallig is dit een doelgroep waar ik deel van uitmaak als persoon met een bloeddruk die toch enigszins in de gevarenzone zit. Hij is inderdaad dikker dan andere smartwatches, maar ik verkies de Watch D3 zonder enige twijfel boven een bloeddrukmeter.

Huawei Watch D3 review: specs

Moet je de Huawei Watch D3 kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Nothing heeft zichzelf de voorbije jaren bewezen als een sterke speler in het audiosegment. Hun draadloze oortjes vallen al jaren in de smaak bij ons en de goedkope Nothing Headphone (a) gebruik ik nog steeds als mijn vaste koptelefoon. Nu heeft het merk voor de eerste keer een Pro-koptelefoon uitgebracht, de Nothing Headphone (1) Pro. Ondanks de Pro-naamgeving blijft het wel een relatief betaalbare koptelefoon, vooral ten opzichte van premium modellen zoals de Sony WH-1000XM6 en Sennheiser Momentum 5.

Nothing heeft veel aandacht besteed aan de details, waaronder een nieuwe audio-architectuur met drie drivers en verbeterde materialen. Er zit gefreesd titanium in de hoofdband waardoor hij lichter is en 9H Panda Glass op de oorschelpen. Daarnaast zijn de kussens 12% dikker en de hoofdband 10% breder ten opzichte van de Headphone (1). Ook is er een nieuwe schuimvoering in de oorschelpen die naar verluidt 50% zachter aanvoelt. De pasvorm voelt hierdoor inderdaad veel comfortabeler, al heb ik mijn bedenkingen bij het glas. Het is inderdaad meer premium dan plastic, maar in tegenstelling tot glas kan plastic niet in duizenden stukjes barsten.

De noise-cancelling is op zijn beurt 40 procent beter volgens Nothing. Hoewel we dit niet in percentages uitdrukken in onze reviews, kan ik wel bevestigen dat de noise-cancelling wel degelijk beter is dan op de Headphone (1) en Headphone (a).

Voor de Headphone (1) Pro heeft Nothing samengewerkt met het Britse Metropolis Studios. Die samenwerking heeft enerzijds geleid tot de fysieke Flat-schakelaar die alle verwerking weghaalt en anderzijds tot extra ruimtelijke audioprofielen. Een van die profielen heet "Studio B" en is afgestemd op de eigenlijke studio bij Metropolis.

Al deze extra's hebben er helaas voor gezorgd dat de batterijduur slechter is. Met ANC haal je 30 uur luistertijd uit de Nothing Headphone (1) Pro (voeg je hier nog LDAC aan toe dan wordt het 28 uur).

De case zorgt verder voor verdeeldheid. Dit is een harde plastic case die alleen rond de oorschelpen zit. De hoofdband steekt erbovenuit en kan je gebruiken als een soort handvat. Persoonlijk vind ik dit een leuk ontwerp, maar mijn collega's willen liever een case waar de hele koptelefoon in past. Ook bij de zwarte Headphone (1) Pro zit overigens de witte case en dat oogt wel een beetje dom. Los van de look is de case niet heel praktisch. Er is alleen ruimte voor de koptelefoon zelf en niet voor een oplaadkabel of 3,5mm-kabel.

Voeg dit alles samen en je krijgt een uitstekende koptelefoon die een nieuwe doelgroep aanspreekt. Toch is de Nothing Headphone (1) Pro niet voor iedereen de beste keuze. Als de ruimtelijke audioprofielen je niet aanspreken en je geen audiopurist bent, is de kans groot dat je net zo tevreden zal zijn met de Nothing Headphone (1) of zelfs Headphone (a).

Nothing Headphone (1) Pro review: prijs en beschikbaarheid

• Te koop vanaf 29 september 2026
• Adviesprijs van 349 euro
• Verkrijgbaar in het grijs en zwart

Er mag dan "Pro" in de naam zitten, de Headphone (1) Pro blijft wel een Nothing-koptelefoon met een bijpassende prijs. De adviesprijs bedraagt 349 euro en daarmee kost hij 50 euro meer dan de Headphone (1) en bijna 200 euro meer dan de Headphone (a). Hij is wel enkele tientjes goedkoper dan concurrenten als de Sony WH-1000XM6 en Sennheiser Momentum 5.

Het geluid en de noise-cancelling komen wel dicht in de buurt van de Sennheiser en Sony. Daarnaast heb je hier de handige bediening met verschillende knoppen in plaats van aanraakbediening. De batterijduur van de drie koptelefoons ligt ook dicht bij elkaar. Daarnaast kan je het geluid van de Headphone (1) Pro nauwkeurig aanpassen in de app en scoort Nothing punten met de Flat-schakelaar die alle verwerking uitzet. Dat laatste vind je niet bij Sony of Sennheiser.

Nothing is wel zijn eigen grootste concurrent. Voor velen zal de Headphone (a) met zijn langere batterijduur, warmere geluid en veel lagere prijs de interessantere keuze blijven. Wie meer controle over het geluid wil en geen monsterbedrag wil uitgeven, zal tevreden zijn met de Headphone (1) Pro.

• Prijs-kwaliteit score: 4/5

Nothing Headphone (1) Pro review: specs

Nothing Headphone (1) Pro review: features

• Vijf opties voor ruimtelijke audio
• Fysieke Flat-schakelaar zet alle verwerking uit
• Verbeterde noise-cancelling, maar slechtere batterij

De nieuwe profielen voor ruimtelijke audio trekken meteen de aandacht. Je kan bovendien voor elk profiel headtracking inschakelen. Persoonlijk vind ik dat bij geen enkele koptelefoon een fijne functie, dus dat heb ik niet aangeraakt. De functie doet wel wat hij moet doen, maar ik blijf het geen meerwaarde vinden.

Je merkt dat dit een Pro-koptelefoon is wanneer je in de geavanceerde instellingen van de equalizer duikt. Daar vind je losse instellingen voor de precision en main drivers. Dit zijn geen instellingen voor de casual muziekliefhebbers zoals mezelf. Alleen echte pro's die dagelijks met muziek bezig zijn, kunnen hiermee uit de voeten. Gelukkig is de eenvoudige equalizer nog steeds van de partij en kan je in het Explore-tabblad equalizers van andere gebruikers uitproberen.

Wie deze stap volledig wil omzeilen, kan een persoonlijk geluidsprofiel laten opstellen. Hier speelt de Nothing Headphone (1) Pro geluiden af via beide oorschelpen, waarna jij moet aanduiden of je dat geluid kan horen. Op basis van die resultaten maakt de koptelefoon dan jouw persoonlijke profiel. Bij de ene persoon zal dit profiel meer invloed hebben op het geluid dan bij de ander. Persoonlijk hoorde ik maar een subtiel verschil toen ik het aanzette.

Aan de binnenkant van de linkse oorschelp zit verder de Flat-schakelaar. Hij is niet heel duidelijk zichtbaar, maar de tutorial in de Nothing X-app legt uit waar je de knop vindt. Deze schakelaar zet alle verwerking uit en speelt de muziek af met een neutraal profiel. Ook hier hangt veel van je persoonlijke voorkeuren af. Zodra ik de knop aanzette, hoorde ik meteen een groot verschil. Klonk dit beter? Voor mij persoonlijk niet, aangezien ik een voorkeur heb voor EDM en popmuziek met de nodige hoeveelheid bas. Voor andere gebruikers kan deze schakelaar precies zijn waar ze al jaren naar zoeken.

De noise-cancelling is sterk verbeterd. De Headphone (1) Pro begrijpt je omgeving beter en past zich aan op basis van geluiden in je directe nabijheid. Er zijn drie standen voor de noise-cancelling (laag, midden en hoog) en nog een adaptieve modus. In de meeste gevallen weet de adaptieve modus zijn werk goed te doen, hoewel de hoge instelling nét iets meer geluid buiten weet te houden. Ook de transparantiemodus is prima. Stemmen klinken hierdoor helder en niet blikkerig.

De batterijduur is helaas slechter dan die van de Headphone (1) en Headphone (a). Met ANC haal je 30 uur luistertijd uit de Nothing Headphone (1) Pro. Voeg je hier nog LDAC aan toe dan wordt het 28 uur.

De Headphone (1) Pro ondersteunt verder Auracast. Door in de app naar het Broadcast-tabblad te gaan, kan je de muziek die jij afspeelt delen met anderen. Zij verbinden dan in feite met de koptelefoon en luisteren zo naar de muziek. De functie is nu twee jaar oud en steeds meer koptelefoons en draadloze oortjes ondersteunen het inmiddels. Wat trouwens niet kan, is Auracast gebruiken terwijl multi-point (hiermee verbind je met twee apparaten tegelijk) aan staat.

Ten slotte krijg je nog draagdetectie en een low-lag modus. Draagdetectie werkt uitstekend: zodra ik de koptelefoon van mijn hoofd haalde, pauzeerde de muziek. Wanneer ik hem weer opzette, speelde het liedje meteen verder. De low-lag modus offert ten slotte wat geluidskwaliteit op zodat het geluid beter synchroniseert met de content op je smartphone. Ik gebruik deze modus vooral bij games en daar werkte het zoals beloofd.

• Features score: 4,5/5

Nothing Headphone (1) Pro review: geluidskwaliteit

• LDAC, hi-res audio via USB-C of 3,5mm
• Geluid kan je tot in de puntjes aanpassen
• Heeft standaard een iets warmer, energiek geluidsprofiel

Als ik de Nothing Headphone (1) Pro met één woord moet beschrijven, dan is dat veelzijdig. Alle functies die ik hierboven heb opgenoemd, zorgen ervoor dat de koptelefoon precies kan klinken zoals jij dat wil. Een belangrijk punt dat ik meteen wil vermelden, is dat de noise-cancelling geen hoorbare invloed heeft op de muziek. Als je in een rustige omgeving zit, kan je de noise-cancelling uitzetten (en de batterijduur verlengen) zonder geluidskwaliteit op te offeren.

Naar mijn mening hebben de ruimtelijke audioprofielen de grootste meerwaarde. Ze kunnen bepaalde nummers net dat beetje beter maken. YES GODDD van Slayyyter in combinatie met het Club-profiel klonk hierdoor rijk en warm. Ik kreeg hier het gevoel alsof ik echt op een feestje stond waar het nummer op onnodig grote speakers werd afgespeeld. Hoewel dit soort profielen soms overdreven veel bas toevoegen, was dat hier niet het geval. De gebalanceerde equalizer biedt overigens al best veel bas. Dit profiel kreeg daarom mijn voorkeur bij de meeste nummers. Wil je nóg meer bas? Dan kan je "More Bass" inschakelen, wat ik persoonlijk iets te veel van het goede vind.

Het nieuwe Studio B-profiel wist me aangenaam te verrassen. Dit profiel is gebaseerd op de eigenlijke opnamestudio met deze naam bij Metropolis Studios in Londen. In de praktijk gaf dit de muziek wat meer ademruimte. Waar Club ook echt het clubgevoel creëert van tientallen om je heen die al dan niet op je voeten staan, geeft Studio B een iets rustiger, breder gevoel. De bas is hier minder aanwezig en dat geeft andere details meer ruimte om tot hun recht te komen. Troubled Waters van Alex Warren was een goede match voor dit profiel. De kickdrum was nog steeds aanwezig, terwijl de (elektrische) gitaren ook de ruimte kregen om hun werk te doen.

Waar Studio B de muziek duidelijk links en rechts van je plaatst, zorgt Concert Hall ervoor dat je helemaal omringt wordt door de muziek. Persoonlijk vond ik dit weer iets te ruimtelijk. Hier ging er ook wat geluidskwaliteit en detail verloren ten opzichte van Studio B. Bepaalde delen van de mix klonken bovendien wat stiller. Wat Live House precies moet doen, weet ik niet echt zeker. Dit lijkt de ruimtelijke aanpak van Concert Hall te nemen en daar iets meer bas aan toe te voegen. Het kan natuurlijk ook dat ik niet de juiste muziek luister die baat heeft bij dit profiel.

Als het nog niet duidelijk zou zijn: Studio B is mijn topfavoriet. Aan het begin van HATE YOUR GUTS van INJI zingt ze drie keer "hey" waarbij elke hey langs een andere kant komt. Studio B wist dit onderscheid tussen links en rechts hier het beste weer te geven. Hoewel ik crank 2 van Slayyyter gewoonlijk met het Club-profiel zou beluisteren, klinkt het nummer met Studio B ook geweldig. Het behoudt de agressie zonder details verloren te laten gaan en de bas komt precies krachtig genoeg binnen.

• Geluidskwaliteit score: 4,5/5

Nothing Headphone (1) Pro review: design

• Aangenamere pasvorm, vooral voor mensen met bril
• De case valt over het algemeen niet in de smaak
• Bekende bediening met verschillende knoppen blijft top

Tijd om misschien wel het grootste probleem van de Nothing Headphone (1) Pro te benoemen: de case. Nothing zag de "case" (bemerk de aanhalingstekens) van de AirPods Max en dacht: "Dat kunnen wij ook." De koptelefoon heeft een harde case die alleen de oorschelpen bedekt. De hoofdband steekt erbovenuit en kan je als een soort van handvat gebruiken. De case is trouwens altijd wit, ook als je de zwarte versie van de koptelefoon koopt.

Of je dit mooi vindt of niet, is een kwestie van smaak. Praktisch is het echter niet. In de case is geen extra vakje voorzien voor kabels. Dat is best ironisch voor een koptelefoon met 3,5mm-poort en meegeleverde 3,5mm-kabel. Hoewel de hoofdband niet noodzakelijk fragiel is, is het wel geruststellender als die ook in de case zit. Als er een scherp voorwerp in je rugzak zit, kan dat bijvoorbeeld de kussentjes beschadigen.

Het goede nieuws is dat de pasvorm van de Nothing Headphone (1) Pro verbeterd is ten opzichte van de vorige twee koptelefoons. De hoofdband zit iets minder strak en de kussentjes bevatten meer ademend materiaal. De Headphone (a) en mijn bril waren bijvoorbeeld geen beste vrienden. Na een tijdje werd mijn bril altijd iets te hard tegen mijn hoofd gedrukt. Bij de Nothing Headphone (1) Pro had ik dit probleem helemaal niet. Een leuke extra is dat je de oorkussen nu met één klik los kan draaien om ze te vervangen.

Aan de bediening is niets veranderd en dat hoeft voor mij ook niet. De Nothing Headphone (1) Pro heeft knoppen in verschillende vormen die elk hun eigen functie hebben. De rolknop is voor het volume en je hoort duidelijk een tikje bij elke aanpassing. De peddel gebruik je weer om naar het volgende/vorige nummer te gaan en de knop aan de buitenkant kan je zelf instellen. Je kan hem gebruiken voor je spraakassistent, noise-cancelling of als muteknop voor de mic tijdens gesprekken. Als je de knop liever niet gebruikt, kan je "No action" aanduiden.

Een laatste punt is dat de oorschelpen nu van glas zijn gemaakt. Het gaat om Panda Glass, dat volgens Nothing tot op zekere hoogte kras- en valbestendig is. Persoonlijk had ik hier liever plastic gezien, zoals op de andere Nothing-koptelefoons. Plastic voelt minder premium aan, maar breekt veel minder snel dan glas.

• Design score: 4/5

Moet je de Nothing Headphone (1) Pro kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Nothing Headphone (1) Pro: alternatieven

Toen ik de aankondiging zag dat de Paperslate Pro, een e-ink tablet voor het maken van notities, naar de Nederlandse en Belgische markten werd gebracht, was ik meteen erg benieuwd. De Paperslate Pro is niet goedkoop, maar wel goedkoper dan sommige directe concurrenten, zoals de reMarkable Paper Pro, én hij draait op Android.

In de praktijk ben ik in tweestrijd over deze tablet. Voor notities, zijn basistaak, voelt hij prima, maar als e-ink Android-tablet is het wel een teleurstelling. Nu belooft Paperslate niet expliciet dat je hier een volwaardige Android-ervaring (met de beperkingen van e-ink) kan verwachten, maar de aanwezigheid van Android en de Google Play Store klinken toch wel veelbelovend en kunnen verwachtingen creëren die de tablet niet waar kan maken.

Het lastige is dat hij dus wel goedkoper is dan sommige alternatieven die helemaal niet meer bieden dan alleen notitiefuncties, maar is het dan beter om een matige Android-ervaring toe te voegen of Android achterwege te laten en meer te investeren in het verbeteren van de notitie-ervaring? Hieronder lees je meer over mijn ervaringen met de Paperslate Pro.

Paperslate Pro review: prijs en beschikbaarheid

• Adviesprijs van 429,99 euro (64GB opslag)
• 50 euro voor de Magnetic Cover
• Beschikbaar in Nederland en België sinds juni 2026

Het is misschien goed om te beginnen met de waarschuwing dat de meeste e-ink notitietablets vrij prijzig zijn. De Paperslate Pro voelt met zijn adviesprijs van 429,99 euro nog steeds vrij prijzig, maar vergeleken met de bekendste alternatieven op de markt, is het een van de goedkopere opties. Inmiddels kost hij op de website van Paperslate overigens 399 euro, maar het is niet helemaal duidelijk of dit een tijdelijke korting of een permanente prijsverlaging is. Over het algemeen zou ik persoonlijk in ieder geval zeggen dat al deze notitietablets moeite hebben om hun hoge prijzen te verantwoorden.

De reMarkable Paper Pro haal je echter pas vanaf 649 euro in huis en de nieuwste Kindle Scribe van Amazon (met schermverlichting) kost je minstens 519,99 euro. Wat misschien een directere concurrent is qua prijs, is de Kobo Eclipsa 2E. Dat model is inmiddels al drie jaar op de markt, maar kost 399,99 euro. Dit is een Kobo-e-reader met een groot scherm, een stylus en ook software voor notities en handschriftherkenning.

Als de Paperslate Pro iets beter zou werken als een e-reader, dan zou hij meteen een stuk aantrekkelijker zijn voor deze prijs, maar voor nu is het dus zeker niet de beste deal (maar ook niet de slechtste).

Gelukkig krijg je voor deze prijs wel gewoon meteen een stylus meegeleverd (met één slijtvaste punt en één zachte punt). Wil je de tablet echter nog wat meer beschermen met een hoesje, dan betaal je nog eens 49,99 euro extra voor een officiële 'Magnetic Cover'. Voor bekendere notitietablets en e-readers kan je nog wel gemakkelijk goedkopere third-party opties vinden, maar hier zal dat lastig worden.

De Paperslate Pro is in zijn thuisland Frankrijk al wat langer op de markt (wat de verouderde Android-versie deels kan verklaren) en is sinds juni 2026 beschikbaar in Nederland en België.

Er is overigens ook nog een gewone Paperslate. Dat model kost 349,99 euro en heeft 32GB ingebouwde opslag, geen schermverlichting en geen IPX8-certificering. Verder heeft hij dezelfde specs.

• Prijs-kwaliteit score: 3/5

Paperslate Pro review: specs

Paperslate Pro review: design

• Tablet voelt stevig
• Stylus voelt erg goedkoop
• Geen fysieke knoppen voor navigatie

De behuizing van de Paperslate Pro zelf voelt stevig aan en dankzij zijn IPX8-certificering kan je hem zonder zorgen in de buurt van water gebruiken. Dat voelt misschien meer als iets dat handig is voor een e-reader dan voor een digitaal notitieblok, maar je weet maar nooit waar je allemaal notities zal maken en ik zal nooit klagen over goede waterbestendigheid.

De tablet zelf voelt niet als een van de meest premium modellen op de markt, maar wel prima voor zijn adviesprijs. De meegeleverde stylus voelt echter wel heel goedkoop aan en dat voelt als een vreemde keuze bij een notitietablet. Hij werkt wel prima, heeft een ingebouwde gumfunctie en knop die je kan gebruiken om te markeren of grote gebieden uit te gummen. De stylus biedt zelfs ondersteuning voor 4.096 drukniveaus. Ook is het ergens wel fijn dat hij geen ingebouwde batterij heeft en dus niet hoeft te worden opgeladen. Het enige probleem is dat hij goedkoop en enigszins breekbaar aanvoelt.

Hoewel het gebrek aan een batterij voor de stylus dus eigenlijk juist wel fijn is, is het wel jammer dat er verder geen magneten zijn ingebouwd om hem aan de tablet te bevestigen. Als je de Magnetic Cover (met een speciaal lusje voor de stylus) niet koopt, is er dus eigenlijk geen goede plek om deze op te bergen. Gezien hoe goedkoop hij aanvoelt, weet ik niet hoe lang hij het los in een tas zal overleven.

Er zit overigens maar één knop op de tablet en dat is de aan/uitknop. In principe moet een apparaat zoals dit ook prima als een e-reader moeten kunnen functioneren (daarover verderop meer) en dan zijn knoppen voor het omslaan van pagina's toch wel een handige toevoeging. Die krijg je hier echter niet. Wat je wel krijgt, is de mogelijkheid om de interne opslag met maximaal 256GB uit te breiden.

Dankzij een gewicht van 430 gram en een nog relatief compact design, is de tablet wel lekker makkelijk mee onderweg te nemen.

• Design score: 3/5

Paperslate Pro review: display

• 10-inch monochroom 'paper-like' e-ink scherm
• Schermverlichting (koud en warm)
• Scherm ververst niet heel regelmatig (volledig)

Het scherm van de Paperslate Pro is over het algemeen uitstekend. Je krijgt hier een 10-inch zwart-wit e-ink display. Zijn resolutie van 1.600 x 1.200 (200 DPI) is zeker niet de hoogste op de markt, maar voor notities is dit meer dan genoeg. Gezien de focus op notities is het gebrek aan een kleurenscherm zeker geen probleem. Dit zijn natuurlijk allemaal aspecten waarop kosten kunnen worden bespaard, waardoor de Paperslate Pro een van de goedkopere opties is.

Waar gelukkig echter niet op is bespaard, is schermverlichting. De nieuwste Kindle Scribe heeft als goedkoopste optie een model zonder schermverlichting en die kost nog 449,99 euro. Hier krijg je voor (inmiddels dus) 399 euro een scherm waarvan je zowel de helderheid als de kleurtemperatuur kan aanpassen.

Het scherm is grotendeels dus prima geschikt voor waar deze tablet voor bedoeld is. Het enige element dat een beetje storend kan zijn soms, is dat het scherm niet heel regelmatig volledig ververst wordt. Vaak zie je dus nog vervaagde tekst en andere UI-elementen die eerder in beeld waren. Er lijkt geen optie te zijn om handmatig te verversen, dus je moet het hiermee doen. Het verschil tussen wat er actief wordt weergegeven en deze overblijfselen van eerdere pagina's is wel duidelijk te zien, maar het kan een beetje afleidend zijn.

• Display score: 4/5

Paperslate Pro review: software en prestaties

• Android 11 geeft je toegang tot apps
• Trage prestaties
• Notitie-elementen van de tablet werken goed

De software en prestaties zijn helaas twee van de aspecten van deze tablet waarbij ik de meest gemengde gevoelens heb en die helaas het meest teleurstellen.

Hoewel het niet een van de eerste dingen is die vermeld wordt op de productpagina, is deze notitietablet gebaseerd op een versie van Android. Het is een redelijk beperkte versie van Android 11, maar je hebt hierdoor in ieder geval de mogelijkheid om apps te installeren. Paperslate benadrukt zelf vooral het feit dat je hierdoor gemakkelijk toegang krijgt tot e-mailclients en cloudopslagdiensten, maar je kan hierdoor dus ook e-reader-apps zoals Kobo Books en de Kindle-app installeren.

De aanwezigheid van Android (en de Google Play Store) lijkt dit apparaat dus meteen heel veelzijdig te maken. Er zijn echter een paar problemen. Ten eerste komt Android 11 uit 2020 en kan je dus (nu of binnenkort) tegen het probleem aanlopen dat bepaalde apps misschien niet meer ondersteund worden. Ten tweede is nergens duidelijk te vinden wanneer het apparaat zijn laatste veiligheidsupdate heeft gekregen. Ten derde krijg je dus toegang tot de Google Play Store, maar op een omslachtige manier die een beetje 'sketchy' aanvoelt.

Om apps te kunnen downloaden, moet je eerst in de instellingen naar Apparaat > GSF-ID om Google Play in te schakelen. De app store staat wel al bij het tabblad apps voordat je dit doet, maar als je hem probeert te openen, krijg je standaard een foutmelding. Als je Google Play hebt ingeschakeld in dat menu, kopieer je daaronder je GSF-ID, ga je terug naar de Google Play-app, log je in en voer je op een bepaald moment je GSF-ID in. Daarna heb je gewoon een werkende Google Play Store waarmee je toegang krijgt tot apps. Het is fijn om toegang te krijgen tot Android-apps, maar dit voelt allemaal dus heel omslachtig en een beetje "onofficieel".

Mij leek de toevoeging van Android een ideale manier om deze notitietablet tegelijkertijd als een e-reader te kunnen gebruiken door de Kindle- en Kobo-apps te installeren. Vreemd genoeg kon ik in de Kobo-app geen boeken openen (ik kreeg gewoon een wit scherm), maar via de Kindle-app kon ik wel gewoon toegang krijgen tot mijn e-books.

Probeer je echter iets te doen dat niet het maken van notities is, dan merk je al gauw dat de Paperslate Pro een erg trage chip heeft. Bladeren door mijn boek in de Kindle-app voelde zelfs al erg traag, laat staan het navigeren van wat drukkere apps.

Met een iets snellere chip en een iets nieuwere versie van Android (met de Play Store gewoon standaard geactiveerd) zou de Paperslate Pro rond dit prijspunt een erg aantrekkelijke, veelzijdige keuze kunnen zijn. Momenteel voelt het Android-gedeelte matig geïmplementeerd.

Maar hoe gaat de tablet om met zijn basistaak van het maken van notities? Eigenlijk uitstekend. Dat is waarom het zo jammer is, dat de rest van de software en prestaties een beetje teleurstellend zijn. Schrijven op het scherm voelt en klinkt redelijk vergelijkbaar met schrijven op papier. De trage prestaties zijn hierbij gelukkig niet zo merkbaar.

Je kan je notities als je klaar bent ook exporteren op drie manieren: gewoon als handgeschreven tekst in een pdf, getranscribeerd in een pdf of getranscribeerd in een Word-bestand. Als je deze bestanden dan vervolgens weer importeert, vind je ze terug bij het tabblad Document. Ik merkte dat de transcripties verrassend accuraat waren. Hoewel mijn handschrift zeker niet heel mooi is, is het over het algemeen altijd wel goed leesbaar. Zelfs toen ik echter bewust wat slordiger en sneller schreef, werd de tekst meestal accuraat getranscribeerd.

Verder zijn er nog een paar kleine puntjes die het benoemen waard zijn. Wanneer je het apparaat voor het eerst opstart, word je nergens gevraagd om ergens in te loggen. Dat is dus meteen je eerste hint dat Google Play standaard nog niet actief is. Je kan in de instellingen wel schermvergrendeling instellen voor als je gevoelige informatie in je notities hebt staan. Daarnaast is het hier en daar nog te merken dat de Paperslate Pro in de eerste instantie op de Franse markt gericht was. De tablet staat standaard nog ingesteld op Frans en je krijgt bij de eerste keer opstarten geen keuze voor een voorkeurstaal. Je moet de taal simpelweg in de instellingen aanpassen. Wanneer ik hem op Nederlands zette, kwam ik hier en daar nog steeds wat Franstalige tekst tegen, maar de meeste elementen zijn wel netjes en redelijk logisch vertaald.

• Software en prestaties score: 2,5/5

Paperslate Pro review: batterij

• Paperslate claimt één week aan batterijduur
• In de praktijk soms maar zo'n drie à vier dagen
• Opladen gaat wel iets sneller dan geclaimd

Paperslate claimt dat de Paperslate Pro een batterijduur van een week moet kunnen bieden. Misschien kan je in de buurt van een week gebruik krijgen als je hem vooral voor notities gebruikt en niet al te veel met Android-apps. In de praktijk was de tablet bij mij vaak na drie à vier dagen al leeg. Je komt er dus in ieder geval wel altijd je werk- of schooldag mee door, maar dit is niet de meest indrukwekkende batterijduur voor een e-ink apparaat.

Voor opladen claimt Paperslate dat het minder dan vier uur duurt om het apparaat volledig op te laden. Dat klinkt niet heel indrukwekkend, maar in de praktijk bleek dit bij mij in dit geval juist positiever uit te pakken dan de claim van Paperslate. Het apparaat was binnen anderhalf tot twee uur alweer volledig opgeladen. Dit gaat overigens gewoon via USB-C.

• Batterij score: 3/5

Moet je de Paperslate Pro kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Samsung Odyssey G8 G80HF review: prijs en beschikbaarheid

• Adviesprijs van 749 euro
• Beschikbaar sinds midden 2026

De adviesprijs voor de Samsung Odyssey G8 G80HF bedraagt 749 euro en dat is aan de hoge kant. Dual-mode monitoren zijn namelijk niet noodzakelijk veel duurder dan normale monitoren. De Philips Evnia 27M2N3800A is bijvoorbeeld een andere dual-mode monitor die minder dan de helft kost.

De combinatie van 5K/180Hz en 1440p/360Hz vraagt wel om een krachtige GPU. Je kan de resolutie wel altijd nog verder verlagen naar bijvoorbeeld 1080p. Anderzijds zijn er dual-mode monitoren die native 1080p ondersteunen en daardoor vaak goedkoper zijn.

Het grootste minpunt is het type beeldscherm. De Odyssey G8 G80HF zit in een prijsklasse waar je veel OLED-monitoren ziet. Hij bevat daarentegen een IPS-paneel van gemiddelde kwaliteit. Noch het contrast noch de helderheid is heel bijzonder en je zou soms niet zeggen dat dit zo'n dure monitor is.

• Prijs-kwaliteit score: 3/5

Samsung Odyssey G8 G80HF review: specs

Samsung Odyssey G8 G80HF review: design

• In hoogte verstelbaar, kantelbaar en draaibaar
• Veel aansluitingen en werkt als usb-hub
• Wisselen tussen twee modi gaat snel met joystick

Op vlak van ergonomie doet de Samsung Odyssey G8 G80HF alles goed. De monitor is in hoogte verstelbaar, kantelbaar en draaibaar. Je het scherm daarnaast nog 90 graden draaien zodat het verticaal staat. Achteraan zit nog een typische lichtring die Samsung vaker gebruikt op hun gaming monitoren.

Qua aansluitingen krijg je alles wat een gamer nodig heeft. Er zijn twee HDMI 2.1-poorten en één DisplayPort 1.4, die allemaal de maximale resolutie en refresh rate ondersteunen. Soms gebeurt het dat de HDMI-poorten lagere refresh rates ondersteunen, waardoor je de DisplayPort wel moet gebruiken voor optimale prestaties. Dat is hier dus niet het geval.

Vervolgens kan de Samsung Odyssey G8 G80HF nog werken als een kleine usb-hub. Verbind je pc of laptop met de USB-B-poort en dan kan je de twee USB-A-poorten in het scherm gebruiken voor accessoires. In 2026 is het niet verkeerd om hier nog een USB-C-poort aan toe te voegen, maar die is niet aanwezig.

Het OSD-menu bedien je met een joystick die centraal rechts zit. De joystick zit in een inkeping en is vrij makkelijk te vinden. Door erop te drukken open je het volledige menu en door hem naar boven, onder, links of rechts te bewegen, open je snelmenu's.

Ten slotte wil ik het formaat van de standaard nog vermelden. Die is vrij diep (26 cm) en dat kan voor problemen zorgen als je bureau aan de kleine kant is. Andere 27-inch monitoren hebben over het algemeen ook een iets kleinere standaard.

• Design score: 4/5

Samsung Odyssey G8 G80HF review: beeldkwaliteit

• 5K/180Hz en 1440p/360Hz
• De standaardinstellingen zijn eigenlijk best prima
• Contrast en zwartwaarden zijn niet geweldig

Voor 750 euro verwacht je een IPS-paneel van goede kwaliteit, zeker omdat je op dit prijspunt al goede OLED-monitoren kan vinden. Dat blijkt toch niet helemaal zo te zijn. In de specs zie je ook dat de contrastratio 1.000:1 bedraagt en dat voorspelt al weinig goeds. Een voordeel van het matte IPS-scherm is wel dat het goed zichtbaar blijft bij directe lichtinval.

Zowel in de 5K- als 1440p-modus zag ik vrijwel meteen dat het contrast en de zwartwaarden niet bijzonder goed zijn. Vooral in de hoeken van de Samsung Odyssey G8 G80HF zagen zwarte delen er eerder donkergrijs uit. In het midden van het scherm zag alles er nog relatief oké uit, hoewel ik ook daar merkte dat zwarte delen wat textuur en detail misten. In de instellingen vind je wel de Contrast Enhancer die dit probeert te verhelpen, maar uiteindelijk ook tegen de limieten van het scherm aanloopt. Van een monitor in deze prijsklasse (ja, zelfs een dual-mode monitor) verwacht ik eigenlijk meer.

Los daarvan doet de Samsung Odyssey G8 G80HF wel wat hij belooft. De 1440p/360Hz-modus heb ik vooral getest met Overwatch en hier had ik geen last van ghosting, screen tearing of dergelijke. Omdat Overwatch over het algemeen geen extreem donkere game is, was het slechte contrast hier niet storend. Flitsende effecten van wapens, ultimate attacks en dergelijke werden mooi en scherp weergegeven.

Bij 5K oogt alles meteen veel scherper en gedetailleerder. Dat lost het contrastprobleem helaas niet op. Dit heb ik getest met onder andere Honkai Star Rail, opnieuw een vrij heldere game waar dat slechte contrast niet zo opvalt. De game heeft overigens een limiet van 60fps. Hier is de beeldkwaliteit een streling voor het oog. Van onscherpe randen of vormen is helemaal geen sprake en particle effects worden goed weergegeven.

Ten slotte had ik in Marvel's Midnight Suns wel last van het gebrekkige contrast. In veel donkere levels kon ik niet alle details goed zien en toen ik 's nachts door het bos rond The Abbey liep, waren er veel zwarte delen die eerder donkergrijs waren. Als je iemand bent die ten volste wil genieten van de visuals van een game (of gewoon de vijand goed wil zien in een donkere grot), kan je voor minder geld een betere OLED-monitor kopen.

• Beeldkwaliteit score: 3,5/5

Moet je de Samsung Odyssey G8 G80HF kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

De Philips OneUp 5000 is in theorie een elektrische dweil, maar hij heeft meer weg van een traditionele dweil dan de rest. Zo zit er gewoon een platte dweil op, terwijl het vieze water wel wordt opgezogen in een losse tank. De meeste elektrische dweilen hebben daarentegen een rollende dweilborstel.

Het grote voordeel van dit ontwerp is dat de OneUp 5000 niet veel groter is dan een normale dweil. Hij is licht, wendbaar en werkt muisstil. Je kan daarnaast op een volle batterij tot 70m² in één keer schoonmaken. Hij gaat verrassend goed om met vlekken. Gemorste drankjes gaan weg door er twee keer overheen te gaan en met sausvlekken gaat hij ook goed om. Hier loop je wel het risico dat er wat sausresten aan de dweil blijven plakken, omdat het vuile water door de dweil opgezogen wordt.

Het nadeel aan een vaste dweil is dat hij vaste vuildeeltjes laat liggen. Zelfs kleine vuilresten zoals broodkruimels worden uitgesmeerd. Je zal daarom eerst moeten stofzuigen voor je met de OneUp 5000 schoonmaakt. De dweilpad schoonmaken vraagt meer werk dan verwacht. De dweil zelf zit namelijk vast aan een deel van harder schuimrubber. Je kan de dweil daarom afspoelen, maar niet uitwringen. In theorie kan dit onderdeel ook in de wasmachine, maar bij een collega zorgde dat na één wasbeurt al voor permanente schade.

Ten slotte zijn de onderhoudskosten van de OneUp 5000 best hoog. Een nieuwe dweil kost tussen de 15 en 20 euro, terwijl twee flesjes schoonmaakmiddel rond de 20 euro kosten.

Philips OneUp 5000 review: prijs en beschikbaarheid

• Te koop sinds eind 2025
• Kost tegenwoordig rond de 140 euro
• Dweilpad en schoonmaakmiddel zijn vrij duur

Je vindt de Philips OneUp 5000 tegenwoordig voor ongeveer 140 euro. Voor een elektrische dweil is dat relatief goedkoop. In de doos zit één dweilpad en één flesje schoonmaakmiddel. Die twee onderdelen zijn relatief duur wanneer je ze moet aanvullen. Er zijn inmiddels meerdere soorten dweilpads voor verschillende vloertypes en die kosten allemaal tussen de 15 en 20 euro. Voor twee flesjes schoonmaakmiddel betaal je rond de 20 euro.

Het probleem is dat je vastzit binnen het aanbod van Philips en dat er geen goedkopere alternatieven zijn. Alleen de dweil van Philips zelf past op de OneUp 5000. Het flesje schoonmaakmiddel moet je op zijn beurt vastdraaien in de steel. Met een knopje op dit flesje voeg je elke keer de juiste dosering toe. En natuurlijk is dit systeem zo ontworpen dat ook alleen het eigen flesje van Philips past.

• Prijs-kwaliteit score: 4/5

Philips OneUp 5000 review: design

• Licht, wendbaar, stil ontwerp is handig
• Aparte tanks voor schoon en vuil water
• Laadt op via USB-C-poort

De Philips OneUp 5000 is enorm licht, zelfs met een gevulde watertank. Het flesje schoonmaakmiddel schroef je vast in de steel en zit vervolgens "in" de watertank. Op de foto's hieronder zie je hoe dat eruitziet.

De dweil bestaat uit een dweilpad die vastzit op een stuk schuimrubber. Schoon water (met schoonmaakmiddel) stroomt door het schuimrubber naar de dweil en tegelijkertijd wordt vuil water weer opgezogen in een aparte tank. Het nadeel van deze dweil, is dat je hem niet kan uitwringen door dat stuk schuimrubber. Ik had ook het gevoel dat ik hem niet echt heel grondig kon afspoelen en reinigen hierdoor. Drogen duurt overigens ook vrij lang, omdat dat stuk schuimrubber erop zit.

Wat me meteen opviel, was hoe stil de OneUp 5000 is. Als er wat omgevingsgeluid is, zoals muziek op de achtergrond, hoor je hem eigenlijk niet. Philips zegt dat je de dweil 70 minuten kan gebruiken met een volle batterij en dat klopt ook in de praktijk. Opladen duurt wel een viertal uur en gebeurt via een USB-C-poort. Net zoals bij veel producten krijg je hier alleen de oplaadkabel en geen adapter. Er wordt wel aangeraden om geen te krachtige oplader te gebruiken.

Door dit design dwingt Philips je vervolgens om hun eigen producten te blijven kopen. Alleen hun eigen dweil past op de OneUp en door het schroefsysteem voor het schoonmaakmiddel, zit je ook vast aan Philips. Een mogelijk nadeel voor sommigen is dat dit geurloos schoonmaakmiddel is. Als je iemand bent die houdt van die typische citroengeur, heb je hier pech.

• Design score: 4/5

Philips OneUp 5000 review: schoonmaakprestaties

• Maakt vlekken snel schoon en verdeelt water gelijkmatig
• Soms kunnen er sausresten aan de dweil blijven plakken
• Was de dweil voor de zekerheid met de hand

Door het lage gewicht en de wendbare kop (hij kan 360° draaien) gaat schoonmaken met de OneUp 5000 heel makkelijk. Ik had namelijk niet het gevoel dat ik een elektrische dweil vast had. Het water wordt verder vrij snel naar de dweilkop gestuurd en na enkele seconden kan je beginnen schoonmaken.

De OneUp 5000 maakt heel gelijkmatig schoon. Of je nu met de zijkanten of het midden van de dweil over een vlek gaat, hij verdwijnt snel van je vloer. Ik kon ook makkelijk in hoeken, langs randen en onder meubels schoonmaken zonder allerlei onnodige manoeuvres uit te voeren. In dat opzicht werkt hij veel aangenamer dan een grote elektrische dweil zoals de Dyson Wash G1.

Hoewel de dweil niet heel veel water verbruikt, is de vloer toch altijd snel schoon. Je kan met een druk op de knop tussen twee waterniveaus wisselen. Voor een snelle schoonmaak is de lage stand voldoende. Dan is de vloer ook weer droog binnen een minuutje of vijf. De hoge stand gebruikte ik vooral voor zichtbare vlekken, zoals gemorste drank of saus.

Over het algemeen waren de tanks met schoon en vies water goed in balans. Tegen de tijd dat de tank met schoon water bijna leeg was, was die met het vuile water bijna vol.

Een nadeel van deze vaste dweil is dat vaste vuilresten op de vloer blijven liggen. Zelfs kleine broodkruimels bleven niet aan de dweil plakken. Nog een klein nadeel is dat het vuile water door de dweil wordt opgezogen, waardoor de dweil niet de hele tijd schoon blijft. Elektrische dweilen met een draaiende borstel hebben dit probleem namelijk niet.

Zo had ik wat ketchup gemorst om te testen hoe vlot dit schoongemaakt werd. De sausvlek was snel weg, maar ik bleef rode resten zien op de dweil zelf. Ook zat er wat ketchup op het schuimrubber met als gevolg dat de muur vies werd toen ik de OneUp 5000 tegen de rand drukte. Bij dit soort vlekken is het daarom een goed idee om even te kijken of je de dweil niet even moet afspoelen.

Ten slotte kan je de dweil van de OneUp 5000 gewoon in de wasmachine doen bij een programma van 40 graden of minder. Dat zorgde bij een collega echter voor een onaangename verrassing. Na één rondje in de wasmachine was het schuimrubber kapot waardoor de hele dweil onbruikbaar was. Ik raad daarom aan om de dweil voor de zekerheid met de hand schoon te maken.

• Schoonmaakprestaties score: 4/5

Moet je de Philips OneUp 5000 kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Toen ik voor het eerst hoorde dat Sony de WH-1000XM4 opnieuw ging uitbrengen, moest ik eerlijk gezegd een beetje lachen. Niet omdat de originele XM4 slecht was, integendeel, maar omdat een zes jaar oude koptelefoon opnieuw op de markt brengen toch behoorlijk naar een cash grab rook. Zelfs tijdens de presentatie kon Sony me aanvankelijk niet volledig overtuigen waarom dit ding überhaupt moest bestaan.

Er waren natuurlijk logische argumenten. De originele WH-1000XM4 is inmiddels nauwelijks nog verkrijgbaar en de nieuwe XM4C is aangepast met het oog op de strengere Europese regels rond reparatie en vervangbare batterijen. Maar toch: waarom zou je in 2026 een koptelefoon uit 2020 opnieuw uitbrengen als inmiddels de Sony WH-1000XM6 bestaat?

Maar wat lopen er nog ongelofelijk veel mensen met een XM4 rond. In de trein, op stations, in de sportschool en gewoon op straat zie ik ze werkelijk overal. De WH-1000XM5 daarentegen kom ik bijna nooit tegen, terwijl die inmiddels ook alweer jaren verkrijgbaar is. Zelfs de WH-1000XM6, die ik zelf dagelijks gebruik, zie ik naar mijn gevoel vaker dan de XM5. Dat de XM4 en XM6 gewoon kunnen worden opgevouwen en de XM5 niet, zal daar ongetwijfeld iets mee te maken hebben.

De WH-1000XM4C is eerder een remaster dan een remake. Leg hem naast de originele XM4 en aan de buitenkant zul je nauwelijks verschillen ontdekken. De bekende ronde oorschelpen, brede hoofdband, zachte kussens en opvouwbare constructie zijn allemaal gebleven.

Mijn reviewmodel kwam in de kleur Platina-zilver. Dat klinkt een stuk spannender dan het eruitziet. Persoonlijk vind ik dat hij vooral dezelfde kleur heeft als het karton waarin hij geleverd wordt. Het is een vrij neutrale beige-zilveren tint die nergens echt uitspringt, maar ik vind hem ook zeker niet lelijk. Daarnaast heb je opnieuw zwart en ditmaal ook een leukere pastelachtige Lavendel-versie.

Het ontwerp zelf werkt na zes jaar simpelweg nog steeds. De WH-1000XM4C weegt 253 gram, zit comfortabel en kan klein worden opgevouwen in de meegeleverde case. Vooral dat laatste blijft een voordeel tegenover de XM5.

Er zijn onderhuids wel degelijk dingen veranderd. Bluetooth 5.0 is ingeruild voor Bluetooth 6.0 en Sony heeft de equalizer uitgebreid van vijf naar tien banden. Ook de tuning is aangepast, al gebeurt dat voornamelijk via software en DSP. De bekende 40mm-drivers zijn namelijk gewoon gebleven.

Verder is de constructie aangepast om onderdelen eenvoudiger te vervangen. Zo zijn de oorkussens makkelijker los te halen en is de interne opbouw aangepast met reparaties in het achterhoofd.

Dat laatste is belangrijker dan het misschien klinkt. Vanaf 18 februari 2027 stelt de Europese Batterijverordening strengere eisen aan apparaten met ingebouwde draagbare batterijen. Die batterij moet tijdens de levensduur van een product in principe door de eindgebruiker te verwijderen en vervangen zijn met normaal verkrijgbaar gereedschap. Fabrikanten moeten bovendien instructies aanbieden en vervangende batterijen minstens vijf jaar beschikbaar houden nadat het laatste exemplaar van een model op de markt is gebracht.

Zelf heb ik de originele WH-1000XM4 nooit gehad. Mijn Sony-koptelefoonreis begon ironisch genoeg met de Sony ULT Wear. Dat model is deels gebaseerd op de XM4, maar richt zich veel meer op een jong publiek en vooral op heel veel bas. Geen gebalanceerd geluid en dat was eerlijk gezegd best wel leuk.

Daarna kwam de WH-1000XM6 en ja, die is gewoon véél beter. Juist daarom was ik benieuwd hoe groot het verschil met deze opgefriste XM4 zou zijn. Om dat goed te vergelijken, heb ik dezelfde nummers gebruikt als tijdens mijn XM6-review.

Wax Poetic van Capstan schakelt voortdurend tussen explosieve riffs, rustigere atmosferische passages, zang en geschreeuw. Op de XM4C blijft dat allemaal verrassend netjes uit elkaar. De bas is duidelijk aanwezig zonder gitaren en zang weg te drukken, terwijl de drums voldoende impact houden.

Daarna ging Bloodbound van de Nederlandse hardcoreband Cold Grip aan. Dat is een veel chaotischer nummer waarbij een mindere koptelefoon al snel één grote muur van geluid produceert. Ook hier houdt de XM4C zich opvallend goed staande. De bas drukt stevig door, gitaren behouden voldoende definitie en zelfs wanneer ik het volume flink omhoog gooi, blijft de mix goed overeind.

Tot slot gebruikte ik Being One van House of Protection. Daar gebeurt richting het einde bijna absurd veel tegelijk met synths, gitaren, drums en meerdere zanglagen. De WH-1000XM4C weet al die elementen nog steeds een eigen plek te geven.

Is de XM6 beter? Zeker. Die klinkt breder, heeft meer diepte en weet vooral kleine details beter van elkaar te scheiden. Maar we zitten bij koptelefoons al een tijdje stevig in het land van incrementele verbeteringen. Een uitstekende koptelefoon uit 2020 klinkt zes jaar later niet ineens slecht.

Sterker nog, zet je de XM4C op zonder hem direct naast de XM6 te vergelijken, dan is het moeilijk om hier veel op aan te merken. Sony heeft de tuning aangepast en de XM4C klinkt daardoor ook in 2026 modern genoeg.

Hetzelfde geldt misschien nog wel sterker voor de noise-cancelling. Die was zes jaar geleden al uitstekend en is dat anno 2026 nog steeds.

In de trein en bus worden constante lage geluiden uitstekend weggefilterd. Het gerommel van de trein en een groot deel van pratende mensen verdwijnen naar de achtergrond zodra de ANC aanstaat. Het haalt het niet helemaal bij de XM6, maar het verschil is kleiner dan je op basis van zes jaar ontwikkeling zou verwachten.

Sterker nog, naar mijn mening doet de XM4C dit nog steeds beter dan sommige veel nieuwere premium koptelefoons. De Bowers & Wilkins Px7 S3 uit 2025 klinkt bijvoorbeeld duidelijk beter, maar als ik puur naar noise-cancelling kijk, zou ik zonder twijfel de Sony pakken.

Daarbij helpt waarschijnlijk ook dat de oorkussens erg goed afsluiten. Dat brengt alleen meteen een nadeel met zich mee: het wordt warm. Heel warm.

Ik zie nog steeds opvallend veel mensen met een XM4 in de sportschool, maar persoonlijk trekt me dat niet. Tijdens een korte wandeling is er niets aan de hand (hoewel het alsnog een beetje warm kan worden), maar bij een stevige training heb ik na korte tijd het gevoel dat mijn oren in een kleine sauna zitten. Er is bovendien geen officiële IP-certificering voor water- of zweetbestendigheid.

Bij de functies merk je soms dat de basis van deze koptelefoon inmiddels zes jaar oud is. Het vreemdste voorbeeld is multipoint. Dat staat standaard uitgeschakeld. Je moet de functie eerst in de Sony Sound Connect-app activeren en vervolgens je apparaten opnieuw koppelen. Nog vervelender is dat LDAC niet beschikbaar is wanneer je multipoint gebruikt.

Dat is een beperking van de oudere hardware en waarschijnlijk het duidelijkste moment waarop de XM4C zijn leeftijd laat zien. Bij moderne premium koptelefoons verwacht je eigenlijk dat je daar niet meer over hoeft na te denken.

De Sony Sound Connect-app is verder uitgebreid genoeg. Je krijgt onder meer de nieuwe 10-bands equalizer, DSEE Extreme, 360 Reality Audio, verschillende instellingen voor ANC en omgevingsgeluid en Sony's gebruikelijke reeks slimme functies.

De aanraakbediening op de rechteroorschelp is eveneens gebleven. Normaal gesproken ben ik geen enorme fan van aanraakbediening op koptelefoons en oortjes, maar Sony heeft dit al jaren behoorlijk goed voor elkaar. Swipen voor volume en nummers werkt betrouwbaar genoeg en met Quick Attention kun je tijdelijk omgevingsgeluid horen door je hand over de oorschelp te leggen.

De gesprekskwaliteit is ten slotte prima. Mijn stem kwam duidelijk genoeg door tijdens telefoongesprekken, maar verwacht geen wonderen zodra er veel lawaai om je heen is. Het is functioneel en daar is eigenlijk alles mee gezegd.

Er is nog één opvallende achteruitgang. De originele WH-1000XM4 haalde volgens Sony maximaal 30 uur met ANC en 38 uur zonder noise-cancelling. Bij de XM4C is dat respectievelijk 27 en 34 uur.

Dat voelt vreemd voor een vernieuwde versie, zeker omdat batterijduur bij nieuwe koptelefoons normaal gesproken alleen maar omhooggaat. In de praktijk vind ik 27 uur nog steeds ruim voldoende. Je kunt hier zonder problemen meerdere werkdagen of een flinke reis mee doorkomen.

Toch is het iets om rekening mee te houden, vooral als je van een originele XM4 overstapt. Dit is op dat vlak letterlijk een kleine downgrade. De reden is natuurlijk de vervangbare batterij, maar het voelt alsnog een beetje gek.

Sony WH-1000XM4C review: prijs en beschikbaarheid

• Verkrijgbaar sinds september 2026
• Adviesprijs van 249 euro
• Verkrijgbaar in Zwart, Platina-zilver en Lavendel

De Sony WH-1000XM4C is sinds september 2026 verkrijgbaar in Nederland en België voor een adviesprijs van 249 euro. Hij komt in drie kleuren: zwart, platina-zilver en lavendel. Daarmee zit hij duidelijk onder de WH-1000XM6 en probeert Sony hem niet als nieuw vlaggenschip neer te zetten.

Voor die 249 euro krijg je nog steeds veel van wat de 1000X-serie populair heeft gemaakt. Het geluid is sterk, de noise-cancelling behoort nog steeds tot de betere opties en het opvouwbare ontwerp blijft praktisch. Tegelijkertijd moet je wel accepteren dat de basis van deze koptelefoon uit 2020 komt en sommige beperkingen inmiddels wat ouderwets aanvoelen.

De prijs wordt vooral interessant zodra je hem naast nieuwere modellen zet. De XM6 is duidelijk duurder, terwijl de Bowers & Wilkins Px7 S3 inmiddels regelmatig rond de 300 euro zit. Daardoor is de XM4C scherp geprijsd, maar niet automatisch de beste keuze als andere premium koptelefoons in de aanbieding zijn.

Moet je de Sony WH-1000XM4C kopen?

Koop hem als...

Koop hem niet als...

Sony WH-1000XM4C: alternatieven

De Shokz OpenFit Air 2 is een lastig product om te beoordelen. Aan de ene kant doen ze precies wat je van open-ear oortjes verwacht. Ze zitten comfortabel, laten je omgeving volledig door en zijn licht genoeg om soms letterlijk te vergeten dat je ze draagt. Voor wandelen, sporten of een hele dag op kantoor is dat heerlijk.

Aan de andere kant is er het geluid. De OpenFit Air 2 zitten aan de goedkopere kant van het huidige Shokz-aanbod en dat hoor je. Muziek klinkt niet direct slecht, maar het geluidsbeeld loopt opvallend snel tegen zijn grenzen aan. Stemmen worden afgeremd, bas mist impact en zodra een nummer wat voller of ingewikkelder wordt, kan de OpenFit Air 2 de verschillende lagen niet altijd meer netjes uit elkaar houden.

Dat probleem wordt buiten alleen maar groter. Tijdens een rustige wandeling door de natuur lukt het nog prima, maar verkeer, wind en pratende mensen snoepen zo veel van het geluid weg dat muziek soms bijna naar de achtergrond verdwijnt. In het openbaar vervoer vond ik ze zelfs bijna onbruikbaar. Het voelde soms meer alsof iemand zes stoelen verderop zijn muziek te hard had staan dan alsof ik zelf oortjes droeg.

Dat zou misschien minder opvallen als Shokz niet zelf enkele fantastische alternatieven zou verkopen. De OpenDots 2 zijn momenteel zelfs mijn favoriete oortjes en doen het in vrijwel ieder belangrijk opzicht beter. De OpenFit Pro gaan nog een stap verder op audiogebied. Daardoor blijven de OpenFit Air 2 een vreemde middenweg: geweldig om te dragen, maar moeilijk aan te raden.

Shokz OpenFit Air 2 review: specs

Shokz OpenFit Air 2 review: prijs en beschikbaarheid

• Adviesprijs van 139 euro
• Verkrijgbaar in zwart, wit en Ice Blue
• Een van de goedkopere huidige Shokz-modellen

De Shokz OpenFit Air 2 zijn verkrijgbaar in Nederland en België voor een adviesprijs van 139 euro. Je kan kiezen uit zwart, wit en Ice Blue. Wij hebben de witte versie getest.

139 euro is voor draadloze oortjes tegenwoordig niet extreem veel geld, maar goedkoop zouden we de OpenFit Air 2 eveneens niet noemen. Zeker niet wanneer je kijkt naar wat reguliere draadloze oortjes voor hetzelfde bedrag aanbieden. Voor minder geld kan je al modellen kopen met een voller geluid en actieve ruisonderdrukking, al lever je dan natuurlijk het open-ear ontwerp in.

Het grotere probleem komt uit de eigen stal van Shokz. De OpenDots 2 hebben een adviesprijs van 199 euro, maar zijn regelmatig voor ongeveer 175 euro te vinden. Dat is nog steeds een verschil, maar niet groot genoeg om de beperkingen van de OpenFit Air 2 zonder meer te accepteren. De OpenDots 2 klinken aanzienlijk beter en zijn wat mij betreft het extra geld absoluut waard.

• Prijs-kwaliteit score: 2,5/5

Shokz OpenFit Air 2 review: design

• Absurd licht met 7,2 gram per oortje
• Zeer comfortabel, zelfs tijdens lange sessies
• Drukgevoelige bediening werkt uitstekend

Het design is zonder twijfel het sterkste onderdeel van de Shokz OpenFit Air 2. Elk oortje weegt slechts 7,2 gram en dankzij de dunne, flexibele oorhaak wordt dat gewicht goed verdeeld. Het klinkt misschien als een cliché bij lichte oortjes, maar ik vergat regelmatig daadwerkelijk dat ik ze nog droeg.

De speaker rust net buiten je gehoorgang terwijl de haak achter je oor loopt. Hierdoor zit er niets in je oor en ontstaat er geen druk zoals bij traditionele in-ears. Ook na enkele uren dragen bleef het comfortabel. Tijdens wandelen en sporten bleven de oortjes daarnaast uitstekend zitten zonder dat de oorhaak strak hoefde te klemmen.

Shokz heeft de oorhaken gemaakt van flexibel nikkel-titanium en afgewerkt met zacht materiaal. Dat zorgt voor voldoende stevigheid zonder dat de OpenFit Air 2 hard tegen je oor drukken. Het geheel ziet er bovendien verrassend strak uit. Voor open-ear oortjes zijn ze vrij subtiel en ze ogen wat mij betreft mooier dan veel concurrenten.

Wel heb ik mijn twijfels bij de witte uitvoering. De siliconenachtige oorhaken komen tijdens het sporten constant in contact met zweet en huid. Ik vraag me daarom af hoe lang ze echt mooi wit blijven. Hetzelfde geldt voor het witte oplaaddoosje, waarop vuil simpelweg sneller zichtbaar is.

Een andere verbetering is de bediening. De OpenFit Air 2 gebruiken drukgevoelige knoppen in plaats van traditionele touchbediening. Je knijpt als het ware in het oortje om muziek te pauzeren, nummers over te slaan of andere functies te activeren. Dat werkt veel fijner tijdens het sporten, omdat zweet, haren of een toevallige aanraking niet meteen een commando registreren.

Via de Shokz-app kan je bovendien aanpassen wat verschillende knijpbewegingen doen. Ook de gevoeligheid is instelbaar. Het is precies het soort bediening dat we graag op meer sportoortjes zouden zien.

• Design score: 4/5

Shokz OpenFit Air 2 review: features

• Tot 8 uur batterijduur
• 36 uur inclusief de case
• Multipoint en Bluetooth 6.1