RGB mini-LED (en alle andere termen die voor de technologie gebruikt worden) blijft een van de meest interessante technologieën op de huidige tv-markt. Bijna elke bekende tv-fabrikant heeft in 2026 wel een nieuwe RGB TV op de markt gebracht. Wij hebben meerdere van deze RGB mini-LED/Micro RGB TV's getest en hoewel ze nog niet allemaal even sterk zijn, is het wel duidelijk dat de technologie op zich veelbelovend is. Deze tv's weten nog steeds niet de beste OLED TV's te verslaan, maar er zijn al zeer indrukwekkende RGB-modellen te vinden.

Eén van deze modellen is de flagship Samsung R95H en een ander is de middenklasse Sony Bravia 7 II. Toen we de R95H en Bravia 7 II met elkaar vergeleken, waren we erg onder de indruk van hoe goed de goedkopere Bravia 7 II wist te concurreren, zeker op het vlak van beeldkwaliteit.

Nu is het aan de duurdere Bravia 9 II om het op te nemen tegen Samsungs R95H. De Bravia 9 II is Sony's flagship RGB TV en deze is recent in ons testlab verschenen. We hadden daar de Samsung R95H toevallig ook nog staan en daarom konden we deze twee flagships nu direct met elkaar vergelijken om te zien welk model de betere RGB TV is.

Hier nog even een opmerking over de foto's in dit artikel: de R95H lijkt soms een rode tint weer te geven op de foto's, maar dat is hoe de camera soms reageert op het matte scherm van de tv. In het echt is die rode tint niet te zien.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Kleurweergave

Het grootste verkoopargument voor RGB TV's is hun kleurreproductie. Het is misschien geen verrassing, maar allebei deze flagships weten dan ook erg indrukwekkende kleuren te leveren. Bij het bekijken van The Super Mario Galaxy Movie, en specifiek bij scènes met daarin de Luma's, lieten de RGB TV's uitstekende kleuren zien. Kleuren zagen er op de R95H feller uit, maar op de Bravia 9 II juist weer rijker en dieper, waardoor de Luma's wat meer textuur kregen.

Bij de outfits van de personages verschilde het per scène welke tv de beste kleuren weergaf. De roze jurk van Peach had veel profijt van de hogere helderheid van de R95H in sommige scènes, terwijl hij juist in andere scènes weer meer van het scherm spatte dankzij de levendige kleuren van de Bravia 9 II. Hetzelfde was ook te merken bij de rode tinten op Mario's overall en de groene tinten van Luigi en Yoshi.

Toen we wisselden naar een kleurrijke live-action film, Speed Racer, zagen we eigenlijk gewoon meer van hetzelfde. Tijdens de ontbijtscène in het Racer-huis, vonden we dat sommige kleuren, zoals geel, er beter uitzagen op de Bravia 9 II dankzij de extra kleurdiepte, terwijl sommige blekere kleuren, zoals oranje, er juist natuurlijker uitzagen op de R95H. De hogere waargenomen helderheid bij de R95H zorgde er ook duidelijk voor dat kleuren hier vaak meer impact hadden. Toch wist de Bravia 9 II ons vaak over te halen met zijn diepere kleurprofiel.

Toen we wat meer letten op huidtinten, zagen we dat allebei de tv's hier uitstekend mee omgingen en accurate kleuren vertoonden. Hierdoor zagen personages er levensecht uit. Hier merkten we dat de helderheid van de R95H mensen er nog net iets meer waarheidsgetrouw uit liet zien. Aan de andere kant gebruikte de Bravia 9 II schaduwen en contrast op een interessante manier om mensen er wat dynamischer uit te laten zien.

Contrast

RGB TV's blinken meestal ook uit als het gaat om hun controle over de achterverlichting. Dit doen ze merkbaar beter dan andere soorten tv's die achterverlichting gebruiken en ze weten hierdoor zwartwaardes te bieden die nog enigszins met die van OLED TV's kunnen concurreren. Deze twee flagship modellen bieden dan ook een uitstekend contrast en geweldige controle over de achterverlichting.

Bij het bekijken van The Batman produceerden beide tv's een sterk contrast. Wanneer Bruce in de Batcave aan het werk is aan zijn bureau, creëerden de lichte tinten van de felle monitoren en lampen om hem heen een mooi contrast met de donkere tinten van de omgeving. De hogere helderheid bij de R95H zorgde er hier voor dat er in sommige donkere gebieden wat meer te zien was, maar de Bravia 9 II toonde rijkere zwarte tinten met een sterker waargenomen contrast.

Hoewel beide tv's deze uitdagende film (lastig om accuraat weer te geven) goed wisten te vertonen in een felle omgeving, ondanks zijn lage helderheid, is het wel duidelijk dat je de film het beste in een verduisterde ruimte kan bekijken. We merkten daarnaast ook dat de Film-modus van de R95H de beelden iets te fel maakte. Voor The Batman kan je dus het beste de Filmmaker-modus gebruiken. De Bravia 9 II zag er geweldig uit in zowel zijn Film-modus als zijn 'Professional'-modus (Sony's versie van de Filmmaker-modus). De film verloor hier echter wel wat van de impact van het contrast wanneer we hem bekeken in die minder felle Professional-modus.

Toen we weer wisselden naar een andere film, Project Hail Mary, zagen we in de scènes die we hadden uitgekozen weer inktzwarte tinten bij de shots van de ruimte. Ook zagen we sterke schaduwen toen Ryland Grace de Hail Mary aan het verkennen was. We vonden wel dat de local dimming van de Bravia 9 II hier soms wat te agressief te werk ging. Dat zorgde in bepaalde scènes voor wat 'black crush'. Toch waren zwarte tinten en het contrast hier enorm indrukwekkend voor een tv met achterverlichting. Het gebrek aan 'blooming' toont ook weer goed aan hoeveel controle de Bravia 9 II heeft over zijn achterverlichting. Dit was bij de R95H iets minder indrukwekkend, maar nog steeds uitstekend en veel beter dan bij de meeste tv's met achterverlichting die we hebben getest.

Dezelfde films bieden nog steeds een wat dynamischer contrast op OLED TV's zoals de LG G6 en Samsung S99H, maar dit is zeker een erg grote stap in de juiste richting voor tv's met achterverlichting.

Helderheid en weerspiegelingen

Laten we hier maar even starten met onze helderheidsmetingen. Het was verrassend om te zien hoe groot het verschil was tussen deze tv's. De R95H wist in de Filmmaker-modus een piekhelderheid van 1.977 nits te bereiken en een fullscreen helderheid van 612 nits (in HDR). De Bravia 9 II wist nog een veel hogere piekhelderheid van 4.414 nits te bereiken en een fullscreen helderheid van 974 nits (opnieuw in HDR) in zijn Professional-modus. Dit is dus een veel groter verschil dan we hadden verwacht en het is interessant om te zien hoe deze tv's daarnaast in de werkelijkheid omgaan met hun helderheid.

Bij de meerderheid van de scènes die we hebben bekeken, is de waargenomen helderheid hoger bij de R95H. Dit geldt voor zowel grote gebieden van het beeld en bij specifieke highlights in scènes met een sterk contrast (zoals de verlichting in de Batcave in The Batman). Dat is dus opvallend, omdat je aan de hand van de metingen zou denken dat de Sony er feller uit zou zien.

Bij het bekijken van een felle scène uit Lawrence of Arabia, waarin Lawrence en zijn gids water halen uit een put in de woestijn, zag het witte zand om de personages heen er feller uit op de R95H dan op de Bravia 9 II. Bij HDR-highlights in andere films, zoals de witte verf op de Mach 5 in Speed Racer en alle lampjes aan boord van het schip in Project Hail Mary , leken de tv's dichter bij elkaar in de buurt te zitten qua helderheid. Hier zag soms de ene tv er wat feller uit en soms de andere. Meestal was het dus de R95H die een iets impactvoller beeld leek te bieden.

Dit hebben we in het verleden ook al gemerkt. De resultaten uit dit soort metingen komen niet altijd overeen met wat je merkt in de praktijk. We hebben inmiddels ook gemerkt dat er specifiek bij RGB TV's ook nogal een groot verschil kan zitten tussen de metingen en de ervaring in de praktijk. Toch is het belangrijk om te vermelden dat allebei de tv's over het algemeen een indrukwekkende helderheid wisten te leveren.

We waren erg onder de indruk van hoe allebei deze tv's omgingen met weerspiegelingen. De R95H maakt natuurlijk gebruik van Samsungs matte 'Glare Free'-scherm. Die technologie heeft inmiddels al vaker zijn effectiviteit bewezen als het gaat om het elimineren van spiegelachtige reflecties op het scherm. De Bravia 9 II is ook voorzien van een antireflectielaag op zijn scherm en dit is een grote verbetering ten opzichte van het scherm van de Bravia 7 II. Bij het bekijken van donkerdere scènes waren we onder de indruk van hoe weinig spiegelachtige reflecties we nog zagen op de Bravia 9 II.

Welke tv is de beste koop?

De Bravia 9 II en de R95H zijn fantastische tv's. Ze tonen een duidelijke evolutie van wat er mogelijk is bij tv's met achterverlichting. Hoewel wij momenteel nog steeds van mening zijn dat OLED de beste tv-technologie is, laten deze tv's wel zien dat er veel potentie zit in de toekomst van RGB TV's. Als dit de prestaties zijn bij de eerste generatie, dan zijn we zeer benieuwd hoe de technologie zich verder zal ontwikkelen de komende jaren.

Maar welke tv is nou het beste van deze twee? Wij neigen iets meer naar de Bravia 9 II met zijn rijkere beelden, kleuren die iets meer op die van een OLED-paneel lijken en ook rijkere zwartwaardes. De R95H wint het dus wel op het vlak van waargenomen helderheid en levert daarnaast ook nog gewoon prachtige beelden. Voor ons biedt de Bravia 9 II echter alles wat we al zo geweldig vonden aan de Bravia 7 II en bouwt hij daarop verder.

Natuurlijk moeten we echter ook rekening houden met de prijzen. Voor een 65-inch model van de Samsung R95H moet je bereid zijn om zo'n 3.199 euro neer te leggen (bij Samsung zelf). Een 65-inch Sony Bravia 9 II heeft bij Sony een adviesprijs van maar liefst 3.799 euro. De Samsung is inmiddels bij sommige retailers ook al voor wat minder geld te vinden. Daarnaast beschikt de R95H ook over meer features voor gaming, zoals vier HDMI 2.1-poorten. Ook heeft deze tv een betere interface. Dit alles bij elkaar maakt het lastig om de meerprijs voor de Sony te verantwoorden.

Momenteel is de R95H dus wel de beste koop van de twee. Als de Bravia 9 II echter wat in prijs daalt, is zijn beeldkwaliteit het zeker waard om op andere vlakken een klein beetje in te leveren qua features. Toch zouden we momenteel over het algemeen nog steeds eerder een OLED TV aanbevelen. Je kan bij zowel Sony als Samsung flagship OLED TV's krijgen voor dezelfde (of lagere) prijzen.

• Is een OLED TV in 2026 nog steeds de beste keuze?

Als je de allerbeste tv wilde, werd je keuze automatisch wat eenvoudiger de voorbije jaren. OLED was namelijk hoe dan ook de beste keuze, als je budget het toeliet. Dit type scherm biedt het beste contrast, uitstekende zwartwaardes en brede kijkhoeken. Het grootste nadeel is dat OLED TV's minder helder zijn dan led-tv's, maar de voorbije jaren hebben de topmodellen die achterstand ingehaald.

Ten opzichte van vorig jaar is er het een en ander opgeschud in het tv-landschap. De komst van RGB mini-LED TV's heeft ervoor gezorgd dat de toppositie van OLED niet meer zo zeker is. Ondanks dat RGB mini-LED een nieuwe technologie is, zijn deze tv's verrassend scherp geprijsd en zitten ze in dezelfde prijsklasse als OLED.

We gaan hier dieper in op de huidige plaats van OLED binnen de tv-markt. De hamvraag blijft de volgende: is een OLED TV in 2026 nog steeds de beste keuze?

"Traditionele" mini-LED: de bekende uitdager

De voorbije jaren was er één concurrent die OLED uitdaagde en dat was mini-LED. Afhankelijk van je budget en set-up is mini-LED nog steeds een betere keuze.

Het grote voordeel van mini-LED is dat deze schermtechnologie veel helderder kan worden. Het belangrijkste verschil met OLED is dat mini-LED een hogere helderheid op het volledige scherm kan bieden. Dat heeft als gevolg dat mini-LED beter zichtbaar is in felverlichte kamers.

Het nadeel van mini-LED is dat het geen zogenaamd "oneindig" contrast kan produceren. Zelfs de duurste mini-LED TV's kunnen niet tippen aan het contrast van OLED. Het verschil tussen licht en donker zal daarom altijd beter zijn op OLED TV's. Ook de uniformiteit van OLED blijft beter dan die van mini-LED.

OLED heeft in 2026 het verschil in helderheid enigszins goed weten te maken. Hoewel de panelen zelf niet altijd veel helderder kunnen worden, blijven fabrikanten werken aan antireflectietechnologie. Samsung is hier koploper met zijn OLED Glare Free-schermen. Dit zorgt ervoor dat hun topmodel van dit jaar, de Samsung S99H, perfect zichtbaar blijft bij directe lichtinval. Ook de LG G6 heeft erg goede antireflectie, die bovendien de zwartwaarden beter behoudt dan die van Samsung.

Het zijn in 2026 wel nog steeds uitsluitend de duurdere OLED TV's die zich staande kunnen houden in felverlichte ruimtes. Als je een kleiner budget hebt, is mini-LED op dit vlak de betere keuze.

RGB mini-LED: nieuwkomer maakt een vliegende start

Vorig jaar zagen we de eerste RGB mini-LED TV's, maar op dat moment konden we ze nog niet als een echte concurrent van OLED zien. Hisense was de enige fabrikant met dit type in de winkelrekken en hun RGB mini-LED TV was alleen verkrijgbaar in 100 en 116 inch. De adviesprijzen voor deze formaten lagen ook rond de 14.000 en 24.000 euro.

De situatie is in 2026 volledig veranderd. Aan het begin van het jaar kondigden alle grote fabrikanten op CES enkele RGB mini-LED TV's aan. Over de naamgeving zijn ze het nog niet helemaal eens. Zo noemt Samsung de tv's "Micro RGB", terwijl Sony gewoon spreekt van RGB TV's.

Op welke manier is RGB mini-LED anders dan gewone mini-LED? Dat heeft te maken met de achtergrondverlichting. Bij mini-LED is dit wit en schijnt die vervolgens door een kleurenfilter. Bij RGB mini-LED is de achtergrondverlichting zelf gekleurd (in het Rood, Groen en Blauw), waardoor die filter overbodig wordt. Het gevolg is dat de kleuren levendiger ogen en er minder kwaliteit verloren gaat. RGB mini-LED TV's ondersteunen momenteel ook als enige 100% van de BT.2020-kleurruimte.

Inmiddels hebben de RGB TV's van bijna elke grote fabrikant een stop gemaakt in ons testlab. We hebben de tv's niet alleen afzonderlijk getest, maar ook vergeleken met elkaar en andere soorten tv's. In de vergelijking van de Hisense UR8S (RGB) en Samsung QN80H (mini-LED) werd duidelijk dat RGB over het algemeen de achtergrondverlichting beter kan regelen, wat zorgt voor een uniformer beeld.

De vergelijking van de LG C6 (OLED) en Sony Bravia 7 II (RGB), twee middenklassers binnen hun eigen categorie, kwam de LG C6 als winnaar uit de bus. Hoewel de Sony helderder was, deed de LG het beter qua scherpte, kleurenweergave en contrast. Bij de vergelijking van twee premium tv's, de LG G6 (OLED) en Samsung R95H (RGB), zagen we ongeveer hetzelfde. Onze voorkeur ging daar uit naar de LG G6.

Hoewel RGB TV's er nog niet in slagen om OLED volledig te verslaan, verdienen ze de titel van "OLED-killer" wel. We hebben dit jaar nog maar de eerste generatie RGB TV's gezien en toch is het verschil met OLED, een technologie die al jaren bestaat, niet zo heel groot. De kans bestaat daarom dat RGB uiteindelijk OLED inhaalt.

Micro-LED: een verre, misschien onhaalbare toekomst

Als laatste halen we micro-LED er nog even bij. Ook dit type paneel bestaat al wat langer, maar heeft zijn weg naar de consumentenmarkt nog niet helemaal gevonden. In feite is Samsung hier nog steeds de enige speler en hun micro-LED TV's zijn uitsluitend gericht op bedrijven. Als je echt een micro-LED TV in huis wil, kan je wel contact opnemen met de klantendienst voor een offerte.

Micro-LED heeft eigenlijk hetzelfde doel als RGB mini-LED: OLED evenaren qua zwartwaarden en contrast, maar met een veel hogere helderheid. Micro-LED maakt net als OLED gebruik van zelfoplichtende pixels. De ledlampjes van OLED zijn echter van organisch materiaal en bij micro-LED van anorganisch materiaal. Dat anorganisch materiaal zorgt voor een langere levensduur en kleiner risico op inbranding.

We denken ten slotte dat micro-LED, zeker voor consumenten, een stille dood kan sterven. De reden daarvoor vinden we bij Samsung zelf. Enerzijds zagen we dit jaar tijdens hun tv-evenementen geen micro-LED TV meer. Door hun naamgeving "Micro RGB" vermoeden we dat Samsung iedereen die hiervoor zocht naar een "micro-LED" wil doorverwijzen naar de RGB TV's.

De eerste geruchten rond de iPhone 18 verschenen al voor de lancering van de iPhone 17. Over de vouwbare iPhone wordt zelfs nog langer gesproken. De geruchten hieronder zien we intussen regelmatig voorbijkomen. Daarom hebben we ze nu grondig bekeken om te bepalen hoe waarschijnlijk ze zijn. Zo krijg je een idee van wat je kan verwachten tijdens het "Surprise and Shine" event.

De vouwbare iPhone Ultra

Het gerucht

Er zijn al jaren geruchten over een vouwbare iPhone. Nu lijkt het er eindelijk op dat hij klaar is en dat Apple hem de iPhone Ultra heeft genoemd.

Gelekte informatie vertelt ons dat de telefoon zal lijken op de Samsung Galaxy Z Fold 8. Die heeft dichtgevouwen het formaat van het gemiddelde paspoort en opgevouwen het formaat van een iets kleinere iPad mini. De iPhone Ultra zou daarnaast nog MagSafe hebben.

Hoe geloofwaardig is het?

Gezien hoe lang we al horen over een vouwbare iPhone en het grote aantal lekken, kunnen we bijna helemaal zeker zijn van de lancering. De lekken zijn bovendien afkomstig van betrouwbare bronnen en er zijn ook enkele bekende fabrikanten van smartphonecovers die teasers plaatsen.

De specificaties zijn nog een mysterie. We weten niet zeker wat de iPhone Ultra te bieden heeft qua camera's, batterijduur en dergelijke.

• Geloofwaardigheid: 9/10

Geen gewone iPhone 18

Het gerucht

Wie hoopte op een nieuwe gewone iPhone, kan wel eens pech hebben. Volgens geruchten zou er namelijk geen iPhone 18 te zien zijn. Die zou op zich laten wachten tot maart of april 2027. Het lijkt erop dat hij tegelijk met de iPhone 18e en de iPhone Air 2 gelanceerd zou worden. Je zal daarom wellicht nog een zestal maanden moeten wachten.

Hoe geloofwaardig is het?

Het is nog nooit gebeurd dat Apple een basismodel pas maanden na de Pro-versies lanceert. We moeten dit gerucht daarom met een korreltje zout nemen. Toch wijzen vrijwel alle lekken nu in die richting. We hebben daarnaast minder gehoord over de standaard iPhone 18 dan over de Pro-modellen en de Ultra. In dat opzicht is het logisch dat hij later onthuld wordt.

• Geloofwaardigheid: 8/10

Een camera met aanpasbaar diafragma

Het gerucht

Een van de interessantste geruchten over de specificaties is dat de iPhone 18 Pro Max (en misschien ook de gewone Pro) een variabel diafragma zal hebben in een van zijn camera's.

Hiermee kan je de scherptediepte aanpassen, waardoor je meer controle hebt over de bokeh. Het zou ook kunnen leiden tot betere prestaties bij weinig licht als het diafragma verder open kan dan bij de huidige modellen.

Hoe geloofwaardig is het?

We hebben van meerdere (betrouwbare) bronnen geruchten gehoord over een variabel diafragma. De details hierover zijn nog wat vaag, waardoor we er niet helemaal zeker van zijn. Toch doen de vele en kwalitatief goede bronnen die wijzen op een variabel diafragma ons vermoeden dat het waarschijnlijk wel in minstens één iPhone zal zitten.

• Geloofwaardigheid: 7/10

Grotere batterijen

Het gerucht

Leaker Digital Chat Station heeft documenten van regelgevende instanties gevonden die aangeven dat de iPhone 18 Pro in de VS een batterij van 4.288mAh zal hebben en de iPhone 18 Pro Max een batterij van 5.567mAh.

Ter vergelijking: de iPhone 17 Pro heeft een batterij van 4.252mAh en de iPhone 17 Pro Max een van 5.088mAh. Dit geldt overigens alleen voor de VS, waar de capaciteit ietsje hoger ligt dan in de meeste andere regio's. Dat komt omdat de iPhone daar eSIM-only is, waardoor er geen ruimte wordt ingenomen door de simtray.

Vooral de iPhone 18 Pro Max zou een grote sprong maken ten opzichte van zijn voorganger.

Hoe geloofwaardig is het?

Een grotere batterij is vrij waarschijnlijk, aangezien Apple dit wel vaker doet. Of de batterij van de iPhone 18 Pro Max zoveel groter zal zijn, is een ander verhaal. Zelfs de bron van het lek zegt dat dit twijfelachtig is. De batterij zal daarom hoogstwaarschijnlijk groter zijn, maar niet zo groot als dit lek doet vermoeden.

• Geloofwaardigheid: 6/10

Nieuw ontwerp

Het gerucht

De iPhone 18 Pro en Pro Max zullen er waarschijnlijk niet heel anders uitzien dan hun voorgangers. Er zijn wel twee belangrijke ontwerpwijzigingen die we kunnen verwachten.

Ten eerste zou de achterkant een meer uniforme kleur hebben in plaats van een lichter glazen paneel en donkerder metalen frame eromheen. Verder zeggen Instant Digital en andere bronnen dat het Dynamic Island dit jaar kleiner zou kunnen zijn. Het zou slechts 13,5 mm breed zijn in plaats van 20,7 mm op de huidige generatie iPhones.

Hoe geloofwaardig is het?

Dit zijn eigenlijk meerdere geruchten in één. Beide onderdelen klinken wel overtuigend. Zowel gelekte bronnen als CAD-renders wijzen op een kleiner Dynamic Island. Het zou ook logisch zijn als Apple de grootte ervan zou willen verkleinen. Een meer uniforme look aan de achterkant van de telefoons klinkt eveneens logisch, hoewel slechts een paar bronnen dit hebben bevestigd.

• Geloofwaardigheid: 7/10

RGB TV's zijn een erg interessant, relatief nieuw onderdeel van de tv-markt en meerdere bekende merken hebben de nieuwe technologie inmiddels ook al omarmd. De technologie heeft van verschillende merken verschillende namen gekregen, zoals Micro RGB (Samsung en LG), True RGB (Sony) en RGB mini-LED (Hisense en TCL). RGB TV's gebruiken een laag van rode, groene en blauwe mini-ledlampjes in hun achterverlichting, terwijl standaard mini-LED TV's alleen witte ledlampjes gebruiken. Dit moet zorgen voor levendigere, rijkere kleuren en een betere controle over de achterverlichting dan bij traditionele mini-LED-technologie.

We hebben inmiddels al een aantal RGB TV's kunnen testen en de technologie ziet er zeker veelbelovend uit. Een van die tv's, die momenteel nog in ons testlab staat, is de Samsung R95H. Dit is Samsungs flagship Micro RGB TV. We hebben de R95H ook al vergeleken met een True RGB TV van Sony, de Bravia 7 II, en beide tv's wisten heel goed te tonen wat RGB nou precies te bieden heeft.

Aangezien het erop lijkt dat RGB de strijd aan wil gaan met OLED, wilden wij de R95H dus ook wel eens direct vergelijken met een OLED-rivaal. Voor deze vergelijking hebben we scènes van 4K Blu-rays gebruikt die we vaker gebruiken om AV-apparatuur te testen. De OLED-rivaal die we uiteindelijk hebben gekozen, is de LG G6. Dit is een van de beste OLED TV's die we tot nu toe hebben getest in 2026.

Dus, tijd om erachter te komen wat een betere keuze is in 2026: een flagship OLED TV of een flagship RGB TV.

We moeten wel nog even iets duidelijk maken over de foto's hieronder: de R95H heeft een beetje een rode tint in deze beelden, maar dat komt door de manier waarop de camera omgaat met het matte 'Glare Free'-scherm. Die rode tint is met het blote oog niet zichtbaar.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Helderheid

Een aantal jaar geleden zou een mini-LED-technologie het met gemak winnen op het gebied van helderheid. Dit soort tv's wisten de afgelopen jaren dan ook met gemak meer dan 3.000 nits aan piekhelderheid te bieden en dat geldt zelfs voor sommige budgetmodellen. OLED had daarentegen moeite om boven de 2.000 nits uit te komen. De laatste paar jaren is daar echter verandering in gekomen en nu weten ook verschillende OLED TV's verrassend felle beelden weer te geven.

We hebben dan ook de helderheid van beide tv's gemeten. De LG G6 wist in de eerste instantie (tijdens onze metingen in maart 2026) een HDR-piekhelderheid van 2.471 nits te bereiken. Sindsdien heeft de G6 een aantal firmware-updates gekregen en bij onze meest recente metingen (uit juli 2026) wist hij ineens 3.004 nits te bereiken (beide metingen werden gedaan in de Filmmaker-modus). Dat zijn indrukwekkende resultaten voor een OLED TV. Bij de Samsung R95H maten we een HDR-piekhelderheid van 1.977 nits in de Filmmaker-modus en 1.960 nits in wat de "fellere" Film-modus zou moeten zijn. De G6 wint het hier dus duidelijk als het om de HDR-piekhelderheid gaat.

Dan is er nog de fullscreen-helderheid. Hierbij is mini-LED vaak succesvoller. De G6 wist 451 nits te bereiken op het volledige scherm in HDR (in de Filmmaker-modus), terwijl de R95H 612 nits haalde. Op dit vlak wint de RGB TV het dus, maar het verschil is niet meer zo groot als dat het ooit was tussen OLED en mini-LED. Flagship OLED TV's hadden bijvoorbeeld twee jaar geleden nog moeite om meer dan 300 nits te vertonen op het volledige scherm, maar daar is gelukkig dus verandering in gekomen.

Wat betekent dit echter bij het bekijken van content? Over het algemeen zijn de verschillen ook wel te merken bij het bekijken van films en andere testbeelden. Bij het bekijken van Speed Racer, toonde de G6 veel levendigere HDR-highlights, zoals bij de koplampen van de Mach 5 of de felle, blauwe lucht boven de stad wanneer de Racer-familie naar Royalton Industries vliegt. Bij het bekijken van beelden van sneeuw via de Spears & Munsil UHD Benchmark 4K Blu-ray hebben de witte tinten van de sneeuw wat meer impact op de G6, maar de R95H biedt hier nog steeds een erg mooie helderheid.

OLED TV's hebben vaak moeite met felverlichte ruimtes en spiegelachtige reflecties. Deze tv's hebben erg glanzende displays en de helderheid is dus niet altijd even hoog. Toen we de G6 echter vergeleken met de Samsung S99H, waarbij de Samsung een mat Glare Free-scherm gebruikt, merkten we dat de antireflectiecoating van de G6 ook verrassend goed reflecties wist te verminderen en tegelijkertijd sterke zwarte tinten wist te behouden. Dat merkten we ook weer bij de vergelijking tussen de G6 en de R95H. Wel weet de R95H, ook weer met zijn matte Glare Free-scherm, spiegelachtige reflecties beter te elimineren. De G6 levert echter indrukwekkende prestaties voor een OLED TV op dit vlak.

Kleurweergave

RGB TV's zijn vooral sterk op het gebied van kleurreproductie. Aan de hand van de tv's die wij tot nu toe getest hebben, kunnen ze inderdaad voor erg indrukwekkende resultaten zorgen. OLED staat echter ook bekend om hoe goed het met kleuren omgaat.

Bij het bekijken van Speed Racer wisten allebei de tv's levendige kleuren weer te geven die echt van het scherm spatten. De verzadigde, felle kleuren van het Racer-huishouden, met zijn oranje muren, roze details en hier en daar limoengroene kunst, werden op beide modellen uitstekend gereproduceerd. De kleding van de personages, zoals Trixie's felroze shirt en Spritle's gele shirt, worden ook door beide tv's geweldig weergegeven. Het echte verschil zit hem meer in de kleurprofielen van elke tv. De G6 geeft deze kleuren wat meer diepte en een rijker effect, terwijl kleuren er op de R95H wat subtieler, maar ook natuurlijker uitzien.

Toen we wisselden naar een animatiefilm, in dit geval The Super Mario Galaxy Movie, vertoonden beide tv's opnieuw een uitstekende kleurreproductie. Het was erg vergelijkbaar met de situatie bij Speed Racer. In de scène waarin de Luma's zich verzamelen voor een verhaaltje, spatten de verschillende kleuren van de Luma's op beide tv's echt van het scherm. Ook hier zagen we weer dat de G6 mooi diepe en levendige kleuren bood en de R95H wat neutralere, realistischere kleuren.

We merkten wel dat de G6 soms rood iets te sterk weergaf. Sommige tinten, zoals die van Mario's pet en overall, zagen er een beetje oververzadigd uit vergeleken met de rest van het beeld. De R95H had een veel meer uniform kleurprofiel, waarbij geen enkele kleur echt duidelijk de overhand had. Toch vallen de levendige kleuren van de G6 wel erg op en passen ze ook wel bij een kleurrijke animatiefilm zoals The Super Mario Galaxy Movie.

Contrast en donkere kijkruimte

Om donkerdere content te bekijken, hebben we de tv's in hun Filmmaker-modi gezet. We begonnen deze vergelijking met onze standaard keuze voor een film met een sterk contrast: The Batman. Hoewel OLED TV's meestal de beste optie zijn voor scènes met een sterk contrast, dankzij hun zelfverlichtende pixels die voor diepere donkere tinten zorgen, waren we aangenaam verrast door hoe spannend deze strijd uiteindelijk bleek te zijn.

Bij scènes met een hoog contrast, zoals de plaats delict bij het huis van burgemeester Mitchell of wanneer Bruce met Alfred praat in de Batcave, demonstreerde de tv's een uitstekende balans tussen de donkere tinten van de omgeving en de verlichting in de omgeving. Hoewel de G6 over het algemeen iets rijkere donkere tinten vertoonde, waren de highlights bij de R95H wat impactvoller, zoals te zien was bij het licht op de zijkant van Commissioner Savage's gezicht bij de plaats delict. Dat is toch wel opmerkelijk gezien zijn lagere HDR-piekhelderheid.

Beide tv's toonden ook geweldige schaduwdetails. Wanneer Batman op het donkere metroplatform staat, is zijn pantser volledig zichtbaar, ondanks de donkere omgeving en matige verlichting van de scène. Dit is een scène waar veel tv's die we testen moeite mee hebben. Deze tv's wisten de donkere tinten echter uitstekend te behouden en tegelijkertijd dit soort details ook nog weer te geven.

Een ander ding dat ons opviel bij het bekijken van The Batman was dat we de huidtinten op de R95H uiteindelijk beter vonden. Op de G6 konden huidtinten er in donkere scènes een beetje uitgewassen uitzien. Op de R95H zien ze er wat kleurrijker uit, maar ook gewoon natuurlijker.

Toen we tussen de twee tv's zaten, merkten we dat de R95H wel een beetje last kan hebben van 'backlight blooming' (waarbij een fel object tegen een donkere achtergrond een soort gloed om zich heen krijgt) vanuit een bredere kijkhoek. Dat was geen probleem op de G6 dankzij zijn zelfverlichtende pixels en gebrek aan achterverlichting.

Voor onze laatste test hebben we nog een scène uit Alien: Romulus gebruikt, waarin het team voor het eerst bij het Romulus-station aankomt. Allebei de tv's wisten de diepe, donkere tinten van de ruimte prachtig weer te geven. Hoewel we dit bij de G6 OLED wel verwacht hadden, waren we aangenaam verrast door hoe rijk de zwarte tinten eruitzagen op R95H. Het was echt indrukwekkend voor een tv met achterverlichting.

OLED vs RGB: wie is de winnaar?

Qua prijs zitten liggen deze twee tv's ook niet echt ver uit elkaar. Een 65-inch G6 heeft een adviesprijs van 2.999 euro en een 65-inch R95H kost 3.199 euro. Het zijn in ieder geval allebei dus premium tv's. Als je bereid bent om zoveel neer te leggen voor een tv, dan maakt dit verschil ook niet echt meer uit.

Uiteindelijk gaat het dus vooral om de prestaties. We hebben eerder al eens gezegd dat we vinden dat RGB TV's (in ieder geval de modellen die wij hebben getest) nog niet echt de "OLED-killers" zijn die ze zouden kunnen worden en dat geldt dus nog steeds. Ze komen wel erg dichtbij. Over het algemeen vonden we het contrast, de texturen en de kleuren er op de G6 iets beter uitzien, maar dat betekent niet dat we niet onder de indruk waren van de R95H, zeker zijn prestaties in donkere ruimtes. Als zijn prijs ineens wat verder omlaag zou gaan, zouden we misschien eerder voor dat model kiezen. OLED is momenteel nog steeds de "koning", maar RGB loopt niet ver achter. Het wordt dus interessant om deze strijd de komende jaren te volgen.

• Wij zetten de beste OLED TV's van Samsung en LG tegenover elkaar: dit is onze favoriet

Veel mensen zijn niet bepaald blij met de meest recente software-update voor Amazons Kindle-apparaten en de veranderingen die deze geïntroduceerd heeft voor de DRM van e-books. Maar wat als we zeggen dat het eigenlijk heel erg meevalt?

We hebben het hier overigens niet over de recente Kindle-verandering die schijnbaar de mogelijkheid weghaalt om DRM (Digital Rights Management) te verwijderen van gedownloade e-books. Hoewel sommige mensen ongetwijfeld goede redenen hebben om die functie te willen behouden, snappen we wel dat schrijvers gewoon betaald horen te worden. Dat moet toch ook wel iets zwaarder wegen dan de beperkte gevallen waarin iemand een goede reden heeft om DRM te moeten verwijderen.

In plaats daarvan willen wij het specifiek hebben over de verandering die ons in de eerste instantie ook erg irriteerde: het stoppen van de "Wi-Fi-workaround". Dit refereert naar een veelgebruikt trucje waarbij gebruikers de Vliegtuigmodus gebruiken om een geleend digitaal boek te blijven lezen nadat de leentermijn voorbij is.

Er zijn veel Kindle-eigenaren die dit trucje jarenlang gebruikten. Of dit werkte, was altijd wel een beetje afhankelijk van de digitale bibliotheek-app die er in jouw land of regio wordt gebruikt. Zo is in de VS en verschillende andere regio's de Libby-app van Overdrive heel populair. Daarmee kan je het aanbod van je lokale bibliotheek bekijken (als die dus gebruikmaakt van de dienst).

Je hoeft dan niet elk boek dat je wil lezen apart te kopen, maar je kan ze simpelweg lenen bij je bibliotheek... maar dan dus digitaal. Je leent het boek via een dienst zoals Libby en die maakt verbinding met de grote bibliotheek van Amazon. Daar log je dan weer in om tijdelijk toegang te krijgen tot een digitale versie van het boek dat je wil lezen.

Je Kindle moet dan verbonden zijn met het internet. Vervolgens update je je boekenplank en kan je beginnen met lezen. Meestal duurt een leentermijn zo'n twee weken.

Als je op vakantie bent, kan het soms heel snel gaan met boeken, maar in sommige gevallen kan twee weken natuurlijk wel een beetje krap zijn als je tijdens de werkweek niet zoveel tijd hebt. Om ervoor te zorgen dat je wat langer de tijd had, kon je dus de Wi-Fi van je Kindle uitschakelen en de Vliegtuigmodus inschakelen om te blijven lezen na het einde van de leentermijn.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Iedereen kent deze hack

Dit was een erg bekende manier om de leentermijn te omzeilen. Zelfs bibliotheekmedewerkers wisten er gewoon vanaf.

Het schijnt ook dat je niemand anders in de weg zit met deze methode. De bibliotheek heeft na afloop van de leentermijn de DRM al meteen teruggeëist. Daardoor kan het boek meteen weer aan iemand anders worden uitgeleend.

Dat zou je ook merken als je Kindle wel met Wi-Fi was verbinden en je verder zou willen lezen. Dan zou het boek na de leentermijn namelijk gewoon niet meer beschikbaar zijn. Dit wordt allemaal geregeld door de bibliotheek en dus een app zoals Libby. Amazon is opmerkelijk genoeg niet betrokken bij het beëindigen van leentermijnen.

Waar maken mensen zich op dit moment dan precies druk om? Nou, sommige Kindle-gebruikers merkten dus dat ze ineens geen toegang meer hadden tot gedownloade boeken in de Vliegtuigmodus. Hierdoor dachten deze gebruikers dat hun leentermijnen nu ook offline konden worden gestopt.

We merkten aan de Reddit-comments dat mensen zeiden dat ze de geleende e-books wel hadden gedownload, maar nog niet hadden geopend en dat zorgt sinds recent inderdaad voor problemen. Voorheen konden boeken altijd gewoon geopend worden als ze gedownload waren, maar nu moeten boeken toch in ieder geval een keer geopend worden terwijl er wel een Wi-Fi-verbinding is.

Een alternatieve oplossing?

Amazon heeft zelf niets gezegd over deze veranderingen, maar het lijkt erop dat er recent toch geen veranderingen zijn doorgevoerd voor hoe Kindle omgaat met het lenen van bibliotheekboeken.

Als dat klopt, dan kan het dus zo zijn dat de verandering te maken heeft met Libby's systeem of met hoe de Amazon-boekwinkel omgaat met de DRM voor geleende e-books.

Wat dan ook precies de bron van alle frustraties is, Amazon of Libby gaat dus niet zomaar ineens in jouw Kindle op zoek naar boeken met een leentermijn die verlopen is. Wat er misschien wel aan de hand is, is dat het systeem nu een soort 'DRM-handshake' vereist wanneer je voor het eerst een digitaal boek opent. Dat is dus het moment waarop je even Wi-Fi nodig hebt. Daarna kan je gewoon weer de Vliegtuigmodus inschakelen en verder blijven lezen.

We weten overigens ook niet zeker of dit eigenlijk nog steeds een probleem is. We hebben zojuist nog een test uitgevoerd. We hebben opnieuw een boek geleend via Libby, deze naar de Kindle gedownload en vervolgens meteen de Vliegtuigmodus ingeschakeld. Nu opent het boek wel gewoon. We weten alleen niet of dat dus ook nog het geval is wanneer de leentermijn verlopen is of dat er misschien een soort ingebouwde timer is die je na een bepaalde tijd niet meer offline boeken laat openen.

Uiteindelijk is dit natuurlijk sowieso niet het einde van de wereld, maar vooral een irritante verandering. We snappen dat mensen het een beetje belachelijk vinden dat digitale leenboeken kunstmatig schaars worden gehouden. Je kan immers oneindig veel kopieën maken van digitale boeken als je dat zou willen. Het lastige deel is natuurlijk bepalen hoe auteurs betaald worden voor het kopen en lenen van hun boeken. Sommige boeken worden dan wel gedoneerd aan bibliotheken, maar voor andere moeten ze gewoon betalen voor de digitale kopieën. Die opbrengsten gaan dan weer richting de uitgevers en uiteindelijk de auteurs. Als bibliotheken gewoon één digitaal e-book zouden kunnen kopen en vervolgens oneindig veel gratis kopieën zouden kunnen maken, dan zou dat natuurlijk niet helemaal eerlijk zijn tegenover de auteurs.

Uiteindelijk is onze tip nu dus: open een e-book meteen even nadat je hem gedownload hebt op je Kindle. Dan zou je vervolgens gewoon weer de Wi-Fi uit moeten kunnen zetten en op je eigen gemak je geleende boeken moeten kunnen lezen.

• Beste e-reader 2026: Kobo, Kindle en meer

RGB TV's zijn dit jaar een van de meest veelbesproken technologieën binnen de tv-wereld. Bijna elke grote fabrikant brengt zijn eigen RGB-model uit. Hoewel de technologie nog redelijk nieuw is (Hisense bracht in 2025 als eerste een RGB TV op de markt), wordt er nu al gesproken over een mogelijke 'OLED-killer'. Dat komt door een combinatie van de veel hogere helderheid en levendigere kleuren die de technologie van mini-LED leent, plus een contrast en zwartwaarden die dichter bij OLED in de buurt komen.

We hebben inmiddels al een aantal RGB-modellen kunnen zien (en testen). Zo hebben we de Hisense UR8 RGB mini-LED naast de Samsung QN80H (een traditionele mini-LED TV) gezet. Hierbij waren we niet helemaal overtuigd door de kleuren van de UR8, maar wel door zijn contrast en de controle die hij had over zijn achterverlichting. We hebben ook al de Sony Bravia 7 II RGB mini-LED tegenover een van de beste tv's van 2026, de LG C6 OLED, kunnen zetten. Hoewel we daarbij de C6 wel als winnaar selecteerden, toonde de Bravis 7 II wel duidelijk de potentie van RGB-technologie.

Tot nu toe hebben we echter dus nog geen verschillende RGB TV's direct met elkaar vergeleken. Nu hadden we de kans om een Sony Bravia 7 II naast een Samsung R95H Micro RGB TV te zetten voor een directe vergelijking. Een 65-inch Bravia 7 II kost overigens 2.249 euro en een 65-inch R95H kost 2.999 euro. Dat is toch nog wel een flink prijsverschil, maar het is dus belangrijk om te onthouden dat dit het vlaggenschip RGB-model van Samsung is, maar niet het vlaggenschip RGB-model van Sony. Voor een 65-inch Bravia 9 II betaal je namelijk weer 3.799 euro.

Wat ook belangrijk is om te weten, is dat de Samsung R95H een mat scherm heeft. Dat heeft natuurlijk een impact op het beeld, waar we verderop dieper op ingaan. Het zorgt soms ook voor een rode tint in de foto's en die tint is in het echt niet te zien.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Kleurweergave

Bij het bekijken van The Super Mario Galaxy Movie, met beide tv's in hun Film/Cinema-modus en verder nog gewoon met hun standaardinstellingen, merkten we dat de helderheid van de R95H er ietwat overdreven uitzag. Dat zorgde ervoor dat sommige details verloren gingen bij erg felle objecten in beeld. Toen we de helderheid van zijn standaardinstelling van 50 (het maximum) omlaag haalden naar 45 tot 40, zag het beeld er duidelijk beter uit. De helderheid van kleuren was in ieder geval wel erg indrukwekkend op de R95H. De kleuren van de Luma's zagen er enorm fel en levendig uit. De kleuren op de Bravia 7 II hadden iets meer diepte en voelden wat rijker. Dit deed ons meer denken aan wat we vaak bij OLED TV's krijgen.

Kleurennauwkeurigheid bij de rode en groene tinten van Mario en Luigi's outfits en de levendige roze jurk van Peach was erg goed op beide tv's. Toch spatten deze beelden toch iets meer van het scherm op de R95H. Kleuren kunnen er op de R95H soms wel een beetje uitgewassen uitzien in vergelijking met de Bravia 7 II, omdat dit Sony-model gewoon echt zo'n rijk kleurprofiel heeft. De helderheid van de R95H was uitstekend voor deze animatiefilm, maar we konden ook niet negeren hoe rijk en diep de kleuren van de Bravia 7 II eruitzagen.

Toen we overschakelden naar Speed Racer, een live-action film met nog steeds erg overdreven, levendige kleuren, zagen we bij de Bravia 7 II opnieuw een rijkere, diepere kleurweergave. Dit zorgde voor meer details in de overdreven outfits en het decor dat geïnspireerd is door de jaren zestig. De R95H leverde hier weer een uitstekende helderheid en dat zorgde er ook hier dus weer voor dat kleuren van het scherm spatten.

Het lijkt er dus een beetje op dat de R95H wat inlevert op kleurennauwkeurigheid om gewoon een zo levendig mogelijk effect te bieden. In sommige gevallen had dat ook een goed effect. De oranje muren en vloeren van het Racer-huis en het shirt van 'Pops Racer' zagen er veel feller uit op de R95H, maar waren vooral weer gewoon erg mooi helder op de Bravia 7 II. Gele kleuren, zoals bij het schort van 'Mom Racer', zagen er dan weer opvallender uit op de Bravia 7 II.

Toen we wisselden van beeldmodus, zagen we bij de Bravia 7 II dat zijn Cinema- en Professional-modi (vergelijkbaar met een Filmmaker-modus) een consistente ervaring bieden op het gebied van kleurdiepte en -volume. De Cinema-modus paste wel duidelijk beter bij kleurrijke films. Op de R95H zorgde de Filmmaker-modus voor mooi accurate beelden. Kleuren zagen er wel iets minder levendig uit dan in de Film-modus. Hoewel die Film-modus dus duidelijk wel wat inlevert op nauwkeurigheid, is zijn helderheid over het algemeen wel beter voor een film zoals Speed Racer.

Contrast en achterverlichting

Toen we de openingsscènes uit The Batman op deze tv's bekeken, met beide modellen in hun meest accurate beeldmodus (dus Professional voor de Bravia), leverden ze allebei uitstekende prestaties. Dat terwijl deze film een grote uitdaging is voor films met achterverlichting. Het contrast was erg sterk op beide tv's en ze wisten dus een geweldige balans te bieden tussen lichte en donkere tinten, zoals die van de muurlampen en de donkere houten muren in het huis van burgemeester Mitchell. Hetzelfde zagen we bij de verlichting in de Batcave in contrast met de zwarte muren. Met de standaardinstellingen actief zagen we bij de R95H weer duidelijk zijn hogere helderheid. Die zorgt voor een iets sterker waargenomen contrast in vergelijking met de Bravia 7 II.

Donkere tinten zagen er ook mooi rijk uit op deze tv's. We zagen bijna geen tekenen van blooming wanneer we recht voor deze tv's zaten. Vanuit een hoek zie je op beide modellen dan weer wel de nodige blooming bij donkerdere scènes. Dit is iets opvallender bij de R95H dan bij de Bravia 7 II. De Bravia 7 II vertoonde soms wel wat 'black crush', waardoor er wat details verloren gingen. De R95H wist die details beter te behouden. Denk hierbij aan details zoals de textuur van Batmans pantser en de revers van Gordons jas.

De tv's wisten allebei ook geweldig om te gaan met schaduwen. Bij The Batman zorgde de Bravia 7 II wel voor wat diepere, donkerdere schaduwen over gezichten. Toen we wisselden naar Dark City, met veel shots met een hoog contrast, merkten we opvallend genoeg het tegenovergestelde. De R95H toonde donkerdere schaduwen die zorgden voor een hoger waargenomen contrast dan bij de Bravia 7 II.

Zwartwaardes zagen er geweldig uit bij Dark City op deze tv's. We zagen wel in een scène waarin Murdoch praat met de hotelmedewerker dat de R95H dit keer wat last had van black crush en de Bravia 7 II juist weer wat betere schaduwdetails vertoonde. Sommige donkerdere scènes uit de film onthulden echter ook weer wat blooming, wat iets beter te zien was op de R95H wanneer we vanuit een hoek keken.

We hebben verder ook nog wat content in zwart-wit gekeken. Hierbij zorgde de hogere helderheid van de R95H voor een groter dynamisch bereik en een hoger contrast bij zwart-wit films. Bij het kijken naar scènes uit Dead Man die zich overdag afsperlen, is duidelijk meer levendigheid te zien op de R95H. Dat komt dus vooral door de fellere witte tinten. Beide modellen lieten echter diepe zwarte tinten zien, plus een goed bereik aan grijze kleuren ertussenin. De 4K Blu-ray van die film bevat geen HDR en toen we wisselden van de Filmmaker- naar Film-modus (of de vergelijkbare modi) vertoonde de Bravia 7 II een flink hogere helderheid dan de R95H. De helderheid van de R95H staat standaard ook wel veel lager ingesteld in deze modus.

Helderheid

Laten we hier maar even beginnen met onze metingen van de helderheden van de tv's. De R95H is merkbaar feller wanneer beide modellen in hun HDR Film-modi staan. De R95H haalde een HDR-piekhelderheid van 1.960 nits, terwijl de Bravia 7 II 1.163 nits bereikte. Hetzelfde merkten we bij de Filmmaker/Professional-modus. De R95H haalde in dit geval een HDR-piekhelderheid van 1.977 en de Bravia 7 II van 1.114 nits.

Bij het meten van de fullscreen HDR-helderheid werd het pas echt interessant. In de Film/Cinema-modus maten we bij de R95H 607 nits, maar bij de Bravia 7 II ineens weer 830 nits. Dat betekent dat de Sony grotere felle gedeeltes van het beeld met een hogere helderheid kan weergeven.

In de praktijk zagen beelden er bij live-action content over het algemeen feller uit op de R95H dan op de Bravia 7 II, zeker in de Film-modus en met HDR actief. Bij Lawrence of Arabia, en dan vooral in de woestijnscène waarin Lawrence en zijn gids water uit een put gaan halen, heeft de R95H een flink hogere waargenomen helderheid. Het witte zand en de blauwe lucht zien er hier simpelweg levendiger uit. De Bravia 7 II toont dan weer meer details in felle gedeeltes van het beeld, zoals bij de patronen in de grond. De R95H wint het hier dus wel duidelijk als het gaat om helderheid. Dat is ergens toch wel opmerkelijk, aangezien de Bravia 7 II dus een hogere fullscreen HDR-helderheid kan bieden.

Hetzelfde merkten we ook bij kleurrijkere films. Toen we weer even terugkeerden naar Speed Racer zagen we veel fellere highlights bij de R95H. Dit was bijvoorbeeld te merken aan de lichten van de Mach 5 en de glanzendere witte tinten van de Mach 5 en de helm van Speed. Toen we naar de accuratere Filmmaker/Professional-modus wisselden, zaten de tv's overigens wel dichter bij elkaar op het gebied van helderheid. De piekhelderheid was echter nog steeds wat hoger bij de R95H.

Natuurlijk hebben we de tv's ook weer in een felverlichte ruimte getest om het effect van weerspiegelingen te zien. De R95H laat hier voor de zoveelste keer zien hoe effectief Samsungs matte antireflectiecoating is. Zelfs bij donkere films zoals The Batman hadden we nooit last van spiegelachtige reflecties. Felverlichte ruimtes zijn voor de Bravia 7 II daarentegen wel een beetje een uitdaging. Bij fellere scènes, zoals die woestijnscène uit Lawrence of Arabia, levert de Bravia 7 II uitstekende prestaties in een felverlichte ruimte. Bij donkerdere scènes of scènes met een hoog contrast, zijn er soms wel wat duidelijke spiegelachtige reflecties te zien.

De beste keuze

Welke tv uiteindelijk voor jou de beste keuze is, hangt vooral af van je budget. De Bravia 7 II is namelijk toch wel flink goedkoper. De tv's wisten allebei goede prestaties te leveren en gingen vooral heel goed om met het nauwkeurig weergeven van donkere scènes. Toch was er op beide modellen soms wel een kleine beetje blooming te zien (vaak iets duidelijker op de R95H). Kleuren werden op deze modellen uitstekend gereproduceerd, maar bij de S95H zagen ze er feller uit en bij de Bravia 7 II hadden ze wat meer volume.

Het is eerlijk gezegd heel lastig om te kiezen tussen deze twee modellen. In sommige situaties hadden we een duidelijke voorkeur voor de Bravia 7 II, vooral qua kleurweergave, maar de R95H presteerde dan weer beter bij donkere scènes met een sterker contrast. Dit is een strijd tussen een middenklasse RGB-model (Bravia 7 II) en een flagship RGB-model (R95H). Met dat in gedachten vinden we de Bravia 7 II uiteindelijk wel de betere prijs-kwaliteitverhouding bieden van de twee. Als de prijs echter niets uitmaakt, dan zouden we toch nog eerder de R95H aanraden.

Nou moeten we natuurlijk nog een antwoord geven op die andere belangrijke vraag: weet een van deze tv's OLED te verslaan? Wij zijn van mening dat dit op dit moment nog net niet het geval is. Toch weet de Bravia 7 II wel al indrukwekkende kleuren te tonen en laat de R95H weer heel goed zien hoe effectief de controle over de achterverlichting wel niet kan zijn bij RGB-technologie. OLED is dus zeker nog niet verslagen, maar kan op sommige vlakken misschien wel iets leren van deze nieuwere technologie. Als dat niet gebeurt, kan RGB misschien in de toekomst wel veel aantrekkelijker worden.

• Dolby Vision 2 HDR komt naar meer goedkopere tv's dan zijn voorganger

We maken ons nu al een tijdje zorgen over hoe Microsoft in de toekomst wil blijven verdienen aan Windows. Voor nu is het meest populaire pc-besturingssysteem ter wereld nog gewoon beschikbaar via een eenmalige aankoop (of zelfs gratis als je upgradet van een oudere Windows-versie). Er bestaat echter inmiddels zeker een kans dat hier in de toekomst verandering in komt.

Waarom denken we dat? Het voelt (helaas) als een logische, onvermijdelijke stap dat Microsoft op de lange termijn zal wisselen van een eenmalige betaling voor Windows naar een soort abonnementsvorm. Het is voor bedrijven natuurlijk erg interessant om continu maandelijkse inkomsten te krijgen van een heleboel klanten, in plaats van eens in de 5-10 jaar een wat groter bedrag. Op die manier valt er tegenwoordig veel meer geld te verdienen.

Er gaan dan ook al jaren geruchten rond over Microsoft die Windows zou willen aanbieden aan consumenten via een abonnement (specifiek aan consumenten, want voor bedrijven bestaat dit al). Die geruchten waren allemaal wel erg twijfelachtig en in sommige gevallen duidelijk inaccuraat, maar het idee blijft wel steeds naar voren komen en klinkt dus wel geloofwaardig. De huidige ontwikkeling van AI in relatie tot Windows lijkt nu ook een goede kans te creëren voor Microsoft om deze omschakeling te maken.

Vorige week kwam Windows Central erachter dat de 'Deep Research'-feature van Copilot ten einde komt en wordt vervangen door een nieuwe feature genaamd 'Researcher'. De features moeten in principe hetzelfde doen (onderzoek en het creëren van gedetailleerde verslagen met bronvermeldingen), maar het grootste verschil is dat Deep Research gratis was en Researcher een Microsoft 365 Premium-abonnement vereist.

Zoiets zagen we ook al gebeuren bij Microsoft Whiteboard (waarbij AI je helpt met brainstormen). Deze feature werd aangepast zodat persoonlijke accounts geen toegang meer krijgen. De app vereist nu dat je inlogt met een zakelijk Microsoft-account. Daarbovenop is Outlooks 'Meeting Insight'-feature ook net achter een betaalmuur geplaatst. Het is nu wel een wat uitgebreidere AI-feature geworden, maar je hebt er dus wel een Microsoft 365 Copilot-licentie voor nodig.

Er is dus zeker een trend te bespeuren waarbij AI-features die eerst gratis waren, ineens achter een betaalmuur worden geplaatst. Microsoft is regelmatig het aanbod van Copilot-features aan het aanpassen om te kijken wat er werkt, wat mensen echt gebruiken en natuurlijk waar het bedrijf geld voor kan vragen.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Focus op AI

We weten inmiddels allemaal dat AI-agents de volgende grote stap zal zijn voor Windows 11. Als het aan Microsoft ligt moeten deze AI-hulpjes veel meer te doen krijgen binnen het besturingssysteem.

Zo zal er naar verwachting niet alleen een agent zijn voor het veranderen van Windows-instellingen (en dan een betere versie van dat bestaande idee), waarbij relevante opties kunnen worden aangepast gebaseerd op simpele verzoeken van de gebruiker, maar ook verschillende andere agents verspreid over het besturingssysteem. Misschien kan er bijvoorbeeld ook een agent voor probleemoplossing verschijnen. Je kan die agent dan vertellen wat er niet naar behoren werkt en hopelijk komt de AI dan met een goede oplossing. Ook een soort creativiteit-agent om te helpen bij taken zoals foto- en videobewerking of gewoon het organiseren van je projecten en foto's zou een nuttige toevoeging kunnen zijn.

Sommige van dit soort agents klinken zeker alsof ze nuttig kunnen zijn, maar de angst hierbij is dat ze uiteindelijk, net als we bij sommige Copilot-functies hebben gezien, door Microsoft achter een betaalmuur geplaatst worden. Dat is ergens ook wel logisch, want de voor de krachtigste features moet Microsoft ook clouddiensten gebruiken en dat kost ook geld. Toch zijn we wel bang hoe ver het zal gaan met dit verdienmodel. Het is zeker mogelijk dat Microsoft een maandelijks bedrag zal vragen om premium AI-agents te gebruiken. Misschien zou je ze zelf allemaal los kunnen toevoegen aan je account voor steeds weer een klein extra bedrag.

Dit zou uiteindelijk kunnen leiden tot een soort modulair besturingssysteem, waarbij je onderdelen kan toevoegen en weglaten, maar je hoe dan ook dus gauw vastzit aan een of ander abonnement. Dat klinkt meteen ook als de gemakkelijkste manier voor Microsoft om Windows in zijn geheel om te zetten naar een soort abonnement. Dat zal op die manier namelijk misschien toch al langzamerhand gebeuren voor veel gebruikers. Je hebt bijvoorbeeld niet per se zo'n agent voor probleemoplossing nodig om Windows te gebruiken, maar misschien is het toch wel handig, zeker als je niet heel veel verstand hebt van computers. Er zijn genoeg problemen om tegenaan te lopen.

Wanneer steeds meer handige features achter die betaalmuur verdwijnen en ze ook steeds nuttiger en aantrekkelijker worden, wordt het misschien ook gemakkelijker om mensen over te halen om te betalen voor een hele bundel. Voordat je het weet, zit je dan dus vast aan een soort Windows-abonnement (hoewel er mogelijk nog wel een gratis versie beschikbaar zal blijven, maar die zal dan simpelweg verouderd aanvoelen). Wie weet ontstaan er zo ook verschillende bundels bij verschillende prijspunten, net als bij streamingdiensten.

Microsoft heeft ook al duidelijk aangegeven dat het interesse heeft in het concept van een cloud-pc voor consumenten. Hier hebben we ook meerdere geruchten en leaks van gezien en het is al een ding in de zakelijke wereld. Als we al deze dingen bij elkaar voegen, dan zien wij een toekomst voor ons waarin je je besturingssysteem streamt vanuit de cloud en je hier maandelijks voor betaalt, plus voor eventuele extra features. Als Microsoft nog meer inspiratie zou halen uit dit "Netflix-model", zou er misschien ook nog wel een gratis optie blijven bestaan... vol met advertenties natuurlijk. Nou nemen de advertenties nu juist wat af, omdat Microsoft Windows 11 actief probeert te verbeteren voor gebruikers, maar wie weet hoe de toekomst eruit zal zien.

Nog niet zeker, maar wel waarschijnlijk

Oké, misschien lopen we een beetje op de zaken vooruit. Voor nu is het nog niet duidelijk wat Microsoft precies gaat doen, maar een abonnementsvorm als verdienmodel lijkt wel een logische keuze voor de toekomst van Windows.

Momenteel is Microsoft dus vooral druk bezig met het verbeteren van Windows 11 voor gebruikers, dus het lijkt onwaarschijnlijk dat zo'n controversiële verandering binnenkort zou worden doorgevoerd.

Om een abonnement ook echt de moeite waard te maken, moet Microsoft de AI-agents voor Windows natuurlijk ook echt nuttig en aantrekkelijk maken. Als ze geen handige features te bieden hebben, is er geen reden voor de meeste mensen om ervoor te betalen. Microsoft moet gebruikers ook overtuigen van de veiligheid en betrouwbaarheid van de agents.

Mensen een reden geven om voor AI-features te willen betalen, is waarschijnlijk de grootste uitdaging voor Microsoft. Momenteel zouden gebruikers die geen fan zijn van AI-features in Windows 11 waarschijnlijk maar al te graag zien dat deze features achter een betaalmuur verdwijnen. Op die manier blijft er een gratis versie zonder AI voor ze over.

Dit alles suggereert dus dat deze eventuele verandering van het verdienmodel voor Windows nog wel even op zich laat wachten. Toch denken we wel dat Microsoft hier actief mee bezig is. Als het bedrijf ermee weg kan komen om Windows 11 via een abonnement aan te bieden zonder al te veel kritiek van gebruikers, dan is die verandering zo doorgevoerd. Als je dat doet wanneer er echter ook sterke concurrentie is van andere besturingssystemen, zoals macOS en verschillende Linux-distro's, dan bestaat er natuurlijk een risico dat mensen Windows 11 inruilen voor een alternatief.

We hopen dus dat er geen toekomst onderweg is waarin we maandelijks moeten betalen voor Windows, maar helaas voelt het wel alsof het een kwestie van tijd is. Als het dan toch gebeurt, laat het dan om een AI-abonnement gaan en niet een besturingssysteem in de cloud, want dan wordt tenminste niet iedereen geforceerd.

• Microsoft werkt aan functie om Copilot-toets uit te schakelen

LG's OLED TV's zijn vrijwel elk jaar weer sommige van de beste tv's die we getest hebben en in 2026 is dat opnieuw het geval. Zowel de LG G6 als de LG C6 kregen 5 sterren in onze reviews en ook de LG B6 kreeg als een fantastische betaalbare optie nog 4,5 sterren.

Op papier beschikken deze tv's over veel van dezelfde features, zeker voor gaming, en ze scoren allemaal heel goed op het gebied van beeldkwaliteit. Maar hoe zit het in de praktijk? Zijn er dan belangrijke verschillen te merken? Daar waren wij benieuwd naar en daarom hebben we dezelfde tests uitgevoerd die we vorig jaar bij de LG G5, C5 en B5 hebben uitgevoerd. In dat geval was de LG C5 volgens ons uiteindelijk de beste keuze vanwege zijn balans tussen prijs en prestaties.

We hebben dit jaar ook al de G6 en B6 met elkaar vergeleken, maar nu hadden we alle drie de tv's tegelijk tot onze beschikking en konden we ze in het echt met elkaar vergelijken. De C6 heeft een nieuwe ingebouwde processor (dezelfde Alpha 11 AI Gen 3 die de G6 ook gebruikt), de B6 die we getest hebben wist een nieuw hoogtepunt te bereiken op het gebied van helderheid en de G6 biedt nog indrukwekkendere kleuren dan zijn voorganger. Maar het gaat er hier natuurlijk om welk model dit jaar in de praktijk de beste prijs-kwaliteitverhouding weet te bieden.

Wat nog wel belangrijk is om te weten, is dat wij voor deze test de LG B6E hebben gebruikt. Dat is een iets goedkopere versie van de LG B6. Volgens LG is het grotendeels dezelfde tv als de standaard B6, alleen mist de B6E een aantal remaster-features voor video en audio en de achterkant van de tv ziet er wat goedkoper uit. Je krijgt in ieder geval nog steeds belangrijke features zoals Dolby Vision en het brede aanbod gaming-features.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Kleuren

De beste OLED TV's weten meestal rijke, levendige kleuren te bieden die een echte diepte aan het beeld toevoegen. Dat geldt ook voor deze drie OLED TV's van 2026. Bij het bekijken van The Super Mario Galaxy Movie zagen kleuren er op alle drie de schermen prachtig uit. De rode en groene tinten van de petten en overalls van Mario en Luigi zagen er levendig en realistisch uit op elke tv en op dit vlak was er dus geen duidelijke winnaar.

Wanneer de Luma's in beeld zijn, spatten ze echt van het scherm op elke tv, maar dit is wel waar we de verschillen wat beter te zien kregen. Hoewel alle tv's de beelden mooi levendig weergaven, demonstreerde de G6 de meest rijke en felle kleuren dankzij zijn hogere piekhelderheid (daarover verderop meer). We waren wel verbaasd hoe dicht de kleuren van de G6 bij die van de C6 in de buurt zaten. De Luma's leken ongeveer dezelfde kleurdiepte en helderheid te hebben op beide tv's.

Toen we een andere kleurrijke film bekeken, Speed Racer, wisten alle drie de tv's de enorm verzadigde, levendige kleuren in deze film weer heel accuraat weer te geven. Het felle decor in het Racer-huis, met de oranje en blauwe muren, spat echt van het scherm af en opnieuw heeft de G6 de grootste impact door zijn helderheid. Kleding, zoals Speeds blauwe shirt en Pops Racers rode en oranje shirts zien er meer dan levendig genoeg uit.

Eén ding dat ons hier en daar wel opviel bij het bekijken van Speed Racer was dat er helderheid van de kleuren op de G6 soms iet te overdreven was. Kleuren zagen er soms iets te fel uit, waardoor er juist wat details verloren konden gaan. De C6 behield daarentegen een erg mooie kleurdiepte. Dat was vooral te merken bij de groene tinten van het gras en de neonverlichting bij de verschillende racebanen. De B6E wist erg goed dezelfde diepe kleuren te tonen als de duurdere modellen, maar alles zag er hier wel wat minder indrukwekkend uit.

Qua kleurnauwkeurigheid everden alle tv's goede prestaties. We merkten wel dat de G6 en B6E wat tekenen vertoonden van een groene tint die wel eens vaker een probleem is geweest op LG OLED TV's. Op de C6 was deze groene tint vrijwel niet te zien. Het probleem was echter voornamelijk opvallend bij huidtinten. Bij het bekijken van de openingsscènes uit Lawrence of Arabia, waarbij een verslaggever meerdere interviews afneemt bij Lawrence's begrafenis, konden we zien dat sommige huidtinten er een beetje geel/groen uitzagen op de G6 en B6, en dat was duidelijk niet de bedoeling. De C6 gaf huidtinten natuurlijker weer. Dat was ook al het geval bij Speed Racer, waar het vooral te merken was bij meerdere commentators.

Contrast en kijkervaring in donkere ruimtes

Alle drie de tv's leveren een indrukwekkend contrast, maar de sterkte van het contrast hangt wel wat af van de scène. Bij het bekijken van The Batman in donkere en normaal verlichte ruimtes, zagen we een geweldige balans tussen lichte en donkere tinten. De scène aan het begin van de film waarin Bruce in de Batcave is, toont sterke HDR-highlights bij de lampen. Dat creëert een mooi contrast samen met de donkere omgeving. De hogere helderheid van de G6 zorgde ervoor dat lichtbronnen nog net wat meer impact hadden en dat zorgde dus ook voor een sterker waargenomen contrast dan bij de andere twee modellen. De C6 kwam echter wel redelijk in de buurt.

De tv's leverden allemaal ook diepe zwartwaardes en donkere tinten zagen er authentiek uit. In de scène in het metrostation, wanneer Batman op het platform staat na het gevecht, zagen we helaas wel weer de groene tint op de G6 en B6E in een donkere testruimte. Toen we het contrast van de G6 verlaagden van 100 naar 95 in de instellingen, nam de groene tint flink af. Op de B6 vonden we echter helaas geen effectieve manier om dit te verminderen. Op de C6 zag het beeld er daarnaast dus met de standaardinstellingen al accuraat uit. De grijze kleur van het platform zag er daar meteen al natuurlijk uit.

Hoewel alle tv's geweldige schaduwdetails vertoonden, plus uitstekende donkere tinten, merkten we dat er wel wat 'black crush' te zien was op de C6 en B6E. De G6 wist details beter te behouden in donkere gebieden van het beeld, zoals bij de vouwen in Gordons jas en de textuur van Batmans pak. Het duurste model toonde hier gewoon een beter gebalanceerd contrast en meer schaduwdetails. Er zijn dus wel wat opvallende verschillen tussen deze drie modellen, maar het is ook duidelijk dat ze allemaal over een sterk contrast beschikken. Dat is geen grote verrassing, want dit is een van de sterktepunten van OLED.

Helderheid en kijkervaring in felverlichte ruimtes

Als je deze tv's recht naast elkaar bekijkt, dan zijn de verschillen in helderheid duidelijk te zien. We hebben natuurlijk ook helderheidsmetingen uitgevoerd. Toen alle tv's in de Filmmaker-modus stonden, maten we bij de G6 een HDR-piekhelderheid van 3.004 nits (heel indrukwekkend voor OLED). Bij de C6 was dit 1.427 nits en bij de B6E 808 nits. Die getallen zijn ook allemaal een verbetering ten opzichte van de resultaten bij de modellen van vorig jaar (de G5 haalde 2.268 nits, de C5 1.180 nits en de B5 668 nits). Beelden hadden bij deze generatie over het algemeen dus wat meer impact.

Ook de fullscreen-helderheid (bij HDR) is verbeterd. De G6 bereikt nu 451 nits, de C6 248 nits en de B6E 148 nits. De boost is bij de B6E niet heel groot, bij de C6 scheelt het maar 50 nits met zijn voorganger en de G6 maakt een sprong van 120 nits. Fullscreen-helderheid is belangrijk voor in felverlichte ruimtes en als je sportwedstrijden wil bekijken. De hoge helderheid kan dan goed verspreid worden over een groot gedeelte van het scherm.

Hoe vertalen deze getallen zich dan naar de echte wereld? Bij het bekijken van sneeuwscènes van de Spears & Munsil UHD Benchmark 4K Blu-ray, zag de witte sneeuw er duidelijk levendiger uit op de G6 dan op de andere twee tv's. Dat is natuurlijk ook wel logisch gezien de verschillen in de resultaten bij de metingen, maar toch is dat niet altijd heel goed te zien in het echt. Toch is het verschil hier wel duidelijk te zien, zelfs het verschil in fullscreen-helderheid. Bij het openingsshot van de demobeelden (van een besneeuwde bergtop) is de witte lucht op de G6 echt merkbaar feller dan op de C6 en B6E.

Bij het bekijken van fellere scènes uit films zit de waargenomen helderheid van de tv's wat dichter bij elkaar. De witte kleur van de Mach 5 en Speeds helm in Speed Racer is nog steeds het felst op de G6. Ook de C6 levert nog een mooi fel beeld en het verschil in waargenomen helderheid is hier dus niet heel groot.

Hetzelfde merkten we bij het bekijken van woestijnscènes uit Lawrence of Arabia. Het witte zand rondom de put zag er het meest impactvol uit op de G6, maar ook nog steeds indrukwekkend op de C6, met sterke HDR-highlights. Zelfs de B6E wist de helderheid nog goed over te brengen, al stelt deze wel een beetje teleur als je hem recht naast de G6 en C6 ziet.

Bij kleurrijkere films zoals The Super Mario Galaxy Movie zaten de helderheden weer wat dichter bij elkaar. De Luma's zagen er op alle drie de schermen mooi levendig uit en ondanks de hogere helderheid van de G6, zien ze er op die tv maar net iets feller uit dan op de C6 en B6E. Vuurwerk spatte ook op alle displays echt van het scherm af. Opnieuw was de G6 het felst, maar de andere twee tv's liepen niet ver achter.

Als je op zoek bent naar de beste tv voor in een felverlichte ruimte, dan is de keuze eigenlijk wel heel simpel. De meeste OLED TV's komen niet echt geweldig tot hun recht in felle omgevingen vanwege hun glanzende panelen (en vaak relatief beperkte helderheid). Samsungs 'OLED Glare Free'-scherm, dat recent ook weer op de nieuwe Samsung S99H is gebruikt, is erg effectief als het gaat om het elimineren van weerspiegelingen, maar geen van deze LG OLED TV's beschikt over zo'n mat scherm. Dat maakt de antireflectiecoating op de G6 zo indrukwekkend, want die weet toch ook heel goed dit soort spiegelachtige reflecties te verminderen, maar tegelijkertijd de diepe zwartwaardes waar OLED om bekendstaat te behouden.

Dit is helaas één gebied waar de C6 dus wel een beetje achterloopt. Hij heeft een erg reflectief scherm en dat betekent dat het bekijken van een donkere film zoals The Batman in een donkere beeldmodus zoals de Filmmaker-modus vrijwel onmogelijk is. De B6E lijkt opmerkelijk genoeg een antireflectiecoating te hebben die beter omgaat met spiegelachtige reflecties dan die van de C6, maar zijn lagere helderheid betekent dat hij ook niet ideaal is voor in felle ruimtes. Voor felverlichte ruimtes is de G6 dus wel duidelijk de beste keuze.

Welke moet je kopen?

Welke LG OLED TV uiteindelijk de beste keuze voor jou is, hangt af van hoeveel je bereid bent om uit te geven. Elke tv uit deze line-up biedt fantastische features, een uitstekende beeldkwaliteit en is geweldig voor gamers. Zelfs hun processors zorgen voor vergelijkbare snelheden. Uiteindelijk vinden we de C6 echter het model met de beste prijs-kwaliteitverhouding en dus de winnaar in deze vergelijking.

Een 55-inch C6 (het formaat dat wij getest hebben) vind je momenteel bij de meeste retailers voor zo'n 1.900 euro. Wil je upgraden naar een G6 in hetzelfde formaat (met standaard), dan betaal je zo'n 2.500 euro. De C6 beschikt niet alleen over dezelfde processor als de G6, maar vertoont ook een accurater beeld (zonder groene tint) met zijn standaard instellingen. Dit is ook het model die de grootste upgrades heeft gekregen ten opzichte van zijn voorganger.

De B6E is wel echt een goede deal voor ongeveer 1.300 euro (55 inch). Dat is een zeer aangename prijs voor een gloednieuwe OLED TV. Hoewel de B6E dus de beste keuze is voor mensen met een wat strakker budget, levert hij niet dezelfde soort prestaties als de C6. Daarom blijft de C6 toch wel onze keuze voor de beste LG OLED TV van 2026.

• Wij zetten de beste OLED TV's van Samsung en LG tegenover elkaar: dit is onze favoriet

De Samsung S95F was vorig jaar onze tv van het jaar dankzij zijn uitstekende beeldkwaliteit, topprestaties in felle ruimtes fantastische gaming-prestaties. Hij wist de LG G5 voor ons gevoel toch net te verslaan en dat was dan ook wel een van zijn grootste concurrenten. Beide modellen waren echter wel topklasse modellen en tv's die zeker een plek verdienden op onze lijst van de beste tv's. Nu hebben we hun opvolgers naast elkaar gezet om te zien wat dit jaar het beste model is.

We hebben de LG G6, de opvolger van de LG G5, al uitgebreid getest en onze LG G6 review staat ook al online. Dit model kreeg vijf sterren en is een van de beste OLED TV's die we dit jaar hebben getest. Vooral voor het kijken in felverlichte ruimtes is dit model flink verbeterd, maar daar komen we verderop nog op terug.

Dan is er natuurlijk ook nog de opvolger van de S95F. Deze wordt hier de Samsung S99H genoemd. Er is ook nog een S95H, maar dat is bij ons dus niet de directe opvolger van de S95F. De S99H staat inmiddels dus ook in ons testlab, waardoor we hem alvast naast de LG G6 hebben kunnen zetten om erachter te komen welke flagship OLED TV dit jaar het beste is.

Kleurweergave

Kleurreproductie was op de voorgangers van deze tv's al fantastisch, dus we waren benieuwd om te zien hoe de nieuwe modellen zouden presteren. We hebben dit onder andere getest met de 4K Blu-ray van Speed Racer. Die film is erg kleurrijk en dus ideaal om dit onderdeel mee te testen.

Met beide tv's in hun HDR-filmmodi (Cinema Home op de G6) zagen kleuren er enorm levendig uit op allebei de tv's. Ze wisten het cartoonachtige effect van de film perfect weer te geven.

Kleuren spatten in beide gevallen echt van het scherm af. Wanneer we echter iets meer op de details begonnen te letten, merkten we dat de G6 toch iets diepere, rijkere kleuren vertoonde, met een iets meer 3D-achtig effect. Beelden zagen er bij de S99H iets natuurlijker uit, terwijl de G6 een iets sterkere indruk wil achterlaten.

Wat we vooral erg interessant vonden, is hoe beide tv's omgingen met rode tinten. In sommige scènes merkten we dat rode details er op de S99H iets meer oranje uitzagen, terwijl ze er op de G6 echt felrood uitzagen. In dit geval paste het effect van de G6 dus beter bij de film. Dat werd heel duidelijk bij de scène met rode planken, muren en vloeren in de garage van de Racer-familie, zoals hierboven te zien is.

In het close-up shot van Speed Racer (hierboven te zien), zien de rode tinten van zijn stoel en het M-logo op zijn helm er dieper en feller uit op de G6. Op de S99H ziet het er in vergelijking een beetje bleekjes uit. We vonden bij deze film de verzadiging van de kleuren wat beter op de G6. Voor de rode tinten dan in ieder geval (en bij deze beeldmodi).

We hebben natuurlijk ook de nauwkeurigheid van deze tv's gemeten. De S99H scoorde een 2.2 op het gebied van SDR-kleuraccuraatheid en biedt 99,97% dekking van de UHDA-P3-kleurruimte en 89,3% van de BT.2020 HDR-kleurruimte. De G6 scoorde 2.3 op het gebied van SDR-kleuraccuraatheid en biedt 99,3% dekking van de UHDA-P3-kleurruimte en 83% van de BT.2020-kleurruimte (gemeten na zijn update van 3 juli 2026). Die metingen waren over het algemeen dus erg vergelijkbaar.

Wanneer het ging om de weergave van huidtinten, vonden we de S99H net iets beter. De G6 biedt in de Cinema Home-modus een sterke weergave van rode tinten. Voor sommige mensen zullen huidtinten er op de S99H misschien een klein beetje afgewassen uitzien, maar wij merkten bij close-ups dat de sterke rode tinten op gezichten bij de G6 wat meer afleidend waren.

Toen we wisselden naar La La Land, met beide tv's in hun Film-modi, gaven de iets natuurlijkere kleuren de S99H een klein voordeel. Bij het zwembadfeestje zag Mia's gele jurk er op beide tv's erg levendig uit, maar het zag er iets authentieker uit op de S99H. Op de achtergrond zagen de groene struiken er wat dieper uit op de G6, waardoor ze een iets rijkere look kregen, maar ook hier paste de iets natuurlijkere groene tint op de S99H iets beter bij de film.

Iets later in de film, bij een close-up van Mia, toonde de G6 weer heel duidelijk de rode tinten in haar huid, terwijl haar huidtint er wat meer uniform en waarheidsgetrouw uitzag op de S99H. Bij de 'City of Stars'-scène, wanneer Sebastian langs de pier loopt bij zonsondergang, wisten beide tv's de gradiënt in de lucht accuraat weer te geven. Deze gaat van paars, naar oranje en dan naar roze. Ook hier zag de G6 er weer wat rijker uit, maar gaf de S99H iets meer kracht aan de minder felle tinten.

Contrast en kijkervaring in een donkere ruimte

Laten we het nu dan meer even hebben over donkerdere films. Om de tv's op dit vlak te vergelijken, zijn we begonnen met The Batman. Dit is een erg donkere film (gemasterd bij een maximum van 400 nits), dus het kan een flinke uitdaging zijn voor tv's om beelden uit deze film accuraat weer te geven.

Aangezien allebei de tv's speciale lagen hebben om beter om te kunnen gaan met weerspiegelingen (daarover verderop meer), hebben we de film afgespeeld in de Filmmaker-modus in een felverlichte ruimte. In dit geval wist de G6 de zwarte tinten beter te behouden met scherpere texturen en een beter contrast. De S99H zag er veel minder fel uit en hoewel het matte scherm spiegelachtige reflecties uitstekend blokkeert, was de kijkervaring hier minder aangenaam.

Bij het wisselen naar de gewone Film-modi, zaten de tv's meteen een stuk dichter bij elkaar. Toen we de scène in het metrostation bekeken, leverden beide tv's sterke zwartwaardes en goede schaduwdetails. De S99H bood in dit geval een meer uniform beeld.

Toen we de testruimte donkerder maakten en terug wisselden naar de Filmmaker-modus, werden de verschillen tussen de tv's veel duidelijker. Hoewel beide modellen nog steeds een sterk contrast leverden, wat goed te zien was in scènes met felle lichtbronnen tegen donkere achtergronden (zoals scènes in de Batcave en bij het huis van burgemeester Mitchell), wist de S99H toch merkbaar diepere zwartwaardes te leveren.

In sommige gevallen waren die zwartwaardes ook echter te diep, want er was af en toe wel wat 'black crush' te zien. Dat zorgt voor iets minder details in de schaduwen. Bij het bekijken van dezelfde scène in het metrostation die we eerder bekeken, zagen we nu dat de achtergrond minder detailrijk werd op de S99H. Op de G6 werden deze details behouden, maar was het beeld over het algemeen ook feller en zagen de donkere delen van het beeld er iets minder accuraat uit. Ondanks die black crush, merkten we dat we toch iets meer neigden naar het meer uniforme beeld van de S99H.

Vervolgens schakelden we over naar het bekijken van "fellere" films met donkere scènes en bekeken we deze weer in een felverlichte ruimte. Bij het bekijken van Fight Club in de Filmmaker-modus, wist de G6 een impactvoller contrast en rijkere zwarte tinten te bieden.

Wanneer Marla en de verteller met elkaar praten in een donkere winkel, creëerde de S99H, met zijn matte afwerking, een soort waas over het scherm. Dat had invloed op sommige donkere tinten en zorgde ervoor dat texturen er iets minder scherp uitzagen. Het glanzende scherm van de G6 bood dan ook scherpere texturen en donkerdere zwartwaardes met een impactvoller contrast. Toen we wisselden naar de Film-modi, zaten de tv's weer redelijk op hetzelfde niveau.

Bij het bekijken van een ruimtescène uit Alien: Romulus in de Film-modi, wisten beide modellen weer rijke zwarte tinten te bieden, plus een goed aantal witte sterren verspreid over het hele display. Dit weten goedkopere tv's vaak niet zo goed te reproduceren. In de Filmmaker-modus wist de G6 weer een levendiger beeld te creëren, met inktzwarte zwartwaardes, maar de S99H ging in dit geval beter om met weerspiegelingen en bood tegelijkertijd nog steeds een krachtig contrast.

Helderheid en weerspiegelingen

OLED TV's worden steeds feller. Een aantal jaar geleden wisten ze maar net een HDR-piekhelderheid van 1.000 nits te overtreffen en nu halen verschillende flagships en middenklassers met gemak een hogere helderheid.

We maten bij de S99H een HDR-piekhelderheid van 2.739 nits (in een venster van 10%) in de Filmmaker-modus en een fullscreen HDR-helderheid van 449 nits (in een venster van 100%). In de HDR-filmmodus bereikte de tv daarnaast een piekhelderheid van 2.751 nits en een fullscreen-helderheid van 450 nits.

De G6 wist in de Filmmaker-modus (bij nieuwe tests na een recente update) een HDR-piekhelderheid van maar liefst 3.004 nits te bereiken (10%) en een fullscreen HDR-helderheid van 451 nits. In de HDR Cinema Home-modus hadden we te maken met een piekhelderheid van 2.207 nits en fullscreen-helderheid van 365 nits.

Hoe vertaalde dit zich naar het bekijken van beeldmateriaal? We hebben onder andere wat sneeuwscènes van de Spears & Munsil UHD Benchmark gebruikt, met de tv's in de Filmmaker-modus, en we zagen enorm levendige witte tinten. De G6 wist over het algemeen wel net wat meer diepte te bieden op sommige vlakken. Verder bood de S99H echter een feller beeld bij grootschalige witte gebieden in beeld, zoals bij een shot van de besneeuwde grond of een witte lucht.

Bij Speed Racer zagen Speeds witte Mach 5-auto en helm er duidelijk feller uit op de S99H, zeker in de Film-modus. Dat is ook wel logisch als je kijkt naar het verschil van zo'n 500 nits tussen de HDR-piekhelderheid van de S99H en G6 in deze modus.

Toch zag de G6 er voor ons net weer wat aantrekkelijker uit. Bij scènes die zich overdag afspelen, vertoont de S99H opnieuw een hogere helderheid, zeker bij lichte kleuren zoals groen en geel. De rijkere kleuren van de G6 geven die tv echter een hogere waargenomen helderheid dankzij de levendigheid.

Bij het bekijken van een andere scène uit Fight Club in de Film-modi, waarbij de verteller naast een auto staat die op zijn kop ligt, zag de heldere, blauwe lucht er merkbaar feller uit op de S99H. De G6 levert nog steeds een goede helderheid, maar deze heeft iets minder impact dan die van de S99H.

We hebben hier en daar in dit artikel al gerefereerd naar hoe deze televisies omgaan met felverlichte ruimtes en reflecties en het mag dan ook duidelijk zijn dat de tv's allebei indrukwekkende resultaten leveren op dit vlak. Het antireflectiescherm van de S99H weet op fantastische wijze spiegelachtige reflecties te elimineren. Je ziet zelfs in de ergste gevallen alleen nog maar een waas. Deze tv verslaat op dit vlak vrijwel elke andere OLED TV (in een felverlichte ruimte), maar de G6 is dit jaar wel een waardige concurrent.

Toen we de LG G6 vergeleken met de Samsung S95F van vorig jaar om te zien hoe ze allebei met weerspiegelingen omgingen, merkten we dat onze voorkeur uitging naar de G6. Op dit model zagen zwartwaardes er simpelweg rijker uit terwijl nog steeds de meeste weerspiegelingen geëlimineerd werden.

De S99H is feller dan de S95F en dat betekent dat de beeldkwaliteit weer wat verbeterd is. Hij levert namelijk een nog krachtiger contrast. Toch vonden we de G6 uiteindelijk iets aangenamer voor in felverlichte ruimtes... wanneer de tv's in de Filmmaker-modus stonden tenminste.

In de Film-modi was het verschil weer redelijk klein. Toch heeft de G6 nog steeds onze voorkeur. Hij weet het contrast net iets beter te bewaren, ook al gaat dat een klein beetje ten koste van de manier waarop hij met weerspiegelingen om kan gaan.

Welk model heeft onze voorkeur?

Bij het uitvoeren van deze tests merkten we duidelijk dat de LG G6 levendigere kleuren biedt, plus betere zwartwaardes en levendigere highlights bij felle kijkomstandigheden. Tegelijkertijd gaat hij ook nog steeds geweldig om met weerspiegelingen. De Samsung S99H geeft huidtinten dan weer accurater weer, biedt een beter gebalanceerd contrast en betere zwartwaardes bij het kijken in een donkere ruimte, plus een hogere waargenomen fullscreen-helderheid.

De keuze tussen deze twee tv's is nog verrassend lastig. Ze bieden allebei een uitstekende beeldkwaliteit, maar hebben allebei net iets andere sterktepunten. Ze bieden ook allebei geweldige gaming-prestaties. De strijd is nog nooit zo spannend geweest. Je kan dan ook niet echt een verkeerde keuze maken als je kiest tussen deze twee modellen. Uiteindelijk zijn het dingen zoals de prijs en de sterktepunten die jij het meest belangrijk vindt, die zullen bepalen welk model het beste voor jou is. Wij hebben ons hier overigens alleen op beeldkwaliteit gefocust, maar andere elementen, zoals design, kunnen natuurlijk ook een grote invloed hebben op je keuze. Zo zal niet iedereen een fan zijn van het aluminium frame van de S99H.

Als je wil genieten van Dolby Vision HDR, levendigere kleuren en een beter contrast met rijkere zwartwaardes bij het kijken in een felverlichte ruimte, kies dan voor de G6. Als je op zoek bent naar HDR10+, accuratere beelden (zonder instellingen aan te passen) bij het kijken in een donkere ruimte en een tv die zelfs de meest vervelende weerspiegelingen weet te verslaan, kies dan voor de S99H.

Als wij nu een keuze moesten maken, dan zouden we de LG G6 kiezen. Hij vertoont betere zwartwaardes in felverlichte ruimtes en dat zal in veel woonkamers goed van pas komen. Toch hangt het ook maar net van de huidige prijzen af. Als het echt veel goedkoper is om op een bepaald moment juist de S99H in huis te halen, dan zouden we dat doen. Als je op het moment van schrijven een 55-inch tv aan wil schaffen en wil kiezen voor een van deze modellen, dan kijk je bij LG naar een prijs van zo'n 2.500 euro en bij Samsung naar een prijs van zo'n 2.700 euro.

• Deze thuisbioscoop van bijna 250.000 euro verpest elke "normale" setup

De Samsung S95F was onze keuze voor de beste OLED TV voor felle ruimtes in 2025, dankzij het matte antireflectiescherm en de hoge helderheid. Deze combinatie zorgde ervoor dat zelfs donkere films in zeer lichte ruimtes goed te bekijken waren. De LG G5, het topmodel van 2025, kon dit bijvoorbeeld niet evenaren.

De LG G6 veroorzaakte flink wat opschudding. Hoewel de G6 nog steeds wat spiegelende reflecties vertoont, is de helderheid van deze reflecties zo sterk verminderd dat ze nauwelijks storend zijn. Je kunt nu zelfs donkere films als The Batman in Filmmaker Mode bekijken in lichte omstandigheden. Tegelijkertijd behoudt de tv de diepe zwarttinten waar OLED om bekend staat.

Even terug arriveerde de Samsung S99H in ons testlab. Hij is voorzien van de nieuwste versie van Samsungs antireflecterende matte OLED Glare Free-coating. De vraag is nu hoe hij zich verhoudt tot de LG G6.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Reflectiestrijd

Het eerste dat we wilden testen, was de manier waarop beide tv's reflecties tegengingen. Concreet hebben we gekeken naar hoe ze omgingen met spiegelende reflecties van lampen en dergelijke.

De plafondlampen in ons testlab maakten snel duidelijk dat de Samsung S99H het beter deed. Als je naar het scherm keek, werd het licht omgevormd tot een waas en was de vorm van de lamp onherkenbaar. Dit is perfect als je last hebt van lampen die je in het beeld ziet of een groot raam dat je niet kan (of wil) verduisteren.

Op de LG G6 waren de vorm van het licht en het licht zelf nog steeds zichtbaar. Het was een verbetering ten opzichte van de LG G5, maar zo goed als de Samsung presteert hij niet.

Als je naar het uitgeschakelde, lege scherm keek, kon je reflecties van objecten zien op de LG G6. De Samsung S99H vertoonde daarentegen helemaal niets op het scherm behalve het wazige licht. Als we alleen naar de prestaties van de antireflectie kijken, wint Samsung.

Zwartwaarden

Toen we daadwerkelijk naar een film keken, veranderde onze mening. Bij The Batman (in Filmmaker-mode) presteerde de LG G6 beter op vlak van zwartwaarden en contrast.

In een scène waarin Batman in een donker metrostation staat, viel meteen op dat de Filmmaker Mode van de S99H veel donkerder was dan die van de G6. Door de lage waargenomen helderheid en de verhoogde zwarttinten van het matte scherm waren grote delen van de scène niet (goed) zichtbaar. Batman zelf was gedeeltelijk in het zwart gehuld en de details in de muren achter op het perron waren minder scherp dan op de LG G6. De LG G6 had ook betere schaduwdetails. Dat zagen we onder andere in de fijne details van Batmans donkere pak.

Bij Alien: Romulus zagen we hetzelfde. Naarmate de bemanning de Nostromo naderde, was de duisternis van de ruimte op de LG G6 veel dieper en donkerder. De Samsung S99H had een wazige grijze gloed vanwege het matte scherm, wat de kwaliteit van de zwarttinten beïnvloedde. De ringen rond de maan waren daardoor ook wat minder scherp.

We vonden het vreemd dat er zo'n merkbaar verschil in helderheid was tussen de twee. In onze metingen was het verschil namelijk kleiner. De Samsung S99H haalde een piekhelderheid van 2.739 nits (10% venster) in de Filmmaker-modus, terwijl dit bij de LG G6 3.004 nits was. Hoewel 250 nits zeker niet gering is, suggereerden de beelden op het scherm een ​​groter verschil.

Sterker nog, de HDR-helderheid op het volledige scherm was vrijwel gelijk. In de Filmmaker-modus (met HDR) bereikte de S99H een helderheid van 449 nits op het volledige scherm, terwijl de G6 451 nits haalde. Toch was het beeld van de LG G6 in het echt "completer".

In feite biedt de S99H in een donkere kamer een rijker en krachtiger beeld. Dezelfde metroscène uit The Batman toont diepere zwarttinten en komt beter overeen met de sombere sfeer van de film. Op de LG G6 merkten we dat de helderheid het beeld enigszins "slechter" maakte. Hoewel de schaduwdetails goed zichtbaar waren, beïnvloedde de helderheid de kwaliteit van de donkere tinten op het scherm. Daardoor kreeg de Samsung hier onze voorkeur.

Om eerlijk te zijn, kunnen sommige van de bovenstaande problemen met een paar aanpassingen in de instellingen worden opgelost. Bij de LG G6 vermindert het verlagen van het contrast van 50 naar 49 de overmatige helderheid. Het wijzigen van de toonmapping van "Statisch" naar "Actief" bij de S99H in de Filmmaker-modus verhoogt de helderheid dan weer. Het beeld ziet er dan wel minder nauwkeurig uit. Voor deze tests hebben we beide tv's echter op hun standaardinstellingen laten staan.

Welke presteert het beste in een felverlichte kamer?

Eerlijk gezegd zijn beide tv's fantastisch in een lichte kamer. Ze leveren allebei geweldig werk in het elimineren van reflecties en leveren een uitstekende beeldkwaliteit, zelfs in een lichte ruimte. De grootste vijand van OLED TV's is licht, zowel natuurlijk als kunstmatig. Daartegen zijn zowel de Samsung als LG goed opgewassen.

Je keuze hangt misschien af ​​van de exacte omstandigheden. Als je weet dat je veel zult kijken in een kamer met veel licht, is de S99H de betere optie om reflecties tot een absoluut minimum te beperken. Als je de lichtinval in je kamer enigszins kunt regelen, is de LG G6 waarschijnlijk de betere keuze.

Als we een tv moeten kiezen die in alle omstandigheden het beste presteert, dan is dat de LG G6. Die biedt iets betere zwarttinten. Ben je daarentegen specifiek op zoek naar een OLED TV voor een felverlichte ruimte, dan is de Samsung S99H beter. Die heeft helemaal geen last van spiegelende reflecties.

In 2026 is er nog steeds geen "perfecte" OLED TV. De derde generatie OLED Glare Free-technologie van Samsung heeft in sommige situaties namelijk een kleine impact op de beeldkwaliteit. De verbeterde antireflectielaag van LG elimineert spiegelende reflecties dan weer niet helemaal, maar behoudt wel de algemene beeldkwaliteit beter.

We hebben de LG C6, de middenklasse OLED TV van het merk voor 2026, uitvoerig getest en kunnen zeggen dat hij zijn perfecte score van vijf sterren helemaal verdient. De tv levert uitstekende beeldkwaliteit, met authentiek contrast en krachtige, natuurlijke kleuren. Ook voor gaming is hij perfect.

Hoewel we verwachten dat de LG C6 tijdens Black Friday hoog op het lijstje van veel mensen zal staan wanneer er ongetwijfeld heel wat deals verschijnen, is de lancering altijd een interessant moment van het jaar. Modellen van vorig jaar zijn dan namelijk vaak een stuk goedkoper. Daardoor kan het verleidelijk zijn om toch voor het vorige model te gaan, ook al is de LG C6 een stevige upgrade ten opzichte van zijn voorganger, de LG C5.

We zitten nu echter in een opvallende situatie: de LG G5, de flagship OLED TV van vorig jaar, is verkrijgbaar voor ongeveer dezelfde prijs als de LG C6. Logischerwijs zou je dan denken dat de keuze snel gemaakt is en dat je gewoon de LG G5 moet kopen. Omdat we beide tv’s in ons lab hadden, hebben we ze naast elkaar gezet met referentiescènes om te zien welke van de twee echt de beste prijs-kwaliteitverhouding biedt. Al deze tests zijn uitgevoerd in Filmmaker Mode met de standaardinstellingen.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Helderheid

De LG G5 gebruikt een Primary RGB Tandem OLED-paneel, terwijl de 65-inch C6 een standaard W-OLED-paneel heeft. Daardoor heeft de G5 een duidelijk voordeel op het vlak van gemeten helderheid. We maten de piekhelderheid in HDR bij de G5 op 2.268 nits in Filmmaker Mode, tegenover 1.438 nits bij de C6, eveneens in Filmmaker Mode. Bij HDR-helderheid over het volledige scherm kwamen we uit op 331 nits voor de G5, terwijl de C6 245 nits haalde.

Dat zijn grote verschillen in het voordeel van de G5, maar hoe vertaalt zich dat naar dagelijks kijkgebruik? Bij de woestijnscènes in Lawrence of Arabia viel de hogere helderheid van de G5 op door witter zand met meer impact dan bij de C6. Ook de witte tinten op de uniformen van de soldaat en prins Faisal kwamen krachtiger over op de G5. De C6 levert doorheen de film nog altijd een erg goede helderheid, maar de G5 heeft hier duidelijk een streepje voor.

Ook bij sneeuwscènes uit de demobeelden van Spears & Munsil zagen we opnieuw dat de helderheid van de G5 meer indruk maakte, met levendigere wittinten in scènes met veel heldere elementen.

Kleuren

Beide tv’s leverden ook uitzonderlijke kleuren, met veel levendigheid en realisme. In Lawrence of Arabia zagen de opvallende rode sjerpen en vlaggen van de soldaten er dynamischer uit op de G5, met een hogere kleurhelderheid. Op de C6 zagen diezelfde kleuren er nog steeds krachtig uit en was de helderheid prima, maar de G5 had net dat beetje extra. Hetzelfde gold voor de blauwe lucht in de vroege woestijnscènes: de G5 had wat meer punch, maar de C6 deed het ook uitstekend.

Een kleur die op de G5 duidelijk meer impact had, was het zandbruine palet van de woestijnduinen en rotsen. De bruintinten leken echt van het scherm te springen in vergelijking met de C6, al valt te zeggen dat die laatste ze wat natuurlijker weergaf.

Daarna schakelden we over naar Wicked, een film die bekendstaat om zijn levendige kleuren. Opnieuw deden beide tv’s fantastisch werk bij het weergeven van de kleuren doorheen de film, met veel impact en flair. Toch had de LG G5 opnieuw een streepje voor: de roze bloemen in de boom waaronder Elphaba staat, zagen er levendiger uit dan op de LG C6. Ook het glinsterende groen en goud van de trein naar Emerald City oogde krachtiger op de G5, geholpen door zijn hogere helderheid.

Toch waren er ook scènes waarin de C6 er beter uitzag, vooral wanneer het aankwam op natuurlijke kleuren. Het groen van Elphaba’s huid, dat subtieler is dan het felle groen van Emerald City, kwam realistischer over op de C6. Ook de zandsteenkleurige muren van Shiz oogden authentieker op de C6, terwijl ze op de G5 een meer gouden tint kregen.

Contrast

Meteen vanaf het begin lieten beide tv’s een uitstekend contrast zien. Terwijl Batman rond sluipt op de plaats delict in het huis van burgemeester Mitchell, toonden beide tv’s een sterke balans tussen de lichte tinten van (zak)lampen enerzijds, en de donkere tinten van Batmans pak, de politie-uniformen en de houten kamer anderzijds.

Als je beter kijkt, heeft de G5 een voordeel bij de highlights van de eerder genoemde zaklampen, waardoor het contrast sterker overkomt. Toch merkten we tijdens het kijken in een verduisterde kamer dat onze voorkeur naar de C6 uitging. De highlights waren minder fel, maar het contrast voelde authentieker en natuurlijker aan. Dit paste beter bij de sfeer van de film.

In volledig donkere omstandigheden, tijdens de vechtscène in de metro, lieten beide tv’s veel schaduwdetail zien in de panelen van de muren op de achtergrond. Die details waren duidelijker zichtbaar op de G5, maar tegelijk waren donkere tinten daar wat opgehoogd, waardoor zwart een lichtgrijze zweem kreeg. Op de C6 oogde dat opnieuw natuurlijker.

Bij een helderdere film die nog steeds veel contrast heeft, Alien: Romulus, waren we verrast door hoe dicht de twee tv’s bij elkaar lagen in Dolby Vision. De G5 had iets meer helderheid in de sterren tegen het zwart van de ruimte en in de verschillende gekleurde lichten in de donkere gangen, maar het contrast van de C6 zag er net zo goed uit.

Toen we overschakelden naar HDR, kreeg de G5 duidelijk wat meer helderheid. Toch viel opnieuw het natuurlijke contrast van de C6 op.

De prijs is belangrijk

Welke tv moet je dan kiezen? Onze persoonlijke favoriet is de G5, vooral door zijn kleurrijkere en helderdere scènes, met name in Lawrence of Arabia. Toch merkten we dat we bij donkerdere scènes met veel contrast, zoals in The Batman, juist naar de C6 werden getrokken, omdat die authentieker oogde.

Op andere vlakken is er eigenlijk weinig, of zelfs niets, dat de twee tv’s echt van elkaar onderscheidt. Beide hebben een volledig pakket gamingfuncties, waaronder 4K/165Hz, beide draaien op LG’s webOS-smart-tv-platform en beide leveren degelijk geluid, al blijft een soundbar geen overbodige luxe. De C6 heeft zelfs de Alpha 11 Gen 3-processor, de opvolger van de Gen 2 in de G5.

Uiteindelijk draait het vooral om de prijs. Op het moment van schrijven biedt de G5 de betere prijs-kwaliteitverhouding. Het 65-inch model kost ongeveer 1.649 euro, terwijl de 65-inch C6 2.499 euro kost. Daardoor kan je nu een vlaggenschip-OLED kopen voor minder geld dan een midrange model. Richting Black Friday later dit jaar zou de C6 stevige kortingen kunnen krijgen. Op dat moment wordt die mogelijk de betere keuze.

Op het eerste gezicht is de LG G5 de meer opvallende tv en hij is echt fantastisch. De LG C6 is dat ook. Je hebt hier eerlijk gezegd een luxeprobleem, want beide tv’s zijn uitstekende keuzes. Uiteindelijk komt het vooral neer op prijs en persoonlijke voorkeur.

Alle OLED TV’s van LG voor 2026 zijn eindelijk te koop. We hebben de kans gehad om de drie belangrijkste modellen te testen. Het vlaggenschip, de LG G6, kreeg vijf sterren, net als de middenklasser, de LG C6. We hebben ook de LG B6 getest, het instapmodel, maar die heeft wat meer compromissen.

Voor dit artikel kijken we naar de twee uiteinden, de LG G6 en LG B6. We zoeken uit wat je precies krijgt voor dat extra geld en helpen je beslissen welke van deze tv's het beste bij je past.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Prestaties in een lichte kamer

De maximale helderheid (HDR) van de LG G6 kwam uit op 2.475 nits en daarmee is dit het helderste OLED-paneel tot nu toe. De piekhelderheid (HDR) van de LG B6 bedroeg 835 nits. Beide resultaten zijn trouwens gemeten in Filmmaker Mode. Dit betekent dat de LG G6 bijna drie keer zo helder kan worden dan de LG B6.

Hetzelfde geldt voor de helderheid bij volledig scherm. De helderheid (HDR) op het volledige scherm van de LG G6 bedroeg 456 nits, terwijl de LG B6 amper 150 nits haalde. Ook dit was in de Filmmaker Mode. Opnieuw behaalt de LG G6 hier een drie keer hogere score.

Hoe zag dit eruit in de praktijk? In beelden uit de HDR-opnames van Spears & Munsil zagen de witte tinten van de LG G6 er een stuk levendiger uit in vergelijking met de LG B6.

Een shot van een groep windturbines overdag sprong er echt uit op de LG G6, waarbij het blauw van de lucht en het wit van elke turbine profiteerden van de hogere helderheid. De LG B6 zag er ondanks de veel lagere helderheid nog steeds goed uit, maar miste de volledige impact.

Dit zagen we ook bij films. Aan het einde van de "The Wizard & I" scène uit Wicked, wanneer Elphaba door een graanveld naar de rand van een witte klif rent, was die klif ook duidelijker feller dan op de LG B6. Het graan zag er bovendien natuurgetrouw uit.

In sommige heldere scènes liet de LG B6 echter zien dat hij niet altijd moest onderdoen voor de LG G6. In een shot van een stad bij zonsondergang, met een blauwe lucht en roze en oranje highlights, lag de waargenomen helderheid van de LG B6 veel dichter bij die van de LG G6.

De LG B6 liet ook een goede helderheid zien bij een woestijnscène uit Lawrence of Arabia. Het witte zand leek op sommige plekken zelfs helderder dan op de LG G6, maar er waren wel tekenen van clipping, waarbij de tv moeite had om de details in de heldere delen weer te geven, terwijl het beeld van de LG G6 natuurlijker was.

Er was echter één ding dat de LG G6 beter deed: reflecties elimineren. OLED TV’s zijn doorgaans heel gevoelig voor reflecties vanwege hun glanzende schermen en alleen de topmodellen van Samsung hadden een oplossing hiervoor... totdat de LG G6 verscheen.

De LG G6 maakt gebruik van een antireflectielaag die zo effectief is dat hij op gelijke hoogte zit met Samsungs flagships. Het scherm van de LG B6 heeft daarentegen heel veel last reflecties, zelfs ten opzichte van andere OLED-panelen.

De LG G6 presteert zelfs uitstekend bij foto’s met grote, donkere gebieden, waarbij slechts minimale reflecties zichtbaar zijn. De LG B6 kan deze scènes bij heldere kijkomstandigheden niet echt goed aan.

Donkere scènes en contrast

Vervolgens zijn we overgestapt op donkerdere scènes (en een donkerdere kamer). Beide tv’s lieten een sterk contrast zien, maar ook hier zorgde de hogere helderheid van de LG G6 voor een beter waargenomen contrast.

Bij The Batman (Dolby Vision Filmmaker Mode) kwamen de plafondlampen en elektronische apparaten op het bureau van Bruce op de LG G6 scherper naar voren dan op de LG B6. Hoewel de LG B6 er soms helderder uitzag, vertoonde hij af en toe dezelfde tekenen van clipping als in Lawrence of Arabia. De LG G6 liet ook diepere, rijkere donkere tinten zien in de schaduwrijke delen van de Batcave. Dit alles zorgt voor meer nuance in alle tinten, wat zorgde voor een aangenamere kijkervaring.

Beide tv’s hadden goede schaduwdetails, waarbij de meeste objecten in donkere gebieden nog steeds herkenbaar waren. In vergelijking met de LG B6 waren er op de LG G6 soms sporen van black crush te zien, maar de donkere tinten van de LG B6 leken af en toe ook wat opvallender. Over het geheel genomen voelde de LG G6 wel natuurgetrouwer aan.

Net zoals we al hadden gemerkt in de vergelijking tussen de LG B6 en B5, werd de groene tint van de LG B6 soms duidelijk in verschillende scènes van The Batman. In de scène in de metro na het gevecht aan het begin van de film kregen de donkere muren achter Batman een groene kleur, terwijl die op de LG G6 een koelere blauwgrijze tint hadden. De LG G6 gaf daardoor alles nauwkeuriger weer.

Toen we overschakelden naar Alien: Romulus, een "helderdere" film met nog steeds wat contrastrijke scènes, lieten beide tv’s een verfijnd contrast zien met een goede balans tussen de donkere tinten van de ruimte en de witte sterren. Ook hier deed de LG G6 het beter dankzij die hogere helderheid. De LG B6 zag er wel nog steeds goed uit.

Kleurenweergave

De kleurweergave verschilde opnieuw van film tot film. Soms leverde de LG G6 veel levendigere, rijkere kleuren dan de LG B6. Op andere momenten lag het verschil veel dichter bij elkaar.

In Ben-Hur schitterden de levendige rode mantels van de soldaten op beide tv’s. Hoewel de LG G6 iets meer kleurdiepte had, presteerde de LG B6 op zichzelf ook uitstekend. Hetzelfde zagen we bij de gouden borstplaten van de soldaten, die op beide tv’s weer mooi tot hun recht kwamen.

Bij The Mask wisten beide tv’s het opzichtige geel van het pak van The Mask uitstekend weer te geven. Hoewel de kleur op de LG G6 iets levendiger was, zag het er op de LG B6 nog steeds behoorlijk levendig uit. Er waren nog enkele andere details in de film, zoals de rode kussens in Stanleys kamer, die op de LG G6 meer opvielen, maar het verschil was niet enorm.

De roze bloemen boven het hoofd van Elphaba, terwijl ze onder een boom staat, waren op de G6 ook veel levendiger. Hoewel je zou kunnen zeggen dat de B6 een natuurlijkere tint had, paste het beeld van de G6 beter bij de film.

Tot slot hebben we een korte test uitgevoerd om kleurbanding te controleren, met behulp van een scène uit The Green Knight. Hierin verschijnt een groot rood vlak op het scherm terwijl Gawain door een donker meer zwemt.

In Dolby Vision hadden we al vastgesteld dat de banding bij de LG G6 erger was dan bij de G5. Ook hier leek de LG G6 weer meer banding te vertonen dan de B6, wat te zien was aan de ringen binnen de rode gebieden op het scherm. Het rood was op de G6 echter veel intenser.

Wat is de beste aankoop?

Als we de LG G6 en B6 naast elkaar plaatsen, heeft de G6 duidelijk een betere beeldkwaliteit. Hij biedt een sterker contrast, hogere helderheid, krachtigere en verfijndere kleuren en presteert veel beter in lichte ruimtes. Dat wil niet zeggen dat de B6 slecht is, want ook die heeft over het algemeen een geweldige beeldkwaliteit. Het wordt wat moeilijker wanneer we naar de prijzen kijken.

De LG G6 van 65 inch heeft en adviesprijs van 2.999 euro, terwijl een B6 van dat formaat 1.999 euro kost. Hoewel de LG G6 de betere beeldkwaliteit en snellere processor heeft, hebben ze ook overeenkomsten. Zo hebben ze beide het webOS 26 smart tv-platform dat erg fijn werkt en zijn ze geweldig voor games.

Ironisch genoeg krijgt geen van beide een gouden medaille. Die is namelijk voor de LG C6. Met een adviesprijs van 2.499 euro voor de de 65-inch versie zit hij precies middenin de LG B6 en LG G6. Zijn helderheid is wat hoger dan die van de LG B6, hij geeft beelden nauwkeuriger weer en bevat dezelfde processor als de LG G6. Dat zorgt voor hetzelfde niveau van upscaling en bewegingsverwerking.

Als je twijfelt over welke LG OLED TV je moet kiezen, is de LG C6 onze aanrader. De beeldkwaliteit komt zo dicht in de buurt van die van de LG G6 dat het de moeite waard is om wat geld te besparen, tenzij je de antireflectielaag echt nodig hebt.

Hisense heeft vorig jaar als een van de eersten een RGB mini-LED TV (of gewoon RGB TV) onthuld. Hoewel we in veel opzichten onder de indruk waren van die tv, verwachtten we dat deze technologie nog enkele jaren veel te duur zou zijn om echt door te breken.

Dat duurde echter helemaal niet zo lang, want bijna elke tv-fabrikant heeft nu meerdere RGB TV's in zijn aanbod en ze zijn niet eens buitenaards duur. Het toeval wil dat er een betaalbare RGB TV in ons testlab is gearriveerd, namelijk de 65-inch Hisense UR8S (in andere regio's ook de UR8). Die staat daar niet alleen, want ook de Samsung QN80H staat in het lab en die gebruikt een standaard mini-LED-paneel.

Op dit moment kost de Samsung QN80H van 65 inch 1.399 euro, terwijl de Hisense UR8S van 65 inch te koop is voor 1.799 euro. De vraag is nu of je die 400 euro moet uitgeven aan deze next-gen tv-technologie.

Een korte opmerking over de foto's in dit artikel: de UR8S lijkt een rode tint te hebben. Dit komt doordat het matte scherm zo reageert op onze camera. In het echt is die tint er niet. De tv's hebben daarnaast verschillende formaten en er is altijd een kleine kans dat dat invloed heeft op de beeldkwaliteit.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Kleurenweergave

Een van de belangrijkste pluspunten van RGB TV's is hoe levendig en krachtig de kleuren zijn. Op basis van onze ervaringen (ook met tv's van andere merken) tot nu toe is de kleurweergave indrukwekkend. Samsung staat daarentegen bekend om zijn eigen dynamische kleurweergave.

Voor deze test hebben we beide tv's in hun HDR Cinema-modus gezet. Toen we met Wicked begonnen, waren we verrast. Hoewel de UR8S wel natuurlijke kleuren leverde die er nauwkeurig uitzagen (daarover later meer), waren de kleuren van de QN80H veel levendiger.

De roze bloesems van een boom en de blauwe decoratie op de muren sprongen er op de QN80H veel meer uit. De kleuren van de UR8S hadden wel wat pit, maar bleven een beetje achter in vergelijking met de QN80H.

Er waren daarentegen momenten waarop de kleuren van de QN80H er kunstmatig uitzagen. Hier deed de UR8S het beduidend beter met rijke kleuren, die nooit te overdreven waren. Nogmaals: de kleurexplosie die we verwachtten van de RGB-technologie van de UR8S was er niet echt.

Toen we naar La La Land keken, gebeurde hetzelfde. Op het lentefeest zag Mia’s gele jurk er op de QN80H veel levendiger uit. Dezelfde jurk zag er op de UR8S natuurlijk uit, maar miste die wow-factor. Toen we de UR8S op de stand ‘Standaard’ zetten, sprongen de kleuren meer in het oog, maar dat zag er naar onze smaak iets te kunstmatig uit. Cinema kreeg daarom toch de voorkeur.

Dit wil niet zeggen dat de kleuren van de UR8S er tijdens het testen slecht uitzagen, maar ze hadden niet die verzadiging die we van een RGB TV verwachtten, zelfs niet in scènes waar dat wel echt het geval zou moeten zijn.

Contrast en achtergrondverlichting

Nadat we beide tv’s in de Filmmaker-modus hadden gezet, zetten we The Batman op, een film die voor sommige tv’s altijd een uitdaging is geweest. Hoewel de beste OLED TV’s de lage helderheid doorgaans prima aankunnen, hebben mini-LED TV’s daar soms moeite mee.

De QN80H liet een hoger waargenomen contrast zien, met diepere donkere tinten en levendigere highlights. Zo waren de lampen aan de muren in het huis van burgemeester Mitchell goed in balans met de schaduwrijke muren en hoeken, wat een dynamisch contrast creëerde.

De UR8S vertoonde nog steeds een goed contrast tussen donkere en lichte tinten en solide schaduwen, maar donkere gebieden kregen een meer vervaagde, grijze uitstraling. Dit was duidelijk te zien in de scènes in de Batcave en wanneer Batman op het metroperron staat, waar de schaduwgebieden te helder waren.

Er was echter een manier om dit te verbeteren. We verlaagden de helderheid van standaardwaarde 50 naar 49 en dat maakte een enorm verschil op de UR8S. Na deze aanpassing had de UR8S veel diepere zwarttinten en een sterker contrast. Een opmerking over de bovenstaande foto's: de clouding van de QN80H was in het echt niet zo erg, maar dit illustreert wel de betere regeling van de achtergrondverlichting van de UR8S.

Hetzelfde experiment met een helderdere maar nog steeds contrastrijke film, namelijk Dark City, leverde gemengde resultaten op. Door de helderheid van de UR8S terug te brengen naar 49 ontstonden er diepe zwarttinten, maar dit ging ten koste van de details.

Toen John in de openingsscènes met de receptionist sprak, was de textuur van zijn zwarte haar moeilijk te zien, maar op de QN80H was dit niet zo'n groot probleem. Beide tv's vertoonden wel enige black crush, maar bij de UR8S was dit iets meer merkbaar. De standaard helderheid zorgde voor een mooi contrast en betere schaduwdetails, maar ook hier ging dit ten koste van de donkere tinten.

Iets dat tijdens de tests in een donkere kamer duidelijk naar voren kwam, was dat de UR8S een betere regeling van de achtergrondverlichting en betere kijkhoeken had. Tenzij je er recht voor zat, vertoonde de QN80H een wazig effect op donkere achtergronden, waar de achtergrondverlichting doorschijnt. De UR8S vertoonde hier geen tekenen van en liet geen sporen van waas of blooming zien.

Dit was ook duidelijk te zien bij zwart-witbeelden. Bij het kijken naar Sunset Boulevard vertoonde de QN80H lichtlekkage aan de randen van het scherm. De UR8S had wel een subtiele bruine tint over sommige zwarte, witte en grijze tinten, maar presteerde al met al beter dan de QN80H.

Wat betreft het verminderen van lichtlekkage en bredere kijkhoeken brengt het RGB-paneel ons dus dichter bij de perfecte prestaties van OLED op deze gebieden... maar niet noodzakelijkerwijs dichterbij als het gaat om het algehele contrast.

Helderheid

Bij het meten van de maximale helderheid (HDR) van de UR8S in een venster van 10% kwam deze uit op 2.087 nits in de Filmmaker-modus en 2.394 nits in de standaardmodus. De QN80H haalde 1.189 nits in de Filmmaker-modus en 1.204 nits in de standaardmodus.

De HDR-waarden op volledig scherm zijn vergelijkbaar voor beide modellen: de UR8S haalde 771 nits in de Filmmaker-modus en 767 nits in de standaardmodus, terwijl de QN80H 603 nits en 672 nits haalde in respectievelijk de Filmmaker-modus en de standaardmodus.

Hoe ziet de helderheid er in de praktijk uit? Daar wordt het interessant. Bij het bekijken van helderdere, kleurrijkere scènes merkten we dat de QN80H indrukwekkendere highlights leek te hebben. Aan het einde van "The Wizard & I" uit Wicked, wanneer Elphaba boven een witte klif staat, leek het wit duidelijk helderder op de QN80H.

In sommige shots uit de demobeelden van Spears & Munsil leek de helderheid per shot te wisselen. In de openingsscènes in de sneeuw zag het wit er op beide tv's levendig uit. In een ander shot van een verlicht reuzenrad leek het helderder op de QN80H. Een shot van een witte hagedis in een verduisterde studio was dan weer veel helderder op de UR8S.

Dit was verrassend, gezien de enorme sprong in de gemeten piekhelderheid tussen de twee. In een scène uit Dark City, waarin John zich in de Automat bevindt, leken de plafondlampen op de UR8S helderder, maar het verschil was niet zo groot als we hadden verwacht.

De UR8S wist reflecties wel goed tegen te gaan. Dat komt niet (alleen) door de hoge helderheid, maar door de antireflectielaag. Hoewel de QN80H ook een antireflectielaag heeft, was deze lang niet zo effectief als die van de UR8S. Combineer dit met de uitstekende kijkhoeken en je hebt een geweldige tv voor sportwedstrijden overdag.

Een stap vooruit... maar

Het is moeilijk te zeggen welke van deze twee tv’s onze voorkeur krijgt. Hoewel de QN80H uit de doos levendigere kleuren en scherpere texturen biedt, heeft de UR8S betere kijkhoeken en een betere regeling van de achtergrondverlichting, wat resulteert in een uniform beeld.

Dit toont aan dat de RGB-technologie van Hisense zeker nog kan leren van de traditionele mini-LED van Samsung. Hoewel de UR8S direct uit de doos al behoorlijk presteert, vereist hij enige aanpassing (met name wat betreft de helderheid), en is de kleurnauwkeurigheid niet geweldig (een delta-E-waarde van 7,9 in de Filmmaker Mode, terwijl we streven naar een score van minder dan 3…).

Maar de UR8S is een stap in de goede richting om de sterke punten van OLED (kijkhoeken en uniformiteit) naar de middenklasse te brengen. Als je je budget een paar honderd euro kan optrekken, zouden we zeker de Hisense UR8S aanbevelen.

Het WK 2026 staat voor de deur en de eerste wedstrijd begint 11 juni al. Hoewel het lastig kan zijn om te bepalen wat je volgende tv moet zijn, geven wij voor het WK de voorkeur aan mini-LED TV's. Je kunt niet alleen gigantische schermen van meer dan 100 inch krijgen voor redelijke prijzen, maar hun hoge helderheid helpt ook om sportwedstrijden in lichte kamers (of zelfs buiten) te bekijken.

Hoewel Hisense en TCL twee grote namen zijn in het mini-LED-segment dankzij hun scherpe prijs-kwaliteitverhouding, kunnen we Samsung niet over het hoofd zien. De Samsung QN90F, hun flagship mini-LED TV van 2025, is nog steeds onze aanrader voor sportfans vanwege de hoge helderheid, goede bewegingsverwerking en matte antireflectielaag.

Inmiddels zijn de nieuwe Samsung-tv's voor 2026 te koop, waaronder meer betaalbare mini-LED TV's. De vraag is nu hoe goed die precies zijn ten opzichte van de modellen uit 2025. De Samsung QN80H en Samsung M80H zijn inmiddels in ons testlab gearriveerd en dat vraagt om een vergelijkende test. Interessant is dat de QN80H een Neo QLED TV is, die wel een mini-LED-paneel gebruikt, terwijl de M80H een "gewone" mini-LED TV is. Hoe verhouden ze zich tot elkaar en zijn ze een goede keuze voor het WK?

De juiste tv's voor het WK?

We begonnen de vergelijking met wat voetbal om te zien hoe deze betaalbare Samsung-tv’s de snelle actie aankonden. We hebben beide tv's in de standaardmodus gezet en de bewegingsinstellingen op ‘Blur reduction 0’ en ‘Judder reduction 3’ gezet. Die instellingen hebben we in het verleden al gebruikt en zijn op Samsung-tv's het beste voor sport (naar onze mening).

Tijdens de verschillende hoogtepunten lieten beide tv's een goede bewegingsweergave zien. De M80H bleef wel gevoelig voor wat trillingen ongeacht de instellingen. Bij snelle camerabewegingen tijdens voetbalwedstrijden bleven beide tv’s goed overeind, met slechts lichte trillingen en zonder storende artefacten. We konden de "judder reduction" verhogen tot 5 voordat er artefacten verschenen, zoals ghosting van de bal.

Wat de daadwerkelijke beeldkwaliteit betreft, maakte de QN80H de meeste indruk. Het beeld was helderder met levendigere kleuren, waardoor de tenues van de spelers echt van het scherm sprongen. Het groen van het veld was ook opvallender op de QN80H, wederom vanwege de hogere helderheid. Het beeld van de M80H zag er wel natuurlijker uit. Dat zagen we onder andere bij het groene speelveld en de huidskleur van de spelers. Toch kreeg de QN80H hier onze voorkeur.

Nieuw voor Samsung in 2026 is de AI Soccer Mode. Die hebben we al kort kunnen testen op de Samsung S90H tijdens een demo. Dit maakte niet alleen het beeld van beide tv's helderder, maar verscherpte ook texturen en maakte kleuren net iets levendiger. Dit had soms wel een heel kunstmatig effect. Het meest indrukwekkende waren opnieuw de bijbehorende geluidsinstellingen van de AI Soccer Sound Controller. Hiermee konden we het lawaai van het publiek stiller zetten en de commentatoren luider maken (omgekeerd kan ook, maar dat vinden we minder fijn).

Tijdens de tests werd één ding heel duidelijk: de M80H was gevoelig voor reflecties, zelfs bij heldere beelden. Voor een mini-LED TV zag hij er zelfs erg vaag uit, vooral ten opzichte van de QN80H.

Prestaties in heldere kamers

Bij de helderheidsmetingen van beide tv’s, waarbij de nadruk lag op de helderheid bij SDR en HDR op volledig scherm (aangezien dit relevant is voor het WK), haalde de QN80H een piek van 634 nits bij HDR en 325 nits bij SDR in de standaardmodus. De M80H daarentegen haalde 179 nits SDR-helderheid en 269 nits HDR-helderheid, eveneens in de standaardmodus.

Verder haalde de M80H een piekhelderheid van 252 nits HDR in de filmmodus en 259 nits in de Filmmaker-modus, wat over de hele lijn teleurstellende resultaten zijn. De QN80H haalde daarentegen 1.152 nits en 1.149 nits in dezelfde modi. Deze metingen verklaren waarom de M80H moeite had met reflecties in onze felverlichte testruimtes. Bij enkele helderdere scènes met deze tv's viel het verschil in helderheid echt op. Sneeuwscènes in HDR zagen er namelijk levendiger en indrukwekkender uit op de QN80H.

In een andere scène, waarin de zon op een lichtgekleurde boom schijnt, vertoonde de M80H zelfs clipping, waardoor details verloren gingen. Eventuele scheuren of vlekken in de schors van de boom waren onmogelijk te zien, terwijl de QN80H deze details veel beter wist te behouden. Hoewel de M80H sommige heldere highlights, zoals een zonsondergang, goed weergeeft, was de QN80H duidelijk beter.

Filmtesten

Vervolgens hebben beide tv’s getest met de 4K Blu-Ray van The Batman, een donkere film met een lage helderheid die voor sommige tv’s een echt struikelblok kan zijn. Wat opviel, was dat elke tv baat had bij andere beeldmodi. De M80H moest in de Film-modus staan (de Filmmaker-modus was te donker) en de QN80H moest in de Filmmaker-modus staan (de Film-modus was te helder). Met deze instellingen lieten beide tv's een solide contrast zien, maar door de helderdere highlights van de QN80H zagen scènes met een hoog contrast er dynamischer uit.

We vonden wel dat de M80H een natuurlijker contrast had, waarbij de lagere helderheid goed paste bij het donkere karakter van The Batman. Er waren echter wel tekenen van black crush, waarbij details in het pak van Batman verloren gingen wanneer hij in de schaduw stond.

De M80H had het moeilijk in donkere omstandigheden, omdat hij geen instelling voor de lokale dimming heeft, terwijl de QN80H die wel heeft. Dit betekende dat tijdens donkere scènes, zoals Batman in de metro, er een wazig effect was, waarbij de achtergrondverlichting zichtbaar was in donkere gebieden, wat duidt op een slechte uniformiteit. De zwartniveaus van de QN80H waren daarentegen veel nauwkeuriger.

Tijd voor wat meer kleur met The Sound of Music. In de scène waar Maria en de kinderen bij een marktkraam staan, waren het fruit en de groenten op de QN80H feller en helderder. Op de M80H zagen ze er weliswaar natuurgetrouw uit en hadden ze een mooie kleurdiepte, maar hij miste de verwachte visuele impact. Hetzelfde geldt voor The Wild Robot: dynamischere kleuren op de QN80H, maar een mooie authenticiteit op de M80H. Uiteindelijk zag de animatie er beter uit op de QN80H.

Vreemd genoeg waren de beeldmodi op de twee tv's omgedraaid voor kleurrijke scènes. De M80H zag er plotseling veel helderder uit in de Filmmaker-modus, terwijl de Film-modus betere resultaten op leverde op de QN80H. De andere modi zagen er niet slecht uit, maar de kleuren hadden allemaal meer pit nodig.

Het perfecte moment

Van deze twee tv's is de QN80H onze aanrader. De M80H biedt weliswaar een natuurlijk beeld, maar is voor films gewoon niet zo goed als de QN80H en beschikt niet over dezelfde bewegingsweergave of helderheid. Het is echter een andere tv die onze voorkeur voor het WK krijgt: de Samsung QN90F van vorig jaar.

Hij heeft namelijk niet alleen een hoge helderheid en goede bewegingsverwerking, maar ook een matte antireflectielaag die niet aanwezig is op de QN80H en M80H. Dat maakt hem nog beter geschikt om bijvoorbeeld buiten naar het WK te kijken. Het enige dat deze tv mist, is de AI Soccer Mode en de bijbehorende Sound Controller. Het gebrek aan die Sound Controller is mogelijk niet eens een nadeel voor jou, want dit werkt alleen via de ingebouwde tv-speakers. Als je een soundbar op de tv aansluit, werkt de Sound Controller überhaupt niet.

Aangezien de QN90F een jaar oud is, zijn de prijzen aanzienlijk gedaald. Hij is zelfs goedkoper dan de QN80H op dit moment. Een 55-inch QN90F kost nu net geen 1.000 euro, terwijl een 55-inch QN80H momenteel 1.200 euro kost. De M80H is op dit moment de goedkoopste en kost 799 euro (55 inch), maar dit is een situatie waarin het de moeite waard is om extra te investeren, vooral als je optimaal wil genieten van het WK. Als je budget het toelaat, is de Samsung QN90F veruit de beste keuze.

Sonos biedt al meer dan tien jaar de mogelijkheid om draadloze achterspeakers aan zijn soundbars toe te voegen, waarmee je een klein surround-soundsysteem kan maken. Maar deze set-up is niet veel veranderd van de oude Playbar naar de Sonos Arc Ultra: je kunt de soundbar nog steeds gebruiken met twee achterspeakers en één of twee subwoofers.

Al jaren vragen Sonos-fans om deze opties uit te breiden met de mogelijkheid om de draadloze speakers te gebruiken als echte linker- en rechtervoorkanalen. Op die manier kom je dichter in de buurt bij volwaardige cinematische audio.

De frustratie heeft met de breedte te maken: premium soundbars zoals de Arc Ultra hebben schuine drivers, waardoor het geluid veel breder klinkt dan de soundbar zelf. De meerwaarde van virtuele breedte neemt echter af in vergelijking met de werkelijke breedte van speakers aan de zijkanten van je tv, zoals in een vijfkanaals surround-soundsysteem met losse speakers. We kregen onlangs nog een herinnering van een Dolby-manager over hoe belangrijk breedte is bij de weergave van Dolby Atmos.

De eenvoud van Sonos is een van de redenen waarom het merk zo populair is. In vergelijking met de installatie van een bedraad systeem met losse componenten, is de set-up van een Sonos-soundbar met een sub en/of achterspeakers een fluitje van een cent. Het geluidsprofiel van Sonos valt daarnaast bij velen in de smaak. Toch begint het gebrek aan innovatie in de beschikbare set-ups vervelend te worden.

Stel je voor dat je een Sonos Beam via HDMI op je tv hebt aangesloten, die Dolby Atmos-geluid ontvangt en dit vervolgens streamt naar twee Sonos Era 300 speakers, links en rechts van je tv. Dit zou een echt breed geluid moeten produceren, vooral omdat de Era 300 het geluid naar links, rechts en voren kan sturen. De Beam is hier het middenkanaal voor heldere dialogen, en de Era 300 speakers zijn de zijkanalen en hoogtekanalen. Verder kan je dit nog uitbreiden met draadloze achterluidsprekers.

Grote tv's (65 inch en meer) zijn daarnaast in opmars. Je hebt daarom een geluidssysteem nodig dat bij dit formaat past, zodat het niet voelt alsof het geluid gevangen zit binnen de randen van je tv-scherm. In theorie kunnen we dit oplossen met langere soundbars, maar ik weet niet of veel mensen daar echt op zitten te wachten.

Sonos bevond zich in de perfecte positie om hiervan te profiteren, maar Sony was hen te slim af met de Sony Bravia Theatre Trio, een draadloos LCR-systeem (links, centraal, rechts) dat min of meer precies de opstelling is die ik hierboven beschreef, maar dan met Sony-speakers.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

De technologie is er al

Wat trouwe Sonos-fans vooral dwarszit, is dat de technologie hiervoor al bestaat en in de speakers zit. Er is zelfs een hele subreddit gewijd aan een app van derden genaamd Sonosequencr. De ontwikkelaar maakt duidelijk dat ze de speakers niet eens hacken om dit mogelijk te maken: ze maken gebruik van technologie die al aanwezig is, maar die Sonos (nog) niet heeft geactiveerd.

Sonosequencr heeft wel beperkingen. Het grootste nadeel is dat je Trueplay niet kunt gebruiken om het geluid te kalibreren op basis van de kamer. In sommige gevallen is het daarom wellicht beter om bij een normale Sonos-opstelling te blijven, vooral als je een kleinere ruimte hebt. In sommige grote ruimtes is de toevoeging van echte speakers misschien een betere optie. Sonos zou deze app in theorie ook op elk moment kunnen slopen.

Er waren geruchten dat Sonos van plan was om dit soort opstellingen mogelijk te maken met hun geschrapte streamingbox als een soort van hub. De technologie waar Sonosequencr gebruik van maakt, is mogelijk een overblijfsel hiervan. Een potentiële reden waarom deze functie niet in de Sonos-app zit is dat de app lang geplaagd werd door allerlei problemen. De prioriteit lag wellicht bij het oplossen van die problemen, evenals de lancering van de Sonos Play.

Misschien staat Sonos op het punt een nieuwe wereld van flexibiliteit voor thuisbioscopen te lanceren. Toen we CEO Tom Conrad interviewden, vroegen we hem naar Dolby Atmos FlexConnect en de mogelijkheden om luidsprekers flexibel te plaatsen. Hij antwoordde als volgt: "We zijn geïnteresseerd in dat hele gebied, het hele domein van: Hoe krijg je de bits van de bron naar de luidsprekers? Hoe plaats je de luidsprekers in een 3D-ruimte? En hoe render je het geluid? We blijven werken aan onze roadmap."

Toen we vroegen wat het standpunt van Sonos is in het hele verhaal van tv-fabrikanten die eigen draadloze audiotechnologie ontwikkelen en daarmee Sonos buitenspel zetten, zei Conrad: "Wij zijn de pionier in het draadloos verspreiden van audio in de woonkamer, en we zullen de komende kwartalen onze eigen plannen hebben om dat verder te ontwikkelen."

Het lijkt erop dat Sonos dit jaar iets in petto heeft voor thuisbioscopen en ik hoop dat de mogelijkheid om linker- en rechterspeakers in te stellen daarbij hoort. Dat Sony er als eerste mee kwam, zag niemand aankomen, maar Sonos heeft hier een onverwacht voordeel in handen: hun overeenkomstige set-up is goedkoper. De Sony Bravia Theatre Trio kost 1999 euro, terwijl de Sonos-setup die qua Dolby Atmos het dichtst in de buurt komt, bestaat uit een Beam (2e gen.) en twee Era 300-speakers. Daarvoor betaal je nu iets meer dan 1.000 euro afhankelijk van de lopende acties.

Sonos' line-up van volledig draadloze speakers (met ingebouwde batterijen en Bluetooth-ondersteuning) bestond voor een lange tijd alleen uit de Roam- en Move-modellen. Beide modellen hebben ook een tweede versie gekregen: de Roam 2 en de Move 2.

Beide modellen zijn uitstekende opties voor mensen die op zoek zijn naar een Bluetooth-speaker, maar ook dezelfde soort audiokwaliteit zoeken die ze bij hun bedrade Sonos-speakers krijgen. Daarnaast beschikken de Bluetooth-speakers van Sonos tegelijkertijd ook nog over Wi-Fi-ondersteuning, waardoor je ze ook gewoon aan je Sonos-multiroom-setup kan toevoegen wanneer je ze gewoon thuis gebruikt.

De Roam en Move (en Roam 2 en Move 2) waren dus sowieso al erg interessante draadloze opties voor Sonos-gebruikers. Toch voelde het voor mij wel altijd alsof er een tussenoptie miste. Dat dacht Sonos zelf ook, want in maart van dit jaar lanceerde het bedrijf de nieuwe Sonos Play. Die naam komt je misschien bekend voor als je ook nog oudere bedrade Sonos-speakers hebt liggen, maar deze nieuwe Play heeft in principe niets met de oude Play-modellen te maken, maar is toegevoegd als die tussenoptie binnen de line-up van draadloze speakers met Bluetooth.

De Sonos Play is misschien niet de krachtigste Sonos-speaker en ook niet de meest draagbare, maar zijn positie tussen de Roam- en Move-modellen maakt hem misschien wel de meest interessante optie voor de meeste mensen... voor mij in ieder geval wel.

Nadat mijn collega de Sonos Play uitgebreid getest heeft voor onze review, kon ik een tijdje aan de slag met deze speaker om hem te vergelijken met mijn Roam 2 en de originele Move. Ik heb de drie verschillende modellen naast elkaar gezet om te kijken welke speaker voor de meeste mensen nu het beste totaalpakket weet te bieden. Hieronder lees je de resultaten.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

De Roam was nooit echt genoeg

Laten we maar beginnen met het kleinste model van de drie: de Roam. Dit is natuurlijk wel duidelijk het model dat je het gemakkelijkst overal mee naartoe kan nemen. Het is een enorm compacte speaker, maar dat merk je ook aan zijn geluid.

De Roam (2) is voor mij een prima optie om bijvoorbeeld in de badkamer een muziekje op te zetten, maar het volume gaat niet heel hoog en een wat grotere ruimte vult hij niet bepaald met een indrukwekkend geluid.

Hoewel de Roam 2 top klinkt voor een speaker van zijn formaat, klinken speakers van zijn formaat gewoon nooit écht helemaal top. De soundstage is redelijk beperkt. De extra Wi-Fi-functionaliteit (en het feit dat je hem dus aan kan sluiten op je bestaande Sonos-multiroom-systeem) is een leuke toevoeging voor een Bluetooth-speaker van dit formaat, maar tegelijkertijd voelt de Roam 2 nooit echt als een volwaardige Sonos-speaker.

Op dit punt zou ik dan ook eerder een paar tientjes besparen en voor een JBL Flip 7 of zelfs de JBL Grip kiezen als ik toch nog een extra draagbare speaker zocht. De Roam 2 klinkt misschien wel iets gedetailleerder dan die modellen, maar de JBL-speakers klinken in de meeste situaties nog steeds prima en zeker in situaties waar je een compacte Bluetooth-speaker gebruikt, is extra volume waarschijnlijk in dit geval iets nuttiger.

Wil je extra volume én een gedetailleerd, nog voller geluid? Dan is nu de Sonos Play een uitstekende upgrade, terwijl je voorheen bij Sonos alleen nog maar kon upgraden naar de gigantische Move (2).

De Move is niet heel praktisch

Ik had voor deze vergelijking helaas geen Move 2 tot mijn beschikking, dus ik moest het doen met de originele Move. Het is dus ook wel het benoemen waard dat de Move 2 toch nog wel redelijk wat upgrades heeft ten opzichte van de originele Move, ook al is dat van buiten niet echt te zien.

Er zijn wel wat kleine designveranderingen, maar de grootste veranderingen zie je niet. De Move 2 heeft een flink geüpgradede batterijduur (van 10 uur op de Move naar 24 uur op de Move 2) en er is extra tweeter aanwezig, waarmee het nieuwe model een stereogeluid kan produceren.

De Move 2 biedt vooral een iets ruimtelijker, voller en helderder geluid ten opzichte van zijn voorganger. Onder de juiste omstandigheden kan dit dus ook zeker nog een interessante upgrade zijn ten opzichte van de andere Bluetooth-speakers binnen de line-up (daarover straks meer), maar ik ga hier vooral in op de grootste verschillen tussen de drie types die Sonos aanbiedt en de originele Move heeft nog steeds grotendeels dezelfde voordelen (en nadelen) ten opzichte van de kleinere Bluetooth-speakers van het merk.

Het grootste voordeel van de Move is natuurlijk dus dat hij nog voller klinkt. Het verschil met de Roam (2) is echt gigantisch, maar zelfs in vergelijking met de Play weet hij nog een iets "grootser" geluid te bieden. Dit zorgt er simpelweg voor dat de grootste speaker logischerwijs ook het meest geschikt is voor grote ruimtes en bijvoorbeeld feestjes in de tuin.

Het grootste nadeel van de Move-modellen is toch wel duidelijk het grote, zware design. Het is nogal een lomp apparaat om ergens mee naartoe te nemen. Het design biedt wel een soort ingebouwde handgreep, maar met een gewicht van 3 kg is dit niet een speaker die ik persoonlijk graag meesjouw in mijn hand of zelfs een rugzak.

Het is nog steeds wel fijn om hem in en rondom je huis draadloos te kunnen gebruiken en dus gemakkelijk te kunnen verplaatsen, maar daar houdt het voor mij toch wel op.

De Play biedt precies de juiste balans

Oké, dus de Roam blijft het meest compact en de Move blijft het krachtigste geluid leveren, maar toch vind ik de Play nu overduidelijk de beste optie uit de line-up.

Hij past nog steeds redelijk gemakkelijk in een rugzak en het gewicht van 1,3 kg is ook veel acceptabeler dan de 3 kg van de Move. Tegelijkertijd is hij groot genoeg om een impactvol geluid te leveren en klein genoeg om dat impactvolle geluid ook echt onderweg mee te willen nemen.

Het geluid komt aardig in de buurt van dat van de Move (het verschil is veel kleiner dan het verschil tussen de Roam en de Play) en zeker voor binnenshuis en onderweg levert de Play een meer dan krachtig genoeg geluid.

Combineer dit krachtige geluid met de oplaadstandaard die hier, net als bij de Move-modellen, wordt meegeleverd (maar niet bij de Roam-modellen), en je krijgt een speaker die wel als een volwaardig onderdeel van je Sonos-setup voelt wanneer je hem thuis gebruikt.

Het komt er dus op neer dat dit model voor mij, en ik denk voor de meeste mensen, gewoon de gulden middenweg biedt. Bij de Roam en de Move voelt het eigenlijk alsof je in sommige situaties ook de ander nog nodig hebt. Bij de Play voelt het (in de meeste gevallen) alsof dit de enige draadloze Sonos-speaker is die je nodig hebt.

Belangrijke overwegingen

Natuurlijk zijn er altijd nog wel redenen om toch voor de Roam 2 of Move 2 te kiezen. Die speakers zijn niet ineens compleet overbodig, maar ik denk gewoon dat de Play voor de meeste mensen nu de meest voor de hand liggende optie zal zijn.

Hoewel ik dus persoonlijk niet zo snel meer in een Roam 2 zou investeren, blijft dat wel een interessante optie voor mensen die een compacte speaker zoeken die een wat gedetailleerder geluid levert dan vergelijkbare speakers, en vooral als ze binnenshuis in een wat kleinere ruimte luisteren.

Daarnaast blijft de Move-serie dus een uitstekende optie als je gewoon een krachtige, handige speaker zoekt voor in en rondom huis. Ik zou hem niet gauw op een tripje naar het buitenland meenemen, maar een tripje naar de achtertuin is natuurlijk geen probleem. Ook dan is een draadloze speaker toch wel handig, plus Bluetooth-ondersteuning voor als je net buiten het bereik van je Wi-Fi-netwerk zit.

Natuurlijk zijn de verschillende prijzen ook iets om rekening mee te houden. De Roam 2 vind je momenteel voor 149 euro op Sonos' eigen website, de Play voor 349 euro en de Move 2 voor 399 euro. Bij andere retailers kan je in alle drie de gevallen meestal een paar tientjes van die prijzen afhalen.

De Roam 2 is veruit de goedkoopste optie, al is hij wel nog vrij prijzig ten opzichte van vergelijkbare speakers van andere merken. De Play en Move 2 zitten momenteel verrassend dicht bij elkaar qua prijs. Daardoor voelt de Play momenteel misschien niet als de beste deal. Het is echter ook de nieuwste speaker en er zullen ongetwijfeld nog wel wat leuke kortingen voorbij komen naarmate hij wat langer op de markt is.

Het is denk ik vooral belangrijk dat je bepaalt waar je de speaker vooral voor wil gebruiken. Je kan nu namelijk denken: "Oh, maar voor 50 euro meer heb ik een krachtiger geluid". Maar ga je dan de Move 2 ook echt meenemen voor je picknick in het bos?

• De beste wifispeakers in 2026 volgens onze audio-experts

Het WK komt eraan en dat is traditiegetrouw een gelegenheid voor sportfans om te investeren in een nieuwe tv. In de loop van deze maand zijn veel nieuwe OLED TV's ook eindelijk te koop nadat ze voor het eerst getoond zijn in januari van dit jaar. Het kan daarom verleidelijk zijn om zo'n fonkelnieuwe tv in huis te halen, maar dat is niet altijd de beste keuze. De modellen van een jaar oud zijn op dit punt een betere aankoop.

De nieuwste OLED TV's zijn nog steeds beter dan hun voorgangers. Het gaat er echter om hoeveel beter ze precies zijn. Bij sommige modellen, vooral in het lagere en middensegment, zijn de verbeteringen namelijk heel klein en voor sommigen mogelijk niet eens merkbaar. De prijs-kwaliteitverhouding is een tweede belangrijk aspect. Televisies worden namelijk snel goedkoper en tv's uit 2025 vind je nu met honderden euro's korting.

In Nederland en België zijn er drie grote namen in de categorie van de OLED TV's: Samsung, LG en Philips. Hier kijken we vooral naar LG, aangezien hun tv's al in ons testlab hebben gestaan en ook naar Samsung, aangezien we al meerdere demo's van hun tv's hebben gehad. Philips is ietsje minder relevant, aangezien hun nieuwe tv's pas in het najaar in de winkelrekken liggen.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Fijne, maar vaak kleine verbeteringen

OLED TV's hebben jarenlang bekendgestaan om hun beperkte helderheid. Hoewel de premium modellen dat probleem hebben aangepakt door enerzijds een feller paneel en anderzijds antireflectietechnologie, geldt dat niet voor de goedkopere OLED TV's.

Dit viel ons meteen op bij de vergelijking van de LG C5 en LG C6. De toename in helderheid viel alleen op bij highlights in kleinere gebieden, terwijl de helderheid van het hele scherm niet veel hoger was. Dat laatste is net het belangrijkste voor veel gebruikers die overdag naar hun OLED TV willen kijken zonder de hele ruimte te verduisteren.

Samsung zet je daarentegen voor een onverwachte keuze. Hun middenklasse OLED TV, de Samsung S90H, heeft nu voor het eerst de matte OLED Glare Free-coating die reflecties elimineert. Vorig jaar was die alleen aanwezig op de duurste OLED en mini-LED TV's, de Samsung QN90F en S95F. Dit zorgt ervoor dat de Samsung S90H wel een duidelijke verbetering is ten opzichte van zijn voorganger, de Samsung S90F.

Ook LG maakt het dit jaar ietsje interessanter als je een tv uit de C-serie wil. Alleen de 77-inch LG C6 heeft namelijk een hogere helderheid, aangezien hij hetzelfde paneel gebruikt als de duurdere LG G6.

Prijzenstrijd

Wanneer je de prijzen gaat vergelijken, wordt het duidelijk waarom de OLED TV's van vorig jaar op dit moment de interessantere keuze zijn.

De eenvoudigste vergelijking is die tussen de LG C5 en LG C6. De nieuwere OLED TV is een beetje helderder, heeft iets meer AI-functies en een iets betere beeldkwaliteit. De huidige verkoopprijs is echter veel hoger dan die van de LG C5. Voor een 55-inch LG C5 betaal je momenteel ongeveer 1.200 euro, terwijl de LG C6 nu 1.899 euro kost. Voor een prijs die grofweg 30 procent hoger ligt, krijg je een tv die naar onze mening geen "30 procent beter" is.

Het wordt nog interessanter als we naar de LG B5 kijken. De B-serie bestaat uit de instapmodellen en het grootste verschil met de C-serie is de lagere helderheid. Je hebt hier sneller last van zichtbaarheidsproblemen vanwege reflecties, tenzij je de tv in een verduisterde ruimte plaatst. Een 55-inch LG B5 heb je namelijk al voor zo'n 850 euro. En de LG B6? Die "bestaat" momenteel nog niet. De B-serie verschijnt gewoonlijk wat later zonder grootse aankondiging. Als je momenteel een 55-inch OLED TV wil onder de 1.000 euro, kom je automatisch uit bij de LG B5 uit 2025.

Over naar Samsung, waar de keuze minder voor de hand liggend is. De Samsung S90H is namelijk wél een grote verbetering ten opzichte van de Samsung S90F. Hoewel Samsung nog geen officiële adviesprijzen voor Nederland en België heeft bekendgemaakt, kan je wel al een pre-order voor de Samsung S90H plaatsen bij Hello TV. Daar kost de 55-inch versie 1.999 euro. De Samsung S90F van 55 inch vind je momenteel voor ongeveer 1.300 euro.

De Samsung S90F is echter niet de tv waarnaar je moet kijken. De Samsung S95F is dat wel, want die heeft ook de matte OLED Glare Free-coating én alsnog een betere beeldkwaliteit dan de nieuwe S90H. Dit topmodel van vorig jaar kan je nu namelijk vinden vanaf ongeveer 1.500 euro. Ook in dit geval moet je dus niet wachten op de nieuwe OLED TV's van 2026.

Ook je tv krijgt updates

Over het algemeen hechten gebruikers minder aandacht aan het updatebeleid van hun tv. Net zoals je smartphone, smartwatch en laptop krijgt je tv van tijd tot tijd software-updates. Gewoonlijk zijn dit tussendoor kleinere updates en één keer per jaar een grote update met nieuwe functies.

Ook op dit vlak hebben fabrikanten de voorbije jaren flinke sprongen gemaakt. Samsung is koploper en belooft zeven jaar software-updates voor hun tv's, terwijl LG vijf jaar belooft. Als je een tv uit 2025 koopt, heb je daarom nog steeds enkele jaren updates te gaan.

De impact van een software-update op een tv is bovendien kleiner dan op een smartphone of laptop. De beeldkwaliteit zal bijvoorbeeld bijna nooit verbeterd worden door middel van een software-update. Het gaat vaak om aanpassingen aan het homescherm of de toevoegingen van AI-functies. Gebruik je echter een streamingbox, zoals de Google TV Streamer, dan zal je misschien niet eens merken dat je tv een update heeft gehad.

Wanneer kan je wel beter voor het nieuwste model kiezen?

Als je echt het beste van het beste wil, dan is het soms wel interessant om voor de nieuwste OLED TV's te gaan. Dit is bijvoorbeeld het geval bij de LG G6, het topmodel in hun OLED-serie. Deze tv heeft namelijk een nieuwe antireflectielaag die bijna net zo goed is als die van Samsung. Trouwe LG-fans die een OLED TV willen die ook in felverlichte ruimtes goed zichtbaar is (en een groot budget hebben), gaan daarom beter voor de nieuwe LG G6 i.p.v. de LG G5 van vorig jaar.

Samsung heeft ten slotte nog de Samsung S99H. Ondanks het hogere cijfer is deze tv de opvolger van de Samsung S95F. Hij valt op door het FloatLayer Design met een aluminium plaat waarop het tv-scherm is gemonteerd. Zijn piekhelderheid ligt hoger dan die van andere Samsung-tv's en dit is de eerste OLED TV die de Art Store ondersteunt. Hiermee kan je kunstwerken naar keuze op de tv weergeven wanneer hij niet in gebruik is, zodat er geen grote zwarte rechthoek in je woonkamer staat. Samsung heeft zelfs aan ons bevestigd dat er geen enkele kans op inbranding is bij de statische beelden in de Art Store.

De Google Pixel 10 Pro XL is zo’n smartphone waar je snel aan gewend raakt. De software is prettig, de camera is betrouwbaar en alles voelt logisch. Het is geen toestel dat op elk vlak de concurrentie omver blaast, maar in dagelijks gebruik klopt er veel. Je pakt hem op, doet wat je moet doen en denkt er verder niet te veel over na.

Tot je naar de batterij kijkt.

Want hoe fijn de Pixel 10 Pro XL ook is, de batterij blijft een probleem dat steeds opnieuw opduikt. Niet altijd op dezelfde manier en niet elke dag even erg, maar vaak genoeg om het toestel minder zorgeloos te maken dan het zou moeten zijn.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

De batterij is vooral irritant onvoorspelbaar

In mijn eigen review van de Pixel 10 Pro XL kwam ik uiteindelijk uit op een batterijscore van 3 op 5, en daar sta ik nog steeds achter. De Pixel 10 Pro XL haalt meestal wel een volledige dag, maar comfortabel is het zelden. Tegen bedtijd zit hij geregeld onder de 10 procent en op drukkere dagen moet er tussendoor worden bijgeladen.

Dat klinkt misschien niet dramatisch, maar bij een dure smartphone met een 5.200mAh-batterij verwacht je meer marge. Google claimt meer dan 24 uur gebruik en tot 100 uur met Extreme batterijbesparing, maar in normaal gebruik voelt die eerste claim vooral als iets dat haalbaar is op goede dagen. Niet als iets waar je blind op kunt vertrouwen.

Het meest frustrerende is hoe wisselvallig de Pixel zich gedraagt. Android Authority beschreef eerder hoe de Pixel 10 Pro XL de ene dag ruim zeven uur schermtijd haalt en de andere dag veel sneller leegloopt, zelfs bij vergelijkbaar gebruik. Dat herken ik maar al te goed. Er zijn dagen waarop de batterij prima lijkt en er weinig aan de hand is, maar er zijn ook dagen waarop je tegen de namiddag al rekening houdt met een oplader. Het gaat zover dat ik tegenwoordig op persuitjes en/of evenementen al vrij vroeg de batterijbesparing aanzet, zodat ik zeker weet dat ik niet voor onaangename verrassingen kom te staan.

Dat hoor je ook terug als je met andere journalisten praat. Vraag naar de batterijduur van de Pixel 10 en het antwoord begint opvallend vaak met een soort “uuuggghhhh”. Daarna volgt meestal een genuanceerd verhaal over dagen waarop het meevalt, dagen waarop het tegenvalt en vooral veel momenten waarop niemand precies weet waarom het verschil zo groot is.

• Google Pixel 10 review: kwantiteit boven kwaliteit
• Google Pixel 10 Pro review: kleine verbeteringen zijn niet genoeg
• Google Pixel 10a review: stilstaan is achteruitgaan

De batterij vraagt te veel aandacht

Draadloos laden via Qi2 of Pixelsnap helpt in het dagelijks gebruik. Zeker als je een lader op je bureau hebt staan, is het handig om de Pixel tussendoor even neer te leggen en ongemerkt wat procenten bij te tanken. Een kwartiertje laden is vaak genoeg.

Het jammere is dat het vaak een gewoonte wordt die vooral ontstaat omdat je die extra marge nodig hebt. De Pixel 10 Pro XL is een telefoon waarbij je sneller geneigd bent om bij te laden voor de zekerheid, en het blijft een flagship..

Daar helpt bekabeld laden ook maar deels bij. De XL ondersteunt 45W via USB-C PPS en haalt volgens Google ongeveer 70 procent in 30 minuten. Dat is prima, maar niet indrukwekkend in een wereld waarin OnePlus en Oppo al jaren laten zien dat snelladen veel sneller kan.

Het helpt ook niet dat mijn oplaadpoort sinds dag 2 heel erg wispelturig is als het aankomt op opladen. Ik moet vaak de typische kabeldans doen om op een hele specifieke hoek op te laden, maar ik gok dat dit meer een Jouri-probleem is. De reguliere Pixel 10 Pro blijft zelfs steken op 30W, waardoor de XL duidelijk de praktischere keuze is, maar ook die voelt niet alsof hij het batterijprobleem echt wegpoetst.

• Advies van onze smartphone-expert: dit zijn beste telefoons onder 500 euro

Diepgaand probleem

Op papier zou de Pixel 10 Pro XL best sterk moeten staan. Een grotere batterij, een nieuwe Tensor G5-chip en Googles eigen software zouden samen voor een duidelijke stap vooruit moeten zorgen. Dat lijkt echter in de praktijk niet altijd zo te lopen.

In de Future Labs-batterijtest hield de Pixel 10 Pro XL het slechts een kwartier langer vol dan de Pixel 9 Pro XL. Dat is mager, zeker omdat Google bij de Pixel 10-serie nadrukkelijk een betere batterijduur beloofde. Ter vergelijking: de Galaxy S25 Ultra wist met een vergelijkbare batterijcapaciteit ongeveer twee uur langer mee te gaan dan de Galaxy S24 Ultra, vooral dankzij de efficiëntere Snapdragon 8 Elite.

Andere Android-merken boeken zichtbare vooruitgang, terwijl de Pixel vooral voelt alsof hij net genoeg verbetert om niet door de mand te vallen. Samsung, OnePlus, Oppo en zelfs Apple, met relatief kleinere batterijen, lijken de laatste jaren consistenter te worden. Bij Google blijft de batterij een onderwerp dat elk jaar opnieuw besproken moet worden.

Een deel van het probleem lijkt bij mobiel netwerkgebruik te liggen. Tests van Android Authority wezen erop dat de Pixel 10 Pro XL duidelijk meer energie verbruikt op 4G dan op wifi, en ook meer dan sommige concurrenten. Waarschijnlijk spelen de modem en Tensor-chip hierin een rol. In dagelijks gebruik merk je vooral dat de batterij sneller leeg wordt getrokken zodra je veel onderweg bent, navigeert, foto’s maakt of zonder wifi zit.

En toch verklaart dat niet alles. Ook thuis, op wifi, kan de Pixel ineens sneller leeglopen dan verwacht. Dat maakt het lastig om het probleem simpelweg af te schuiven op slechte dekking of zwaar gebruik.

Ook op lange termijn blijft de batterij een vraagteken. Google introduceerde op de Pixel 10-serie Battery Health Assistance, een functie die de laadsnelheid en maximale lading geleidelijk aanpast om batterijveroudering te beperken. Dat klinkt verstandig, maar het voelt ook wat wrang dat die beperkingen al rond 200 laadcycli beginnen, zeker omdat de batterijduur vanaf dag één al niet royaal is.

Zeven jaar software-updates zijn mooi, maar dan moet de hardware dat tempo ook kunnen volgen. Een makkelijker vervangbare batterij helpt, alleen wil je bij een duur vlaggenschip niet al vroeg nadenken over slijtage, beperkingen of een mogelijke batterijwissel.

Updates maken het vertrouwen niet groter

Ik heb de Pixel 10 Pro XL expres lang niet geüpdatet. Niet omdat ik zo principieel tegen updates ben, maar omdat er de voorbije maanden iets te veel Pixel-berichten voorbij kwamen waarbij een update meer kapot leek te maken dan te herstellen. In januari schreven we al over Pixel 10-gebruikers bij wie wifi en Bluetooth niet meer werkten na een software-update, en in sommige gevallen werd zelfs de camera geraakt. Daarna kwamen er meldingen van Pixel 10 Pro- en Pixel 10 Pro XL-toestellen waarbij de zaklamplens beschadigd of zelfs gesmolten leek na langdurig gebruik. Dat laatste staat los van batterijduur, maar het helpt niet bepaald mee aan het gevoel dat alles onder controle is.

De batterij-bug na de maart-update past helaas perfect in dat rijtje. Sommige Pixel-gebruikers merkten dat hun telefoon ineens veel sneller leegliep, en volgens meldingen op Reddit en Googles supportforums leek de oorzaak te zitten bij Deep Doze. Die modus moet de telefoon juist zuiniger maken wanneer hij niet actief gebruikt wordt, maar door een firmwarebug kwamen sommige toestellen daar blijkbaar niet goed meer in terecht. Dan krijg je dus een telefoon die in je broekzak of op je nachtkastje harder leegloopt dan zou moeten.

Het probleem leek bovendien niet meteen opgelost met de april-update of een tussentijdse fix. Dat maakt updaten op een Pixel toch een beetje ongemakkelijk. Normaal wil je zo snel mogelijk de nieuwste beveiligingspatches en bugfixes binnenhalen, maar bij de Pixel 10 merkte ik dat ik juist afwachtte. Eerst maar eens kijken wat er bij anderen gebeurt.

Hopelijk is de Google Pixel 11 beter

Al deze problemen maken het gebruik van de Pixel 10 Pro XL zo lastig. Los van de batterij is het gewoon een erg fijne smartphone. De camera blijft sterk, de software is rustiger dan bij veel concurrenten en de dagelijkse ervaring voelt meestal goed.

Alleen is batterijduur geen klein detail dat je ergens onderaan een review wegstopt. Het bepaalt hoe zorgeloos je een telefoon gebruikt. Als je rond etenstijd alweer naar een kabel zoekt, maakt het minder uit hoe slim of soepel de rest aanvoelt.

Daar zit mijn haat-liefdeverhouding met de Pixel 10. Ik snap waarom mensen bij Google blijven hangen, want de software heeft iets dat veel andere Android-telefoons missen. Maar de rest moet ook top zijn.

Na tien generaties Pixel zou dit geen terugkerende frustratie meer mogen zijn. Google hoeft geen batterijkampioen te worden, maar een vlaggenschip van dit niveau moet betrouwbaarder aanvoelen dan dit.

• "Een slimmere keuze dan twee jaar terug": ik testte de Google Pixel 8 Pro opnieuw in 2026

De tijden dat robotstofzuigers onvoorspelbaar waren en half werk leverden, liggen achter ons. Er zijn robotstofzuigers met net zo'n hoge zuigkracht als steelstofzuigers en die net zo grondig dweilen als een handmatige dweil. Het onderhoud gebeurt grotendeels automatisch dankzij het schoonmaakstation, waardoor je alleen nog af en toe het water en de stofzak moet vervangen. Kleine opstapjes en dikke tapijten vormen geen probleem meer en er zijn zelfs robotstofzuigers die verdwaalde sokken kunnen optillen.

Hoe goed dit alles ook klinkt, robotstofzuigers zijn nog niet perfect en dat geldt ook voor de duurste modellen. Ik heb al tientallen robotstofzuigers mijn appartement laten schoonmaken, van instapmodellen tot premium toestellen van meer dan 1000 euro, en zelfs de topklasse maakt nog fouten. Voor je een robotstofzuiger koopt, deel ik hier de meest voorkomende problemen en misschien houd jij het hierna wel bij een traditionele steelstofzuiger.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

De strijd met kabels

Als er één ding is dat nog altijd kan misgaan, zijn het kabeltjes op de vloer. Geen enkele robotstofzuiger die ik heb getest, haalt hier een perfect score. Achter de bank liggen namelijk enkele kabels op de grond die bij de router horen. Ze zitten vrij strak tegen de muur aan en de duurdere robotstofzuigers weten ze goed te vermijden. Toch was er op een bepaald moment altijd een schoonmaakbeurt waarbij een van de kabels rond het borsteltje of de dweilpad werd gedraaid. Hierna stopt de robotstofzuiger en krijg je een foutmelding in de app.

Hoe duurder de robotstofzuiger, hoe kleiner de kans dat hij zichzelf vastrijdt in een kabeltje. Al mijn testen hebben me echter geleerd dat die kans nooit 0 procent is. Zo is de Samsung Jet Bot Combo AI Steam mijn vaste robotstofzuiger en hoewel die veruit de beste obstakeldetectie heeft die ik heb gezien, is hij ook één keer vast komen te zitten in die kabels tegen de muur.

Het watermysterie

Mijn grootste ergernis zijn de watertanks in schoonmaakstations. Je moet geen duizend euro meer uitgeven om een robotstofzuiger te kopen met watertanks in het schoonmaakstation. Of je nu een duur of goedkoop model neemt, de tanks werken hetzelfde. Het schone water wordt in het reservoir van de robotstofzuiger gepompt en het vuile water wordt uit het reservoir van de robot gezogen. Zo kan de robotstofzuiger langer schoonmaken voor jij het water moet verversen.

Wat geen enkele robotstofzuiger goed kan, is aangeven hoeveel water er precies in die tanks zit. Dreame, Ecovacs, Samsung, iRobot, Bosch... ze zeggen slechts twee dingen: er zit water in de tank of er zit geen water in de tank. Zeker bij de duurdere modellen verwacht ik meer info. Het is al meermaals gebeurt dat het waterniveau volgens de app "oké" was, maar dat ik tijdens de schoonmaakbeurt plots de melding kreeg dat de tank met schoon water leeg was of die met vuil water vol. Het schoonmaakproces wordt dan ook stopgezet tot je dit hebt aangepakt.

Bovenaan mijn verlanglijstje met functies voor robotstofzuigers staat meer inzicht in waterniveaus. Zo zou ik het handiger vinden als de robotstofzuiger vóór een schoonmaakbeurt al de melding geeft dat het water ververst moet worden. Op dezelfde manier zou de melding van een laag waterniveau net na een schoonmaakbeurt ook handig zijn.

De onzin van stofzakken

Iets anders dat momenteel eerder de uitzondering is in plaats van de regel, is de aanwezigheid van een stofzak. Je moet tegenwoordig goed je best doen om nog een stofzuiger met stofzak te vinden en toch hebben bijna alle schoonmaakstations van robotstofzuigers nog een stofzak. Afhankelijk van je huishouden kunnen de kosten hierdoor oplopen. Heb je huisdieren die verharen? Dan zal je robotstofzuiger dagelijks heel wat haren kunnen opzuigen.

Ecovacs brengt hier nu wel verandering in. De goedkope Ecovacs Deebot N20 Pro Plus uit 2024 had al een schoonmaakstation zonder stofzak. Het stof wordt hier in een cilindervormig reservoir gezogen dat je daarna in de vuilnisbak kan legen. Ook de Deebot X11 Omnicyclone en X12 Omnicyclone werken nu zonder stofzak. Ik hoop dat andere merken hier een voorbeeld aan zullen nemen, waardoor er minder terugkerende kosten zijn bij robotstofzuigers.

Kruimelkatapult

Dit laatste onderdeel is iets dat zelfs de duurste robotstofzuiger nog doet en waar iedereen mee te maken krijgt. Vooraan elke robotstofzuiger zitten een of twee borsteltjes die vuil naar de zuigmond vegen. Of je nu een spotgoedkope of peperdure robotstofzuiger koopt, hij zal dit borsteltje hebben en de meeste stukjes vuil naar binnen vegen.

Wat soms kan gebeuren, noem ik het "katapulteffect". Hier wordt een stukje vuil, vaak een broodkruimel, naar de andere kant van de kamer gekatapulteerd en niet naar binnen geveegd. In het beste geval vliegt het naar een stuk vloer dat nog schoongemaakt moet worden, in het slechtste geval vliegt het naar een stuk dat al is schoongemaakt. Dit is zeker geen gigantisch probleem, maar ik vind het ironisch dat robotstofzuigers zo'n grote sprongen maken en nog steeds vuil door de kamer kunnen katapulteren in plaats van het op te zuigen.

Het is inmiddels publieke info dat Google bezig is met de ontwikkeling van een nieuwe Fitbit activity tracker. In een teaser op Instagram beloofde Steph Curry, basketballegende, ambassadeur en "prestatieadviseur" van het merk, dat er iets groots op komst was. In die video droeg hij bovendien een polsband zonder scherm.

De aankomende activity tracker zou kunnen inspelen op de trend van de trackers zonder scherm. De Whoop, Polar Loop en Amazfit Helio Strap kwamen allemaal vorig jaar uit, en het lijkt erop dat ook Garmin werkt aan dit soort tracker, die "Cirqa" zou heten.

We zijn van mening dat dit een logische stap is voor Google. Dit zou Fitbit ook terugbrengen naar zijn roots en kan het merk nieuw leven inblazen.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Terug naar de basis

In 2008 was alles eenvoudiger en waren we allemaal enthousiast over technologie en gadgets, zonder ons zorgen te maken over data en AI. Tijdens de TechCrunch50-conferentie van 2008 introduceerde een kleine start-up de FitBit, een draadloze slimme stappenteller die je aan je kleding kon vastklikken, je stappen telde, je slaappatroon bijhield met behulp van gyroscopen en je gegevens naar een server uploadde zodra je in de buurt kwam van het Bluetooth-dock. Je kon inloggen om je statistieken te bekijken en informatie toevoegen, zoals details over je voeding.

Destijds zei John Biggs van TechCrunch het volgende: “Het apparaatje kan aan bijna elk kledingstuk worden vastgeklikt en is bijna onzichtbaar”. Hij noemde het een klein fitnessgadget dat hij echt wel wilde hebben. Het had een heel klein ledschermpje, maar de enige manier om met het apparaat te communiceren was inloggen op een computer. Je kreeg geen meldingen, het bandje kon niet trillen en verzamelde in stilte allerlei gegevens.

Een paar jaar later verscheen de Fitbit Flex, die je om je pols kon dragen, en de rest van het verhaal ken je wel. De Fitbit Flex was eveneens "hands-off" en had vijf ledlampjes die louter bedoeld waren om je stappen aan te geven.

Fitbit is wat verwaarloosd

Die minimalistische ontwerpfilosofie hield geen stand. Na het succes van de Apple Watch sloot Fitbit zich aan bij de rest en ging het volop inzetten op trackers met scherm. Na de overname door Google waren de horloges van Fitbit niet meer wat ze geweest waren. Ze kostten ongeveer evenveel als volwaardige smartwatches terwijl er te weinig slimme features aanwezig waren. Daarnaast verdwenen er functies, zoals de mogelijkheid om wijzerplaten van derden te installeren. Google heeft zelfs bevestigd dat er geen Fitbit-smartwatches meer gemaakt zullen worden: de Versa 4 en Sense 2 zijn daarom de laatste smartwatches van het merk en zullen geen opvolgers krijgen.

We denken echter dat de aankomende tracker zonder scherm een terugkeer naar de roots kan zijn. Net als de Fitbit Flex is het een bandje dat passief gegevens verzamelt en je niet lastigvalt met meldingen en dergelijke. Hoewel de smartphone-app uiteraard veel geavanceerder is dan het programma op je computer van bijna 20 jaar geleden, is het principe hetzelfde: focus op je training of slaap zonder afleidingen. Als Google dit goed aanpakt, zou dit ervoor kunnen zorgen dat Fitbit weer relevant wordt.

De Samsung Galaxy S26 ligt vanaf deze week in de winkel en begint bij 999 euro. Voor die iets hogere adviesprijs zijn er niet heel veel upgrades ten opzichte van de Samsung Galaxy S25 (of zelfs de Galaxy S24). We snappen het daarom als je twijfelt over je aankoop en of je elders niet meer telefoon voor je geld kan krijgen.

Onze smartphone-expert heeft het huidige smartphonelandschap onder de loep genomen en zijn ervaring met telefoons van verschillende merken daarmee gecombineerd. Op basis daarvan vind je hieronder drie alternatieven voor de Samsung Galaxy S26 die een gelijkaardige ervaring bieden voor hetzelfde of minder geld.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Samsung Galaxy S25 FE: goedkopere Galaxy

Voor het eerste alternatief blijven we bij Samsung zelf, maar gaan we een prijsklasse lager. De Samsung Galaxy S25 FE komt op veel vlakken overeen met de Samsung Galaxy S26, terwijl hij momenteel rond de 500 euro kost. De software is bijvoorbeeld identiek, de Galaxy S25 FE krijgt ook zeven jaar software-updates en bevat ook Galaxy AI-functies. Qua prestaties loopt hij een beetje achter, maar dit is geen verschil van dag en nacht. Wie wil gamen met de Galaxy S25 FE, kan dat gewoon doen.

De camera's zijn ook verrassend gelijkaardig. Het grootste verschil is dat de telefotocamera van de Galaxy S25 FE van een lagere kwaliteit is. Dit is een camera die je echt alleen kan gebruiken bij een goede lichtinval. Daarnaast is de Galaxy S25 FE net zo stevig en ongeveer even groot als de Samsung Galaxy S26 Plus. Hij heeft een 6,7-inch AMOLED-scherm met voldoende hoge helderheid en hoge refresh rate. De 4.900mAh-batterij komt ook overeen met de Galaxy S26 Plus en gaat gemiddeld een hele dag mee.

Lees hier onze Galaxy S25 FE review

OnePlus 15: grof geschut

De OnePlus 15 is geen goedkope telefoon, maar wel goedkoper dan de Samsung Galaxy S26. Je kan hem momenteel al vinden vanaf 799 euro. Voor dat geld krijg je een telefoon die iets sneller is, beter omgaat met veeleisende taken vanwege een geavanceerd koelsysteem en een veel véél langere batterijduur biedt. Zelfs veeleisende gebruikers kunnen twee dagen verder met de OnePlus 15 en het lijkt bijna onmogelijk om de hele batterij leeg te krijgen op één dag.

Wat de OnePlus 15 niet is, is licht of dun. OnePlus geeft de voorkeur aan een iets dikker ontwerp waar een grotere batterij in past. Dit is een grote zware telefoon, wat tegelijkertijd premium aanvoelt. Ook de OnePlus 15 kan tegen een stootje en in theorie kan je hem zelfs in de vaatwasser leggen zonder blijvende schade.

Hoewel de camera's van de OnePlus 15 niet op het niveau van de Galaxy S26 Ultra zitten, zijn het wel drie degelijke camera's. De hoofdcamera en ultrawide zijn uitstekend, maar de telefotocamera met 3,5x zoom heeft snel moeite bij scènes met weinig licht of tegenlicht. De AI-functies van OnePlus zijn ten slotte iets minder uitgebreid dan die van Samsung.

Lees hier onze OnePlus 15 review

Xiaomi 17: kleine krachtpatser

Dit laatste alternatief is vooral voor degenen die geïnteresseerd zijn in een kleine flagship telefoon zoals de gewone Galaxy S26. Hoewel de Xiaomi 17 ietsje groter en dikker is, hoort hij nog steeds bij de kleinere telefoons en overtreft hij de Samsung Galaxy S26 op veel vlakken. Ten eerste zijn de camera's beter over de gehele lijn, onder andere vanwege de samenwerking met Leica.

Ook qua batterijduur doet de Xiaomi 17 het veel beter. In de telefoon zit een 6.330mAh-batterij die het twee dagen kan volhouden. Ter vergelijking: in de Galaxy S26 zit een 4.300mAh-batterij en zelfs in de Galaxy S26 Ultra zit slechts een 5.000mAh-batterij. De prestaties zitten eveneens op hetzelfde niveau en de Xiaomi 17 werkt iets beter onder langdurige druk vanwege een beter koelsysteem. Net zoals bij OnePlus vind je bij Xiaomi minder AI-functies.

Waar gaat het dan mis bij de Xiaomi 17? Bij de software. Je vindt hier veel dubbele en extra apps terug, evenals bloatware en wat reclame. Dit gebeurt vaker bij goedkope telefoons, maar bij een telefoon van 999 euro kan je dit missen als kiespijn. Ten slotte krijgt de Xiaomi 17 geen zeven jaar software-updates zoals de Galaxy S26, maar wel vijf jaar Android-updates en zes jaar security-updates.

Lees hier onze Xiaomi 17 review

Vorige week heeft Samsung de Galaxy S26-serie uit de doeken gedaan. Die bestaat uit het bekende trio: de Galaxy S26, Galaxy 26 Plus en Galaxy S26 Ultra. De Ultra-versie heeft de grootste verbeteringen gehad ten opzichte van vorig jaar en valt onder andere op door het nieuwe Privacy Display. De standaard Galaxy S26 lijkt daarentegen net iets te veel op de Galaxy S25, die ook al erg veel leek op de Galaxy S24.

Ondanks de minimale wijzigingen, waarover verderop meer, is de prijs van de Galaxy S26 wel gestegen. Vorig jaar had de Galaxy S25 met 128GB opslag een adviesprijs van 899 euro. Samsung heeft echter die opslagvariant geschrapt en nu betaal je 999 euro voor een Samsung Galaxy S26 met 256GB opslag. Ondertussen zijn de verkoopprijzen van de Galaxy S25 sterk gedaald en als je hem nu koopt, krijg je nog steeds zes jaar lang software- en beveiligingsupdates.

Mijn keuze is alleszins snel gemaakt: ik zou zonder enige twijfel de Samsung Galaxy S25 kopen in plaats van de Galaxy S26. Hieronder lees je waarom.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Honderden euro's korting

Samsung heeft de prijzen van elke telefoon in de Galaxy S26-serie verhoogd ten opzichte van de Galaxy S25-serie. Welke telefoon je ook kiest, je betaalt een tiental euro's meer. Ondertussen zijn de verkoopprijzen van de Galaxy S25 alleen maar lager geworden.

Wie een Galaxy S25 wil met 128GB opslag, kan die nu al kopen voor ongeveer 650 euro. Mijn voorkeur gaat sowieso uit naar de versie met 256GB opslag en die kost nu ongeveer 700 euro. Dat is alsnog 300 euro goedkoper dan de Galaxy S26 met 256GB opslag, waarvoor je nu 999 euro betaalt.

Dezelfde camera's in een nieuw jasje

Als Samsung ergens heel goed in is, dan is het wel dezelfde camera's verpakken in een nieuw jasje. Laat je daarom niet misleiden door het nieuwe camerablok op de Galaxy S26, want de drie camera's zijn nog steeds dezelfde als op de Samsung Galaxy S22. Samsung recyclet bijgevolg al vijf jaar precies dezelfde camera's.

Dat zorgt voor meerdere problemen. Ten eerste zijn de foto's en video's met de Galaxy S25 van precies dezelfde kwaliteit. Er zijn alleen een paar nieuwe softwarefuncties, maar ik verwacht dat die op termijn met via een update naar de Galaxy S25 zullen komen. Dat is in het verleden namelijk al vaak gebeurd. Ten tweede loopt de Galaxy S26 mijlenver achter op de concurrentie in deze prijsklasse, waaronder de OnePlus 15 en zonet gelanceerde Xiaomi 17.

De enige verbetering aan de camera's van de Galaxy S26 bevindt zich bij de selfiecamera. Hoewel de camera zelf nog hetzelfde is, heeft Samsung zijn AI-algoritmes voor fotobewerking nu ook daarop toegepast. Ik heb zelf al getest hoe groot het verschil is en kan zeggen dat het gaat om een verwaarloosbare upgrade.

Vergelijkbare prestaties en batterijduur

De Samsung Galaxy S26 heeft een 4.300mAh-batterij, wat 300mAh meer is dan de batterij in de Galaxy S25. In de praktijk zorgt dit niet voor een wereld van verschil. Dit is en blijft een telefoon die je elke dag moet opladen. Als ik overdag een uurtje gegamed heb, moet ik 's avonds ook de oplader erbij nemen anders haal ik het einde van de dag niet.

Ook de oplaadsnelheid is niet verhoogd. De Galaxy S26 ondersteunt nog steeds amper 25W-snelladen. In dat opzicht is zelfs de Galaxy A36 interessanter, want die heeft 45W-snelladen. Of je nu een Galaxy S25 of Galaxy S26 oplaadt, je hebt een halfuur nodig om de batterij voor de helft op te laden.

Vervolgens zijn de prestaties ietsje beter, al gaat het niet om een baanbrekend verschil. Waar de Samsung Galaxy S26 Ultra een Snapdragon 8 Elite Gen 5 for Galaxy (de krachtigste chip van het moment) gebruikt, is dit een Exynos 2600 in de Galaxy S26. De sprong in prestaties ten opzichte van de Galaxy S25 is niet gigantisch en ook tijdens veeleisende taken zoals gaming is het verschil verwaarloosbaar. Ook in 2026 is de Galaxy S25 nog steeds meer dan snel genoeg.

Een onderdeel waar sommigen op hoopten en dat uiteindelijk niet aanwezig is, zijn ingebouwde magneten. Die vind je bijvoorbeeld wel in de iPhone 17 en Pixel 10. Als je accessoires magnetisch wil bevestigen op de Galaxy S26, dan moet je dus nog steeds een hoesje kopen met magneten. De rest van het ontwerp is verder niet steviger geworden en aan het scherm is zelfs helemaal niets veranderd.

Vergeet de Samsung Galaxy S25 FE niet

Naast de Galaxy S25 is er mogelijk nog een telefoon die een betere aankoop voor je is dan de Galaxy S26. Je moet zelfs niet naar andere merken kijken, want het gaat over de Samsung Galaxy S25 FE die in het najaar van 2025 op de markt kwam.

Kort samengevat, heeft de Galaxy S25 FE alle Galaxy AI-functies van de rest van de serie, krachtige prestaties, een degelijke batterijduur en gelijkaardige camera's. Het grootste verschil dat je aankoop kan beïnvloeden, is het formaat. De Galaxy S25 heeft een scherm van 6,2 inch, terwijl de Galaxy S25 FE heeft een aanzienlijk groter scherm van 6,7 inch.

Als je dat grotere formaat niet erg vindt, kan je nog eens ongeveer 100 euro besparen ten opzichte van de Galaxy S25. Voor een Galaxy S25 FE met 128GB opslag betaal je intussen namelijk zo'n 500 euro.

Na maanden van lekken, geruchten en speculaties is de Samsung Galaxy S26-serie afgelopen woensdag gelanceerd. Waren deze telefoons echter het wachten waard?

We kunnen daar pas definitief antwoord op geven als we ze volledig hebben getest, maar het is duidelijk dat ze in veel opzichten minimale verbeteringen hebben gehad. Het Privacy Display van de Galaxy S26 Ultra is de meest opvallende nieuwigheid, maar daar kunnen het basismodel en de Plus-versie niet van meegenieten.

De telefoons missen ook bepaalde functies die concurrenten wel aanbieden. Hieronder vind je vijf dingen die de Samsung Galaxy S26-serie in mijn ogen nog mist.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

1. Silicium-koolstof batterijen

Bepaalde nieuwe smartphones hebben gigantische batterijen in een relatief dunne behuizing. Denk aan de OnePlus 15 met een 7.300mAh-batterij of de dunne Motorola edge 70 met een 4.800mAh-batterij. De Samsung Galaxy S26 Ultra heeft daarentegen dezelfde 5.000mAh-batterij als de Galaxy S20 Ultra.

De reden daarvoor is dat deze andere merken zijn overgestapt van lithium-ion batterijen op silicium-koolstof (silicon-carbon in het Engels) batterijen. Dankzij die technologie kan je een hogere capaciteit in een batterij met dezelfde afmetingen proppen. Samsung blijft voorlopig nog gebruikmaken van lithium-ion en 5.000mAh lijkt momenteel het maximum binnen het huidige aanbod smartphones.

Samsung heeft ten slotte gezegd dat het wel "bezig is" met silicium-koolstof batterijen, maar dat die bewust nog niet in smartphones zitten. Als gebruikers hebben wij daar natuurlijk weinig aan.

2. Nieuwe camera's voor de basis- en Plus-versies

Samsung komt elk jaar met upgrades voor de camera's, maar die zijn voor 99 procent voor het Ultra-model. De camera's achterop de Galaxy S26 en Galaxy S26 Plus zijn namelijk nog steeds precies dezelfde als op de Galaxy S22 en Galaxy S22 Plus, die dateren van 2022.

Terwijl Samsung blijft stilstaan, gaat de concurrentie vooruit. Andere smartphones in de prijsklasse rond de 1.000 euro hebben veel krachtigere camera's. De standaard Google Pixel 10 heeft bijvoorbeeld een periscoopcamera met 5x optische zoom en de Oppo Find X9 heeft drie 50MP-camera's.

Vooral de 10MP-telefotocamera met 3x optische zoom en 12MP-groothoekcamera van de Galaxy S26 (Plus) zijn bijna problematisch te noemen in deze prijsklasse in 2026. Er zijn intussen smartphones die de helft kosten met gelijkaardige (of betere) camera's.

3. Sneller opladen voor alle smartphones

Dit punt is alleen van toepassing op de standaard Samsung Galaxy S26. Die heeft nog steeds een oplaadsnelheid (met kabel) van 25W, terwijl dit 45W is voor de Galaxy S26 Plus en 60W voor de Galaxy S26 Ultra. Zelfs binnen het aanbod van Samsung zelf is die 25W traag. De Samsung Galaxy A36, die een derde kost van de Galaxy S26, ondersteunt namelijk 45W-snelladen.

Dit is opnieuw een onderdeel waarop de concurrentie beter scoort. Middenklasse smartphones van Motorola, Xiaomi en OnePlus overtreffen zelfs de Galaxy S26 Ultra met oplaadsnelheden van 80W of meer.

4. Offline tracking via Vind Plek (Find Hub)

Een kleine maar handige functie die je onder andere op Google Pixel-telefoons hebt, maar nog niet op Samsung Galaxy-telefoons, is tracking via de Vind Plek (Find Hub) wanneer het toestel is uitgeschakeld.

Hiermee kun je het Find Hub-netwerk van Google gebruiken om je telefoon te zoeken, zelfs als die is uitgeschakeld. Op basis van code die Android Authority heeft ontdekt, lijkt dit geen optie te zijn voor Samsung Galaxy S26.

Hoewel je een offline Galaxy S26 kunt lokaliseren met Samsungs SmartThings Find, moet de telefoon nog steeds zijn ingeschakeld. De oplossing van Google is dus beter, maar beperkt tot hun eigen Pixel-telefoons.

5. Ingebouwde magneten

Een gerucht dat we in de aanloop naar de lancering van de Samsung Galaxy S26 meerdere keren hebben gehoord, was dat deze telefoons ingebouwde magneten zouden hebben. Daardoor kan je magnetische opladers en andere accessoires aan de telefoon bevestigen, net als bij het MagSafe-systeem van iPhones.

Helaas is dit niet gebeurd. Samsung blijft in de plaats daarvan hoesjes met magneten verkopen, waarmee je andere accessoires kunt bevestigen. Geheel verrassend is dat niet en het is zeker niet het einde van de wereld. Google en Apple zijn de enige twee smartphonefabrikanten die magneten in hun smartphones gebruiken, terwijl de rest gewoon hoesjes met magneten maakt.

Apple staat niet bepaald bekend om zijn lage prijzen, dus de geruchten over een nieuwe, goedkopere MacBook zijn verrassend. Die groeiende speculatie, afkomstig van bekende bronnen zoals Mark Gurman van Bloomberg en Ming-Chi Kuo, suggereert dat er al op 4 maart een goedkopere MacBook in verschillende kleuren op de markt zou kunnen komen.

De nieuwe laptop zal blijkbaar veel goedkoper zijn dan de 13-inch MacBook Air, die momenteel die de goedkoopste optie is, met een prijskaartje van amper 599 of 699 dollar. Over europrijzen is echter nog niets bekend. In theorie is dit daarom een goede optie voor mensen die een iPad Air overwegen.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Een verleidelijk alternatief voor de iPad

Als je op zoek was naar een goedkope MacBook, werd je aangeraden om een iPad aan te schaffen en deze te combineren met een toetsenbord. Met die combinatie heb je (grotendeels) dezelfde functies als op een MacBook. Toch is dit niet helemaal hetzelfde en zeker niet voor iedereen een volwaardig alternatief.

Ten eerste is iPadOS niet zo uitgebreid als macOS. Het is in de eerste plaats ontworpen voor aanraakbediening in plaats van met een muis en toetsenbord. Veel programma's voor MacBooks werken ook niet met iPadOS. Een keyboard case is ook niet zo prettig om op te typen als een toetsenbord in een MacBook.

Dat is waar de geruchten over een goedkopere MacBook, die blijkbaar wordt aangedreven door een A18 Pro-chip, een gat in het aanbod van Apple zouden kunnen opvullen.

De goedkope MacBook zal blijkbaar verkrijgbaar zijn in een reeks “speelse kleuren”, waarbij Apple het afgelopen jaar naar verluidt “lichtgeel, lichtgroen, blauw, roze, klassiek zilver en donkergrijs” heeft getest. Dat lijkt wat op de strategie die jaren geleden voor de iPhone 5c werd gebruikt. Maar in tegenstelling tot iPhone 5c zal de betaalbare MacBook een aluminium behuizing hebben. Gurman zegt dat Apple niet zal bezuinigen op de bouwkwaliteit en gezien het huidige productaanbod is dat logisch.

Door kwaliteit te handhaven, geeft Apple iPad-gebruikers een extra reden om over te stappen. De iPad Air heeft namelijk ook een behuizing van aluminium en het is een slimme zet om die bouwkwaliteit over te nemen.

Wat is de beste keuze voor jou?

Hoe presteert de goedkope MacBook in vergelijking met de iPad Air? Een van de belangrijkste vragen is welke chip er in de MacBook zit. Er wordt algemeen aangenomen dat dit de A18 Pro is, die oorspronkelijk in de iPhone 16 Pro werd geïntroduceerd in 2024. De huidige iPad Air maakt daarentegen gebruik van de M3 uit 2023.

Hoewel de eerste een smartphonechip is en de tweede is ontworpen voor Macs, bieden ze vrijwel vergelijkbare prestaties, waarbij de A18 Pro iets beter presteert in single-core tests en de M3 de leiding neemt in multi-core prestaties. Vooral die laatste categorie is belangrijk voor de algemene prestaties van een toestel.

Het scherm zou ook niet veel verschillen. De iPad Air is verkrijgbaar in 11 inch en 13 inch, terwijl Gurman beweert dat de goedkope MacBook een iets kleiner scherm zal hebben dan de 13,6-inch MacBook Air. Gurman zegt dat het scherm van de MacBook een “lcd-scherm van lagere kwaliteit” zal zijn en hoewel we niet precies weten hoe dat zich verhoudt tot de iPad Air, maakt die tablet ook gebruik van een lcd-paneel.

Gezien de extra ruimte in een laptop in vergelijking met een tablet, is een belangrijk verschil dat we kunnen verwachten de batterij. De huidige iPad Air gaat volgens Apple tot 10 uur mee bij internetgebruik. De 13-inch MacBook Air gaat daarentegen tot 18 uur mee. Als de batterijduur belangrijk voor je is, is de MacBook waarschijnlijk een betere keuze dan de iPad Air.

Toch is de flexibiliteit van de iPad ongetwijfeld iets wat de MacBook niet kan evenaren. Je kunt de iPad Air gebruiken als tablet of als laptop in combinatie met een toetsenbord én hij heeft een touchscreen. Hij is ook veel compacter en lichter en past gemakkelijker in een rugzak.

Dit alles wijst erop dat de keuze tussen deze verwachte MacBook en een iPad niet eenvoudig zal zijn. Maar als je overweegt een iPad uit het middensegment (zoals de Air) te kopen, is het de moeite waard om tot begin maart te wachten om te zien wat Apple in petto heeft.

Terug naar het tijdperk van Jobs

Steve Jobs, medeoprichter van Apple, zei vaak dat hij kwalitatieve technologische producten betaalbaar wilde maken en ooit was dat zeker waar. De originele iPad was bijvoorbeeld veel goedkoper dan de meeste analisten hadden verwacht. Ook de iMac G3 werd gelanceerd voor bijna de helft van de prijs van vergelijkbare computers en zorgde voor een revolutie in de hele pc-industrie.

Zoals Jobs zelf zei: “Ik vind het geweldig als je echt geweldig design en eenvoudige functionaliteit kunt combineren met iets dat niet veel kost... Dat was de oorspronkelijke visie van Apple.” Deze goedkopere MacBook zou in zekere zin een manier zijn voor Apple om terug naar zijn roots te gaan.

Lcd-televisies zijn heel lang niet populair geweest. Genoeg mensen kunnen zich nog levendig herinneren hoe ze in 2007 hun eerste flatscreens kochten en daarna zagen hoeveel slechter de tekst in Xbox 360-games eruitzag vergeleken met een oude CRT-tv. We zijn nu wel even verder en zijn we nu eindelijk bereid om lcd een tweede kans te geven?

Goed, zo simpel ligt het natuurlijk niet. Wanneer we ‘lcd’ zeggen, bedoelen we specifiek ‘RGB mini-LED’. Maar hé, het blijft een traditioneel liquid-crystal-display, zij het met (heel wat) toeters en bellen. Deze technologie weet echter zo veel nadelen van lcd overboord te gooien en enkele zwakke punten van OLED te verbeteren, dat we oprecht denken dat dit dé schermtechnologie van de toekomst kan worden. RGB TV’s vormen een serieuze bedreiging voor OLED. Ze zijn helderder, mogelijk goedkoper (daarover straks meer) en bieden een ongelooflijke kleurdiepte.

• We hebben tientallen tv's getest en deze drie bieden het meeste waar voor je geld

RGB wordt de nieuwe trend

De technologie achter RGB mini-led (of Micro RGB, zoals Samsung het noemt) is fascinerend. In plaats van één enkele kleur achtergrondverlichting achter de pixels te gebruiken, zoals lcd-televisies altijd hebben gedaan, beschikt elke led in de backlight nu over rode, groene en blauwe elementen. Daardoor kunnen ze exact de juiste kleur weergeven voor het deel van het beeld waar ze zich achter bevinden. Het resultaat: veel minder kleurfiltering, terwijl je tegelijkertijd een breder kleurenspectrum krijgt. En alsof dat nog niet genoeg is, zijn ze ook nog eens efficiënter.

Vooral de belofte van een hogere piekhelderheid dan bij onze vertrouwde OLED-technologie spreekt tot de verbeelding, zeker in combinatie met een precieze aansturing van de achtergrondverlichting. Die nauwkeurigheid zou eindelijk korte metten moeten maken met het beruchte ‘halo-effect’, waarbij licht uit heldere delen van het beeld doorlekt naar donkere zones: een hardnekkig probleem dat zelfs de beste lcd-tv’s al decennialang plaagt.

Hoewel Samsung inmiddels al uitpakt met een kolossale Micro RGB TV van 130 inch, kijken we vooral reikhalzend uit naar wat LG met zijn eerste RGB-panelen en de nieuwe ‘Micro Dimming Ultra’-techniek weet te realiseren.

Natuurlijk kunnen OLED TV’s elke afzonderlijke pixel dimmen. Tegelijkertijd zorgen moderne oplossingen ervoor dat perfecte, gitzwarte scènes niet altijd noodzakelijk zijn. Wanneer de kleuren van het beeld dynamisch op de muur worden geprojecteerd, wordt het waargenomen contrast immers al aanzienlijk versterkt waardoor donkere scènes visueel meer diepte krijgen.

Dat neemt niet weg dat OLED-televisies nog altijd tot de top behoren. Dankzij hun oneindige zwartwaarden, indrukwekkende contrast en uitzonderlijke schermuniformiteit zetten high-end OLED-panelen de standaard voor beeldkwaliteit. Zeker de topmodellen uit het begin van dit decennium wisten zich moeiteloos te onderscheiden van de rest.

Toch blijft nieuwe tv-technologie altijd lonken. De aantrekkingskracht van de nieuwste, meest geavanceerde schermtechnieken is moeilijk te weerstaan, zeker voor liefhebbers die al jarenlang verschillende generaties en merken hebben versleten. Die constante nieuwsgierigheid verklaart waarom OLED voor velen geen eindpunt is, maar slechts een tussenstation in een voortdurende zoektocht naar de ultieme kijkervaring.

• Recente LG OLED TV's krijgen een geweldige gratis Dolby Atmos-upgrade

Geen OLED meer?

In die periode werden we telkens weer enthousiast door de nieuwste ontwikkelingen op het gebied van ‘light-emitting diode’-technologie. Denk aan MLA-oplossingen die de helderheid opvoeren, Primary Tandem 2.0-panelen en ‘Reflection Free Premium’-schermen die hinderlijke reflecties vrijwel volledig elimineren. Hoezeer we de jaarlijkse sprongen in HDR-piekhelderheid bij de beste OLED TV’s ook waarderen, onze aandacht verschuift inmiddels steeds meer naar het potentieel van RGB mini-LED.

Elke fabrikant benadrukt dat RGB TV’s ruimschoots meer dan 100 procent van het HDR-kleurengamma zouden kunnen weergeven en die belofte van extreem diepe, verzadigde kleuren spreekt tot de verbeelding. Zeker voor kijkers die zich sterk storen aan color banding wekt dat hoge verwachtingen. Color banding is een begrip waarbij kleurovergangen die vloeiend horen te zijn zichtbaar worden opgedeeld in ‘banden’. De hoop is dat RGB-technologie dit probleem kan verminderen, bijvoorbeeld door geavanceerdere HDR-kleurverwerking bij gestreamde content, of simpelweg door minder kleurbeperkingen op paneelniveau.

Bij het spelen van de beste PS5-games wordt het probleem soms pijnlijk duidelijk, bijvoorbeeld wanneer tijdens een camera-pan een heldere blauwe lucht subtiele, maar zichtbare verschillen in kleurgradaties vertoont. Het is niet de verwachting dat Micro RGB-panelen dit volledig kunnen oplossen, maar wel dat ze het effect merkbaar weten te beperken.

Daarnaast blijken de vooraf ingestelde beeldmodi van sommige OLED TV’s niet altijd ideaal op kleurgebied. Waar natuurgetrouwe modi zoals de Filmmaker-modus of ISF Expert vaak kiezen voor warmere tinten geven sommige kijkers de voorkeur aan koelere, levendigere kleurenprofielen. Wanneer zelfs dan het gevoel blijft bestaan dat de kleurweergave net niet volledig klopt, groeit de belangstelling voor Micro RGB-technologie alleen maar verder.

Toch weer kleinere televisies?

De kans is reëel dat in de nabije toekomst gekozen moet worden voor een kleiner, en vooral betaalbaarder, televisiemodel. In veel gevallen is het gewoon onrealistisch om een 77-inch scherm in je woonkamer te plaatsen waardoor kleinere tv's onvermijdelijk worden.

Hoewel de eerste, kolossale Micro RGB-televisies die vorig jaar verschenen stevig geprijsd waren, had dat vooral te maken met hun formaat. Technologisch gezien liggen ze veel dichter bij mini-LED dan bij OLED, waardoor het niet onrealistisch is om te verwachten dat ze de komende jaren onder het prijsniveau van vergelijkbare middenklasse OLED TV’s zullen duiken.

In een scenario waarin budget en energieverbruik een grotere rol gaan spelen, is de potentiële efficiëntie van Micro RGB-televisies extra verleidelijk. Hoe aantrekkelijk een gigantisch scherm ook blijft, het idee van een extreem heldere 55-inch Micro RGB TV met indrukwekkende kleuren en zwartwaarden die dicht tegen OLED aan zitten, spreekt sterk tot de verbeelding.

Naarmate het idee van een kleiner scherm langzaam wordt geaccepteerd, verbreedt ook de kijk op televisietechnologie. Waar lcd vijf jaar geleden niet veel toekomstperspectief gaf, maakt Micro RGB die gedachte steeds minder ondenkbaar.

• De beste tv's in 2026 getest door onze specialisten

2026 lijkt echt het jaar van de RGB TV te worden. Vrijwel elke grote tv-fabrikant heeft wel een model met de nieuwe RGB-technologie op de planning staan. RGB TV-technologie (ook wel RGB mini-LED of Micro RGB genoemd) is een soort evolutie van mini-LED-technologie. Hierbij wordt de traditionele blauwe of witte achterverlichting ingeruild voor LED-verlichting met volledige RGB-ondersteuning. Dat zorgt ervoor dat RGB mini-LED TV's efficiënter zijn, rijkere, accuratere kleuren bieden, minder licht lekken bij donkere beelden en ook feller kunnen worden.

Er zijn nog niet heel veel van dit soort tv's op de markt gebracht, dus het wordt nog interessant om te zien wat voor prestaties de verschillende modellen van verschillende merken in de praktijk weten te leveren. We hebben vorig jaar en tijdens CES dit jaar wel al wat demonstraties van de technologie gezien en het is ongetwijfeld indrukwekkend.

Je kan onder andere genieten van verrassend brede kijkhoeken (wat bij mini-LED toch vaak wel een probleem was), enorm levendige, maar nog steeds natuurlijke kleuren, diepe zwartwaardes en sterke HDR-highlights. De technologie komt dus aardig in de buurt van de beste OLED TV's op sommige vlakken waar OLED tot nu toe duidelijk verreweg de beste displaytechnologie was.

Daarnaast lijkt het er ook op dat RGB mini-LED TV's niet enorm veel duurder zullen zijn dan de huidige mini-LED-topmodellen. Als we dan ook nog eens kijken naar hoe snel die mini-LED-technologie in prijs is gedaald in de jaren sinds zijn introductie, dan kan RGB mini-LED misschien ook vrij snel erg interessant worden qua prijs-kwaliteit.

De meest premium OLED TV's blijven nog wel bepaalde voordelen hebben ten opzichte van de verschillende mini-LED-technologieën, maar het kan wel lastiger worden om straks nog budget OLED TV's te verantwoorden als RGB mini-LED-modellen voor vergelijkbare prijzen rijkere kleuren en een veel hogere helderheid kunnen bieden. Zeker de goedkopere OLED TV's kunnen dus wel wat upgrades gebruiken om te blijven concurreren. Nou lijkt LG Display al te werken aan goedkopere, maar tegelijkertijd fellere OLED-panelen, maar hopelijk houdt het daar niet op.

Hopelijk zorgt de sterkere concurrentie vanuit RGB mini-LED TV's ervoor dat er ook meer innovaties naar OLED TV's komen en dan dus vooral naar de wat budgetvriendelijkere OLED-modellen.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Premium OLED TV's (zoals de LG G5 en de Samsung S95F) genieten nog steeds wel af en toe van flinke upgrades in de vorm van technologieën zoals 'micro lens array' (MLA), QD-OLED, 'Primary RGB Tandem' en next-gen 'quantum dots'.

De introductie van mini-LED, met de mogelijkheid voor enorm hoge helderheden, en de concurrentie die ontstond toen Samsung ook weer OLED-panelen ging produceren, zorgde weer voor wat meer ontwikkelingen binnen de wereld van OLED TV's. De laatste jaren hebben we dan ook vooral op het vlak van helderheid wat flinke sprongen gezien... voor premium OLED TV's. De wat meer betaalbare OLED-modellen blijven nog steeds achterlopen.

Zelfs de populaire C-serie van LG ziet de laatste jaren niet extreem grote upgrades meer. De LG C5 gebruikt in principe hetzelfde paneel als de LG C4, en zelfs de LG C3. Het lijkt erop dat de LG C6 opnieuw dit paneel zal gebruiken (al moet de grotere LG C6H wel een beter paneel gebruiken). Hetzelfde geldt voor de LG B5, die in principe hetzelfde paneel gebruikt als de LG B4 en de LG B3.

Tot nu toe zijn de minimale upgrades nog wel acceptabel geweest, omdat de tv's wel van hoge kwaliteit zijn en OLED nog steeds bepaalde duidelijke voordelen had ten opzichte van andere technologieën, zoals perfecte zwartwaarden dankzij controle over de verlichting van individuele pixels.

Veel middenklasse mini-LED TV's weten dan ook gewoon niet dezelfde soort filmische ervaring te bieden, maar RGB mini-LED kan daar misschien verandering in gaan brengen (op de lange termijn). Zo vertelde Sony ons dat de technologie met gekleurde achterverlichting het effect van 'blooming' flink kan verminderen. Sommige golflengtes van licht worden namelijk gemakkelijker geabsorbeerd door zwarte schermgedeeltes, waardoor er minder snel een gloed om felle kleuren heen ontstaat. Dat is iets dat bij mini-LED TV's (met niet heel veel dimzones) soms wel een probleem kan zijn.

Als middenklasse RGB mini-LED TV's straks dichter bij het contrast van goedkope OLED TV's kunnen komen en tegelijkertijd beter kunnen presteren op het gebied van kleurweergave en helderheid, dan worden goedkope OLED TV's toch wat minder aantrekkelijk.

Waarom is dit OLED-probleem nog niet opgelost?

Het probleem bij OLED TV's (en de hoge kosten ervan) zit hem al jaren in het productieproces. De materialen die nodig zijn voor deze organische pixels zijn nog steeds erg prijzig en het productieproces blijft ook gewoon erg gecompliceerd. Het lage rendement bij dit productieproces zorgt er ook voor dat de prijzen nog niet echt omlaag kunnen. Als dit proces wat betrouwbaarder was, zou dat wel sneller kunnen.

Er zijn door de jaren heen natuurlijk al wel wat doorbraken geweest, zoals een nieuw blauw fosformateriaal en ontwikkelingen rondom het inkjet-printen van OLED-materialen. We hebben echter van bronnen binnen de industrie gehoord dat die laatste ontwikkeling waarschijnlijk pas over een jaar of drie bij schermen van tv-formaat gebruikt kan worden en blauw fosformateriaal is op zichzelf ook niet genoeg.

De kosten voor het maken van OLED-panelen zijn door de jaren heen dus gewoon nog niet genoeg gedaald om echt hele goede goedkope modellen aan te bieden. Nu zal de opkomst van RGB mini-LED-technologie er natuurlijk ook niet ineens voor kunnen zorgen dat de kosten flink omlaag gaan, maar er komt in ieder geval wel meer druk op fabrikanten van OLED TV's te staan om beter te concurreren.

Als de toekomst van je goedkope OLED TV's in gevaar is door de introductie van een nieuwe technologie met flinke voordelen, en je waarschijnlijk toch wel redelijk wat van die modellen verkoopt dankzij de reputatie van OLED, dan moet dat je toch wel aansporen om in actie te komen. We zijn benieuwd om te zien hoe dat eruit zal zien, los van het feit dat de bekendste OLED-fabrikanten, LG en Samsung, zelf ook aan het investeren zijn in RGB TV-technologie.

• Nieuwe tv gekocht? Verander deze drie instellingen voor de beste beeldkwaliteit

Wanneer je begint met het samenstellen van een thuisbioscoopsetup, kies je waarschijnlijk als eerste voor een mooie tv. Dat is natuurlijk ook wel een logische eerste stap, want voor velen zal een goede beeldkwaliteit misschien (net) wat zwaarder wegen dan een goede audiokwaliteit.

Toch is het belangrijk om het effect van een goed geluidssysteem niet te onderschatten. Je hoeft ook echt niet per se, zoals vroeger het geval was, een systeem samen te stellen uit allerlei losse speakers en een AV-ontvanger en dergelijke. Dat is nog steeds een optie als je echt op zoek bent naar de meest meeslepende filmervaring voor thuis, maar je komt tegenwoordig ook al heel erg ver met een goede soundbar (met eventueel een subwoofer en achterspeakers erbij).

Bij je zoektocht naar de juiste soundbar voor jou, zal je waarschijnlijk tegenwoordig veel modellen tegenkomen die hun Dolby Atmos-ondersteuning promoten en dat is niet voor niets, maar is deze technologie tegenwoordig nou echt een must? Voegt het echt veel toe aan je luisterervaring of is het vooral marketing? Het antwoord is misschien wat genuanceerder dan je denkt.

Hoogste prioriteit is goed geluid voor de juiste prijs

Als het tijd is om je thuisbioscoopsetup te voorzien van een goed geluidssysteem, dan is Dolby Atmos-ondersteuning zeker belangrijk om te overwegen, maar ik zou zeggen dat je prioriteit uiteindelijk beter kan liggen bij een zo goed mogelijk geluid dat binnen jouw budget past.

Gelukkig is Dolby Atmos ook niet alleen maar aanwezig op de meest premium soundbars, maar los daarvan kan je natuurlijk beter kiezen voor een soundbar zonder Dolby Atmos-ondersteuning, maar met een uitstekende geluidskwaliteit voor de prijs, dan voor een soundbar met Dolby Atmos-ondersteuning en een vrij matig geluid.

Als je budget hoog genoeg is, maakt het allemaal niet zoveel uit. Dan kies je een soundbar met een goed geluid én een goed Dolby Atmos-effect, zoals bijvoorbeeld de JBL Bar 1300MK2 of de Samsung HW-Q990F, maar als je liever wat minder uitgeeft, raad ik je toch aan om prioriteit te geven aan geluidskwaliteit. Met de juiste audiomix en -apparatuur kan Dolby Atmos een enorm meeslepend effect hebben, maar ik hoor in ieder geval liever een goed stereogeluid dan een matig ruimtelijk geluid.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Niet elke Dolby Atmos-ervaring is hetzelfde

Als er op de doos of in de lijst met specs van een product Dolby Atmos wordt genoemd, wil dat niet meteen zeggen dat je hier te maken zal hebben met een geweldig ruimtelijk geluid.

Dolby Atmos-technologie kan gebruikt worden door allerlei verschillende apparaten om geluiden zoveel mogelijk om je heen te positioneren, om je zo echt in een soort audiobubbel te plaatsen. Geluiden moeten dan klinken alsof ze echt om je heen bewegen en als dat goed gekoppeld wordt aan de actie die te zien is op je tv, maakt dat je thuisbioscoopervaring extra meeslepend.

Die ervaring hangt echter ook nog steeds af van de fysieke speakers die gebruikt worden om het Atmos-effect te creëren. Er zijn meer dan genoeg tv's op de markt met ingebouwde speakers die ook Atmos ondersteunen, maar als de speakers, die veelal achterop tv's zitten, audio om je heen moeten positioneren, moeten ze als het ware virtuele audiokanalen creëren door de audio te weerkaatsen via je muren en het plafond. Wanneer die beperkte tv-speakers dat moeten doen, is het effect helaas niet heel overtuigend in de meeste gevallen.

Zelfs premium tv's met vrij degelijke ingebouwde speakers, zoals de Samsung S95F met zijn 4.2.2-kanaals geluidssysteem, worden nog steeds vrij gemakkelijk verslagen door een degelijke soundbar. Bij tv's met een wat grotere focus op audiokwaliteit, zoals de Philips OLED910, kom je er enigszins mee weg als je niet meteen een soundbar toevoegt, maar uiteindelijk wint een goede Atmos-soundbar het altijd van ingebouwde tv-speakers.

Vervang je het ingebouwde geluid door een vrij simpele soundbar die voor de tv staat, dan heeft die misschien al meer speakers of in ieder geval krachtigere speakers, die eventueel zelfs naar de zijkanten of naar boven gericht zijn en op die manier toch wat beter het geluid kunnen laten reflecteren en dus op ongeveer de juiste posities kunnen positioneren. De beste ervaring krijg je echter als er ook echt fysieke speakers op verschillende locaties om je heen staan en niet alleen recht voor je bij de tv.

Voeg je namelijk achterspeakers aan een soundbar toe, dan hoef je minder te vertrouwen op het muren om audio te weerkaatsen en kunnen geluidseffecten veel preciezer worden gepositioneerd.

Ingebouwde tv-speakers zullen in veel gevallen dus geen heel overtuigend Atmos-effect creëren, maar in kleinere ruimtes kan een simpele soundbar soms al wel een mooi effect creëren met behulp van weerkaatsingen via muren en het plafond.

De beste thuisbioscoopervaring

Uiteindelijk zou ik dus zeggen dat Dolby Atmos geen prioriteit moet krijgen over pure geluidskwaliteit, maar als het binnen je budget past, is een goede Dolby Atmos-soundbar zeker de investering waard.

Er is tegenwoordig enorm veel content beschikbaar met Dolby Atmos-audio en hoewel niet elke film of serie altijd de meest ruimtelijke audiomix heeft, zorgt een goede Dolby Atmos-soundbar ervoor dat je bij de films en series die dit wel hebben echt midden in de actie wordt geplaatst. Zelfs vergeleken met een traditionelere 5.1 of 7.1-setup met fysieke speakers om je heen, weet een Atmos-soundbar met achterspeakers geluiden toch echt op meer, en accuratere posities om je heen te plaatsen, waaronder boven je hoofd.

Wil je echt genieten van de beste audio-ervaring voor in je thuisbioscoopsetup (maar nog steeds ook genieten van het gemak van een soundbar), dan zorgt een soundbar met subwoofer, achterspeakers en ook omhooggerichte drivers in de soundbar (en achterspeakers) voor het meest ruimtelijke effect. Maar ook als je alleen het budget of de ruimte hebt voor een simpele soundbar zonder achterspeakers of zelfs een subwoofer, zal een model met Atmos toch voor net wat meer immersie zorgen dan een vergelijkbaar model zonder Atmos.

Wat echter wel blijft gelden, is: hoe meer fysieke speakers, hoe beter en accurater het Atmos-effect. Daarnaast kan een goed 5.1- of 7.1-kanaals geluidssysteem zonder Atmos-ondersteuning, zeker in grotere ruimtes, echter ruimtelijker klinken dan een matige 2.0-kanaals Atmos-soundbar, dus kies wel de juiste setup voor in jouw ruimte.

• De beste soundbars in 2026 volgens onze audio-experts

LG en Samsung hebben wederom nieuwe tv's onthuld die wellicht tot de beste OLED TV's van het jaar zullen behoren. Deze nieuwe modellen hebben helderdere schermen, slankere ontwerpen en allerlei AI-functies om zowel de beeldkwaliteit als de algehele ervaring te verbeteren.

OLED TV's krijgen echter stevige concurrentie in de vorm van een nieuwe beeldschermtechnologie: RGB mini-LED. Een belangrijke evolutie in 2026 is dat RGB mini-LED beschikbaar zal zijn in kleinere formaten, waaronder 55 en 65 inch. De eerste RGB mini-LED TV's die in 2025 op de markt kwamen, zoals de Hisense 116UX en Samsungs 115-inch Micro RGB TV, waren extreem groot en daardoor duur. We verwachten dat de kleinere modellen betaalbaarder zullen zijn. Ze zullen echter voorlopig nog duurder zijn dan reguliere mini-LED TV's omdat de technologie nog nieuw is.

Op basis van onze eerste indrukken haalt deze technologie hetzelfde niveau als OLED op vlak van contrast, schaduwdetails, uniformiteit en kijkhoeken. Veel nieuwe modellen hebben ook een 100% BT.2020-kleurruimtedekking, iets dat OLED niet haalt. De LG G5 haalde bijvoorbeeld maximaal 81,3% en de Samsung S95F haalde 89,3%.

Het zal nog even duren voor RGB mini-LED goedkoper wordt dan OLED, maar dit gaat niet om tientallen jaren. Als we kijken hoe snel QLED en mini-LED in prijs gedaald zijn, zullen we vermoedelijk over minder dan vijf jaar al aanzienlijk minder moeten betalen voor RGB mini-LED.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

De evolutie van OLED

Een andere conclusie is dat OLED TV's niet alleen stevige concurrentie krijgen, maar zich ook opsplitsen. We zien nu de luxueuze OLED TV's en "normale" OLED TV's. Het belangrijkste voorbeeld van de luxetrend is de nieuwe LG OLED evo W6 Wallpaper TV. Die is voorzien van een 9 mm dunne Primary RGB Tandem 2.0-beeldscherm, dat draadloos is verbonden met de Zero Connect Box, die volledig draadloos verbinding maakt en waarop je vervolgens alle kabels aansluit.

LG heeft nog geen prijzen voor de W6 gegeven, maar we verwachten dat deze duurder zal zijn dan de G6. Hij was duidelijk de ster van de show dankzij het innovatieve ontwerp, de installatiemogelijkheden, het reflectievrije scherm en de mogelijkheid om kunstwerken weer te geven uit LG's Gallery+.

De Samsung S95H OLED TV maakte ook indruk met zijn heldere QD-OLED-beeldscherm met een Glare Free OLED-schermcoating die reflecties volledig elimineert. Samsung zegt dat de tv 35% helderder is dan de Samsung S95F van vorig jaar en beschikt over verfijnde tone mapping waarmee hij HDR-bronnen tot 4.000 nits kan verwerken. De meest opvallende veranderingen waren een nieuw metalen kunstframe dat een zwevend effect geeft wanneer de tv aan de muur wordt bevestigd en ondersteuning voor de Art Mode die eerst alleen op The Frame-tv's zat. Daarnaast werkt de S95H met de Wireless One Connect Box waarin alle aansluitingen zitten, hoewel je die los moet aankopen.

In vergelijking met deze zeer designgerichte tv's zien de meer goedkopere OLED TV's van LG en Samsung er relatief saai uit. Voor 2026 heeft LG ervoor gekozen om zijn C-serie in tweeën te splitsen, waarbij de grotere 77- en 83-inch modellen hetzelfde Primary RGB Tandem 2.0-scherm krijgen als de vlaggenschipmodellen uit de G6- en W6-serie, terwijl de kleinere schermformaten hetzelfde OLED-scherm krijgen als in de LG C5 van vorig jaar.

Aangezien de betere C6-versie (LG noemt die de C6H) beperkt is tot grote schermformaten, lijken de kleinere modellen in de C-serie van 2026 niet veel vooruitgang te hebben geboekt ten opzichte van de LG C5. De LG C5 was dan weer een kleine sprong ten opzichte van de LG C4.

Dan zijn er nog de budget OLED-modellen uit de B-serie van LG. Een nieuwe B6-serie is nog niet onthuld, maar LG bevestigde dat deze eraan komt. Op basis van de LG C6-serie verwachten we niet dat deze veel zal verschillen van de LG B5-serie. Ook de B5-serie was slechts een kleine upgrade ten opzichte van de LG B4-serie.

Samsung heeft daarnaast de S90H OLED-serie aangekondigd. Die krijgt nu de Glare Free-schermtechnologie, die voorheen alleen op de flagship tv's beschikbaar was. Dit wordt daarom de eerste "goedkopere" OLED TV met deze technologie.

Goedkopere OLED TV's: het einde is nabij

Het komt erop neer dat de topmodellen van de OLED TV's grote sprongen maken en uitpakken met heldere, geavanceerde schermen, terwijl de tv's in de (lagere) middenklasse bijna hetzelfde zijn als hun voorgangers. Buiten het OLED-segment gaat alles daarentegen aan sneltreinvaart. Als RGB mini-LED-tv's uiteindelijk scherp geprijsd zijn, terwijl ze een hogere helderheid en verder gelijkwaardige of zelfs betere beeldkwaliteit bieden dan OLED TV's, zouden de goedkopere OLED TV's irrelevant kunnen worden.

We verwachten wel dat premium, designbewuste, draadloze OLED TV's met een veel hogere helderheid en goede antireflectiecoatings populair zullen blijven. Wat betreft goedkopere, eenvoudige OLED TV's... het was leuk jullie gekend te hebben.

OLED wordt inmiddels al jarenlang over het algemeen door velen als de beste displaytechnologie gezien. Niet omdat het een perfecte technologie is, maar wel omdat het een aantal zeer grote voordelen heeft voor de kijkervaring ten opzichte van de meeste alternatieven. OLED creëert dankzij de manier waarop de technologie werkt, met zelfverlichtende pixels, ongelofelijk accurate zwartwaardes en een geweldig contrast. Ook kleuren zijn hier mooi levendig en details zien er scherp uit.

Het grootste probleem van OLED was tot vrij recent de maximale helderheid die zelfs de beste OLED TV's konden bereiken. Die was eerst redelijk beperkt, wat de verder prachtige OLED-schermen helaas wel wat onpraktischer maakte voor in felverlichte woonkamers. Dit helderheidsprobleem wordt inmiddels wel door steeds meer merken aangepakt en zo weten LG en Samsung inmiddels bijvoorbeeld verrassend felle beelden te creëren met de nieuwste versies van hun OLED-technologieën.

De felste OLED TV's zijn echter ook de duurste modellen, zoals de LG G5 en de Samsung S95F, en als je voor wat minder geld een felle tv in je woonkamer wil zetten, is mini-LED tot nu toe een uitstekend alternatief geweest. Zelfs middenklasse mini-LED-modellen weten in veel gevallen een hogere helderheid te bieden dan de meeste OLED TV's. Ze zijn over het algemeen dus meer geschikt voor in felverlichte ruimtes, maar ze genieten niet van de vrijwel perfecte zwartwaardes en het fantastische contrast van OLED.

Als OLED langzaamaan fel genoeg wordt en deze extra helderheid ook naar een betaalbaarder prijspunt komt, dan wordt het toch minder interessant om voor mini-LED te kiezen dan voor OLED, behalve dan als mini-LED ook een mooie upgrade krijgt. Laat dat nou net zijn wat RGB mini-LED is: een flinke upgrade voor mini-LED-technologie.

De technologie werd voor het eerst vertoond tijdens CES 2025 en Hisense was vorig jaar ook het eerste merk dat een RGB mini-LED TV op de markt bracht. RGB mini-LED gebruikt individuele rode, groene en blauwe LED-lampjes voor zijn achterverlichting, in plaats van alleen witte of blauwe verlichting. Dit zorgt ervoor dat je verschillende kleurfilters weg kan laten en daardoor kan genieten van een hogere helderheid en nog levendigere kleuren, plus ook een verbeterd contrast en diepere zwartwaardes. Waar OLED dus dichterbij mini-LED komt qua helderheid, komt RGB mini-LED wat dichter bij OLED in de buurt qua contrast en zwartwaardes. Maar is er dan ook een kans dat RGB mini-LED de titel van de beste displaytechnologie wint van OLED?

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

RGB mini-LED tot nu toe

Hisense en Samsung waren de enige merken die vorig jaar een RGB mini-LED TV op de markt hebben gebracht (al noemt Samsung de technologie Micro RGB). Dat waren echter gigantische tv's van alleen maar boven de 100-inch, zoals de Hisense 116UX. Dat model konden we ook al even in het echt bekijken tijdens een evenement en toen zagen we dus ook de enorm levendige kleuren en hoge helderheid die de technologie te bieden heeft. Zwartwaardes en contrast zagen er ook verrassend goed uit.

Af en toe merkten we echter wel een soort gloed om felle highlights heen, zoals we gewend zijn van (wat goedkopere) mini-LED TV's en zwart zag er ook hier en daar toch nog steeds wat meer als donkergrijs uit, zeker bij wat bredere kijkhoeken. De eerste RGB mini-LED-modellen waren misschien dus toch nog niet klaar om OLED's te verslaan, maar in 2026 gaan veel meer merken met de technologie aan de slag en zien we misschien verschillende verbeteringen.

Samsung noemt zijn versie dus Micro RGB en dat is ook de term waar LG voor heeft gekozen. TCL sluit zich dan weer aan bij de RGB mini-LED-benaming van Hisense. Al deze merken, en waarschijnlijk ook nog Sony, zullen dit jaar RGB mini-LED TV's op de markt brengen. Het zullen ook niet meer alleen gigantische tv's zijn, maar ook modellen die wat geschikter zijn voor de gemiddelde woonkamer. Zelfs fabrikanten die ook OLED TV's maken zijn dus geïnteresseerd in deze technologie. Maar wat moeten RGB mini-LED TV's nou nog doen om OLED van de troon te stoten?

Dit moet RGB mini-LED nog verbeteren

RGB mini-LED is dus al een erg indrukwekkende displaytechnologie, maar OLED heeft nog steeds wel duidelijk het voordeel op het gebied van contrast en schermuniformiteit. OLED kan voor vrijwel perfecte zwartwaardes zorgen door zijn zelfverlichtende pixels gewoon uit te schakelen wanneer nodig, terwijl elke vorm van mini-LED alleen in de buurt kan komen met voldoende dimzones voor de achterverlichting.

In de praktijk vonden we de beperkingen van dit systeem met dimzones al minder opvallen bij bijvoorbeeld de Hisense 116UX dan bij veel gewone mini-LED TV's, maar er is nog steeds ruimte voor verbetering. Schermuniformiteit, oftewel de mogelijkheid om een enkele kleur gelijkmatige kleur (zoals bijvoorbeeld zwart) weer te geven op het volledige scherm, is hetgeen dat deze technologie moet aanpakken om een kans te maken in de strijd met OLED.

Qua helderheid wint (RGB) mini-LED het al van OLED. De 116UX kan bijvoorbeeld een fullscreen helderheid van meer dan 1.000 nits bieden, terwijl het hoogste wat we bij OLED hebben gemeten zo'n 390 nits is (op de Samsung S95F). Het is dus vooral van belang dat er gewoon zoveel mogelijk dimzones worden gebruikt om die schermuniformiteit flink te verbeteren. Als deze tv's dat en gewoon de diepte van de zwartwaardes weten te verbeteren, dan is er een kans dat OLED wel te verslaan is.

Als de hoge helderheid van RGB mini-LED gecombineerd kan worden met diepere zwartwaardes, kan het contrast er mogelijk nog beter uitzien door de grotere lichtverschillen. Kleuren en texturen zien er daarnaast nu al goed genoeg uit om te kunnen concurreren met OLED.

Natuurlijk weten we niet of OLED misschien ook nog grote upgrades zal krijgen in de tijd die het duurt om de schermuniformiteit en zwartwaardes van RGB mini-LED te verbeteren. Of misschien wordt microLED eindelijk betaalbaarder om voor de consumentenmarkt te produceren. Die technologie biedt de voordelen van OLED, plus een hogere helderheid, betere energie-efficiëntie en in theorie ook een langere levensduur.

Hoe zit het met het prijsverschil?

Wat uiteindelijk vooral van groot belang is, is hoe al deze (verbeterde) technologieën geprijsd worden. Flagship OLED TV's zijn nog steeds erg prijzig, maar voor nu is het nog lastig om in te schatten hoe duur RGB mini-LED TV's in vergelijking zullen zijn. We hebben nog geen bevestigde prijzen gezien voor de kleinere formaten en de gigantische formaten die al op de markt zijn, zijn vanwege hun formaat alleen al enorm duur.

Als de nieuwe lichting RGB mini-LED TV's voor 2026 wat aangenamer geprijsd wordt dan de nieuwe flagship OLED's, dan kan de keuze wel eens erg lastig worden. Aan de ene kant zou het kunnen dat de technologie echter eerst nog wat duurder zou zijn, aangezien het nog vrij nieuw is, maar aan de andere kant willen sommige van deze bedrijven, die zelf geen OLED TV's maken (zoals Hisense) natuurlijk maar al te graag klanten overtuigen om voor RGB mini-LED te kiezen in plaats van OLED. Een lagere prijs helpt daar natuurlijk bij.

• Zo gaat RGB mini-LED de wereld van premium tv's veranderen in 2026

LG en Samsung hebben tijdens CES 2026 hun nieuwe OLED-tv-line-ups onthuld. Hoewel er veel aandacht uitgaat naar de absolute topmodellen, kijken wij vooral met interesse naar het middensegment.

Bij LG wordt die rol vervuld door de LG C6, terwijl Samsung inzet op de Samsung S90H als middenklasse OLED voor 2026. Het grote nieuws: LG brengt de C6 in twee varianten uit, de C6 en de C6H, waarbij die laatste gebruikmaakt van een nieuw type paneel. Samsung pakt het anders aan en geeft de S90H het OLED Glare Free anti-reflectiescherm dat we normaal alleen op de vlaggenschepen van het merk zien.

De strijd om de beste middenklasse OLED is al jaren bijzonder spannend. LG en Samsung wisselen elkaar regelmatig af aan de top, en dat was vorig jaar niet anders. Zowel de LG C5 als de Samsung S90F, de voorgangers van deze nieuwe modellen, kregen vijf sterren in onze reviews. De lat ligt dus hoog.

Er zijn nu al een paar punten die ons richting het ene model lijken te trekken boven het andere: tijd om in de details te duiken.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

LG's verbeterde OLED met een addertje onder het gras

De LG C-serie OLED behoort elk jaar opnieuw tot de beste tv’s die je kunt kopen. De serie staat bekend om zijn uitstekende beeldkwaliteit en prestaties, gecombineerd met praktisch alle features die je maar kunt wensen en dat voor een scherpe prijs. De LG C5 was daar vorig jaar opnieuw een sterk voorbeeld van, al viel moeilijk te negeren dat hij erg veel leek op zijn voorganger, de LG C4. Afgezien van wat nieuwe AI-functies en een hogere helderheid was het in de basis dezelfde tv.

We hebben dan ook een tijdje moeten wachten op een echte vernieuwing binnen de C-serie, en die kwam er eindelijk tijdens CES 2026. LG introduceerde namelijk niet één, maar twee varianten van zijn nieuwste C-model: de LG C6 en de LG C6H.

De C6H is eigenlijk de tv waar we al een paar jaar op wachten. Dit model krijgt namelijk LG’s nieuwe Primary RGB Tandem 2.0-paneel, dat ook wordt gebruikt in de LG G6. Daarmee kan de C-serie eindelijk die grote sprong maken op het gebied van helderheid, contrast en kleurweergave waar we al langer op hopen.

Maar er zit een addertje onder het gras: de C6H verschijnt alleen in 77- en 83-inch formaten. Wie een kleinere tv zoekt, kan kiezen voor de LG C6 in 42, 48, 55 en 65 inch, maar die gebruikt hetzelfde type OLED-paneel als zijn voorgangers.

Hoewel de C6H veelbelovend is, voelt die beperkte keuze in formaten als een gemiste kans. 77- en 83-inch tv’s zijn niet de meest gangbare maten waardoor het jammer is dat het nieuwe Tandem-paneel niet beschikbaar komt in de populairdere 55- en 65-inch uitvoeringen.

Beide C6-modellen zijn wel uitgerust met de vernieuwde Alpha 11 Gen 3-processor, die normaal gesproken is voorbehouden aan vlaggenschepen zoals de G-serie. Volgens LG zorgt die voor snellere prestaties, betere AI-upscaling (inclusief SDR-naar-HDR-conversie) en ondersteuning voor Dolby Atmos Flex Connect, een functie die terugkomt in een van LG’s nieuwe audiosystemen. Toch blijft het gevoel hangen dat het mooier was geweest als álle C6-modellen het nieuwe Tandem-paneel hadden gekregen.

Meer Glare Free voor Samsung OLED

Samsungs OLED Glare Free anti reflectiescherm werd voor het eerst geïntroduceerd in 2024 op de Samsung S95D. Dat was een belangrijke stap vooruit voor OLED TV’s, omdat spiegelachtige reflecties vrijwel volledig werden weggewerkt. Hierdoor werd kijken in lichte ruimtes een stuk prettiger, iets waar traditioneel glanzende en relatief donkere OLED schermen vaak moeite mee hadden.

In 2025 werd deze technologie verder verbeterd op de Samsung S95F, een van de beste OLED TV’s van dat jaar en door TechRadar uitgeroepen tot tv van het jaar in 2025. De S95F liet betere zwartwaardes zien dan zijn voorganger, wat zorgde voor een hoger contrast en een sterker totaalbeeld. De Glare Free-technologie werd daarnaast ook toegepast op andere Samsung tv’s, waaronder de Samsung QN90F, onze favoriete keuze voor sportfans.

In 2026 komt de Glare Free-technologie naar de middenklasse Samsung S90H. Dat is een belangrijke factor die dit model een voordeel kan geven ten opzichte van de LG C6. Als de C6 vergelijkbaar presteert met zijn voorganger, de C5, dan zal hij opnieuw moeite hebben met reflecties, iets wat we ook tijdens het testen van de C5 hebben ervaren.

Daarmee wordt de S90H een meer betaalbare Glare Free OLED die zich uitstekend leent voor kijken overdag en in fel verlichte ruimtes. Dat is goed nieuws voor iedereen die op zoek is naar een OLED TV die niet alleen in een verduisterde woonkamer tot zijn recht komt.

Grootste verwachtingen met één grote maar

Op papier liggen deze twee tv’s dicht bij elkaar. Beide modellen krijgen genoeg features waardoor ze zich kunnen meten met de beste gaming-tv’s, en zijn uitgerust met krachtige processors vol AI-functies voor beeld- en geluidsverbetering. Uiteindelijk draait het verschil dus vooral om het scherm.

Tussen LG en Samsung had onze meest verwachte tv eigenlijk de LG C6H moeten zijn, dankzij de introductie van het nieuwe Primary RGB Tandem-paneel. Maar de beperkte keuze in formaten heeft dat enthousiasme toch wat getemperd. We kijken nog steeds uit naar het testen van zowel de C6H als de LG C6, mede door de nieuwe processor. Toch had LG, als het één model had uitgebracht met álle upgrades in een breed scala aan schermformaten, zonder twijfel onze topkeuze in handen gehad.

We zijn daarnaast groot fan van OLED Glare Free, en het feit dat deze technologie nu naar de middenklasse Samsung S90H komt, is een echte gamechanger binnen dit prijssegment. Daarmee is dit voorlopig onze meest verwachte middenklasse OLED. Dat geldt vooral omdat we hopen dat Samsung dit jaar meer formaten van de S90H voorziet van een QD-OLED-paneel dan bij de Samsung S90F, waarbij alleen het 65-inch model gegarandeerd dat paneel kreeg.

Als Samsung erin slaagt om QD-OLED én Glare Free naar het grootste deel van de S90H-line-up te brengen (met uitzondering van de 42-, 48- en 83-inch modellen, die we niet verwachten), dan zou het zomaar kunnen dat LG’s C-serie zijn kroon als beste middenklasse OLED kwijtraakt.

Robotstofzuigers zijn in relatief korte tijd geëvolueerd van zelfrijdende mini botsauto's die soms een stofje opzuigen naar apparaten die slim door je woning navigeren, al het vuil opzuigen, de vloer dweilen en daarna zelfs zichzelf automatisch reinigen. De tijden dat je met een waakzaam oog moest toezien in de hoop dat de robotstofzuiger niet verwikkeld raakte in een stroomkabel liggen (grotendeels) achter ons.

De prijzen van robotstofzuigers zijn eveneens gestegen en als je 1.000 euro uitgeeft, verwacht je ook wel een zorgeloze ervaring. Ik heb door de jaren heen tientallen robotstofzuigers getest in mijn appartement en ook na 2025 heb ik nog enkele verbeterpunten.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

1. Een eenvoudigere app

Hoe meer functies robotstofzuigers hebben, hoe uitgebreider de bijbehorende app op je smartphone. Begrijp me niet verkeerd: ik wil niet terug naar de periode waarin je alleen een afstandsbediening had. De apps mogen wel eenvoudiger, want zelfs voor een doorwinterde tech-journalist als mezelf wordt het soms te complex. Als ik een nieuwe handige functie zie op de website en vervolgens in de app door vijf verschillende instellingenmenu's moet scrollen voor ik die vind, dan gaat er iets mis.

Sommige robotstofzuigers zijn al op de goede weg. Zo had de Dreame Aqua10 Ultra Roller Complete een knop om de "Clean Genius" te activeren, waarna de robotstofzuiger mijn hele appartement schoonmaakte en zelf besliste wat de juiste instellingen daarvoor waren. Dit soort "maak gewoon schoon" knop mag wat mij betreft in elke app zitten.

Het grootste probleem zijn de apps van fabrikanten die meer maken dan alleen robotstofzuigers, en dan vooral de fabrikanten die pas later aan robotstofzuigers zijn begonnen. Zo heb ik vorig jaar de IMOU RV3 getest. Hoewel die prima werkt, is het duidelijk dat de app niet ontworpen is met het oog op robotstofzuigers. Het homescherm is eerder ontwikkeld om een live feed van beveiligingscamera's te tonen, maar daar heb je niets aan als je alleen een robotstofzuiger van het merk hebt.

Wat ik nog vervelender vind, zijn apps die je graag lastigvallen met meldingen en pop-ups over aanbiedingen en dergelijke. Zo kreeg ik in de app van Dreame een melding dat ze hoge kortingen gaven op robotstofzuigers. Als ik net 1.000 euro heb uitgegeven aan een robotstofzuiger en na een week al een pop-up krijg die me wil aansporen om nog meer geld uit te geven, dan vind ik dat eerder irritant dan nuttig.

• Dit zijn de beste robotstofzuigers van het moment

2. Betere obstakeldetectie

De obstakeldetectie van robotstofzuigers is sterk verbeterd de voorbije jaren, maar de resultaten in de praktijk zijn uiteenlopend en vaak niet consistent. Dure robotstofzuigers hebben tegenwoordig allerlei sensoren om in verschillende omstandigheden zelfs de kleinste voorwerpen, zoals oplaadkabels, te detecteren en omzeilen.

Uiteindelijk wil ik gewoon weten wat ik wel en niet moet opruimen en als ik een robotstofzuiger van rond de 1.000 euro test, dan wil ik niet eerst elk kabeltje en elke schoenveter van de grond halen. Zo gebruik ik de Samsung Jet Bot AI Combo Steam, die zelfs met de hulp van AI obstakels kan labelen. Meestal maakt hij probleemloos schoon, maar hij zat ook een keer vast in de kabels van de router en recent heeft hij de kerstboom een stevige duw gegeven, waardoor hij een paar centimeter verschoof. Er zijn ook al meerdere robotstofzuigers geweest die hetzelfde deden met mijn droogrek. De conclusie is dat obstakeldetectie nog steeds niet 100% betrouwbaar is.

3. Hoeken die écht schoongemaakt worden

Als er één functie is, die in de praktijk meestal niet doet wat hij belooft, dan is het wel het schoonmaken van hoeken. De randen van de kamers worden tegenwoordig wel goed schoongemaakt, maar de hoeken blijven een enorme uitdaging. Zelfs nu fabrikanten uitschuifbare borstels aan beide kanten aanbrengen, slaagt bijna geen enkele robotstofzuiger erin om een hoekje écht schoon te maken.

Dit heeft vooral te maken met de vorm van robotstofzuiger. De overgrote meerderheid is namelijk rond en de gemiddelde kamer heeft hoeken van (ongeveer) 90 graden met als gevolg dat het puntje van de hoek zelden gereinigd wordt. Er is nog een kleine kans dat een uitschuifbare borstel in de hele hoek komt, maar een dweil, die altijd achteraan de robotstofzuiger zit, komt daar nooit.

Als een robotstofzuiger in 2026 weer eens uitpakt met iets als "AI Assisted Corner Cleaning" dan wil ik dat het ook echt gebeurt.

4. Weg met de stofzak

Robotstofzuigers met een schoonmaakstation zijn de standaard geworden en je vindt ze al vanaf 250 euro. Dit is dan een eenvoudig schoonmaakstation waarin alleen een stofzak zit, maar dat kan al een grote hulp zijn zodat je niet na elke schoonmaakbeurt het stofreservoir moet legen. Het probleem is hier die verdomde stofzak, want ooit zit die vol en dan moet je een nieuwe kopen.

Er zijn talloze steelstofzuigers zonder stofzak. Dyson gebruikt al jaren geen stofzak meer en hoewel de Dyson Vis Nav 360 zeker geen perfecte robotstofzuiger was, had die ook geen stofzak. Tot mijn grote verbazing had de goedkope Ecovacs Deebot N20 (hierboven te zien op de foto) eveneens geen stofzak, maar gewoon een cilindervormig reservoir dat ik makkelijk kon legen in de vuilnisbak.

Het is allesbehalve een onmogelijke opgave om de stofzak integraal te verwijderen en met een stofreservoir te werken, maar toch gebruikt bijna elke robotstofzuiger met schoonmaakstation een stofzak. We hebben zelf geen grammetje AI nodig om dit probleem op te lossen, dus ik hoop dat elke fabrikant hier werk van maakt in 2026.

Iedereen inclusief Microsoft maakt fouten. Soms zijn die fouten klein, en soms zijn het enorme, jarenlange debacles die miljoenen mensen irriteren en de functionaliteit van je vlaggenschipproduct fundamenteel aantasten.

We hebben het natuurlijk over Microsoft Copilot, de AI-assistent die inmiddels diep is verweven in niet alleen Windows 11, maar ook in het bredere ecosysteem van Microsoft-producten. Microsoft Word, Outlook, de Edge-browser, de 365-suite en zelfs de Verkenner.

We zullen niet zo ver gaan om te stellen dat ‘Copilot enorm impopulair is’, maar de AI-tool blijkt op zijn best verdeeld te zijn ontvangen door gebruikers. Er zijn mensen die Copilot geweldig vinden en het dagelijks gebruiken, maar veel mensen vinden het gewoon irritant.

Maar ondanks de hype door AI-geobsedeerde investeerders heeft Copilot een hobbelige weg afgelegd. Zelfs drie jaar na de oorspronkelijke lancering is het er grotendeels niet in geslaagd zich te bewijzen als een tool die de meeste mensen willen of nodig hebben. Zelfs AI-liefhebbers geven de voorkeur aan ChatGPT, en Microsofts eigen ‘AI-CEO’ Mustafa Suleyman gaf onlangs toe dat Googles concurrerende Gemini-AI Copilot op enkele belangrijke punten overtreft. Eerlijk gezegd ziet het er niet best uit.

Geen keuze

Het helpt bepaald niet dat Copilot vooral vastzit aan het Windows-ecosysteem. Zeker niet nu Meta recent andere AI-tools van zijn platforms heeft geschopt en Microsoft ondertussen zelfs plannen heeft om Copilot ook bij LG-tv-eigenaren door de strot te duwen. Tel daar bij op dat Windows zelf de afgelopen tijd genoeg problemen heeft gekend, en het plaatje wordt er niet fraaier op.

Een sterke focus op je eigen platform hoeft geen probleem te zijn, maar als zelfs oud-medewerkers openlijk kritiek leveren op je belangrijkste product, dan zou er toch ergens een alarmbel moeten afgaan.

Dat Windows 10 nog steeds zo populair is, heeft meerdere oorzaken. De TPM 2.0-hardware-eis van Windows 11 houdt veel mensen simpelweg tegen. Maar laten we eerlijk zijn: een deel van de gebruikers blijft ook bewust weg van Windows 11, omdat het besturingssysteem inmiddels onnodig log en opgeblazen aanvoelt.

Serieus: zet je een nieuwe Windows-laptop aan, dan word je meteen bedolven onder een lawine aan overbodige software en advertenties voor andere Microsoft-producten. Dat wordt nog eens onderstreept door het bestaan, en de verrassende populariteit, van Tiny11, het lichtgewicht, AI-vrije alternatief voor Windows 11. We gaan het hier niet expliciet aanraden, omdat het niet officieel door Microsoft wordt ondersteund en daardoor mogelijke beveiligings- en compatibiliteitsproblemen met zich meebrengt, maar we begrijpen maar al te goed waarom voorstanders er enthousiast over zijn.

Vinden mensen Copilot echt fijn?

Laten we even naar de cijfers kijken. Volgens Microsofts eigen data zijn er wereldwijd ongeveer 700 miljoen Windows 11-gebruikers, goed voor iets meer dan de helft van alle Windows-gebruikers. Voor Windows 10 lopen conservatieve schattingen uiteen tot zo’n 650 miljoen systemen. Een rapport van Business of Apps schat het aantal actieve Copilot-gebruikers, mensen die de dienst daadwerkelijk regelmatig gebruiken, op 33 miljoen per november 2025, terwijl technieuwsbrief Newcomer eerder dit jaar sprak van zo’n 20 miljoen wekelijkse gebruikers. Ter vergelijking: ChatGPT noteert wekelijks gebruikersaantallen die in de honderden miljoenen lopen.

Zelfs als we de cijfers enigszins in Copilots voordeel interpreteren, schetsen ze geen rooskleurig beeld. Zelfs uitgaande van die 33 miljoen actieve gebruikers komt Copilot niet verder dan een magere 2,5 procent van alle Windows 10- en 11-gebruikers. Daarbij is het belangrijk om te beseffen dat een aanzienlijk deel van Microsofts Copilot-klanten uit zakelijke gebruikers bestaat. Een deel van die ‘actieve gebruikers’ valt dus waarschijnlijk eerder onder ‘mijn baas zegt dat ik dit moet gebruiken’ dan onder ‘ik wil dit zelf graag gebruiken’.

En toch dringt Copilot steeds verder door in elk aspect van Windows 11, ondanks dat het, vergeleken met AI-reuzen zoals ChatGPT of Gemini, ronduit impopulair blijft. Ondanks de aanhoudende problemen met Windows 11 lijkt Microsoft meer bezig met het proppen van AI in elke uithoek van het besturingssysteem dan met het echt verfijnen ervan en het bieden van een aantoonbaar betere gebruikerservaring.

Het verwijderen van advertenties zou alvast een goed begin zijn. macOS heeft die namelijk niet en dat is best pijnlijk om toe te geven als levenslange Windows-gebruikers die Macs altijd links hebben laten liggen.

Dus hierbij ons vriendelijke verzoek, Microsoft: hou ermee op. Alsjeblieft. Het is het simpelweg niet waard om het grootste deel van je gebruikers te frustreren voor een fractie van de markt die wordt gedomineerd door ChatGPT, zeker niet als jullie vorig jaar zelf nog miljarden dollars in OpenAI hebben geïnvesteerd. Houd Windows simpel.

Dat is juist nu extra belangrijk. Met de sterk stijgende prijzen van pc-componenten (ironisch genoeg mede door de nieuwe AI-hype) zullen steeds meer mensen moeite hebben om te upgraden. Het laatste wat zij nodig hebben, is een OS die meer AI is dan besturingssysteem.

2025 was een uitstekend jaar voor tv's met onder andere baanbrekende nieuwe OLED- en mini-LED-modellen die een hogere helderheid dan ooit tevoren wisten te leveren. Vooral in de categorie van flagship OLED TV's was er het afgelopen jaar veel competitie. Merken zoals Samsung, LG, Sony en Panasonic hebben een aantal zeer sterke modellen op de markt gebracht.

Wij hebben het geluk gehad dat we in 2025 weer sommige van de beste tv's van het jaar hebben kunnen testen en we kijken inmiddels ook alweer uit naar wat ons in 2026 te wachten staat. Tijdens de eerste week van januari vindt CES 2026 ook alweer plaats en daar verwachten we ook weer een heleboel nieuws over wat er het komende jaar op de tv-markt zal verschijnen. We houden natuurlijk ook alle aankondigingen van de grote (en iets minder grote) merken in de gaten tijdens het evenement.

In de aanloop naar CES hebben we nu echter ook alvast een lijstje samengesteld van welke dingen we graag willen zien van elk groot tv-merk in 2026. Over sommige van onze wensen komen we mogelijk dus al in januari te weten of ze in vervulling zullen komen, maar andere details worden mogelijk pas later in het jaar gedeeld.

(Een korte opmerking: we hebben hier niets over Philips geschreven, omdat we in 2025 niet net zoveel tijd hebben kunnen doorbrengen met de 2025-modellen van Philips als met modellen van concurrenten.)

LG: fellere OLED's

Alle drie de LG OLED TV's van 2025, de G5, C5 en B5, kregen allemaal hoge scores in onze reviews. De G5 en C5 kregen allebei 5/5 sterren de B5 kreeg 4,5/5 sterren. We hebben dus misschien niet veel grote klachten over deze tv's, maar wat we wel graag zouden willen zien bij de opvolgers voor de B5 en C5 is een hogere helderheid.

Wij maten in onze tests een HDR-piekhelderheid van 688 nits (Filmmaker Mode) bij de LG B5 en een fullscreen-HDR-helderheid van 172 nits (Standaard-modus). Dat zijn redelijk middelmatige resultaten voor een instapmodel OLED TV. We zouden dus graag een wat hogere helderheid zien bij het volgende B-model. Dat zorgt ervoor dat HDR-highlights wat beter overkomen en maakt het gemakkelijker om in een wat meer felverlichte ruimte televisie te kijken.

Hoewel de piekhelderheid van de C5 eigenlijk best prima is (wij maten 1.180 nits), is de fullscreen-HDR-helderheid nog steeds onder de 200 nits. Flagship OLED TV's weten nu meer dan 350 nits te bieden op dat vlak, dus het zou wel mooi zijn als de C-serie van LG in 2026 ook een hogere fullscreen-helderheid kan bieden. Of dat het gevolg zal zijn van een nieuw design voor het paneel, zoals we eigenlijk verwacht hadden bij de LG C5, valt nog te bezien.

Samsung: lagere prijzen voor Neo QLED

Het was een geweldig jaar voor Samsung OLED TV's. De flagship Samsung S95F was onze tv van het jaar in 2025. De flagship Samsung QN90F Neo QLED (mini-LED) TV kreeg van ons ook 5/5 sterren en bleek een fenomenale tv te zijn.

Er is echter nog wel ruimte voor verbetering voor Samsung. In 2026 zouden we graag wat lagere prijzen zien voor de instapmodellen en middenklasse mini-LED TV's van het bedrijf. De Samsung QN80F, die we 4/5 sterren gaven in onze review, kostte bij release ongeveer 1.550 euro voor het 55-inch model. De TCL C7K kostte daarentegen ongeveer 1.000 euro bij zijn release (ook voor het 55-inch model) en deze tv presteert beter dan de QN80F.

Samsung-tv's beschikken dan wel weer over meer slimme en gaming-features, maar dat is vaak niet genoeg om het grote prijsverschil tussen Samsung-tv's en vergelijkbare tv's van bijvoorbeeld TCL en Hisense te verantwoorden.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

TCL: gaming-ondersteuning

TCL-tv's zijn de laatste jaren steeds verder verbeterd. Sommige van de beste tv's die we in 2025 hebben getest waren ook TCL-tv's. Vooral in de middenklasse presteren tv's van dit merk, zoals de C7K erg goed, maar er is wel één vlak waarop dit merk nog duidelijk kan verbeteren: gaming-features.

TCL's mini-LED TV's veschikken al over veel fantastische gaming-features, met bijvoorbeeld ondersteuning voor 4K/144Hz, FreeSync Premium Pro en Dolby Vision-gaming, maar de input lag blijft maar rond de 13,5 ms zitten. Hisense had voorheen hetzelfde probleem, maar modellen uit 2025, zoals de Hisense U8Q, wisten toch onder de 10 ms te komen. Daarnaast krijgen we op TCL-tv's ook nog steeds maar twee HDMI 2.1-poorten, dus het zou ook fijn zijn als we eindelijk vier van deze poorten zouden krijgen.

TCL-tv's kunnen nog steeds wel concurreren met sommige van de beste gaming-tv's en ze hebben geweldige features voor hun prijs, maar met wat kleine verbeteringen hier en daar zouden dit wel eens de beste budgetvriendelijke gaming-tv's kunnen worden.

Hisense: betere kijkhoeken

Hisense leverde weer verschillende fantastische tv's in 2025. Vooral de Hisense U8Q(G) wist een erg goede indruk bij ons achter te laten dankzij zijn indrukwekkende helderheid en verfijnde lokale dimming. Op één vlak mag Hisense echter wel een voorbeeld nemen aan TCL en Samsung: kijkhoeken.

We maten enorm hoge helderheden bij de mini-LED TV's van Hisense (ook fullscreen-helderheden) en dat maakt deze tv's geweldig voor als je overdag in een verlichte ruimte televisie wil kijken. We merkten echter ook dat de beeldkwaliteit helaas wel merkbaar afneemt vanuit bredere kijkhoeken. Dit merkten we bij meerdere tv's uit de line-up. Het is jammer dat deze tv's, die zoveel te bieden hebben, moeite hebben met het bieden van goede kwaliteit bij brede kijkhoeken.

Het bieden van brede kijkhoeken was voorheen een probleem waar de meeste mini-LED TV's mee te maken hadden, maar door de jaren heen hebben veel merken wel een manier gevonden om de situatie te verbeteren, waaronder bijvoorbeeld Hisense's grote rivaal TCL. We zouden dus graag zien dat Hisense dit probleem ook aanpakt in 2026. We merkten wel al dat de kijkhoeken beter waren bij de 116-inch RGB mini-LED TV die dit jaar ook uitkwam, dus hopelijk kunnen die verbeteringen ook naar gewone mini-LED TV's komen.

Sony: een goedkopere QD-OLED

De Sony Bravia 8 II maakt gebruik van een QD-OLED-paneel en kreeg veel lovende kritieken in 2025. Wij gaven hem 4,5/5 sterren in onze review en hij presteerde ook uitstekend in onze vergelijking tussen vier flagship OLED TV's. Sony heeft gekozen voor een tweejaarlijks releaseschema voor zijn tv's (elke twee jaar een nieuw model) en wij zijn van mening dat het tijd is voor een goedkoper QD-OLED-model van het merk.

Sony's vorige middenklasse OLED TV was de originele Sony Bravia 8. Dat was een geweldige tv, maar hij werd in 2024 gelanceerd en wist niet heel goed te concurreren met LG's C-serie van OLED TV's. Samsung wist in 2025 wel succesvol te concurreren door zijn middenklasse S90F-model ook te voorzien van zijn QD-OLED-technologie. Dit zorgde ervoor dat dit model fellere beelden kon leveren dan de LG C5 voor een vergelijkbare prijs.

Een middenklasse QD-OLED TV met Sony's audiokwaliteit zou een zeer sterke concurrent kunnen worden voor modellen zoals de LG C6 en de opvolger van de Samsung S90F.

Panasonic: hogere helderheid

De Panasonic Z95B bleek onze favoriete flagship OLED TV van 2025 te zijn na onze vergelijking tussen vier flagship OLED TV's. We zijn vooral grote fans van het rijke contrast dat hij te bieden heeft, plus zijn krachtige ingebouwde geluid en stijlvolle design. Qua helderheid is er echter wel duidelijk ruimte voor verbetering.

We hebben het hier eigenlijk specifiek over de helderheid van de Z95B in de Film- en Filmmaker-modi. Je kan de helderheid wel wat verhogen, maar tijdens onze tests merkten we dat dit een negatieve impact had op de accuraatheid van de beelden. Panasonic blijkt dan ook bewust te hebben gekozen voor accuratere beelden in plaats van fellere beelden bij de Z95B.

De Z95B maakt gebruik van hetzelfde 'Primary Tandem RGB OLED'-paneel als de LG G5. Dat paneel wist in onze tests bij de G5 een piekhelderheid van 2.268 nits te bieden in de Filmmaker Mode. De Z95B biedt in dezelfde modus maar een piekhelderheid van 992 nits. Dat betekent dat het contrast van de Z95B niet zo indrukwekkend is als we eigenlijk graag hadden willen zien. Een helderheidsboost zou de volgende flagship OLED TV van Panasonic dus echt merkbaar beter kunnen maken.

• OLED in 2025: hogere helderheid en nog betere antireflectiecoatings

ChatGPT-gebruikers zijn niet blij, en het is vrij duidelijk waarom. In het weekend begon OpenAI stilletjes met het testen van appsuggesties in chats, en die verschijnen nu al bij mensen die elke maand 200 dollar betalen voor de Pro-tier. Het punt is: deze “advertenties” zijn niet nieuw, maar ze wijzen wel op een zorgwekkende toekomst.

Op het moment dat de eerste screenshot op sociale media verscheen, was de verontwaardiging onmiddellijk. En hoewel er nog geen volledige aankondiging van OpenAI is geweest, moet het bedrijf mogelijk terugkrabbelen als het zijn meest loyale gebruikers wil behouden.

Als je een premiumprijs betaalt voor een AI-assistent, is het laatste wat je wilt iets dat eruitziet en aanvoelt als een advertentie die midden in een gesprek opduikt. En het zorgwekkende is: dit is nog maar het begin.

Een AI-toekomst met ads

Kol Tregaskes uitte zijn frustraties op X en deelde een screenshot van een ChatGPT Pro-abonnement met een appsuggestie om via Peloton een “fitnessles te vinden”. In het voorbeeld vroeg de gebruiker helemaal niet naar Peloton, en de appsuggestie had geen enkele relevantie voor het gesprek.

Deze afbeelding komt slechts enkele dagen nadat een lek suggereerde dat OpenAI bezig was met het implementeren van advertenties, naar aanleiding van de ontdekking van tekst in de ChatGPT-app. In de Android-versie vond een gebruiker verborgen code die verwees naar een “ads feature”, een “search ad”, en een “search ads carousel”.

Je zou kunnen zeggen dat advertenties in ChatGPT te verwachten waren, zeker voor gebruikers van de gratis-versie, maar iemand die 200 dollar per maand betaalt zou nooit advertenties mogen zien en eerlijk gezegd zouden ChatGPT Plus-abonnees die 20 dollar betalen dat ook niet moeten.

Kritiek

Op Reddit zijn gebruikers allesbehalve blij met deze advertenties die uit het niets lijken te zijn opgedoken. Eén gebruiker zei: “Die advertenties zijn echt b******t. Ik denk dat ik mijn Pro-abonnement gewoon opzeg.”

Een ander voegde toe: “Ik zie al minstens 2 tot 3 dagen advertenties als Pro-gebruiker. (Gebruiker in het VK, dus het kan op dit moment regiogebonden zijn.)”

Een andere gebruiker legde uit dat deze “advertenties” eigenlijk al langer bestaan: volgens hen gaat het niet om echte ads, maar om appsuggesties die Pro-gebruikers soms te zien krijgen. Dat gebeurt bijvoorbeeld wanneer je als ontwerper een voorstel krijgt om Canva te koppelen. Deze aanbevelingen zijn niet nieuw, en het is ook niet wat mensen doorgaans als advertenties beschouwen. Wat wél recent is, is het gelekte bewijs dat OpenAI werkt aan een échte advertentie-integratie, maar daarvan hebben we nog niets daadwerkelijk live zien gaan.

Hoewel gebruiker sami_exploring tot op zekere hoogte gelijk heeft, geloven veel mensen nog steeds dat het tonen van content die niets met je prompts te maken heeft, en die bedrijven promoot, in feite gewoon een advertentie is. We weten nog niet precies hoe de volledige advertentie-uitrol in ChatGPT eruit zal zien, of dat OpenAI uiteindelijk besluit om het überhaupt door te zetten. Maar één ding is zeker: het ziet er niet goed uit voor ChatGPT-abonnees, en laten we hopen dat de integratie van advertenties geen sneeuwbaleffect veroorzaakt in de hele AI-wereld.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

De voorbije jaren is Black Friday uitgegroeid van een relatief onbekende koopjesactie die in de VS is ontstaan tot een wereldwijd fenomeen. Het is echter een tweesnijdend zwaard, want voor elke topdeal is er een product met een misleidende korting. Zelfs nu er vanuit de overheid bepaalde regels opgelegd worden om valse deals tegen te gaan, zijn er retailers die omwegen weten te vinden.

Als Black Friday-expert ga ik al meer dan vijf jaar op zoek naar de beste deals. Hier op TechRadar vind je natuurlijk alleen de elektronicadeals, maar voor aankopen in andere categorieën, zoals kleding, zoek ik ook naar de beste promoties. Ik hanteer hiervoor twee basisregels. In de eerste plaats bekijk ik of het een goed product is. Sommige producten zijn zodanig slecht dat je ze zelfs met een hoge korting beter niet in huis haalt. In de tweede plaats kijk ik naar de korting en de prijshistoriek. Het kan bijvoorbeeld gebeuren dat een product in het verleden een hogere korting heeft gehad dan de huidige Black Friday-korting.

Elk jaar is er slechts een handjevol producten dat op beide punten uitstekend scoort. Zo krijgt de Galaxy S25 Edge nu veel korting, maar zou ik die toch niet aanraden omdat er nog steeds betere opties te vinden zijn voor hetzelfde geld. Ook robotstofzuigers van iRobot raad ik ten strengste af omdat het hele bedrijf op het randje van de afgrond lijkt te staan. Voor het overzicht hieronder heb ik deals uitgezocht die ik wel volmondig zou aanraden en zelf zou kopen (of al heb gekocht).

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Niet te missen deals volgens onze Black Friday-expert

Black Friday is het moment waarop iedereen spontaan realiseert dat de dunne, stijlvolle tv’s iets te kort komen. Je geniet van prachtig 4K HDR-beeld, maar het geluid klinkt nog steeds alsof je een speaker in een emmer water hebt gedoopt. De eenvoudigste oplossing is een soundbar: één slanke speaker onder je tv en je hele kijkervaring gaat erop vooruit. Tenminste, als je niet in dezelfde val trapt waar elk jaar weer massa’s kopers instinken.

Die fout begint meestal bij de verpakking. Daar staat dan trots “Dolby Atmos”, “DTS:X”, “7.1.2-kanaals”, “3D surround” en nog wat marketingpraat. Er hangt een lekkere Black Friday-korting van maar liefst een volle 4% aan (als je echt kijkt wat de deal is), misschien zelfs een "snelle deal"-sticker erbij. Je klikt op bestellen, sluit de soundbar thuis aan via Bluetooth of een oud kabeltje dat nog in je la lag, start Netflix en vraagt je vervolgens af waar al die beloofde magie gebleven is.

De domste fout die je met Black Friday kunt maken, is een dure Atmos-soundbar kopen waarvan de belangrijkste features nooit tot leven komen, omdat je tv en je aansluitingen niet meewerken. Dolby Atmos en DTS:X klinken indrukwekkend, maar ze hebben een paar harde eisen. Een soundbar wil het liefst via HDMI op je tv worden aangesloten, idealiter op een (e)ARC-poort.

Sluit je dezelfde soundbar in plaats daarvan via een optische aansluiting aan, dan krijg je nog steeds degelijk digitaal geluid, maar geen volwaardige Atmos-ervaring. Via Bluetooth is het nog beperkter: prima voor muziek vanaf je smartphone, niet voor bioscoopgeluid.

Het belang van je woonkamer, afmetingen en plaatsing

In de praktijk betekent dat dat heel veel mensen tijdens Black Friday vrolijk betalen voor Atmos-logo’s en 3D-audio om vervolgens thuis een opgepimpte stereobeleving te krijgen. Dialogen klinken beter, er is meer bas, maar die beloofde geluidskoepel boven en om je heen blijft uit. Geloof me: niks ergert me meer dan bij familie of vrienden te komen die trots vertellen over hun soundbar en dat je het beloofde geluid niet hoort, of erger, dat je erachter komt dat ze geen enkele van de dure, speciale functies hebben aangezet.

Wie het maximale uit zijn Black Friday-deal wil halen, begint dus niet in de folder of op de productpagina, maar in het instellingenmenu van zijn tv. Staat daar ergens HDMI ARC of eARC bij een van de HDMI-poorten? Dan zit je goed. Ontbreekt dat volledig en moet je het doen met alleen optisch en misschien Bluetooth, dan is een peperdure Atmos-setup op dit moment simpelweg overdreven.

Daarmee is de belangrijkste valkuil benoemd, maar er is meer waar je even bij stil wilt staan. Begin met je woonkamer op te meten en je af te vragen wat je nou precies nodig hebt. De breedte van je tv-meubel, de hoogte van de tv-pootjes, een eventuele wandmontage, een te grote soundbar onder een compacte tv of juist een kleine soundbar onder een enorme 75-inch: het zijn dingen die tijdens de Black Friday-chaos gemakkelijk vergeten worden.

Een te hoge soundbar kan zelfs ondertitels blokkeren of de infrarood-ontvanger van je tv afdekken. De subwoofer verdient ook aandacht. Het is geen subtiel blokje dat je zomaar ergens neerzet. Het vraagt ruimte, een stopcontact en een plek waar hij niet in de weg staat. Uitgebreidere pakketten bevatten soms achterspeakers, maar die moeten wel juist geplaatst worden om hun werk te kunnen doen. Een spectaculaire deal wordt snel een teleurstelling wanneer je de speakers niet kwijt kunt of je huiskamer verandert in een doolhof van kabels en speakers.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief
• Bekijk hier om de beste Black Friday Deals te bekijken

Kanalen, Atmos en waarom Black Friday tot overkill kan leiden

Een eenvoudige 2.0-kanaals soundbar is al een verbetering ten opzichte van de speakers in je tv. Een 2.1-kanaals model voegt bas toe en een 3.1-kanaals model brengt vooral helderheid in dialogen. Dit is nou juist precies waar standaard tv-speakers tekortschieten. Voor veel mensen is dat al de ideale balans zonder gedoe. Vanaf 5.1 begint de echte surroundervaring, terwijl Atmos en DTS:X daar een driedimensionale laag bovenop leggen met hoogtekanalen. Die hoogtekanalen werken via upfiring drivers, maar dat lukt alleen in kamers met een normaal plafond en zonder rare open ruimtes. Een soundbar met Atmos kan dus geweldig zijn in de ene woonkamer en teleurstellend in de andere, zonder dat het aan de soundbar zelf ligt.

Het prijskaartje doet er uiteraard toe, maar tijdens Black Friday moet je vooral eerlijk blijven naar je eigen setup. Een topklasse Atmos-systeem is fantastisch op een tv die eARC ondersteunt en in een kamer waar het effect goed kan reflecteren. Als je een oudere televisie zonder HDMI hebt, dan is een midrange soundbar met 3.1 kanalen en een degelijke subwoofer vaak verstandiger. Dit biedt precies wat je zoekt: betere dialogen, vollere muziek en een filmbeleving die je tv-speakers nooit voor elkaar krijgen.

Wat zijn dan wel goede deals als ik alles heb?

Tussen alle ruis duiken er gelukkig ook soundbars op die wél de moeite waard zijn. Modellen zoals de Bose Smart Ultra Soundbar, Sonos Arc Ultra of Sony Bravia Theatre Bar 8 behoren tot de categorie waar je Black Friday-korting niet hoeft te wantrouwen. Dit zijn geen instappers met opgeblazen beloftes, maar soundbars die in de praktijk doen wat ze moeten doen: helder geluid, overtuigende bas en degelijke Atmos-prestaties zolang je tv een HDMI-ARC- of eARC-poort heeft. Je betaalt nog steeds voor kwaliteit, maar in dit geval krijg je ook echt wat terug en niet alleen een sticker op de doos.

Als we die drie soundbars naast elkaar plaatsen, zie je bovendien duidelijk waarom ze tot de betere keuzes behoren. De Bose Smart Ultra Soundbar mikt op eenvoud, design en sterke dialogen en is ideaal voor wie een compacte set wil die toch een ruimtelijke soundstage neerzet.

De Sonos Arc Ultra gaat een stap verder en biedt een breder, volwassener geluidsbeeld dat vooral tot zijn recht komt in open woonkamers, met als extra voordeel het Sonos-ecosysteem waarmee je later moeiteloos kunt uitbreiden naar een volledige surroundopstelling. In 2024 noemden wij hem al de best klinkende soundbar zonder sub.

De Sony Bravia Theatre Bar 8 heeft dan weer een fantastische focus op mooie hoogte effecten en een uitgebreid geluidsveld in kleinere kamers met vooral de dialogen die uitzonderlijk helder zijn. Deze soundbar krijgt het voor elkaar om zelfs zonder receivers en losse versterkers toch een overtuigende Atmos-bubbel te creëren. Vooral in combinatie met een Sony-tv komt deze soundbar tot leven door functies zoals passthrough, intelligente ruimtekalibratie en een breed bereik.

Het zijn stuk voor stuk producten die niet ontworpen zijn om de laagste prijs te halen, maar om een duidelijk kwaliteitsniveau te garanderen. En precies daarom zijn ze tijdens Black Friday interessant: als je korting krijgt op een soundbar die zónder korting al boven de middenmoot uitsteekt, dan weet je tenminste dat je niet inlevert op prestaties.

• De beste soundbars in 2025 volgens onze audio-experts

Black Friday is misschien wel het beste moment om een nieuwe tv aan te schaffen. Elk jaar zien we hoge kortingen op onze favoriete tv's in verschillende prijsklassen. Of je nu een van de beste OLED TV's in huis wil halen of een betaalbare QLED TV, dit is het moment om je slag te slaan.

De zoektocht naar de juiste tv is echter niet zo makkelijk en een foute aankoop is sneller gebeurd dan je zou denken. Enerzijds zijn er valse kortingen, waardoor je nu meer betaalt voor een tv dan een paar maanden geleden. Anderzijds zijn er gewoon slechte tv's die we zelfs met een hoge korting niet zouden aanraden.

Zo vind je vaak korting op gigantische tv's van 77 inch of meer. Net zoals bij veel zaken, is het formaat hier niet het enige wat ertoe doet. Als je een grote tv koopt met een paneel van slechte kwaliteit, dan zal je snel spijt hebben van je aankoop. Het kan ook gebeuren dat je gewoon het foute type tv koopt. De ene (woon)kamer is de andere immers niet en de beeldkwaliteit van sommige tv's komt alleen tot zijn recht in de juiste setting.

Een edge-lit ledpaneel is veruit het slechtste paneel dat je tegenwoordig nog vindt. In de plaats daarvan raden we aan om naar QLED en mini-LED TV's te kijken. Die zijn ietsje duurder, al valt dat tegenwoordig heel goed mee. Dit soort dingen zijn natuurlijk subjectief, maar we zijn er vrij zeker van dat je met een 65-inch mini-LED TV gelukkiger zal zijn dan met een 77-inch edge-lit lcd-tv.

Het duurste type tv's dat je bij de gemiddelde elektronicazaak vindt, is en blijft OLED. Dit type paneel staat bekend om zijn uitstekende contrast, levendige kleurenweergave en brede kijkhoeken. Het grootste nadeel van OLED TV's is dat de helderheid van de goedkopere modellen vrij laag is. Dat zorgt voor problemen met de zichtbaarheid in felverlichte ruimtes. Daarnaast kosten de goedkoopste OLED TV's van 55 inch nog steeds zo'n 1.000 euro. Met goede Black Friday-korting kan je soms een model op de kop tikken voor 750 euro, maar veel goedkoper wordt het niet.

Een OLED TV heeft ten slotte geen last van zogenaamde backlight bleeding, wat je wel hebt bij lcd-tv's en QLED TV's. Dit komt vooral voor bij zwart- en grijstinten. Je zal merken dat er een soort witte schijn over het hele beeld zit, vooral aan de randen en hoeken. Als je dan een grote led-lcd-tv koopt, zal die witte schijn alleen maar storender zijn. Op basis van onze ervaring moeten edge-lit tv's helemaal onderaan de lijst staan.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief
• Bekijk hier alle Black Friday Deals op tv's

Donkergrijs is niet het nieuwe zwart

Op de foto hierboven zie je een foto waar het probleem van een edge-lit led-tv duidelijk wordt. Ironisch genoeg gebeurt hier het omgekeerde ten opzichte van OLED TV's en wordt je ervaring slechter in een donkere ruimte. Zwarte tinten en schaduwen zagen er (donker)grijs uit en het hele beeld leek gewoon wazig. De uniformiteit van zwarte kleuren was rampzalig en dat verpest de hele ervaring.

De meeste QLED TV's en mini-LED TV's lossen dit probleem op met een functie genaamd lokale dimming. Dit zorgt ervoor dat de tv delen van de achtergrondverlichting kan dimmen voor een betere zwartweergave. Niet elke vorm van lokale dimming is echter even effectief en dit heeft te maken met de dimzones. Het belangrijkste dat je hier moet weten is dat meer dimzones altijd beter zijn, omdat de achtergrondverlichting dan nauwkeuriger geregeld wordt.

Een perfect paneel bestaat niet

Als je met een beperkt budget de best mogelijke tv moet kopen, zullen er altijd compromissen zijn. Laten we uitgaan van een budget van 750 euro, aangezien je dan in een hele oceaan aan keuzes wordt gegooid. In deze prijsklasse vind je namelijk OLED, QLED, mini-LED en lcd-led-tv's.

Het aanbod OLED TV's is het kleinste en je zal in dit geval alleen kunnen kiezen uit modellen van 42 of 48 inch. Ook de helderheid van deze tv's zal vrij laag zijn en ze zijn daarom niet geschikt voor ruimtes waar altijd veel daglicht binnen schijnt. Een goed voorbeeld is de LG B5. Die heeft een goede beeldkwaliteit en is ook geschikt voor gaming. De helderheid en zwakke speakers zijn hier de twee grootste minpunten. De 48-inch versie van de LG B5 kost momenteel 744 euro en zit daarmee net binnen ons budget.

Aan het andere uiteinde heb je deals zoals de TCL P61K van 75 inch voor 599 euro. Deze heeft een lcd-led-paneel en dat verklaart meteen waarom hij zo weinig kost. TCL zegt wel dat hun paneel een beter contrast biedt dan andere led-lcd-panelen en dit model heeft zelfs een refresh rate van 120Hz, wat ideaal is voor games. Toch stelt de beeldkwaliteit niet veel voor en als je ook tevreden bent met een maatje kleiner, raden we dat ten zeerste aan.

Dat brengt ons naadloos bij de TCL P79K van 65 inch, die ook 599 euro kost. Deze tv heeft een QLED-paneel, dat een betere beeldkwaliteit biedt dan het lcd-led-paneel van de P61K. Is het contrast perfect? Dat niet. Maar dit is een zogenaamd HVA-paneel, terwijl de P61K een ervaring biedt die volgens TCL moet lijken op dit type paneel.

Ten slotte is er nog een 65-inch mini-LED TV die binnen ons budget past. We zijn gegaan voor de Hisense U7Q, die nu 649 euro kost. Deze tv biedt een hoge helderheid van 900 nits en een goed contrast dankzij de 220 dimzones. Als je naar 55 inch wil zakken, kan je zelfs de Hisense U7Q Pro kopen, ook voor 649 euro. Die verhoogt de piekhelderheid naar 1.600 nits en heeft meer dan 300 dimzones. Deze Pro-versie heeft ten slotte nog een antireflectielaag die weerspiegelingen van zonlicht en dergelijke tegenwerkt.

Fitbit was ooit het toonbeeld van een activity tracker. Op een bepaald punt verwezen sommigen zelfs naar activity trackers als Fitbits, net zoals velen iPad gebruiken als ze het over een tablet hebben.

Het merk had succes met lichte, betrouwbare activity trackers en een app die perfect aansloot bij iedereen die hun eerste stappen richting gezonder leven wilde zetten. Die tijd ligt inmiddels ver achter ons. Waar Fitbit vroeger de standaard bepaalde, voelt het merk in 2025 vooral als een betaalmuur rond data die je bij andere platforms simpelweg gratis krijgt.

Nu Black Friday in het land is, zijn er ook enkele Fitbits die korting krijgen. Zo zien we dat de goedkope Inspire 3 nog wat goedkoper wordt en dat de Charge 6 net onder de 100 euro is gezakt. Het kan daarom verleidelijk zijn om een van deze twee activity trackers aan te schaffen. Ook de Fitbit Sense 2, die geavanceerde stressmetingen aanbiedt, is nu ietsje goedkoper.

Er is echter een grote verborgen kost en dat is Fitbit Premium. Dit abonnement kost nog steeds 8,99 euro per maand of 79,99 euro per jaar, na een proefperiode van zes maanden bij aankoop van een nieuwe Fitbit. Voor dat geld krijg je mooie dashboards, extra inzichten, trainingen en dingen als Daily Readiness en uitgebreidere slaapanalyse. Het blijft een abonnement bovenop een apparaat dat je al gekocht hebt en dat gaat irriteren.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Fitbit Premium is goed en vooral duur

Laat ik duidelijk zijn: inhoudelijk is er niet zo veel mis met Fitbit Premium. De app is overzichtelijk, de grafieken zijn begrijpelijk, en de combinatie van slaapscore, readiness-score en gezondheidsmetrics is precies wat veel beginners nodig hebben om hun eerste stappen richting een gezonder leven te zetten. Voor een nieuwe gebruiker die net een Inspire, Charge of Pixel Watch uit de doos haalt, voelt het allemaal erg logisch.

Het prijskaartje blijft het probleem. Metrics zoals diepere slaapanalyse, readiness, meer context rond HRV en stress zitten nog altijd achter Premium verstopt. Na de proefperiode gaat de teller lopen en betaal je ieder jaar nog een keer alsof je een halve (of hele) tracker koopt.

Het wringt extra omdat de hardware van Fitbit de afgelopen jaren niet echt grote stappen heeft gemaakt, terwijl het abonnement wel keurig blijft doortikken. De Charge 6 en Inspire 3 zijn prima trackers, maar in 2025 voelen ze niet meer als de koplopers die Fitbit vroeger bouwde. Zonder Premium heb je het gevoel dat je maar de helft van het verhaal te zien krijgt, zeker als je om je herstel en langetermijntrends geeft. Google heeft aangegeven dat er volgend jaar nieuwe Fitbits aankomen, maar is dat te laat?

• Bekijk hier ons Black Friday-overzicht

Garmin Connect en Connect+: paywall, maar minimaal

In 2025 introduceerde het bedrijf Garmin Connect+, een betaalde laag bovenop de bestaande Garmin Connect-app, met AI-gestuurde inzichten, extra dashboards, uitgebreidere LiveTrack-functies en andere “pro”-snufjes. Connect+ kost 6,99 euro per maand en komt met een proefperiode van 30 dagen. Het zal niemand verbazen maar dat nieuws zorgde voor flink wat boze reacties van gebruikers die net honderden euro’s hebben neergelegd voor een Fenix, Forerunner of Epix en nu een abonnement zien opduiken. Wij waren ook allesbehalve blij met dit nieuws.

Maar hier zit het grote verschil met Fitbit: de bestaande Garmin Connect-functies zijn gewoon gratis gebleven. De uitgebreide sportdata, trainingsbelasting, Body Battery/Training Readiness, slaapstatistieken, VO2 Max, routekaarten en al die grafieken waar Garmin-fans warm van worden, zitten nog steeds in de gratis laag. Connect+ is een optionele extra, vooral bedoeld voor wie extra dashboards wil, maar je basiservaring gaat er niet ineens op achteruit als je het negeert.

Dat maakt de vergelijking met Fitbit Premium in 2025 eigenlijk nog pijnlijker. Bij Garmin voelt een abonnement als iets wat je zonder zorgen kan overslaan. Bij Fitbit voelt Premium als een vereiste.

• Ik gebruikte een maand Garmin Connect+ en Active Intelligence is helemaal nergens goed voor

Waarom Garmin de ideale keuze is

Sinds halverwege 2023 loop ik met een Garmin Instinct Crossover om mijn pols en daar is in 2025 niets aan veranderd. De Fitbit Charge 6 is de meest recente Fitbit die we getest hebben en de Pixel Watch 4 wist ons ook te bekoren. Ze zijn licht, comfortabel, en voor basisgebruik echt meer dan prima. De Pixel Watch 4 zelf is een fantastische smartwatch. Hij had bijna een perfecte score, maar twee dingen hielden dit horloge tegen: iets te optimistische slaapscores en natuurlijk het feit dat Fitbit Premium een vereiste is voor diepgaande gezondheidsdata.

In Garmin Connect zie ik zonder extra abonnement precies de dingen waar ik het meest om geef. Mijn stressniveau door de dag heen, netjes uitgelijnd in een grafiek. Slaap met stadia, herstelscore, hartslagvariabiliteit en ademhaling. Trainingsbelasting en een indicatie of ik beter kan knallen of juist gas terug moet nemen. Mijn hardlooprondjes verschijnen als kleurrijke kaarten, waarbij tempo, hartslag en cadans allemaal samenkomen in één scherm.

Dat alles is inbegrepen in de prijs van het horloge. Het kost misschien meer dan een goedkope Fitbit, maar er komt geen tweede rekening achteraan in de vorm van een onvermijdelijk abonnement.

De abonnementskloof in 2025

De introductie van Garmin Connect+ laat vooral zien waar de wearables-industrie heen beweegt: iedereen probeert een premiumlaag toe te voegen, compleet met AI, extra coaching en virtuele beloningen. De vraag is dus niet meer óf je met abonnementen te maken krijgt, maar hoeveel functionaliteit je nog gratis kunt verwachten.

Precies daar ligt het verschil in 2025. Garmin houdt zijn kernfuncties gewoon gratis. Je koopt een horloge en overzichtelijke en gedetailleerde data hoort er gewoon bij, zonder dat er achteraf nog een rekening volgt. Bij Fitbit werkt het tegenovergestelde: de meest nuttige inzichten zitten structureel achter Premium, en zelfs de prijzige Pixel Watch 4 maakt gebruik van dezelfde betaalmuur.

Het gevolg is dat een Garmin-horloge voelt als een eenmalige investering, terwijl een Fitbit in de praktijk een abonnement wordt dat toevallig in hardware verpakt zit. Fitbit Premium ziet er fraai uit en is prettig voor beginners, maar het maandbedrag blijft een drempel, zeker wanneer je bedenkt dat Garmin je het grootste gedeelte van die data gewoon meegeeft zonder extra kosten.

Voor wie vandaag een wearable zoekt die verder gaat dan stappen tellen en echt helpt begrijpen hoe je lichaam traint en herstelt, is Garmin daardoor de logische keuze. Fitbit mag ooit hét fenomeen zijn geweest, maar in 2025 voelt het vooral als een toegangspoort tot een abonnement. We hebben daarom enkele Garmin-horloges uitgezocht met interessante Black Friday-kortingen. Als je de deals hieronder niet ziet, moet je eerst even je adblock uitzetten en vervolgens deze pagina vernieuwen.

Samsungs-smartphones zijn natuurlijk niet voor iedereen, maar over het algemeen zijn het meestal wel gewoon zeer goede toestellen die hun relatief hoge prijzen dan ook wel weten te verantwoorden. Als je dan ook nog eens tijdens Black Friday een extra goede deal vindt, is het natuurlijk extra interessant om een van de beste Samsung-smartphones te overwegen.

Nu is Black Friday bij verschillende retailers ook al van start gegaan en zijn er daadwerkelijk goede deals te vinden op onder andere de Samsung Galaxy S25-serie. Eén toestel uit de serie krijgt vooral enorm hoge kortingen, maar helaas is dat niet voor niets. Zoals je hieronder kan zien, is de Samsung Galaxy S25 Edge momenteel te vinden voor iets minder dan de helft van zijn originele adviesprijs. Dat is op papier een ongelofelijk goede deal, maar toch zou ik hem persoonlijk niet kopen.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Waarom niet de Galaxy S25 Edge?

Natuurlijk hoeft niet iedereen het met mij eens te zijn, maar voor mij levert de Galaxy S25 Edge op te veel vlakken iets in om zijn superdunne design mogelijk te maken. Dit design is voor mij nou ook weer niet zo'n groot pluspunt.

Zelf ben ik nu al een aantal jaar een Z Fold-gebruiker. Ik begon met de vrij dikke Galaxy Z Fold 5 (dichtgevouwen), maar ik geniet inmiddels zeker van het veel dunnere design van de Galaxy Z Fold 7. Je zou misschien dus denken dat ik daarom goed begrijp waarom een extra dun design handig kan zijn. Toch zit er wel een verschil tussen een dunne foldable en een dunne "normale" smartphone. Een foldable moet je namelijk nog dubbelvouwen om hem in je broekzak te stoppen en dan wordt hij dus sowieso twee keer zo dik.

Laat ik vooropstellen dat de Galaxy S25 Edge wel een indrukwekkend staaltje technologie is. Het is erg knap hoe Samsung een flagship smartphone zo dun heeft kunnen maken. Het probleem is alleen dat ik niet het idee heb dat veel mensen hierom hebben gevraagd.

Daarnaast is het nog grotere probleem dat je ook niet gewoon een volwaardige flagship smartphone krijgt. Je hebt hier te maken met wat flinke compromissen. De S25 Edge mag dan wel een Snapdragon 8 Elite-chip, een titanium frame en een uitstekende 200MP-hoofdcamera hebben, maar er zit in deze dunne behuizing slechts een 3.900mAh-batterij en we missen hier ook een telefotocamera, terwijl die wel aanwezig is op de goedkopere Galaxy S25 en Galaxy S25 Plus. Niet iedereen vind de camerasetup het belangrijkste aspect van een smartphone, maar een goede batterijduur is toch wel voor iedereen van belang en vooral op dat vlak stelt de S25 Edge teleur.

Misschien betekent een enorm hoge korting dat jij wel bereid bent om deze compromissen te accepteren. Als je de S25 Edge ondanks zijn gebreken toch interessant vindt, dan is het nu zeker een goed moment om hem in huis te halen. Ik zou alleen toch eerder op zoek gaan naar een goede deal op een van de andere S25-modellen.

Er is een reden voor deze korting

Ik ben ook zeker niet de enige die van mening is dat de S25 Edge door zijn sterke compromissen geen geweldige optie is. Er is namelijk ook een erg goede reden voor de extreem hoge kortingen die we nu zien: de verkoopcijfers van de Edge zijn niet bepaald geweldig.

Het is misschien zelfs zo erg dat er volgens sommige geruchten geen opvolger meer komt voor dit model. Het mag dus duidelijk zijn dat de keuze voor een superdunne behuizing ten koste van andere belangrijke specs niet veel mensen aanspreekt.

Het ligt ook niet specifiek aan de S25 Edge. Hetzelfde lijkt van toepassing te zijn op de iets recentere iPhone Air. Bij dat model heb je te maken met veel van dezelfde compromissen en die heeft zelfs maar één camera achteraan. De S25 Edge heeft tenminste nog een ultrawide naast zijn hoofdcamera.

Superdunne smartphones slaan momenteel dus gewoon niet echt aan bij een groot publiek en daarom willen Samsung en andere retailers waarschijnlijk nu gewoon van hun huidige voorraden af. Het is beter om er nu de helft voor te vragen en misschien toch wat meer modellen te verkopen, dan om ze maar ergens in een magazijn te laten liggen.

De toekomst van de Edge

De teleurstellende verkoopcijfers voor de S25 Edge voorspellen dus niet veel goed voor de toekomst van het Edge-model. Het leek er een tijdje op dat de Edge het Plus-model in Samsungs S-serie moest gaan vervangen als het een succes wordt, maar nu lijkt Samsung bij de S26-serie toch weer terug te willen vallen op een S26 Plus.

Aan de andere kant hebben we echter ook geruchten gehoord dat Samsung toch weer werkt aan een nog dunner smartphone dan de S25 Edge. Dat model zou dan toch wel flink wat verbeteringen moeten introduceren om wel aan te slaan.

Gelukkig gaat het harde werk van de Samsung-engineers niet helemaal verloren. Het leek er namelijk al op dat de S25 Edge ook deels een test was om te zien of Samsung zijn volgende Z Fold eindelijk veel dunner kon maken. En dat is dus duidelijk gelukt met de Z Fold 7. Een Fold-model biedt gelukkig wel wat meer ruimte voor de batterij en een uitgebreider camerasysteem. De Z Fold 7 verkoopt ironisch genoeg ds juist opmerkelijk goed dankzij zijn dunne design.

Ik ben erg benieuwd of Samsung inderdaad nog een tweede poging zal doen om een superdunne smartphone uit te brengen. Misschien zou in ieder geval het batterijprobleem aangepakt kunnen worden met behulp van silicon-carbon-technologie. Die batterijtechnologie biedt een hogere capaciteit in een kleinere verpakking.

In de tussentijd zou ik je toch eerder aanraden om op zoek te gaan naar goede deals voor de andere Galaxy S25-modellen als je wel op zoek bent naar een nieuwe Samsung-telefoon. We hebben al wat goede deals voor de Samsung Galaxy S25 Ultra gespot. Ook middenklassers zoals de Galaxy A56 en Galaxy A36 zijn momenteel flink afgeprijsd bij sommige retailers, dus ook als je nog minder wil uitgeven, is het het waard om even rond te kijken tijdens Black Friday of gewoon een kijkje te nemen in ons overzicht van de beste Black Friday Samsung-deals of de beste Black Friday smartphonedeals.

• Getest: de beste Samsung-smartphones in 2025

Black Friday komt eraan, en dat betekent kortingen op zowat elk populair techproduct inclusief smartwatches. Een goedkope Fitbit Inspire 3 voor onder de 100 euro, een Apple Watch SE 3 met tientallen euro’s korting of een Samsung Galaxy Watch met een gratis bandje erbij. Op papier klinkt dat als een goede deal. Maar steeds vaker blijkt dat de échte kosten van een smartwatch pas beginnen nadat je hem om je pols hebt gedaan.

Waar je vroeger een eenmalig bedrag betaalde voor hardware, willen fabrikanten vandaag vooral dat je blijft betalen.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Abonnement hier, abonnement daar

Fitbit is het bekendste voorbeeld. De meeste modellen, zoals de Fitbit Charge 6, worden geleverd met zes maanden gratis Fitbit Premium. Dat abonnement geeft je toegang tot extra analyses, zoals hersteltrends, slaapprofielen en stressmanagement.

Zodra die proefperiode afloopt, verdwijnen veel van die inzichten achter een betaalmuur. Zonder Premium zie je nog wel de basis. Denk aan hoeveel je geslapen hebt, je hartslag, aantal stappen, maar de uitgebreide rapporten en maandelijkse trends worden onbereikbaar. Wie die functies wil behouden, betaalt 8,99 euro per maand of 79,99 euro per jaar.

In de praktijk betekent dat dat een “goedkope” Fitbit op termijn duurder wordt dan verwacht. Koop je een Fitbit Charge 6 met zes maanden Premium, dan ben je na twee jaar gebruik al snel meer kwijt aan abonnementskosten dan aan de tracker zelf.

Garmin volgt hetzelfde pad maar minder extreem

Jarenlang gold Garmin als het tegenvoorbeeld: geen abonnement, geen beperkingen, alle data gratis. Maar ook dat begint te veranderen. Sinds kort biedt Garmin het nieuwe Connect+-abonnement aan, eveneens voor 8,99 euro per maand. Daarmee krijg je toegang tot functies zoals Active Intelligence, die via AI extra gezondheidsinzichten probeert te geven.

In theorie klinkt dat nuttig. In de praktijk blijkt Active Intelligence vaak gewoon bestaande data in een andere vorm te tonen: bijvoorbeeld hoeveel stappen je nog moet zetten om je dagdoel te halen, of dat je “deze week meer calorieën verbrandde dan vorige week”.

De basis blijft gelukkig gratis, maar het toont wel aan dat zelfs merken als Garmin experimenteren met betaalde lagen bovenop hun apps. Garmin Connect blijft tot de dag van vandaag nog steeds het meest overzichtelijke en gedetailleerde dataplatform als het komt op sporthorloges.

• Beste Garmin-horloges 2025: welke smartwatch past bij jou?

Apple, Samsung en co: optionele kosten

Niet elk merk pakt het zo aan. Bij Apple is Fitness+ optioneel en biedt het enkel begeleide workouts en video’s. De gezondheidsdata van je Apple Watch Series 11 blijft vrij toegankelijk, ook zonder abonnement.

Toch bestaan er ook bij Apple en Samsung "verborgen kosten" van een ander soort: alle smartwatches met mobiele 4G-connectiviteit vereisen een apart abonnement bij je provider. Dat extra eSIM- of Multi-SIM-abonnement laat je horloge zelfstandig bellen, berichten sturen en streamen zonder dat je smartphone in de buurt is. Handig tijdens het sporten, maar het kost meestal tussen de 5 en 10 euro per maand.

Een concreet voorbeeld: de Samsung Galaxy Watch Ultra met LTE-verbinding kost bij Odido momenteel 27 euro per maand over een looptijd van twee jaar. Daarvan gaat 22 euro naar de smartwatch zelf en 5 euro naar de Multi-SIM-optie. In totaal betaal je zo 120 euro extra aan verbindingskosten over twee jaar, bovenop de prijs van het toestel.

De echte prijs van gemak

De smartwatchmarkt schuift richting abonnementen en dat is geen toeval. Fabrikanten zoeken naar terugkerende inkomsten en zetten hun data-analyseplatformen om in diensten. Maar als consument is het belangrijk om te beseffen dat goedkoop niet altijd goedkoop blijft. Een korting van 30 euro tijdens Black Friday klinkt aantrekkelijk tot je beseft dat het abonnement erna tientallen euro's per jaar kost.

Wie vooral stappen telt, meldingen wil ontvangen en af en toe zijn slaap bekijkt, heeft geen abonnement nodig. Maar wie traint met concrete doelen of uitgebreide gezondheidsanalyse wil, kan een betaald plan overwegen. Met de gratis opties die er nu zijn, zou ik dit zelf niet aanraden, maar zolang het een bewuste keuze is, is dit het overwegen waard. Zolang je er niet pas na zes maanden achterkomt.

Vorige week kondigde Google aan dat er volgend jaar nieuwe Fitbits op de markt komen. Dat was zeker een verrassing, aangezien de meest recente Fitbit, de Charge 6, dateert van 2023. De Fitbit-app heeft onderhand wel nog enkele al dan niet nuttige updates gehad, waaronder een AI-gezondheidscoach voor Fitbit Premium-gebruikers.

Ons hele team heeft kritiek gehad op de manier waarop Google met Fitbit omging. Sinds Google in 2019 Fitbit overnam, was het nieuws overwegend negatief. Normaal voegt een update functies toe, maar Google verwijderde daarentegen functies van Fitbits. Veel community-functies werden geschrapt en ook de mogelijkheid om lokaal muziek op te slaan verdween. Fitbit Connect, de software die werd gebruikt om je Fitbit aan je computer te koppelen en je muziekbibliotheek te uploaden, werd ook stopgezet. Ontwikkelaars konden daarna geen apps voor Fitbit OS meer maken en zelfs de bibliotheek met wijzerplaten van derden, zoals de wijzerplaat in Pokémon-thema die je bovenaan het artikel ziet, ging weg.

Google had nog maar aandacht voor één ding en dat waren hun eigen Pixel Watches. De gezondheidstracking van deze horloges gebeurt namelijk volledig in de Fitbit-app en het is niet voor niets dat we de Google Pixel Watch 4 aanraden als je tegenwoordig een Fitbit wil kopen. De twee laatste Fitbit-smartwatches waren de Versa 4 en Sense 2, die beide niet heel goed uit onze test kwamen. Helaas krijgt dit duo geen opvolger, want Google heeft bevestigd dat de Fitbit-smartwatches met pensioen worden gestuurd (dat zijn dus de Versa- en Sense-modellen). Vanuit marketingstandpunt is dit een logische zet, want Google wil natuurlijk iedereen pushen naar de Pixel Watch. Door geen Fitbit-smartwatches meer te maken, kom je nu automatisch terecht bij de Pixel Watch als je meer nodig hebt dan een eenvoudige activity tracker.

Voor trouwe Fitbit-gebruikers voelt het alsof Google het ecosysteem van Fitbit uit elkaar haalt voor restjes en gegevens, waarbij het behoudt wat het wil en weggooit wat het niet wil. Combineer dit met het gebrek aan een nieuwe Fitbit voor meer dan twee jaar en het mag geen verrassing zijn dat de verkoop van Fitbits een dieptepunt kent. De vraag is nu of Google überhaupt nog in staat is om Fitbit uit deze put te krijgen met een nieuwe Fitbit in 2026.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Dat wil niet zeggen dat een Fitbit per se een slechte aankoop is. Zo blijft de Fitbit Inspire 3 een solide activity tracker die je instelt en vervolgens haast kunt vergeten. Hij is lichtgewicht, slank, beschikt over automatische trainingsdetectie en heeft een batterijduur van een week.

Hij heeft alles wat een Fitbit moet hebben, inclusief zes maanden Fitbit Premium. Met de nieuwe AI-gezondheidscoach biedt de zes maanden gratis service alles wat je nodig hebt om je conditie op peil te krijgen. Toch vind ik nog het nog steeds belachelijk om 8,99 euro per maand te betalen om toegang te krijgen tot alle data en inzichten. Een jaarabonnement op Fitbit Premium kost daardoor ook ongeveer evenveel als een Fitbit Inspire 3.

Hoewel Google de Fitbits fysiek heeft verwaarloosd, is de app er wel op vooruitgegaan. Ik ben daarom wel benieuwd hoe een nieuwe Fitbit er precies zal uitzien, ervan uitgaande dat die ontworpen is om de vernieuwde app optimaal te benutten.

Het is hoog tijd voor een Inspire 4

De markt van activity trackers zoals de Charge- en Inspire-series is de voorbije jaren overbevolkt geraakt. Xiaomi heeft de Smart Bands die amper 50 euro kosten en ook Huawei heeft een goedkope Band-serie. Amazfit heeft daarnaast een heel aanbod activity trackers die eruitzien als een echt horloge, terwijl een "echte" smartwatch, zoals de Samsung Galaxy Watch 7, al snel zakt naar prijzen rond de 150 euro.

Als Google de harten van Fitbit-gebruikers terug wil winnen, moet het doen waar Fitbit goed in was. Niemand zit bijvoorbeeld te wachten op een gloednieuw model zoals een rugged Fitbit die moet concurreren met de Apple Watch Ultra 3 of Garmin Fenix 8.

De meest logische zet is wat mij betreft een Fitbit Inspire 4. De Inspire-serie bevat de essentiële onderdelen waar iedereen van houdt: ze hebben een lange batterijduur, zijn zo licht dat je er probleemloos mee kan slapen en hebben een schermpje dat net groot genoeg is om de belangrijkste statistieken en meldingen op te zien. De Inspire 4 moet een no-nonsense apparaatje zijn dat gewoon werkt en bijna het tegenovergestelde is van de Pixel Watch. Ik hoop daarom ook dat er geen onnodige AI-snufjes zijn en dat de prijs onder de 100 euro kan blijven.

Waar ik persoonlijk niet op zit te wachten, is een soort budgetversie van de Pixel Watch 4. Google heeft eindelijk (bijna) alles goed gedaan bij de Pixel Watch 4 en het lijkt me te vroeg om iets als een Pixel Watch 4a te lanceren. Op termijn mag dat er trouwens wel komen, omdat 399 euro voor een smartwatch best veel geld is.

Ik hoop ten slotte dat Google niet plots de naamgeving gaat aanpassen en met iets komt als een Pixel Watch Fitbit. De essentie is dat Google moet beseffen dat er eigenlijk niets mis was met Fitbit voor hun overname van het merk. Er zijn genoeg mensen die weg blijven van Chinese merken als Xiaomi of Amazfit en niets liever willen dan een activity tracker van een merk dat ze kennen.

We hebben het de laatste tijd vaak over Windows 10 (en Windows 11) vanwege het 'end of life' van het verouderde besturingssysteem dat steeds dichterbij komt. Vanaf 14 oktober 2025 biedt Microsoft officieel geen software- en veiligheidsupdates meer aan voor Windows 10.

In Europa kunnen Windows 10-gebruikers toch nog wel gratis een jaartje uitstel krijgen. Dat betekent dat je nog wel wat langer veiligheidsupdates kan ontvangen, maar een jaar is zo weer voorbij en daarna loop je toch weer tegen hetzelfde probleem aan.

Als je dus nog een Windows 10-pc gebruikt en die niet kan upgraden naar Windows 11, dan is het zeker aan te raden om alvast een alternatief te bedenken. Als je de Windows 10-ondersteuning verlengt (door bij Windows Update te kijken en je in te schrijven voor extra updates), heb je nu nog wel even de tijd om hier goed over na te denken en kan je misschien zelfs nog op een leuke deal wachten voor je volgende pc.

We hebben al besproken waarom een Chromebook een goed idee kan zijn als alternatief voor een nieuwe Windows 11-pc, maar er is nog een heel goed alternatief dat al inmiddels alweer eventjes op de markt is. We hebben het dan over Apple's Mac mini uit 2024 met de M4-chip (of M4 Pro).

Niet alleen zal je bij macOS tegenwoordig misschien niet zo snel tegen een vergelijkbaar probleem met updates aanlopen, maar de Mac mini is ook nog eens een compacte krachtpatser met een geweldige prijs-kwaliteitverhouding.

Bij Apple krijg je waarschijnlijk geen Windows 10-situatie

Windows 10-gebruikers staan momenteel voor een belangrijke keuze en voor sommigen ook een vervelende keuze. Er zijn genoeg mensen die geen probleem hebben met het updaten naar Windows 11, zeker niet na alle updates sinds de lancering, maar waarvoor dit simpelweg geen mogelijkheid is.

Als je bijvoorbeeld een pc hebt die net niet aan de TPM 2.0-vereiste voor Windows 11 voldoet of een iets te oude CPU hebt, word je nu in principe gedwongen om een nieuwe pc te kopen als je veilig verder wil gaan met Windows.

We snappen dat niet iedereen heel blij is met Microsoft na deze beslissing en het is dus ook wel goed om te weten dat een nieuwe Windows-pc niet je enige optie is. De suggestie die we in dit artikel doen, gaat nog steeds over het kopen van een nieuwe pc, maar niet een Windows-pc. Dit hele Windows 10-fiasco geeft Windows-gebruikers toch wel zorgen over of dit in de toekomst, bijvoorbeeld bij de overgang naar Windows 12, weer kan gebeuren.

Als je dat wil vermijden, is een overstap naar macOS mogelijk een interessant alternatief. Ja, je moet nog steeds in de eerste instantie nieuwe hardware aanschaffen, maar hopelijk hoef je dat vervolgens niet al te snel weer opnieuw te doen.

Bij Apple zal je inmiddels waarschijnlijk niet zo snel last van dit probleem hebben. Windows en macOS hebben natuurlijk allebei hun plus- en minpunten. In principe bieden allebei de besturingssystemen normaal gesproken een redelijk langdurig updatebeleid. Bij Apple krijgen dan ook zeker de nieuwere Macs en MacBooks met Apple's eigen M-serie chips uitstekende support, zelfs jarenlang nadat ze zijn uitgebracht.

Macs en MacBooks krijgen vaak ongeveer zeven jaar na hun release nog grote besturingssysteemupdates. Dat betekent echter niet dat je na zeven jaar per se meteen weer een nieuwe Mac moet kopen. Meestal kan je namelijk nog een paar jaar langer je wat oudere Mac op een iets oudere versie van MacOS laten draaien en daar alsnog veiligheidsupdates op ontvangen.

Daarnaast heb je hier ook vooral het voordeel dat Apple de enige fabrikant van Macs en MacBooks is. Dat betekent dat de maker van het besturingssysteem ook bepaalt welke hardware er allemaal in zijn apparaten komt. Aan de Windows-kant zou het kunnen zijn dat je een wat goedkoper model koopt, dat een onderdeel mist dat later een vereiste wordt voor een grote update, of bijvoorbeeld een goedkoper of wat ouder onderdeel gebruikt dat eerder niet meer ondersteund wordt. Bij Apple zal zo'n situatie niet zo snel meer ontstaan in het tijdperk waarin het bedrijf bijna al zijn eigen onderdelen (mee) ontwikkelt, want dan mist zo'n onderdeel waarschijnlijk op al zijn apparaten en krijgt het bedrijf te maken met heel veel boze klanten tegelijkertijd.

Compact, krachtig en stil

Er zijn natuurlijk ook verschillende Macs en MacBooks om uit te kiezen als je de overstap naar macOS wil maken. Momenteel vinden wij de meest aantrekkelijke optie (voor de meeste mensen) echter toch wel de Mac mini uit 2024.

Dit model is enorm compact en neemt dus maar heel weinig ruimte in beslag op je bureau. Je plaatst hem met gemak achter een monitor of zelfs gewoon recht voor je monitor en je hebt nog meer dan genoeg ruimte over voor je accessoires.

Dit formaat betekent gelukkig ook niet dat Apple er geen krachtige onderdelen heeft kunnen stoppen. Er zijn verschillende configuraties beschikbaar, maar je krijgt ten minste een M4-chip met een 10-core CPU, 10-core GPU en 16-core NPU, 16GB centraal geheugen, 256GB SSD-opslag, een Gigabit-ethernetpoort, drie Thunderbolt 4-poorten, een HDMI-poort, twee USB-C-poorten en een 3,5mm-audiopoort. Je kan verder dingen zoals de hoeveelheid centraal geheugen en opslag nog vergroten en ook nog voor de M4 Pro-chip kiezen als je extra kracht nodig hebt.

Het is vooral die M4-chip die hier de show steelt. Apple's eigen chips zijn gewoon enorm efficiënt en krachtig en daarom komt Apple ermee weg om dingen zoals een losse (discrete) GPU achterwege te laten. Voeg daar het indrukwekkende werk van Apple's ingenieurs aan toe en je krijgt verrassend veel kracht in een verrassend klein apparaatje gepropt. Deze compacte Mac levert in veel gevallen betere prestaties dan veel traditionele desktop-pc's uit zijn prijsklasse. Deze prestaties weet de Mac mini ook nog eens te bieden zonder enorm veel lawaai te maken. Hij is dus niet alleen qua formaat heel onopvallend.

Waar voor je geld

Wat mag dit grapje dan kosten? Nou, dat valt best nog wel mee... voor het instapmodel. De prijs-kwaliteit wordt wat ingewikkelder wanneer je echt per se meer kracht, maar vooral meer ingebouwde opslag wil hebben. Apple vraagt nou eenmaal enorm veel geld voor extra opslag. Als je het niet erg vindt om een externe SSD aan je Mac mini te hangen, kan je een gebrek aan opslag gelukkig ook wel via die weg oplossen voor een wat aangenamere prijs.

Los van het feit dat je dus niet heel veel opslagcapaciteit krijgt bij het instapmodel, is dit wel een model dat al gauw voor de meeste mensen meer dan geschikt is. Zoals we al aangaven, presteert de Mac mini beter dan veel van zijn (Windows-)concurrenten en dat voor een adviesprijs vanaf 719 euro.

Als je echt maar een hele simpele computer nodig hebt, is dat misschien alsnog wel veel geld voor een pc die je misschien niet optimaal zal benutten, maar als je kijkt naar het prestatievermogen van de M4 Mac mini, is deze prijs toch wel erg competitief.

Nu zakken Apple's producten meestal niet zo snel drastisch in prijs, maar toch kan je dit instapmodel van de Mac mini geregeld al voor tussen de 600 en 660 euro vinden. Dat maakt dit model een geweldige deal. Het is zelfs voor zijn adviesprijs een uitstekende deal. Je krijgt bij het instapmodel hoe dan ook waar voor je geld.

Mocht je wel wat indrukwekkendere specs nodig hebben, zorg dan wel dat je ook meteen de juiste configuratie kiest. Apple-apparaten zijn naderhand niet echt (gemakkelijk) te upgraden. Het nieuwe, nog kleinere design helpt daar ook niet bij.

Daarnaast zijn er natuurlijk ook verschillende MacBooks om uit te kiezen voor als je onderweg een pc nodig hebt, plus een Mac Studio voor echt zware taken en een iMac voor als je een all-in-one-pc zoekt. De Mac mini blijft echter de beste prijs-kwaliteit bieden.

• Is de Mac mini toch niet echt waar je naar op zoek bent, maar ben je wel geïnteresseerd in macOS? Bekijk dan onze koopgids MacBooks en Macs

Microsoft laat er geen twijfel over bestaan: Windows 11 is de toekomst en die toekomst is binnenkort een verplichting. Windows 10-gebruikers krijgen steeds vaker venstertjes en meldingen die hen eraan herinneren dat hun systeem binnenkort end-of-life wordt en dat upgraden de enige weg vooruit is.

En ja, het klopt: op 14 oktober 2025 stopt de gratis ondersteuning voor Windows 10. Geen beveiligingsupdates meer, geen bugfixes, niets. Alleen in Europa hebben we nog een extra adempauze gekregen, want dankzij druk van consumentenorganisaties krijgen gebruikers hier een jaar lang gratis Extended Security Updates. Dat betekent dat je tot oktober 2026 nog veilig kunt blijven zitten. Maar ook dat is uitstel, geen afstel.

Windows 11 stelt strenge eisen waar lang niet iedere pc of laptop aan voldoet. Zo is er de verplichte TPM 2.0-chip, een beveiligingsmodule die pas de laatste jaren standaard op moederborden aanwezig is. Heb je die niet, dan mag je officieel niet upgraden. Natuurlijk bestaan er trucjes om de check te omzeilen, maar dat is niet zo makkelijk.

De logica van Microsoft is duidelijk: betere beveiliging. En daar valt moeilijk tegenin te gaan. Alleen betekent het wel dat heel wat toestellen die technisch nog jaren meekunnen, plots “te oud” worden verklaard. Neem mijn eigen gamingcomputer. Loopt nog als een zonnetje, maar hij mist TPM 2.0. Volgens Microsoft is hij daarmee afgeschreven, terwijl ik er nog zonder problemen zware software en games op draai en met behulp van trucjes zoals proxies nog steeds 4K-beelden kan bewerken en renderen. Als ik mijn moederbord moet upgraden, betekent dit ook dat ik mijn RAM moet upgraden en dan moet ik ook mijn CPU upgraden en dan kan ik net zo goed een volledig nieuwe computer kopen. Dat allemaal voor een software-update.

• De beste laptops in 2025 volgens onze experts

Windows 11 is inmiddels een goede optie

Je zou bijna denken dat het hele Windows 11-verhaal alleen draait om strengere eisen en dure hardware-upgrades, maar dat doet het besturingssysteem tekort. Windows 11 is in veel opzichten gewoon een beter pakket dan Windows 10.

Neem bijvoorbeeld de Verkenner. Na jaren wachten heeft die eindelijk tabbladen gekregen. Eenvoudig, maar levensreddend als je vaak met meerdere mappen tegelijk werkt. Zelf was ik altijd een beetje een professionele Windows 11-hater, omdat het in de beginjaren relatief vermoeiend was om mee te gamen, maar ik denk er nu wel anders over. Elke keer als ik in Windows 10 meerdere Verkenners open heb staan en ik me realiseer dat ik het op Windows 11 allemaal in één Verkenner kan zetten met behulp van tabbladen, moet ik een beetje huilen.

Ook het knipprogramma is flink verbeterd: je kunt er nu video’s mee opnemen en zelfs tekst uit screenshots halen, iets wat je vroeger alleen met extra software voor elkaar kreeg.

Voor gamers is Windows 11 ook gewoon de juiste keuze, puur en alleen vanwege de veiligheid die het geeft. Daarnaast is Windows 11 nu veel stabieler en toekomstige updates voor gaming-gerelateerde zaken krijg je wel op Windows 11 en natuurlijk niet op Windows 10.

De grootste troef is misschien wel de beveiliging. Dankzij zaken als TPM 2.0, Secure Boot en de optie om Smart App Control te activeren, is Windows 11 beter bestand tegen malware en aanvallen dan Windows 10 ooit geweest is. De andere kant van de beveiliging is natuurlijk met het wegvallen van reguliere updates voor Windows 10 dat die versie steeds onveiliger wordt. Nee, je computer wordt niet overgenomen door hackers op de dag dat de ondersteuning stop, maar het wordt wel makkelijker.

Zo stap je over op Windows 11

Heb je een pc die aan de eisen voldoet, dan is upgraden vrij eenvoudig. In de meeste gevallen verschijnt er in Windows Update een knop om Windows 11 te downloaden en te installeren. Gaat dat niet vanzelf, dan kun je via de officiële Windows 11-downloadpagina de Installation Assistant gebruiken of een ISO-bestand downloaden. Belangrijk is wel dat je van tevoren een back-up maakt van je bestanden, en in de BIOS controleert of TPM 2.0 en Secure Boot ingeschakeld zijn.

Twijfel je of je systeem voldoet? Installeer dan de officiële PC Health Check-app van Microsoft. Die geeft je direct inzicht in de compatibiliteit van je hardware. Na de overstap heb je nog tien dagen bedenktijd: zo lang bewaart Windows een kopie van je oude installatie, zodat je met één klik terug kunt naar Windows 10.

Uitstel is geen afstel: Windows 10 stopt ermee

Wil je nog even bij Windows 10 blijven hangen? In Europa hebben consumenten dankzij druk van verschillende organisaties een jaar uitstel gekregen. Tot oktober 2026 blijven er gratis beveiligingsupdates beschikbaar voor Windows 10, mits je een Microsoft-account hebt. Daarmee is een groot pijnpunt weggenomen, want eerder wilde Microsoft consumenten laten betalen of verplichten om bepaalde diensten zoals OneDrive of Bing Rewards te gebruiken.

Toch blijft dat extra jaar een tijdelijke oplossing. Er zijn nog miljoenen goed werkende Windows 10-computers in omloop die niet aan de eisen van Windows 11 voldoen, vaak alleen omdat ze geen TPM 2.0-chip hebben. Voor die apparaten betekent het einde van 2026 een harde stop: daarna zijn ze officieel onveilig, tenzij je overstapt naar een ander besturingssysteem of bereid bent je pc te vervangen.

Het wringt extra omdat zakelijke gebruikers tot 2028 tegen betaling updates kunnen blijven krijgen. Dat maakt duidelijk dat langer ondersteunen technisch geen probleem is. Gebruik de tijd die je met dit extra jaar hebt om te sparen voor een nieuwe laptop of computer, want het gratis vangnet houdt na 2026 op.

• Als je op zoek bent naar een laptop met Windows 11, neem dan een kijkje in onze koopgids laptops

Ik heb al talloze soundbars in allerlei vormen en maten getest. Zowel kleine modellen als de Sennheiser Ambeo Mini als opstellingen met een sub en achterspeakers zoals de Samsung HW-Q930F hebben al in mijn woonkamer gestaan.

Ook Marshall zette zijn eerste stappen in de thuisbioscoopwereld met de Marshall Heston 120, een model dat een collega-redacteur heeft getest. Hij vond deze soundbar zelfs zo goed dat hij onze felbegeerde perfecte sterrenscore heeft gekregen in de review.

De Heston 120 maakte indruk met zijn brede bas, klassieke design, goede muzikaliteit en krachtige Dolby Atmos. Toen Marshall onlangs de release van de kleinere Heston 60 bevestigde, stond die meteen hoog op mijn lijstje.

Kleine soundbars met veel pit

Vaak worden kleinere Dolby Atmos-soundbars in de markt gezet met grootse beloften van "meeslepende", "3D" of "ruimtelijke" audio. Over het algemeen is dat niet echt wat je krijgt. Een goed voorbeeld hiervan is de Sonos Beam (Gen 2). Dit is een van de duurdere kleine soundbars en toch hadden we hier het gevoel dat Atmos-effecten overtuigender konden zijn en dat het eindresultaat nooit klonk als volwaardige Dolby Atmos.

Na het succes van de Heston 120 hoop ik dat de Heston 60 die trend kan doorbreken. Deze kleine soundbar van Marshall maakt gebruik van een 5.1-configuratie, dus ik verwacht niet dezelfde hoogte-effecten die de 5.1.2-kanaals Heston 120 levert. Toch belooft Marshall een “geweldig geluid” en als de Heston 60 ook maar enigszins in de buurt komt van de duurdere Heston 120, belooft het een uitstekende soundbar te worden voor zijn geld.

Zelfs naast Atmos hebben veel kleine soundbars moeite om heldere dialogen en muziekweergave van topkwaliteit te produceren. Nogmaals, ik verwacht dat de Heston 60 op al deze vlakken goed zal presteren. Hij heeft aparte film- en muziekmodi, ondersteunt wifistreaming en is uitgerust met zeven klasse D-versterkers.

Wat kan de Heston 60 precies?

Waarom ben ik dan nog enthousiast om de Heston 60? Ten eerste ziet hij er goed uit. Hij volgt de designtaal van Marshall met zijn klassieke ontwerp en daarmee kan je bij mij heel weinig verkeerd doen. Hij heeft geen gekartelde knoppen zoals de Heston 120, maar wel gouden knoppen die er minstens zo goed uitzien.

Wat ik ook handig vind, is dat de Heston 60 werkt met de nieuwe en verbeterde Marshall-app, die meer gedetailleerde EQ-opties, een tool voor kalibratie op basis van je kamer en geïntegreerde muziekdiensten biedt, waardoor je rechtstreeks toegang hebt tot Spotify, Tidal Connect en meer.

De soundbar ondersteunt verder DTS:X, een ander formaat van ruimtelijke audio. Combineer dat met de goede connectiviteit, waaronder HDMI 2.1-passthrough, en er is veel om van te houden. Ik heb nog niet gehoord hoe de Heston 60 klinkt, dus tot die tijd kan ik alleen maar hopen dat Marshall ook hier zijn beloftes waarmaakt.

De Marshall Heston 60 is sinds 23 september 2025 te koop in webshop van Marshall voor 599 euro en zal op termijn ook bij verschillende retailers beschikbaar zijn.

Er komen langzamerhand steeds meer verschillende soorten slimme brillen (smart glasses) op de markt, van brillen met een camera, AI en ingebouwde audio tot brillen met ingebouwde displays (en ook audio).

In de eerste categorie vind je bijvoorbeeld de Ray-Ban Meta Smart Glasses, die verrassend populair zijn geworden sinds hun release in 2023. In de tweede categorie vind je brillen zoals de VITURE Pro XR Glasses, die we eerder dit jaar getest hebben.

Ik heb de bril van VITURE tijdens de testperiode wel regelmatig in het openbaar vervoer getest, maar het leek me vooral een erg handig accessoire voor een lange reis met het vliegtuig. Toen mij tijdens mijn vakantie eindelijk zelf een lange vlucht te wachten stond, besloot ik dus om de XR-bril mee te nemen en te kijken of hij echt zo fijn is tijdens een lange vlucht of misschien toch ook wat nadelen of beperkingen heeft.

Vervanger voor andere apparaten, maar niet allemaal

Als tech-redacteur, en gewoon iemand die erg geïnteresseerd is in technologie en de laatste snufjes, ga ik meestal op reis met een rugzak vol met allerlei apparaten. Ook dit keer zaten er onder andere een camera, e-reader, noise-cancelling koptelefoon, noise-cancelling oordopjes en een Windows gaming-handheld in mijn rugzak.

Het was dus een volle, zware rugzak, maar toch scheelde het meenemen van deze XR-bril me wel wat gewicht en ruimte. De XR-bril van VITURE zorgde er samen met mijn telefoon en ASUS ROG Ally voor dat ik het niet nodig vond om nog een tablet en/of laptop mee te nemen om films en series op te kijken of wat werk op gedaan te krijgen.

De bril gaf me een mooi groot (ogend) scherm om films en series op te kijken, maar ook om comfortabel Windows mee te kunnen navigeren in combinatie met de Ally. Uitgebreid aan de slag gaan met Windows-taken op het kleine scherm van de Ally is normaal namelijk niet ideaal. Deze combinatie van apparaten scheelde me dus wel weer een paar andere losse apparaten.

Natuurlijk moet je aan de andere kant wel zorgen dat je naast de bril ook de juiste accessoires meeneemt om hem daadwerkelijk met je apparaten te kunnen gebruiken. Voor de meeste van mijn apparaten waren de bril zelf en de kabel (die ook in het brillendoosje past) genoeg, maar als je bijvoorbeeld een ander apparaat zonder volledige ondersteuning voor DisplayPort via de USB-C-poort wil kunnen gebruiken met de bril, heb je wel een adapter nodig.

Entertainment en productiviteit

De micro-OLED-displays in de VITURE Pro XR Glasses bieden een veel betere kijkervaring dan de kleine schermpjes die je bij lange vluchten vaak achterop de stoel voor je vindt. Ze zorgen voor een scherper, kleurrijker en feller beeld.

Daarnaast kan je dus ook gewoon lekker comfortabel een beetje naar achteren leunen in je stoel en het display van de bril blijft perfect te zien, omdat het met je hoofd meebeweegt. Dat was dan ook een van de grootste voordelen. Het is al vervelend genoeg om langdurig in krappe vliegtuigstoelen te blijven zitten, laat staan wanneer je ook nog eens de hele tijd een beetje naar voren moet leunen om het scherm goed te kunnen zien.

Ik wist van tevoren dus al dat ik de bril zou gaan gebruiken in plaats van het scherm in het vliegtuig. Dat betekent wel dat je voor je eigen entertainment moet zorgen, want zover ik weet zijn we helaas nog niet zover dat je je XR-bril kan aansluiten op de in-flight entertainment.

Ik had dan ook thuis al wat films en series op de VITURE Pro Neckband gedownload via verschillende streamingdiensten en voor de zekerheid had ik ook wat digitale films op mijn Ally gezet. De Pro Neckband is overigens een optioneel accessoire dat draait op Android en die je dus kan gebruiken als alternatief voor je telefoon, zodat de batterij van je telefoon niet flink omlaag gaat tijdens het streamen van films en series. Het was uiteindelijk echter maar goed dat ik ook films op de Ally had staan. Ik kwam er namelijk tijdens mijn eerste vlucht achter dat veel streamingdiensten geen beeld wilden weergeven wanneer verbonden met de bril. Dit is een probleem waar je helaas bij dit soort brillen in combinatie met sommige streamingdiensten dus nog wel eens mee te maken kan hebben.

Toen ik eenmaal overschakelde naar de Ally, kon ik daar gewoon de VITURE Pro XR Glasses als het hoofddisplay instellen, het scherm van de Ally zelf uitzetten en comfortabel genieten van verschillende films en gamesessies tijdens mijn lange vluchten. Ook voor wat productiviteit in Windows was deze setup ideaal, wat niemand kon meekijken. De displays in de bril zorgen daarbij dus ook voor mooi scherpe, soepele beelden en een scherm dat er veel groter uitziet dan het schermpje in het vliegtuig (en zelfs een tablet- of laptopscherm).

Praktische kanttekeningen

Dit soort XR-brillen beschikken over het algemeen zelf niet over een ingebouwde batterij. Je verbindt ze via een kabel met je apparaten, zoals in mijn geval mijn telefoon, de Neckband van VITURE en de Ally, en die apparaten voorzien de bril van stroom om zijn taak uit te kunnen voeren.

Hierdoor zie je er misschien iets opvallender uit, maar het betekent wel dat je één apparaat minder hebt om op te moeten laden. Wat het echter ook betekent, is dat je die apparaten wel sneller weer moet opladen. De Neckband is hiervoor gemaakt, want die heeft nog een USB-C-poort vrij voor een oplaadkabel wanneer hij met de bril is verbonden.

Mijn eerste generatie ROG Ally en mijn telefoon hebben echter beide maar één USB-C-poort en kunnen dus niet tegelijk met de bril en met stroom verbonden worden. Althans, niet zonder een adapter, die ik dan ook na mijn eerste vlucht maar snel gekocht heb. De Ally ging op zijn meest energiezuinige stand nog wel zo'n zes uur mee bij het bekijken van films, maar dat was dus niet genoeg voor mijn lange vlucht van ongeveer tien uur. Dankzij de adapter, die de USB-C-poort van je apparaat splitst tot één USB-C voor opladen en één voor het verbinden met de bril, hoefde ik mijn film tijdens de terugvlucht niet een halfuur te pauzeren zodat ik de Ally ver genoeg kon opladen om hem nog af te kijken.

Dus voor een lange vlucht: laat de Neckband achterwege, want je bent hem anders continu aan het opladen, en haal gewoon zo'n USB-C-adapter. En nogmaals, voor sommige apparaten zal je eventueel nog andere adapters nodig hebben, zoals voor een oudere iPhone.

Voor echt de meest meeslepende bioscoopervaring werkt een VR-headset zoals de Meta Quest 3(S) misschien beter, omdat je daar minder last van lichtlekkage hebt. Aan de andere kant is dat dus weer een veel grotere en onhandigere headset om mee op reis te nemen. Deze XR-bril van VITURE is overigens ook veel comfortabeler om langdurig te dragen. Het enige wat je soms kan merken, is dat de bril aan de kant van de kabel vrij warm kan worden. Hij wordt niet zo warm dat het echt oncomfortabel is, maar je merkt het wel.

Een laatste praktische overweging is natuurlijk de prijs. Je betaalt al gauw rond de 500 euro voor een XR-bril zoals deze van VITURE. Dat is een duur accessoire om mee op reis, zeker als je er ook verschillende adapters bij moet kopen. Aan de andere kant is het echter wel echt een fantastisch accessoire voor als je veel vliegt en voelt die 500 euro niet als heel veel wanneer je de kwaliteit van de micro-OLED-displays ziet en je de handige, compacte vormfactor meerekent.

Dit is echter wel nog een productcategorie die zich snel aan het ontwikkelen is. Zo is de VITURE Pro XR ondertussen al niet meer het nieuwste model van dit bedrijf en brengen verschillende concurrenten ook continu nog verbeterde modellen uit. De ervaring is nu al uitstekend, maar er kan zeker nog het een en ander worden verbeterd.

Langzamerhand lijken we dan ook richting smart glasses te gaan die de functies van deze bril combineren met die van een bril zoals de Ray-Ban Meta Smart Glasses. Met de nieuwe Meta Ray-Ban Display lijken we al meer die kant op te gaan, maar het zal nog wel even duren. Het is echter wel begrijpelijk dat sommige mensen waarschijnlijk liever daarop wachten.

Xiaomi onthulde vandaag de Xiaomi 15T en Xiaomi 15T Pro, die beide een sterke focus hebben op fotografie. Het Pro-model valt op door de nieuwe Leica 5x Pro-telelens waarmee je ver kan inzoomen.

De Leica Summilux optische lens in de 50MP-hoofdcamera is ongeveer hetzelfde voor beide telefoons. Deze legt fijne details vast met een diafragma van ƒ/1,7 op de basisversie en een diafragma van ƒ/1,62 op de Pro-variant. Naast de kleinste details, kunnen levendige kleuren en een hoog contrast worden weergegeven, zelfs in omgevingen met weinig licht. De Xiaomi 15T Pro gaat een stap verder met de Light Fusion 900-sensor, die met een dynamisch bereik van 13,5 EV zorgt dat de duidelijkheid en toonnauwkeurigheid worden verbeterd.

Het display is vervolgens nog wat groter en meet nu 6,83 inch op beide telefoons. Bovendien behoudt het scherm zijn maximale helderheid van 3200 nits voor langere tijd waardoor het in allerlei omgevingen goed zichtbaar blijft. De Xiaomi 15T Pro gaat weer een beetje verder met dunnere schermranden en een refresh rate van 144Hz. Bij de gewone Xiaomi 15T is dit 120Hz, een verwaarloosbaar verschil.

Zowel de Xiaomi 15T als de Xiaomi 15T Pro hebben een 5.500mAh-batterij. Het snelladen verschilt wel. De Pro-versie kan 90W-snelladen, terwijl de standaardversie 67W haalt. De Xiaomi 15T Pro wordt vervolgens aangedreven door de MediaTek Dimensity 9400+ chipset en de Xiaomi 15T door de MediaTek Dimensity 8400-Ultra. Het 3D IceLoop-koelsysteem moet de boel koel houden tijdens veeleisende taken.

De Xiaomi 15T Pro is verkrijgbaar vanaf 799,99 euro en de Xiaomi 15T vanaf 649,99 euro. Hiervoor heb je de basisversie met 256GB opslag. Beide telefoons zijn ook verkrijgbaar met 512GB opslag, terwijl de Pro-versie als enige met 1TB wordt aangeboden.

Samsung heeft meerdere enorm indrukwekkende OLED TV's op de markt gebracht sinds zijn terugkeer naar OLED met de Samsung S95B uit 2022. In 2023 wist zijn middenklasser, de Samsung S90C, zelfs de LG C3 te verslaan en de titel van 'beste tv in het algemeen' te verdienen voor dat jaar. De tv werd vervolgens ook onze tv van het jaar.

Een van de beste tv's die we tot nu toe hebben getest, is de Samsung S95D. Dat model kwam in 2024 uit en introduceerde toen Samsungs 'OLED Glare Free'-scherm. Dat is een feature die spiegelachtige reflecties enorm goed weet te elimineren wanneer je content bekijkt in een felverlichte ruimte.

In 2025 heeft Samsung zijn formule weer verbeterd bij de nieuwe Samsung S95F. Deze tv heeft een nog beter OLED Glare Free-scherm en een hogere helderheid. De S95F kreeg vijf sterren in onze review en wist veel indruk te op ons te maken in een redelijk casual OLED-vergelijking en een tweede vergelijking tussen verschillende premium OLED TV's van 2025. Bij beide vergelijkingen nam de tv het op tegen drie andere modellen die tot de beste OLED TV's van het jaar behoren: de LG G5, de Sony Bravia 8 II en de Panasonic Z95B.

De S95F is een premium tv met een premium prijs, dus gelukkig biedt Samsung ook goedkopere OLED TV's aan binnen zijn line-up, zoals de Samsung S85F. Wij hebben dit instapmodel ook getest en hij beschikt nog steeds over veel van de dingen waar OLED-liefhebbers naar op zoek zijn.

De S85F is veel goedkoper dan de S95F. De 65-inch S85F heeft een adviesprijs van 1.599 euro, terwijl je voor hetzelfde formaat van de S95F oorspronkelijk 3.499 euro moest betalen. De vraag is dus: wat krijg je nou precies voor die 1.900 euro extra bij de S95F? We hebben de twee tv's naast elkaar gezet om erachter te komen.

Hier even een opmerking over de foto's hieronder: de S95F (rechts) heeft een beetje een rode tint in al deze foto's dankzij de manier waarop zijn QD-OLED-paneel werd vastgelegd door de camera, maar dit is in het echt niet te zien.

Helderheid

Deze twee tv's verschillen het meest van elkaar op het gebied van helderheid. In onze tests hebben we een HDR-piekhelderheid van 2.132 nits gemeten in de Filmmaker-modus op de S95F. De HDR-piekhelderheid die we bij de S85F kregen was 777 nits. De full-screen helderheid (weer in HDR en in de Filmmaker-modus) was bij de S95F 390 nits en bij de S85F 147 nits. Die getallen waren ongeveer hetzelfde in de Film-modus.

Dit verschil in helderheid was het beste te merken bij het bekijken van beelden met veel lichte kleuren, zoals de sneeuwscènes in zowel Top Gun: Maverick als op de Spears & Munsil UHD Benchmark 4K Blu-ray. De hogere helderheid van de S95F zorgde ervoor dat de reflecties op de sneeuw er levendiger uitzagen in vergelijking met de S85F. Dit was vooral het geval in de Film-modus, waarbij de S95F er echt veel feller uitzag.

Kleurweergave

De S95F en de S85F wisten allebei geweldige resultaten te leveren op het gebied van kleurweergave. Bij het bekijken van de 'Wizard & I'-scène uit Wicked, met beide tv's in de Film-modus, zagen beelden er op beide toestellen accuraat uit, met rijke kleuren. Wel zorgde de extra helderheid van de S95F voor een nog iets levendiger beeld. In een shot waarin Elphaba onder een boom stond, zagen de roze bloemen er bijvoorbeeld levendiger uit op de S95F en datzelfde gold ook voor de groene tinten van de bladeren en van Elphaba's huid.

De strijd werd wat spannender toen we de tv's overschakelden naar hun Filmmaker-modi. In dezelfde scène uit Wicked was de S95F natuurlijk wel weer wat feller, maar beide tv's toonden hier natuurlijke kleuren en uitstekende details.

Bij wat andere beelden van de Spears & Munsil demodisk zagen we hetzelfde fenomeen. Een veld vol rode bloemen zag er feller uit op de S95F in de Film-modus, maar de tv's zaten dichter bij elkaar in de buurt in de Filmmaker-modus. Bij een shot van een oranje vlinder zag de S85F er opmerkelijk genoeg zelfs iets realistischer uit in de Film-modus. De oranje kleur zag er op de S95F toen iets te oververzadigd uit.

Donkere scènes en contrast

Bij donkere scènes, zoals het neonverlichte reuzenrad tegen een donkere achtergrond op de Spears & Munsil-disk, toonden beide tv's uitstekende zwartwaardes. Bij het bekijken van de tv's in een donkere ruimte was er geen heel groot verschil te merken tussen de S85F en S95F. Dat was het geval in de Film- en Filmmaker-modi en laat dus zien dat OLED TV's uit verschillende prijsklassen altijd een consistente, diepe zwartwaarde weten te leveren.

Om de verschillen in contrast en schaduwdetails te beoordelen, hebben we de tv's blootgesteld aan The Batman. Deze film gebruiken we vaak als een redelijk extreme test om te zien hoe tv's omgaan met donkere scènes vanwege zijn erg lage helderheid. In een donkere ruimte wisten allebei de tv's weer een fantastisch contrast en geweldige schaduwdetails te leveren.

In de openingsscène op het metrostation en in de 'crime scene'-scènes werd er een mooi contrast vertoond tussen de felle tinten van lampen en fakkels en de donkere omgevingen. Dat was het geval op zowel de duurdere S95F als de goedkopere S85F. Het contrast was wel iets sterker op de S95F dankzij de hogere helderheid, maar de S85F zag er ook goed uit. Beide tv's toonden uitstekende schaduwdetails. Boekenplanken en schilderijen waren nog goed zichtbaar tegen de donkere muren. De S85F had hier en daar iets minder diepe zwartwaardes, maar het verschil was wel echt minimaal.

We kunnen hier niet ontkennen hoe effectief het Glare Free-scherm van de S95F is. Dit is een feature die exclusief is voor Samsungs flagship tv's. Toen we de verlichting boven de tv's aanzetten in onze testruimte, konden we duidelijk spiegelachtige reflecties van objecten in de ruimte zien op het scherm van de S85F. De S95F wist ze echter vrijwel volledig te elimineren en nog steeds rijke zwartwaardes te tonen.

Bij het bekijken van The Batman in een felverlichte ruimte, was het lastig om alles nog goed te zien op de S85F vanwege de weerspiegelingen in beeld. Dat zorgde voor een verminderd contrast en minder duidelijke detailweergave. Dezelfde film was onder dezelfde omstandigheden echter nog prima te bekijken op de S95F.

Allebei de tv's wisten zeer realistische texturen weer te geven. Details zoals haar en gezichtskenmerken krijgen hierdoor een soort 3D-achtige kwaliteit. Het superieure contrast van de S95F zorgde wel voor iets meer diepte en scherpte op dat model, maar de S85F ziet er ook nog steeds erg waarheidsgetrouw uit.

Samsung S95F: de extra kosten waard?

Als je deze twee televisies naast elkaar ziet, is het duidelijk dat de S95F een betere tv is. Dit komt dankzij zijn hogere helderheid, levendigere kleurweergave en effectievere antireflectiescherm. De S95F beschikt ook over meer gaming-features, heeft betere ingebouwde speakers (al zouden we voor beide tv's aanraden dat je ook een van de beste soundbars aanschaft) en een wat stijlvoller design dankzij zijn externe 'One Connect Box' voor alle aansluitingen.

Uiteindelijk is het prijsverschil van 1.900 euro (voor het 65-inch model) toch wel lastig te verantwoorden. Ja, de S95F is echt een fantastische tv, maar voor veel mensen zijn de features en prestaties van de S85F meer dan goed genoeg.

Wij vinden dan ook dat de S85F een betere prijs-kwaliteit biedt. Hij weet de juiste balans te bieden tussen features, prestaties en prijs. Als de flagship S95F binnen je budget past, is dat wel de betere keuze, maar als je voor de S85F kiest, zal je zeker niet teleurgesteld zijn.

• Maakt Dolby Vision op OLED TV's echt een verschil? We vergeleken twee tv's met een onverwacht resultaat

Hoe belangrijk is HDR (High Dynamic Range) nou eigenlijk op tv's? Voor het geval je niet echt weet wat het is: HDR is een type metadata dat jouw tv de mogelijkheid geeft om een verbeterd contrast en een breder aanbod aan kleuren weer te geven vergeleken met content in SDR (Standard Dynamic Range). HDR zal je vooral als optie tegenkomen op 4K Blu-rays, bij het streamen van films en series in 4K en bij de huidige generatie van (AAA-)games. Het meest gangbare HDR-format is HDR10 en daarna volgen de geavanceerdere Dolby Vision- en HDR10+-formats.

Van die laatste twee formats is Dolby Vision duidelijk het meest populair (al bieden steeds meer diensten nu ook HDR10+-ondersteuning) en dit format wordt dan ook ondersteund door sommige van de beste tv's van merken zoals LG, Sony, Panasonic, Hisense, TCL en Philips. Samsung biedt op zijn tv's geen ondersteuning voor Dolby Vision, maar wel voor HDR10+.

Nou is de vraag dus of je echt veel mist als je een Samsung-tv koopt, terwijl namelijk veel van de beste 4K Blu-ray-spelers en streamingdiensten wel Dolby Vision ondersteunen. Of zijn HDR10 (en hier en daar eindelijk ook HDR10+) eigenlijk meer dan genoeg? Wij hebben dit getest door de LG B5 (met Dolby Vision) tegenover de Samsung S85F (zonder Dolby Vision) te zetten. Dit zijn twee van de beste OLED TV's van 2025 die je voor een redelijk aangename prijs in huis kan halen.

Deze tv's maken allebei gebruik van hetzelfde W-OLED-paneel (al gebruikt de S85F in sommige regio's een QD-OLED-paneel voor zijn 55- en 65-inch modellen). Voor onze test hebben we dezelfde content afgespeeld op beide tv's. De B5 speelde deze content in Dolby Vision af en de S85F in standaard HDR10. We hebben ervoor gezorgd dat we hetzelfde bronmateriaal gebruikten, plus vrijwel dezelfde 4K Blu-ray-speler (de Sony UBP-X700 en zijn 2025-versie, de UBP-X700K).

Wat doet Dolby Vision precies?

Laten we eerst maar even wat dieper ingaan op wat Dolby Vision precies doet. In tegenstelling tot HDR10, wat gebruikmaakt van statische metadata om je display te vertellen hoe het content moet weergeven (gebaseerd op de maximale helderheid van het scherm), gebruikt Dolby Vision dynamische metadata. Een tv met ondersteuning voor dit format kan hierdoor de helderheid, kleurweergave en het contrast aanpassen per scène om het beeld te optimaliseren.

Dolby Vision maakt ook gebruik van een 12-bit kleurdiepte en biedt ondersteuning voor een helderheid tot 10.000 nits. HDR10 maakt gebruik van een 10-bit kleurdiepte en ondersteunt een maximale helderheid van 4.000 nits.

Verder is recentelijk de komst van Dolby Vision 2 aangekondigd en hoewel we tot nu toe alleen nog maar demo's hebben gezien, lijkt Dolby Vision 2 deels dankzij zijn focus op helderheidsoptimalisatie een mooie stap voorwaarts.

Star Wars: The Last Jedi

We begonnen onze test met een 4K-stream van Star Wars: The Last Jedi via Disney+ en focusten ons voornamelijk op de scène met het gevecht in de troonzaal. De LG B5 stond hierbij in zijn 'Dolby Vision Cinema Home'-modus en de Samsung S85F stond in zijn 'HDR Movie'-modus.

Tijdens het testen werd het vrij duidelijk dat de B5 met zijn Dolby Vision-beelden een beter contrast en diepere zwartwaardes weet te bieden. Een schaduw over Rey's gezicht van een lamp aan de zijkant zag er veel dieper uit en toonde een groter contrast. Het beeld zag er bij de S85F in HDR10 feller uit, waardoor de huid van Rey er wat bleker uitzag.

Qua kleurweergave zagen de rode tinten van de muren, de uniformen van de bewakers en de lightsabers er veel levendiger en rijker uit op de B5. De kleuren zagen er op de S85F weer feller uit. Highlights zoals het lichtgevende gedeelte van de lightsabers, zagen er hier dan wel weer levendiger uit. Op beide tv's zagen kleuren er overigens wel natuurlijk uit. De B5 zag er over het algemeen misschien net iets beter uit dankzij zijn diepere zwartwaardes, maar allebei de tv's leverde hier erg mooie beelden.

Toen we deze scène op beide tv's afspeelden in hun Filmmaker-modi, zagen we meteen duidelijk hoeveel werk de Movie-modus van de S85F eigenlijk wel niet deed bij de voorgaande test. In de Filmmaker-modus gingen de helderheid en het contrast erop achteruit. Beelden zagen er niet meteen slecht uit, maar het Dolby Vision-beeld op de B5 zag er wel duidelijk aantrekkelijker uit.

The Batman

The Batman is een 4K Blu-ray die we vaak gebruiken als een flinke uitdaging voor tv's. De lage helderheid bij deze film maakt het een lastige film om goed weer te geven voor veel tv's. De 4K Blu-ray van de film biedt ook ondersteuning voor Dolby Vision, dus we waren benieuwd om te zien hoe hij eruit zou zien op beide displays.

Met de tv's in de wat donkerdere Filmmaker-modus werd het weer snel duidelijk dat de B5 accuratere zwartwaardes weet te bieden, plus een krachtiger contrast. Er was simpelweg een breder bereik te zitten tussen de lichte tinten van lampen en fakkels en de donkere omgevingen in de metroscène en de scène in het huis van burgemeester Mitchell. Schaduwen zagen er op de S85F soms iets grijzer uit. Beide tv's toonden wel mooi gedetailleerde schaduwen. Foto's op de donkere muren waren op beide schermen goed te zien.

Toen we de tv's in hun normale filmmodi zetten (Dolby Vision Cinema Home voor de B5 en HDR Movie voor de S85F), wist de 'HDR tone mapping' van de S85F het beeld toch wel te verbeteren. Het contrast zag er sterker uit en ook zwartwaardes zagen er dus dieper uit, waardoor de tv dichter in de buurt kwam bij de Dolby Vision-beelden van de B5. Toch bood de B5 nog steeds een iets betere beeldkwaliteit en hij toonde goed hoe effectief Dolby Vision is bij The Batman.

Ready Player One

De volgende film die we hebben afgespeeld was Ready Player One. Dit is een film met een combinatie van kleurrijke animatie en live action beelden. Toen beide tv's weer in hun Filmmaker-modi stonden, was het grootste verschil dit keer duidelijk de helderheid. Ondanks het feit dat de gemeten helderheden niet veel van elkaar verschilden, zagen beelden er op de S85F toch wat doffer uit. Kleuren zagen er ook gewoon niet zo levendig uit als op de B5. De rode koplampen en gouden munten in de race aan het begin van de film zagen er veel levendiger uit op de B5.

Toen we opnieuw naar de Movie-modi overschakelden, zag het beeld van de S85F er weer veel feller uit, zagen kleuren er levendiger uit en vertoonden texturen ook meer details. De zwartwaardes waren nog steeds dieper op de B5, waardoor texturen er iets meer 3D-achtig uitzagen.

Spears & Munsil UHD Benchmark 4K Blu-ray

Voor onze laatste vergelijking gebruikten we demobeelden van de Spears & Munsil UHD Benchmark 4K Blu-ray. Er zijn verschillende HDR-opties die je kan selecteren bij deze 4K Blu-ray en wij hebben de Dolby Vision-optie met 10.000 nits geselecteerd. Deze beelden zijn natuurlijk een vrij extreem voorbeeld, want de maximale helderheid die je gemiddeld zal tegenkomen in de echte wereld bij films en series op een tv is ongeveer 4.000 nits.

Met beide tv's in hun Filmmaker-modi waren de resultaten redelijk gemixt. Bij kleurrijkere scènes, zoals een scène met een oranje vlinder die zijn vleugels opent, kwam het beeld van de S85F erg dicht in de buurt van dat van de B5. Die kleur zag er wel iets meer vervaagd uit op de S85F, maar nog steeds redelijk waarheidsgetrouw. Details zoals de zwarte stippen op de vleugels en het lichaam van de vlinder werden goed behouden.

Het meest verrassende en extreme voorbeeld van het verschil tussen Dolby Vision en HDR10 op de tv's was een beeld van een aantal paarden in een besneeuwd veld. Niet alleen zag de witte kleur van de sneeuw er wat doffer uit op de S85F, maar de details in de achtergrond van de scène, zoals heuvels en huizen, verdwenen vrijwel volledig. Op de B5 zag deze scène er gewoon uit zoals verwacht, met meer dan genoeg diepte en details.

Andere scènes van deze disk toonden een vergelijkbaar verlies van details op de S85F. Wisselen naar de Movie-modus hielp wel wat, maar uiteindelijk was er geen gigantisch verschil tussen deze modus en de Filmmaker-modus, vooral bij die beelden van de paarden in het besneeuwde veld.

Mis je dan echt iets als je geen Dolby Vision hebt?

Dus, als je ervoor kiest om een van de beste Samsung-tv's in huis te halen, mis je dan echt iets? Aan de hand van onze tests kunnen we zeggen dat het nogal afhangt van de content die je bekijkt. Bij het weergeven van streams van content met Dolby Vision-data ging de S85F nog steeds goed om met kleurrijke scènes. Hij mistte nog wel wat diepte vergeleken met de LG B5. Bij 4K Blu-rays zag de B5 er wel duidelijk superieur uit. Texturen waren scherper, het contrast was sterker, de kleuren waren levendiger en bij Ready Player One was de helderheid ook merkbaar hoger.

Wat ook duidelijk werd in onze tests, is dat de specifieke beeldmodus die je gebruikt erg belangrijk is. De Filmmaker-modus heeft meestal onze voorkeur voor tests vanwege zijn accuraatheid. Bij de S85F was echter de Movie-modus heel erg behulpzaam dankzij zijn uitstekende tone mapping. In die modus kwam hij veel dichter in de buurt van de B5 en soms voelde het zelfs alsof Dolby Vision niet echt veel verschil maakte. Over het algemeen vinden we Dolby Vision-ondersteuning wel een belangrijke feature. De beeldverwerking van Samsung-tv's kan echter goed compenseren voor het gebrek aan Dolby Vision.

• Het verschil van Dolby Vision 2 op goedkope tv’s is veel groter dan je denkt

We hebben het voorbije jaar bijna dagelijks de Apple Watch Series 10 of Ultra 2 gedragen en het terugkerende probleem was de batterijduur. De Series 10 moest elke dag opgeladen worden en de Ultra 2 hield het soms net geen twee dagen vol. De toevoeging van snelladen was een schrale troost en loste de basis van het probleem helaas niet op.

Hoewel we wisten dat Apple waarschijnlijk zou aankondigen dat de Apple Watch Series 11 nieuwe gezondheidsfuncties en betere prestaties zou krijgen, waren we heel aangenaam verrast toen de verbeterde batterijduur van 24 uur werd onthuld.

Dat hebben we niet kunnen testen tijdens onze korte hands-on sessie in Apple Park, dus we weten nog niet of dit cijfer ook in de praktijk gehaald wordt. De batterij is hoe dan ook beter, want de vorige modellen hadden een geschatte batterijduur van 18 uur (oftewel 25 procent minder).

Tot 24 uur batterij

De Series 11 heeft een batterijduur van maximaal 24 uur, zowel voor de 42mm- als de 46mm-versie. Hoewel de afmetingen hetzelfde zijn als die van de Series 10 heeft Apple de batterij opnieuw ontworpen, deze gekoppeld aan een efficiëntere 5G-modem op LTE-modellen en enkele prestatieverbeteringen doorgevoerd in watchOS 26.

Dit herontwerp heeft geresulteerd in iets grotere batterijen (ongeveer 9% groter in de versie van 42 mm en 11% groter in de versie van 46 mm). Dit alles zorgt voor een aanzienlijk langere gebruiksduur.

Als je de energiebesparende modus inschakelt, waarin sommige functies worden uitgeschakeld, waaronder het always-on display, gaat de Series 11 tot wel 38 uur mee. Snelladen is weer van de partij en zorgt ervoor dat de Apple Watch Series 11 na halfuurtje voor 80% is opgeladen.

Een steviger scherm

Hoewel dit grotendeels hetzelfde scherm is als op de Apple Watch Series 10, is dat zeker geen minpunt. Het scherm heeft vorig jaar namelijk een grote upgrade gehad met hogere helderheid, rijkere kleuren en bredere kijkhoeken. Diezelfde uitstekende ervaring krijg je ook op de Apple Watch Series 11.

Het is nog steeds een LTPO3-scherm met Retina OLED-paneel met een variabele verversingssnelheid die tot 1Hz kan zakken om energie te besparen. Het zag er geweldig uit in de helder verlichte demoruimte en kan een helderheid tot 2.000 nits bereiken.

De enige verandering aan het scherm is een Ion-X-glas dat twee keer zo krasbestendig is. Ook dit hebben we natuurlijk niet uitgetest, omdat de Apple-medewerkers ons wellicht vriendelijk zouden verzoeken de demoruimte te verlaten als we met de Apple Watch Series 11 gingen gooien.

De Apple Watch Series 11 wordt aangedreven door de S10-chip met een 64-bits dual-coreprocessor, dezelfde als in de Series 10. Apple's watchOS 26 (met Liquid Glass, de Notes-app, Workout Buddy en nieuwe gebaren) werkte tijdens onze demo erg soepel en we verwachten niet dat de prestaties een probleem zullen zijn. Je krijgt ook 64GB opslagruimte en er is een nieuwe Flow-wijzerplaat die perfect past bij de stijl van het nieuwe Liquid Glass.

Twee nieuwe gezondheidsfuncties

De Series 11 komt met bloedzuurstofmonitoring, activiteitentracking, een huidtemperatuursensor, hartslag en ECG (elektrocardiogram), plus slaaptracking met slaapapneu-detectie.

Apple voegt ook twee nieuwe gezondheidsfuncties toe en eentje daarvan komt via een update naar bestaande Apple Watches. De eerste toevoeging is de slaapscore. Het is bijna ongeloofwaardig dat Apple hier nu pas mee komt, want ongeveer elke andere smartwatch kan dit. Of je nu een Galaxy Watch, Pixel Watch of Garmin-horloge draagt, je krijgt een score op 100 te zien die je slaap beoordeelt.

Naast het aantal uren dat je hebt geslapen en de tijd die je in verschillende fasen zoals REM-slaap of diepe slaap hebt doorgebracht, krijg je nu ook op de Apple Watch een score op 100 die aangeeft hoe goed je nachtrust was. Dit is een nuttige toevoeging die gebruikers snel een duidelijk beeld van hun slaap geeft. Het mooie is dat dit terug kan kijken naar eerdere slaapgegevens en met terugwerkende kracht een slaapscore kan toekennen. Op deze manier kun je meteen patronen ontdekken.

De andere grote nieuwe ontwikkeling is dat de Series 11 je kan waarschuwen voor mogelijke hypertensie (hoge bloeddruk) over een periode van 30 dagen. Het maakt gebruik van een speciaal algoritme en de optische hartslagsensor om polssignalen en morfologie te analyseren. Als het een patroon detecteert over een periode van 30 dagen, krijg je een melding met de aanbeveling om een arts te raadplegen voor mogelijke hypertensie.

Apple verwacht in het eerste jaar meer dan een miljoen mensen te waarschuwen voor een mogelijk probleem, maar voor alle duidelijkheid: het geeft geen bloeddrukresultaten weer en meet geen individuele punten. Apple zegt dat deze functie deze maand beschikbaar zal zijn in de VS (onder voorbehoud van de verwachte goedkeuring door de FDA) en in meer dan 150 andere landen op de Series 11, evenals op de Series 9, Series 10, Ultra 2 en Ultra 3.

5G is hier

De LTE-modellen van de Apple Watch Series 11 krijgen ten slotte een upgrade van 4G LTE naar 5G. Dit is een efficiëntere modem die een betere dekking biedt. Hij ondersteunt nog steeds 4G LTE-verbindingen, evenals L1 GPS, GLONASS, Galileo, QZSS, BeiDou en tweede generatie Ultra Wideband-connectiviteit.

Al met al is de Apple Watch Series 11 geen enorme sprong voorwaarts, maar het is zeker een stap in de goede richting en heeft een veel betere batterij. Het feit dat hij 24 uur meegaat, wat we overigens wel nog in de praktijk moeten testen, is misschien al voldoende om te upgraden.

De Apple Watch Series 11 heeft ten slotte dezelfde vanafprijs als de Series 10. De goedkoopste versie kost 449 euro (42mm, aluminium, geen 5G) en de prijs kan oplopen tot 849 euro (46mm, titanium, 5G). Houd er rekening mee dat de titanium versies altijd voorzien zijn van 5G-connectiviteit.

Cloud gaming en mezelf zijn nooit een perfecte match geweest. Toen Google Stadia nog bestond, was ik allesbehalve overtuigd (achteraf bekeken geldde dat ook voor Google, maar goed). Nvidia heeft daarentegen hard gewerkt aan hun cloudgamingdienst, GeForce Now. Een paar weken geleden kondigde het bedrijf aan dat het Ultimate-lidmaatschap een grote upgrade zou krijgen. Waar dat lidmaatschap hiervoor de prestaties van RTX 4080 nabootste, zijn het vanaf vandaag de prestaties van een RTX 5080. Ik had voor de officiële lancering al de kans om het verbeterde Ultimate-abonnement uit te proberen.

Het principe (en de prijs) van GeForce Now

Het principe van GeForce Now is eigenlijk vrij eenvoudig. Via de cloud maakt je computer, laptop of gaming handheld verbinding met een computer die ergens in een datacenter van Nvidia staat en in die computer zit een Nvidia GeForce RTX 5080.

Alls games die beschikbaar zijn via GeForce Now (momenteel zo'n 5.000 en het worden er steeds meer) staan ook op die pc van Nvidia en hoef je dus niet lokaal te installeren. GeForce Now controleert wel of je de game hebt aangekocht door verbinding te maken met je accounts bij Steam, Epic Games, Xbox en meer. Goed om te weten: als je een Xbox Game Pass-abonnement hebt, weet GeForce Now dat ook en kan je alle Game Pass-games gewoon spelen.

Voor het GeForce Now Ultimate-abonnement met de RTX 5080-prestaties betaal je 21,99 euro per maand of 219,99 euro per jaar. Goedkoop is dat niet, maar als je een RTX 5080 GPU wil kopen om je gaming-pc te upgraden, ben je veel meer geld kwijt.

Vaarwel gaming laptop!

Het eerste wat ik deed, was mijn persoonlijke gaming laptop van bureau halen en die vervangen door de nieuwe Surface Laptop met Snapdragon X Elite-processor. Voor wie niet bekend is met die processoren: ze zijn enorm energiezuinig en ontwikkeld voor de ARM-versie van Windows 11. Hoewel die versie ideaal is voor AI-taken, is dit zowat de grootste vijand van games.

GeForce Now installeren ging vlotjes en in een mum van tijd waren al mijn accounts (Steam, Epic Games en Xbox) gekoppeld. In de instellingen kon ik zelf instellen wat de resolutie, frame rate en meer moesten zijn. Hier kon ik ook aanduiden of ik Vsync, VRR, Nvidia Reflex en meer wilde inschakelen. De interface is heel intuïtief en omdat je een RTX 5080 gebruikt, moet je ook niet kiezen tussen beeldkwaliteit en prestaties. Je mag ervan uitgaan (zeker bij de geoptimaliseerde games) dat je zowel uitstekende beelden als snelle reactietijden krijgt.

Het enige dat je nodig hebt om Nvidia GeForce Now goed te laten werken, is een stabiele internetverbinding. Ik heb deze test uitgevoerd op de servers in Duitsland, omdat de servers in Nederland en België nog niet geüpgraded zijn naar de RTX 5080. In het screenshot hieronder kan je zien wat de aanbevolen internetsnelheid van Nvidia is en wat mijn gemeten snelheid was (mijn netwerk haalt maximaal een downloadsnelheid van 120 Mbps).

Stabiele prestaties met een occasioneel dipje

Voor mijn test heb ik twee games gespeeld, Baldur's Gate 3 en Clair Obscur: Expedition 33. De initiële opstart van Baldur's Gate 3 ging wat moeilijker, omdat de game via Steam de eigen launcher van Larian moest openen. Daar leek het eerst alsof de opslagdata in de cloud niet gesynchroniseerd kon worden, maar toen het spel was opgestart, stonden mijn oude saves er wel. Bij Clair Obscur waren er daarentegen geen problemen.

De Surface Laptop heeft een 120Hz-display met QHD-resolutie en dat is ver onder het niveau van de RTX 5080. Ik gaf dus in de handmatige instellingen aan dat ik mijn games in 4K-resolutie wilde streamen met 120fps (het maximum is 5K/120fps) om de prestaties zo ver mogelijk te pushen. GeForce Now gaf aan dat dit ongeveer 17 GB aan data per uur zou gebruiken.

In Baldur's Gate 3 zag alles er enorm gedetailleerd uit. Zowel de gezichten van personages als de omgeving in zijn geheel werden perfect gerenderd zonder enige vertraging. Het meest opvallende waren de subtiele reflecties in de zwaarden en juwelen van personages. Toen ik een paar keer na elkaar teleporteerde naar verschillende regio's ging dat ook vlekkeloos met laadtijden van niet eens vijf seconden. De vijanden hadden duidelijk ook niet lang nodig om te beslissen hoe ze mijn personages een kopje kleiner gingen maken, maar het was misschien niet mijn beste idee om de game in Honor Mode op te starten.

Op sommige momenten haperde de game wel een beetje, al lag dat vermoedelijk aan mijn internetverbinding. In dat geval worden de personages altijd nog scherp gerenderd, maar is het de omgeving die hier en daar minder details heeft. Het grootste pluspunt voor mij was het gebrek aan het geluid van een vliegtuigmotor onder mijn handen. Omdat al het zware werk werd uitgevoerd door een pc van Nvidia, bleef mijn eigen laptop heerlijk stil en koel. Hierdoor moest ik ook niet gamen met een koptelefoon.

Iets als Baldur's Gate 3 is misschien goed om de visuele kant van het verhaal te testen, maar dit blijft uiteindelijk een turn-based game waar je rustig de tijd kan nemen om na te denken over je volgende actie. Om te testen hoe goed die RTX 5080 in Duitsland het echt deed, heb ik Clair Obscur: Expedition 33 erbij gehaald, waar één gemiste parry het verschil tussen leven en dood kan betekenen.

Ook bij Clair Obscur was ik net zo onder de indruk van de beeldkwaliteit als bij Baldur's Gate 3. Ik had de game eerst gespeeld op de ASUS ROG Zephyrus G14 met RTX 5070 Ti en ik merkte toch verbeteringen op met het RTX 5080 Ultimate-abonnement.

Reactietijd is cruciaal bij Clair Obscur. Bij elke aanval die je uitvoert moet je tussen de één en vier keer op het juiste moment op A drukken om hem krachtiger te maken. Bij elke aanval van een vijand moet je ook meerdere keren op het juiste moment op een knop drukken om te ontwijken of parryen. Het eerste dat je doet bij dit type games is controleren of er ondersteuning is voor Nvidia Reflex (dat input lag verlaagt). In het geval van Clair Obscur is die ondersteuning aanwezig.

Tot mijn grote verbazing ging elke dodge en parry net zo vlot als toen ik de game lokaal speelde op de ASUS ROG Zephyrus G14. Ik kon de game spelen met een relatief stabiele 120 fps voor meerdere uren. Mijn ruwe schatting is dat ik na een gamesessie van twee uur gemiddeld een drietal korte dipjes had waarbij de game haperde. Nu weet ik dat mijn internet niet extreem snel is en dat dat hoogstwaarschijnlijk de boosdoener is. Zo'n dipje gebeurde natuurlijk wel bijna altijd op het slechtst mogelijke moment waarop ik net een dodelijke aanval moet parryen.

Ik ben overtuigd

GeForce Now brengt nog andere voordelen met zich mee die ik niet specifiek heb kunnen testen. Een collega-redacteur heeft het bijvoorbeeld gebruikt om te gamen op de Lenovo Legion Go S gaming handheld. De games draaiden niet alleen beter via GeForce Now, maar omdat de Legion Go S de game niet zelf afspeelde, ging de batterij ook veel langer mee. Daarnaast is GeForce Now beschikbaar op recente LG-tv's, waardoor je gewoon een Bluetooth-controller moet verbinden om te gamen. Een console of gaming-pc heb je niet meer nodig.

Tegen mijn eigen verwachtingen in heeft het Nvidia GeForce Now RTX 5080 Ultimate-lidmaatschap mijn helemaal overtuigd van cloud gaming. Het feit dat ik op een laptop als de Surface Laptop kan gamen alsof het een peperdure gaming-pc is, is verbazingwekkend. Letterlijk alles wat GeForce Now nodig heeft om te werken, is een goede internetverbinding. Ik durf zelfs te zeggen dat ik mijn gaming laptop zou verkopen.