Garmin heeft de derde generatie van de Marq-serie gelanceerd. Die bestaat uit zes horloges waarbij luxe en stijl net zo belangrijk zijn als prestaties.

Als je al een Garmin-gebruiker bent, weet je dat de Fenix-, Instinct- en Forerunner-horloges de meer avontuurlijke modellen zijn. Ze staan ​​bekend om hun stevige ontwerp, lange batterijduur en outdoorfuncties. De Garmin Marq-serie staat echter helemaal bovenaan het aanbod.

De zes nieuwe modellen zijn het stijlvolle Aviator-model met functies voor piloten, de elegante Adventurer, de robuuste Commander, de Athlete, de donkerblauwe Diver (opvolger van de Captain) en de groene Golfer.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Titanium van de hoogste kwaliteit

De prijzen zijn niet mild. Als je dacht dat de Garmin Fenix 9 van rond de duizend euro al duur was, mag je dat bedrag maal twee of zelfs drie doen. Het goedkoopste model in de Marq 3-serie is de Athlete en die kost al 2.550 euro. De Aviator is het duurste model en daarvoor ben je 3.150 euro kwijt.

Die hoge prijs zie je terug in de gebruikte materialen. Denk aan gepolijste keramische inlays in de ring, knoppen met een fijn kartelpatroon en een behuizing die volledig uit titanium (klasse 5) bestaat, zonder zichtbare kunststof onderdelen.

Alleen al dit aspect vereist technisch vernuft om ervoor te zorgen dat de antennes kunnen werken. Metaal blokkeert immers het signaal en een sporthorloge zonder betrouwbare gps of Bluetooth is niet heel nuttig.

De oplossing bestaat uit smalle stroken kunststofpolymeer in de behuizing. Deze vallen waarschijnlijk niet eens op, tenzij je er echt op gaat letten. Ze worden op nanoschaal met het titanium van de behuizing versmolten om draadloze signalen door te laten.

Onverwoestbaar

Brad Trenkle, COO van Garmin, legde uit dat de horloges geen alternatief zijn voor iets als een Patek Philippe, Rolex of Audemars Piguet: "Het was niet ons doel om een ​​mechanisch horloge te maken dat bedoeld is om van generatie op generatie te worden doorgegeven," zegt Trenkle.

Smartwatches hebben een beperkte levensduur, omdat ze bestaan ​​uit een gesloten behuizing met lithiumbatterijen. Volgens de gebruikersgegevens van Garmin gaan hun horloges wel langer mee dan die van concurrenten. "De meeste gebruikers doen eigenlijk langer met hun Garmin-horloge dan met hun smartphone," zegt Trenkle.

De ontwikkeling van een ultra-premium smartwatch is anders dan die van een analoog horloge. Een goed voorbeeld hiervan zijn de knoppen en de manier waarop ze worden verwerkt in een horloge waarmee je kan duiken. Bij de lancering van de Garmin Fenix ​​8 in 2024 was er veel te doen over de inductieve knoppen, die de waterbestendigheid tot 40 meter diepte mogelijk maakten.

Het ontwerp zorgt ervoor dat er geen opening in de behuizing hoeft te worden gemaakt. "We gebruiken een wand van polymeer die de horlogekast volledig afsluit. Er is geen pakking nodig, want het is één geheel," aldus Trenkle over de nieuwe Marq.

Dit zorgt soms voor een soort "sponzig" gevoel bij de knoppen. Daar hebben de Marq-horloges geen last vast. Deze horloges zijn voorzien van een mechanisch klikmechanisme voor de tactiele ervaring, gecombineerd met een inductieve knop die het geheel waterdicht maakt.

Beter dan ooit

De Tactical Commander en de op duikers gerichte Diver beschikken over functies zoals luchtvaartsystemen en koppelingen met duikuitrusting, maar alle zes de horloges delen een aantal gemeenschappelijke verbeteringen. Waar bijvoorbeeld de Garmin Fenix ​​9 en Enduro 4 laten zien dat 64GB opslagruimte inmiddels de standaard is voor de premium modellen van Garmin, beschikken de nieuwe Marq-horloges over 128GB.

Het oplaadsysteem is ook veranderd. Bij elk ander Garmin-horloge moet je de oplader vastklikken in de oplaadpoort, zoals je met de oplaadkabel van je telefoon doet. De nieuwe Marq-serie heeft daarentegen een magnetisch oplaadsysteem dat zichzelf vastmaakt. Het is een klein detail dat de Marq-horloges onderscheidt van de rest.

Veel ontwerpdetails van de Garmin Marq zijn niet opvallend, maar het verschil met andere Garmin-horloges is er wel degelijk.

Als je dieper in de specificaties duikt, komt de Garmin Marq-serie je misschien bekend voor. Ze zijn voorzien van 1,4-inch AMOLED-schermen met een piekhelderheid van 3.000 nits. Andere opties voor het scherm zijn er niet. Het enige verschil is het "randloze" ontwerp, waarbij het metaal van de rand doorloopt tot aan de rand van het display. Het ziet er strak uit, maar het is geen verschil dat meteen opvalt.

Alle Marq-modellen hebben een kast van 47mm en maken gebruik van dezelfde Elevate V5-hartslagsensor als andere topmodellen van Garmin. Ze beschikken verder over een zaklamp en ondersteuning voor ECG-metingen. De batterij gaat 18 dagen mee (of zeven dagen met always-on dispay). Net als de Fenix ​​9 Pro ondersteunt de Garmin Marq satellietcommunicatie als je een InReach-abonnement hebt.

De strijd om de titel van de smartphone met de beste camera's van 2026 wordt steeds spannender.

Aan het begin van het jaar lanceerde Samsung zijn Samsung Galaxy S26 Ultra en sindsdien zijn er meerdere toestellen met indrukwekkende camerasystemen op de markt gebracht, zoals de OPPO Find X9 Ultra en de Xiaomi 17 Ultra.

Google kan sinds augustus ook weer meeconcurreren met zijn Google Pixel 11 Pro en we kunnen natuurlijk ook Apple's iPhone 18 Pro niet vergeten. Dat model krijgt vooral veel lof vanwege zijn variabele diafragma en nieuwe pro-opties binnen de camera-app.

Er zijn dit jaar dus weer genoeg smartphones met overtuigende camerasystemen om uit te kiezen. Wij kregen recent de kans om twee van deze modellen op een mooie locatie direct met elkaar te vergelijken. We namen de iPhone 18 Pro en Galaxy S26 Ultra mee tijdens een tripje naar Hawaii om te zien welk model nou de beste foto's maakt.

Hieronder zie je onder andere voorbeelden van foto's die gemaakt zijn met alle verschillende camera's van de toestellen. Met behulp van deze voorbeeldfoto's (en onze analyse) kan je hopelijk gemakkelijker bepalen wat het beste model voor jou is. Aan het einde hebben we natuurlijk ook zelf nog onze eigen conclusie getrokken over welke telefoon het beste camerasysteem heeft.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Specs

Voordat we wat dieper ingaan op de verschillen tussen de cameraprestaties van deze twee toestellen, vind je eerst hieronder al de belangrijkste cameraspecs van de telefoons:

Naast de optische zoom van de camera's die hierboven worden genoemd, kunnen de telefoons ook nog wat verder inzoomen met "optische kwaliteit" (8x voor de iPhone, 2x en 10x voor de Samsung). Daarbij hebben we echter te maken met een 'sensor crop' en niet met vaste brandpuntsafstanden. We hebben ons daarom dus bij het 'zoom'-gedeelte gefocust op de echte optische zoom.

Het is het ook nog waard om te benoemen dat de iPhone 18 Pro en Galaxy S26 Ultra standaard foto's in lagere resoluties maken dan mogelijk om opslagruimte te besparen. De iPhone kiest automatisch voor het gebruiken van maar 24 megapixels (met Apple's 'super-high-resolution' beeldverwerking), terwijl de Galaxy S26 Ultra standaard 12MP-beelden vastlegt (via 'pixel-binning').

Wij hebben voor de vergelijking hieronder gewoon de standaardinstellingen aangehouden.

Hoofdcamera

iPhone

Samsung

Bij deze foto's van een standbeeld bij het strand ('The Acrobats' van John Robinson) zien we meteen al de verschillende aanpakken van de twee telefoons als het gaat om de kleurweergave.

Het beeld van de iPhone ziet er natuurlijker uit. Hier zien we meer opvallende schaduwen, maar ook iets minder felle kleuren. Bij Samsung zien we dan weer een veel feller beeld met een sterk contrast. Dit verschil is vooral goed te zien bij de torse van het standbeeld en bij het stukje gras rechts in beeld.

iPhone

Samsung

Hier zien we opnieuw een levendiger resultaat bij Samsung. De kleuren zien er iets meer kunstmatig uit, maar het verschil is hier niet zo opvallend als bij de eerste foto. Beide foto's zien er hier ongeveer even gedetailleerd uit.

iPhone

Samsung

Bij deze vergelijking zien we opnieuw een vrij subtiel verschil tussen de twee afbeeldingen. Toch zien de bladeren er duidelijk weer groener (feller) uit bij de foto van de Galaxy (zie de rechter bovenkant van beide beelden).

iPhone

Samsung

De iPhone en de Samsung hebben duidelijk een flink andere aanpak bij het vastleggen van dit schaduwachtige pad. De iPhone zorgt weer voor een iets realistischere weergave, waarbij er veel details te zien zijn op het punt waar de bladeren overlopen in de lucht. Het beeld gemaakt met de Galaxy ziet er ook indrukwekkend gedetailleerd uit, maar de kleuren zijn eerder stilistisch dan natuurlijk. Dat wordt langzamerhand sowieso steeds iets duidelijker bij deze vergelijking.

iPhone

Samsung

Dit is voor ons toch wel het duidelijkste voorbeeld tot nu toe van de verschillende aanpakken van de twee merken als het gaat om kleurweergave. Beide shots zien er erg gedetailleerd uit, maar bij het beeld van de Samsung zien we duidelijk meer verzadigde kleuren, terwijl de iPhone alles wat neutraler houdt.

iPhone

Samsung

Dan nu even wat foto's bij zonsondergang. Hier zien we dat de iPhone heel goed de helderheid van zowel de voor- als achtergrond weet te behouden. De Galaxy probeert gewoon heel sterk een typische zonsonderang-look te creëren. We hebben zeker geen hekel aan de stilistische weergave van de Samsung. Het is in dit geval zeker de meer opvallende foto, maar om dit effect te krijgen, moet er helaas wel veel detail verloren gaan op de voorgrond. Het shot van de iPhone is hier dus weer gebalanceerder, maar minder stijlvol.

iPhone

Samsung

Bij deze vergelijking zien we duidelijk dat de Galaxy S26 Ultra wel de voor- en achtergrond goed kan balanceren bij weinig licht. We zijn van mening dat Samsung dit hier zelfs iets beter doet dan Apple.

iPhone

Samsung

Opnieuw zien we hier weer erg vergelijkbare resultaten. Wat alleen wel opvalt, is dat de iPhone voor een wat warmere kleurtint kiest, die vervaagt van oranje tot rood. Bij Samsung loopt de kleur meer over van rood naar bijna roze. Dit is overigens ook wel een lastig shot om goed vast te leggen.

Zoom

iPhone

Samsung

Nu weer even terug naar het standbeeld. Dit keer hebben we hier foto's van gemaakt met 4x optische zoom bij de iPhone en met 5x optische zoom bij de Samsung.

Het is indrukwekkend hoeveel detail beide telefoons hier vast wisten te leggen. Toch ziet voor ons de foto van de Galaxy er hier wel duidelijk het scherpst uit. Dat is ook niet echt een verrassing gezien het verschil in de mate van optische zoom. De Galaxy weet simpelweg meer informatie op te slaan waar de beeldverwerking vervolgens op kan worden losgelaten en dat zorgt uiteindelijk dus voor een gedetailleerdere foto.

Het is ook mooi hoe de Galaxy hier de focus wat minder legt op de kleur van de wazige wolken op de achtergrond om zo juist de focus op het standbeeld te leggen. Dat is niet echt wat je zou verwachten gezien de manier waarop kleuren tot nu toe werden weergegeven bij de Samsung.

iPhone

Samsung

Interessant genoeg zien we bij deze foto's (met dezelfde optische zoom als hiervoor) dat Samsung opnieuw de kleuren iets minder helder weergeeft en over het algemeen een wat grijzer beeld creëert dan de iPhone. Hier werkt het dan misschien niet zo goed als bij het vorige voorbeeld.

De foto gemaakt met de iPhone ziet er hier warmer uit en op sommige plekken (zie de scheuren in de grond) ook iets gedetailleerder.

iPhone

Samsung

Hier zie je een voorbeeld van hoe ver de telefoons maximaal (digitaal) kunnen inzoomen. De iPhone gaat tot 40x digitale zoom en de Samsung tot 100x. 100x klinkt natuurlijk meteen al indrukwekkender dan 40x, maar als je de resultaten ziet, snap je misschien ook wel waarom Apple niet de moeite heeft genomen om op dit vlak beter te concurreren. In beide gevallen zie je dat de telefoon gewoon probeert om te gokken wat voor details er nodig zijn om het beeld enigszins herkenbaar te maken. Ze weten allebei niet veel daadwerkelijke details meer vast te leggen en dat zorgt voor beelden die je niet echt ergens voor kunt gebruiken.

De Samsung weet echter resultaten te produceren die tot ongeveer 50x zoom op het niveau van de iPhone blijven, dus deze zoomcamera is alsnog wel iets veelzijdiger.

Macro en ultrawide

iPhone

Samsung

De macromodus, waar je telefoon in principe automatisch naar wisselt als je met de ultrawide heel dicht bij een object komt, was onze favoriete modus. Macrofotografie is namelijk iets waar Apple en Samsung allebei al jaren erg goed in zijn.

In dit voorbeeld zien we weer dat de iPhone 18 Pro meer realistische, neutrale kleuren vertoont en de Galaxy juist een veel sterker contrast. De groenen tinten in beide afbeeldingen zijn echt duidelijk verschillende tinten.

iPhone

Samsung

Hier zien we weer dat beide telefoons ongeveer evenveel details weten vast te leggen. Dit is wel de eerste keer dat we een sterke voorkeur hebben voor de diepere, meer opvallende kleuren van de Galaxy. Het fellere beeld van de iPhone is wel weer iets meer waarheidsgetrouw.

iPhone

Samsung

In dit voorbeeld is het eigenlijk het tegenovergestelde. We vinden hier de kleuren bij de iPhone aangenamer. Je merkt wel als je wat verder inzoomt op de bladeren dat de Galaxy wat meer details heeft weten vast te leggen.

iPhone

Samsung

We hebben hier maar één voorbeeld van een normale ultrawide gekozen, omdat we het over het algemeen interessanter vonden om te focussen op de hoofd- en telefotocamera's bij deze locaties.

Toch geldt hier nog steeds alles wat we hebben gezegd bij de eerste paar vergelijkingen. Beide telefoons weten uitstekend details vast te leggen. Misschien dat de iPhone in dit geval een net iets beter resultaat levert, aangezien de textuur van het zand hier iets beter zichtbaar is, maar opnieuw wordt vooral duidelijk dat de merken gewoon een erg andere aanpak hebben voor hun kleurweergave. Dat is hierboven goed te zien als je kijkt naar het zand, de lucht en het gras. De iPhone legt de omgeving vast zoals hij er (ongeveer) echt uitziet en de Samsung legt de omgeving vast zoals hij denkt dat je zou willen dat deze eruitziet.

Selfies

iPhone

Samsung

Beide selfies hierboven zien er gedetailleerd en goed gebalanceerd uit (qua kleur). De iPhone-selfie ziet er wel ietsje scherper uit, maar dat is ook geen verrassing gezien de grotere 18MP-sensor. De Galaxy S26 Ultra gebruikt een 12MP-sensor. Het verschil is onder andere te zien in de details van de kleine haartjes op het gezicht.

Het is het hier wel waard om te vermelden dat de 'Center Stage'-selfiecamera van de iPhone 18 Pro objecttracking gebruikt om je automatisch in het frame te houden. Je kan dankzij deze sensor ook wisselen tussen portret- en landschapsoriëntatie, zonder de telefoon te draaien, afhankelijk van hoeveel mensen je in beeld moet krijgen. Dat is een functie die in de praktijk toch wel verrassend handig kan zijn, ook al klinkt het in de eerste instantie misschien als een gimmick.

Oordeel

Het mag duidelijk zijn dat dit twee telefoons zijn die allebei thuis horen op een lijst met de beste cameratelefoons van 2026. Ze verschillen daarnaast wel merkbaar van elkaar qua aanpak.

Bij het maken van alledaagse foto's met een goede belichting weten de iPhone 18 Pro en de Galaxy S26 Ultra gelukkig allebei (in hun standaard opnamemodi) veel details vast te leggen. Je krijgt wel duidelijk natuurlijkere resultaten bij de iPhone en levendigere beelden bij de Galaxy.

Bij weinig licht zorgt de iPhone voor iets fellere resultaten, waardoor er soms iets meer details in beeld worden gebracht, maar Samsungs focus op stijlvolle beelden kan af en toe wel voor mooiere resultaten zorgen. Het hangt er natuurlijk altijd van af wat je wil vastleggen en wat voor look je zelf mooier vindt.

Wanneer het aankomt op zoomfoto's leveren beide telefoons weer uitstekende prestaties. De Galaxy brengt je wel dichterbij je object dan de iPhone zonder in te leveren op details (5x optische zoom vs 4x optische zoom). Je krijgt ook nog een losse optie voor 3x optische zoom bij de Galaxy en die optie ontbreekt op de iPhone. Als je op zoek bent naar het meest veelzijdige systeem, dan is Samsung een logischere keuze.

Voor selfies is de iPhone de duidelijke winnaar. Met zijn grotere 18MP-sensor en handige framing-opties is deze camera weer iets veelzijdiger.

Zoals we eerder al aangaven, heeft de iPhone 18 Pro nu dus ook een variabel diafragma. Aangezien we bij deze vergelijking wilden focussen op de resultaten bij de standaardinstellingen, hebben we niet handmatig het diafragma aangepast bij deze voorbeeldfoto's. Toch is het dus wel goed om te weten dat Apple je nu wel die mogelijkheid geeft. Bij Samsung is dit geen optie.

Het aanpassen van het diafragma is handig als je controle wil over hoeveel van de achtergrond nog in focus moet zijn. Daarnaast kan je ook wat leuke effecten creëren bij weinig licht met deze opties, maar dit is toch over het algemeen wel meer een 'pro'-feature waar veel mensen waarschijnlijk niet veel gebruik van zullen maken.

Over het algemeen zouden we zeggen dat de Galaxy S26 Ultra onze favoriet van de twee is als het gaat om zoomfotografie en voor het maken van wat opvallendere foto's. De iPhone is dan weer wat consistenter bij bredere beelden in zowel goed als slecht verlichte omgevingen. Hij heeft ook de betere selfiecamera en de nieuwe pro-tools zorgen weer voor extra mogelijkheden.

De gloednieuwe Apple Watch Series 12 en de Apple Watch Ultra 4 zouden momenteel tot de nauwkeurigste smartwatches op de markt behoren als het om hartslagmetingen gaat. Dat is voor een groot deel te danken aan het nieuwe Health Sensing System, waarbij Apple de ledsensoren opnieuw heeft ontworpen. Volgens het bedrijf worden actieve en rusthartslag daardoor niet alleen nauwkeuriger, maar ook tot zestig keer vaker gemeten dan bij eerdere generaties.

We hadden zelf ook een Apple Watch Series 12 liggen om die claims in de praktijk te testen. Daarbij lag een vergelijking met Garmin voor de hand, want de Fenix 9 Pro is eveneens een zeer uitgebreide smartwatch met sterke gezondheids- en sportmetingen. Het horloge maakt gebruik van Garmins Elevate V5-hartslagsensor, die in eerdere tests al dicht in de buurt kwam van de Apple Watch Ultra 3.

Nog geen uur nadat de Apple Watch Series 12 was binnengekomen, namen we hem mee naar de sportschool. Onze gebruikelijke hartslagmeter hadden we op dat moment niet bij de hand, maar wel de Garmin Fenix 9 Pro. Daarom droegen we beide horloges tegelijk en lieten we ze dezelfde workout registreren.

Tijdens de test hielden we niet alleen de hartslagmetingen in de gaten, maar keken we ook naar andere statistieken, zoals het geschatte calorieverbruik. Vooral interessant was hoe dicht de resultaten van de Apple Watch Series 12 en Garmin Fenix 9 Pro uiteindelijk bij elkaar zouden liggen.

• Een week met de Apple Watch Ultra 4: een smartwatch voor serieuze avonturiers

De resultaten

Tijdens een krachttraining van 40 minuten kwam de Apple Watch Series 12 uit op een gemiddelde hartslag van 125 bpm. De Garmin Fenix 9 Pro registreerde tegelijkertijd 132 bpm, een verschil van zeven slagen per minuut.

Dat ligt iets boven de grens van 5 bpm die we doorgaans als een verwaarloosbaar verschil beschouwen, maar enorm groot is de afwijking ook weer niet. Bovendien kunnen de metingen veranderen naarmate de horloges langer worden gedragen en hun algoritmes meer gegevens verzamelen. Een volgende interessante stap is daarom om beide smartwatches te vergelijken met een elektrische hartslagmeter zoals de Polar H10.

Opvallender was het verschil in calorieverbruik. Garmin schatte dat tijdens de training 340 kcal werd verbrand, terwijl de Apple Watch Series 12 uitkwam op 242 kcal. Dat scheelt 98 kcal, ongeveer vergelijkbaar met een flinke portie hagelslag op je brood. Voor twee apparaten die exact dezelfde workout registreren, is dat best een aanzienlijk verschil.

Het calorieverbruik van een smartwatch is sowieso geen exacte wetenschap. Onderzoek dat dit jaar in het wetenschappelijke tijdschrift PLOS One verscheen, wijst erop dat verschillen in sensoren en de algoritmes van fabrikanten voor flinke afwijkingen kunnen zorgen. Bij veelgebruikte wearables zijn bij het berekenen van het energieverbruik verschillen van meer dan 20 procent gemeten.

Een bepaalde afwijking tussen twee horloges is dus niet meteen reden tot paniek. Belangrijker is dat een smartwatch bij herhaalde metingen consistent blijft, zodat je ontwikkelingen over langere tijd goed kunt volgen. Toch valt het verschil tussen de Apple Watch Series 12 en Garmin Fenix 9 Pro hier op: die 98 kcal ligt duidelijk boven die marge van 20 procent.

• We vergeleken hartslagmetingen van de Apple Watch Ultra 3 en Polar H10-borstband met een schokkend resultaat

Logitech G is een speciale tak van Logitech die zich focust op alles wat met gaming te maken heeft. Op 23 september organiseerde Logitech het G PLAY 2026-evenement in Warschau en tijdens dat evenement werden er maar liefst vijftien nieuwe producten onthuld. Wij waren uitgenodigd en konden alvast kennismaken met deze producten en er wat meer over te weten komen via de Logitech G-teamleden die aanwezig waren.

Tussen de nieuwe producten zitten natuurlijk weer nieuwe muizen, toetsenborden en headsets, maar ook een nieuwe microfoon en nieuwe accessoires voor simracing.

We hebben alle producten kunnen zien tijdens het event, maar voor een paar hebben we wat uitgebreidere demo's gekregen. Hieronder lees je meer over onze eerste indrukken van de Logitech G PRO X3 SUPERSTRIKE en de Logitech G Blue Yeti 2.

Los van die producten onthulde Logitech G echter ook nog de PRO X3 Lightspeed-headset, het PRO X2 Rapid-toetsenbord, de PRO X Control-muismat, het G316 X 75-toetsenbord (en nieuwe Lilac-modellen van de G316 X 98 en de G305 X SUPERLIGHT-muis), nieuwe kleuren en een verbeterde sensor voor de G502 X PLUS-muis, een nieuwe kleur voor de ASTRO A50 X-headset, de RS50 McLaren Bundle voor simracing, plus de RS50 en G923 speciaal voor pc en de RS PEDALS SE. Daarnaast zijn er verbeteringen geïntroduceerd voor Streamlabs en de G HUB.

Logitech G Blue Yeti 2

Een van de grootste onthullingen tijdens het event was de Logitech G Blue Yeti 2-microfoon. De originele Blue Yeti was jarenlang een 'go-to' voor creators, podcasters en streamers, maar verschillende technologieën zijn natuurlijk flink vooruitgegaan sinds die microfoon uitkwam in 2009. Er zijn tussendoor wel wat nieuwere Yeti's verschenen, maar dit is de eerste echte opvolger.

De nieuwe microfoon geeft onder andere een intelligente 'proximity'-sensor die de positie van de spreker kan volgen en daar automatisch de gain, EQ en opnamepatronen op kan aanpassen. Daarnaast is er ook een AI-aangedreven ruisfilter die stemmen goed moet kunnen onderscheiden van achtergrondgeluiden en een kleurenscherm aan de voorkant waar je instellingen in realtime op kan terugzien en aanpassen. Hij is beschikbaar in het wit en zwart voor 159,99 euro.

We hebben tijdens het event niet uitgebreid de microfoonkwaliteit kunnen testen, maar we hebben wel die proximity-sensor, ruisfilter en het nieuwe display in actie gezien.

Het Logitech G-teamlid dat ons wat meer uitleg gaf over de Yeti 2 liet vrijwel meteen weten dat die proximity-sensor geen camera is. Het is natuurlijk fijn om te weten dat je microfoon je niet continu via een camera bekijkt. Toch weet de sensor je in de praktijk wel erg accuraat te volgen. Je hoeft niet eens te praten en je ziet op het display vanuit welke hoek je volgens de Yeti 2 voor de microfoon zit. Dit paste zich in realtime heel accuraat aan.

Het was sowieso heel handig om op dat display alle belangrijke instellingen terug te vinden en te kunnen aanpassen. Het is veel fijner om bijvoorbeeld tijdens het gamen of streamen snel aanpassingen te kunnen doen via de microfoon zelf dan via software waarvoor je eerst weer van tabblad moet wisselen. Je kan op het display ook nog de sterkte van het AI-aangedreven ruisfilter aanpassen of de functie uitzetten. Verder is de touchbediening voor het dempen van de microfoon een erg slimme toevoeging. Voorheen was dit een fysieke klik en dat is natuurlijk niet ideaal bij een microfoon die dat geluid waarschijnlijk ook oppikt, zeker als je gain hoog staat.

Mensen die wat meer bekend zijn met audioapparatuur zullen in de praktijk misschien toch graag zelf hun instellingen bepalen, en dat kan natuurlijk ook nog gewoon, maar de automatische gain en het opnamepatroon zijn ideaal voor mensen die er juist niet heel veel verstand van hebben en gewoon meteen in allerlei situaties goed verstaanbaar willen zijn.

Logitech G PRO X3 SUPERSTRIKE

Het is opvallend dat Logitech G nu alweer de PRO X3 SUPERSTRIKE heeft gelanceerd. De PRO X2 SUPERSTRIKE kwam eerder dit jaar nog uit (in februari), dus het heeft niet eens een jaar geduurd voor zijn opvolger alweer is gelanceerd.

Hopelijk kunnen we de nieuwe variant nog wat uitgebreider testen om erachter te komen of er genoeg verbeterd is om nu al een upgrade te verantwoorden. De X3 SUPERSTRIKE is met zijn adviesprijs van 189,99 euro geen goedkope muis. Hij is wel "maar" 10 euro duurder dan de huidige adviesprijs van de X2 SUPERSTRIKE.

Bij het event konden we het nieuwe model in ieder geval wel al even kort testen en er wat meer over leren van en aantal Logitech G-teamleden die eraan hebben gewerkt. De muis ziet er nog ongeveer hetzelfde uit als zijn voorganger (los van andere kleuropties: volledig 'Nachtzwart' en 'Magenta Eclipse') en weer een iets lager gewicht. Dat gewicht is nu ook wat beter verdeeld, zodat het minder voelt alsof hij aan de voorkant zwaarder is dan achter.

De grootste upgrade lijkt echter de nieuwe chip te zijn, want die brengt meerdere voordelen met zich mee. Zo zijn de draadloze prestaties niet alleen verbeterd, maar is de latency ook weer wat lager en is batterijduur omhooggegaan door efficiënter stroomverbruik. Je geniet nu van meer dan 135 uur aan batterijduur. Bij elkaar zijn dit dus zeker weer fijne 'quality of life'-updates en voor pro's zijn de prestatieverbeteringen misschien toch ook weer erg aantrekkelijk.

De unieke 'Haptic Inductive Trigger System' (HITS)-technologie blijft iets wat je echt moet ervaren. Er is geen echte fysieke klik, maar met haptische feedback kan je het klikgevoel naar wens instellen. Daarnaast zijn de activerings- en resetpunten voor beide muisknoppen ook aan te passen met verschillende niveaus. Je kan dus helemaal zelf instellen hoe snel inputs geregistreerd moeten worden en wat voor gevoel ze moeten geven. Het is dus echt helemaal naar wens in te stellen en ook bijvoorbeeld per game aan te passen.

Dit is duidelijk een gaming-muis die is ontwikkeld voor en door professionals. Als je als meer casual gamer of amateur toch van deze features wil genieten, is het ook handig dat je bijvoorbeeld kan beginnen met een profiel van een professional die de muis ook gebruikt. Die profielen vind je terug in de G HUB. Naarmate je de HITS-technologie iets beter leert kennen, kan je alles nog wat meer op jouw voorkeuren aanpassen.

Robotstofzuigers groeien in populariteit en daar zijn genoeg redenen voor. Ze worden elk jaar beter en vragen steeds minder handmatig onderhoud. Zelfs de goedkoopste modellen hebben tegenwoordig een schoonmaakstation met stofzak, zodat je niet na elke schoonmaakbeurt het stofbakje moet leegmaken. Daarnaast wordt de zuigkracht elk jaar wat hoger en hoef je niet langer met je normale stofzuiger het tapijt schoon te maken.

Veel mensen staan nog kritisch tegenover de dweil van een robotstofzuiger. Enkele jaren geleden was de dweil een vochtig doekje dat over je vloer werd gesleept. Je vloer werd daardoor eerder vochtig dan echt schoon. Daarnaast moest je het doekje telkens handmatig losmaken, spoelen en laten drogen na elke schoonmaakbeurt. De voorbije jaren hebben robotstofzuigers grote stappen gezet op het vlak van dweilen. Dit is de huidige status in 2026 op basis van onze testen.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Hoe werkt de dweil van een robostofzuiger?

Robotstofzuigers hebben verschillende dweilsystemen tegenwoordig. De basis is wel altijd (ongeveer) hetzelfde.

De dweil zit altijd achteraan. Dit kunnen een vaste dweilpad zijn (meestal in de vorm van een D), twee draaiende dweilpads of een rollende dweilborstel. Daarover volgt verderop meer. De dweil krijgt op zijn beurt water van het ingebouwde reservoir in de robotstofzuiger. Sommige duurdere modellen zuigen het vieze water ook weer op.

Elke robotstofzuiger kan vervolgens tegelijkertijd stofzuigen en dweilen. Sommige robotstofzuigers hebben ook een modus waarbij ze eerst stofzuigen en vervolgens dweilen.

Steeds meer robotstofzuigers komen ook met een schoonmaakstation. Je hoeft tegenwoordig geen duizenden euro's meer uit te geven aan zo'n model. Dit schoonmaakstation heeft vaak één of twee watertanks. In de ene tank zit schoon water dat in het reservoir van de robotstofzuiger wordt gepompt en in de andere zit het vuile water dat uit de robotstofzuiger wordt gepompt. Door dit systeem heb je nog minder handmatig onderhoud.

Er zijn zelfs schoonmaakstations die de dweil van de robotstofzuiger kunnen reinigen én drogen met hete lucht.

• Dit zijn de beste robotstofzuigers

Welke soorten dweilen zijn er?

Hieronder zetten we de meest voorkomende dweilsystemen op een rijtje met hun plus- en minpunten.

D-vormige dweilpad

Dit is het oudste dweilsysteem dat we nu vooral zien op goedkopere robotstofzuigers. Dit is een vaste, D-vormige dweildoek die over de vloer wordt gesleept. Soms kan deze doek trillen om iets beter schoon te maken. Voor een dagelijkse, lichte schoonmaakbeurt is dit type dweil voldoende. Hardnekkige, opgedroogde vlekken maakt hij echter niet schoon.

Een ander probleem is dat dit type dweil sommige soorten vuil uitsmeert. Denk aan (nog niet opgedroogde) ketchup of mayonaise. Vaak wordt het vuile water uit deze dweil ook niet opnieuw opgezogen. Je zit dan met het risico dat één sausvlek uitgesmeerd wordt over de hele vloer.

Dit type dweilpad heeft in feite geen voordelen ten opzichte van de andere systemen. Het enige voordeel is dat robotstofzuigers met deze dweil goedkoper zijn... en dat merk je ook wanneer ze dweilen.

Twee draaiende pads

Een dweilsysteem met twee draaiende dweilpads komt steeds vaker voor, ook bij instapmodellen. Deze dweilpads draaien rond tijdens het schoonmaken om zo het effect van schrobben na te bootsen. Dit zorgt ervoor dat ze beter geschikt zijn voor hardnekkige vlekken. Het vieze water wordt hier bovendien bijna altijd opgezogen.

Een voordeel van dit dweilsysteem is dat de pads kunnen uitschuiven. Dit zorgt ervoor dat er goed langs randen en in hoeken gedweild wordt. Dit is iets dat een D-vormige pad helemaal niet kan.

De meeste robotstofzuigers met dit dweilsysteem kunnen de pads zelf reinigen. Gewoonlijk gebeurt dit zowel tijdens een schoonmaakbeurt als erna. Zo voorkom je dat je halve vloer "schoongemaakt" wordt met een vieze dweil.

Dreame heeft dit jaar de grenzen verlegd met de dweilpads van hun X60 Pro Ultra Complete. In de arm van een van de dweilpads zit een scharnier, waardoor de arm in totaal 18 cm kan uitschuiven. Zoals je op de foto hierboven kan zien, kan de dweil daardoor onder meubels komen waar de robotstofzuiger zelf niet onder past. Denk aan stoelen, barkrukken, bijzettafeltjes of bureaustoelen.

Een uniek voordeel van deze dweilpads is dat duurdere robotstofzuiger ze automatisch kunnen losmaken en achterlaten in het schoonmaakstation. Dit zorgt ervoor dat dikkere tapijten gestofzuigd kunnen worden zonder enig contact met de dweil. Goedkopere modellen kunnen de pads trouwens vaak wel enkele centimeters optillen om contact met lagere tapijten te vermijden.

Rollende dweilborstel

De rollende dweilborstel zien we steeds meer in topmodellen. Hij werkt hetzelfde als een elektrische dweilborstel en draait de hele tijd rond om de vloer gelijkmatig te reinigen. Bij elke rotatie wordt de dweil daarnaast gereinigd en besproeid met schoon water. Zo voorkom je het scenario waarbij één vlek wordt uitgesmeerd over de hele vloer. Dat is meteen ook het grote voordeel van een rollende dweilborstel.

Dit type dweil maakt daarnaast gelijkmatiger schoon. Dweilpads missen daarentegen soms kleine stukjes omdat het uiteindelijk twee losse pads zijn. Deze rolborstel maakt echt de hele vloer schoon. Duurdere robotstofzuigers kunnen deze borstel ook uitschuiven, zodat hij tegen randen en in hoeken komt. De wendbaarheid van de dweilpad van de Dreame X60 Pro Ultra Complete is dan weer niet mogelijk met een dweilrol.

Een nadeel van dit type dweil is dat de robotstofzuiger hem niet kan losmaken en achterlaten in het schoonmaakstation. De meeste modellen kunnen de dweilborstel wel enkele centimeters optillen om contact met tapijt te voorkomen. Duurdere modellen, zoals de Dreame Aqua10 Ultra Roller Complete, hebben een klepje dat over de dweilborstel schuift. Dit heeft in de praktijk hetzelfde effect als de dweilpads die in het schoonmaakstation blijven liggen.

Werkt de dweil goed?

In de praktijk zijn de prestaties van de draaiende dweilpads als dweilrol vaak ongeveer hetzelfde. Ze zijn goed voor een dagelijkse schoonmaakbeurt en gaan goed om met modder, opgedroogde frisdrank en kleine sausvlekken. Geen enkele robotstofzuiger is momenteel zo goed dat je nooit meer zelf zal moeten dweilen.

Sommige modellen komen wel dichter in de buurt. De Dreame X60 Pro Ultra Complete komt bijvoorbeeld in hoekjes waar de rest niet komt door zijn uitschuifbare arm. De Ecovacs X12 OmniCyclone heeft dan weer een uniek vlekkendetectiesysteem. Als hij een vlek detecteert, sproeit hij er eerst water over om hem los te weken en pas daarna gaat hij eroverheen met de dweilborstel. Voor hardnekkige vlekken is dit momenteel misschien wel de beste oplossing.

In meer extreme situaties is een normale dweil geen overbodige luxe. Denk aan het scenario waarbij je een glazen pot saus of jam op de grond laat vallen. Dit zal je hoe dan ook met de hand moeten schoonmaken.

Kan tapijt nat worden?

Dat hangt af van de robotstofzuiger. Steeds meer robotstofzuigers kunnen hun dweil optillen om contact met tapijt te vermijden. Er kunnen dan hoogstens een paar druppeltjes op je tapijt vallen. Duurdere robotstofzuigers hebben dweilpads die ze in het schoonmaakstation kunnen achterlaten wanneer ze tapijt moeten stofzuigen. Robotstofzuigers met een dweilborstel kunnen deze niet achterlaten, maar soms wel afdekken met een klepje.

Modellen met een D-vormige dweilpad kunnen dit sowieso niet. Bij de meesten wordt het water ook automatisch "aangezet" wanneer de dweilpad en het waterreservoir zijn bevestigd. Vaak kan je wel in de app aangeven waar je tapijt ligt zodat die zone vermeden wordt. Als je wil dat je tapijt gestofzuigd wordt, moet je wel eerst zelf de dweil van de robotstofzuiger halen.

Kan de dweil stinken na een tijdje?

Ook dit hangt van de robotstofzuiger af. Duurdere modellen kunnen hun dweil zelf reinigen én drogen. In principe zouden er dan geen vieze geurtjes mogen zijn. De topklasse kan dit zelfs doen met water van 100 °C en hete lucht van 100 °C. Zo ben je er zeker van dat er geen enkel vuiltje meer in de dweil blijft zitten.

Toch is het slim om soms eens te kijken naar de dweil, vooral bij dweilpads. De Imou RV3 kon zijn dweilpads ook zelf reinigen, maar na een tijdje merkten we toch dat ze niet helemaal schoon waren. In dat geval kan je de dweilpads handmatig schoonmaken door ze te laten weken in heet water en te schrobben met een sponsje. We raden het wel af om ze in de wasmachine te doen.

Een robotstofzuiger met D-vormige dweilpad kan deze nooit zelf schoonmaken. Als je deze dweil laat zitten na een schoonmaakbeurt, begint hij na een tijdje te stinken door het opgestapelde vuil. Dit merkten we onder andere bij de Roomba Combo J9+ (die is niet meer te koop nu). Hier werd de dweil geklemd tussen een klepje en de robotstofzuiger zelf. Dat creëerde na een tijdje dezelfde geur die je krijgt als je de was te lang in de wasmachine laat zitten.

Mag je schoonmaakmiddel toevoegen?

Dit hangt af van de robotstofzuiger. Laat één ding duidelijk zijn: het is over het algemeen geen goed idee om je gebruikelijke schoonmaakmiddel in de watertank te doen. De reden daarvoor is schuim. Robotstofzuigers zijn niet ontworpen om schuim door hun leidingen te pompen en dit kan voor schade zorgen.

Als een robotstofzuiger met schoonmaakmiddel kan werken, wordt er bijna altijd een flesje meegeleverd in de doos. Dit moet dan in een apart vakje in het schoonmaakstation (nooit rechtstreeks in de watertank). Elk merk beweert dat je alleen hun eigen schoonmaakmiddel bij hun robotstofzuigers kan gebruiken. Er zijn echter genoeg andere (en goedkopere) merken die schoonmaakmiddel voor robotstofzuigers maken en dit werkt even goed.

De Garmin Fenix 9 is inmiddels officieel aangekondigd en staat opnieuw helemaal bovenaan het assortiment van Garmin. Daar hoort alleen ook een stevig prijskaartje bij. De gewone Fenix 9 begint bij 999,99 euro, terwijl je voor de Fenix 9 Pro minstens 1.100 euro betaalt. Afhankelijk van de uitvoering kan dat bedrag nog verder oplopen.

Daar krijg je natuurlijk behoorlijk wat voor terug. De nieuwe generatie heeft onder meer verbeterde kaarten en staminafuncties, terwijl de Fenix 9 Pro daar satelliet- en LTE-connectiviteit bovenop doet. Dat maakt hem bijzonder compleet voor fanatieke sporters en avonturiers, maar lang niet iedereen heeft al die functies nodig.

Wie vooral een goed horloge zoekt voor wandelen, hardlopen, fietsen of langere trips in de natuur, heeft gelukkig veel meer keuze. Offline kaarten, een nauwkeurige gps, lange batterijduur en uitgebreide trainingsfuncties zijn tegenwoordig namelijk allang niet meer exclusief voor de duurste Garmin-modellen.

We hebben daarom negen uitstekende alternatieven voor de Garmin Fenix 9 verzameld. Daar zitten niet alleen andere Garmin-horloges tussen, maar ook modellen van Apple, Polar, Huawei en Samsung. Sommige richten zich vooral op lange avonturen en maximale batterijduur, terwijl andere juist een betere combinatie bieden van smartwatchfuncties en sporttracking.

• Beste Garmin-horloges 2026: welke smartwatch past bij jou?

De 9 beste alternatieven

De Google Pixel 11-serie is inmiddels ongeveer een maand te koop. Opnieuw stonden Google's nieuwste smartphones helemaal in het teken van AI. Daarnaast waren er nog enkele welkome cameraverbeteringen, vooral voor de Pro-versies.

Hoewel we overwegend positief waren over de Pixel 11, Pixel 11 Pro en Pixel 11 Pro XL in onze reviews, wil dat niet zeggen dat je ze meteen moet kopen. De reden daarvoor is de Pixel 10-serie. Iets meer dan een jaar na hun lancering zijn dit nog steeds goede smartphones, die nu bovendien met honderden euro's korting te vinden zijn.

De vraag is nu: ga je voor de gloednieuwe Pixel 11 of bespaar je wat geld met de oudere Pixel 10?

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Altijd up-to-date

Een belangrijk pluspunt van Google Pixel-smartphones is de software. Google belooft namelijk voor elke Pixel (inclusief de goedkopere a-serie) zeven jaar software-updates. Dit zijn enerzijds maandelijkse beveiligingsupdates en anderzijds de zogenaamde "Pixel Drops". Dit zijn grotere software-updates die nieuwe functies bevatten. Op die manier krijgen oudere smartphones, zoals de Pixel 10, functies van de nieuwste Pixels.

De kans is daarom vrij groot dat enkele nieuwe (AI-)functies gewoon via een software-update naar de Pixel 10-serie zullen komen. Daarnaast is de software precies hetzelfde op elke Pixel (met uitzondering van de a-serie). Of je nu de Pixel 10 of Pixel 10 Pro XL koopt, op softwarevlak zijn ze identiek. Voor de Pixel 11-serie geldt hetzelfde.

Als je nu een Pixel 10 koopt, heb je nog zes jaar software-updates te gaan. Bij de Pixel 11 is dit zeven jaar. Aangezien de Pixel 10 nu veel goedkoper is, is dat jaartje minder updates wat mij betreft een uitstekende compromis.

Nog steeds geen krachtpatser

Pixels zijn geen krachtpatsers, vooral niet op grafisch vlak. Google vermeldt altijd uitgebreid de AI-prestaties van de NPU (Neural Processing Unit), maar zegt bijna niets over de GPU-prestaties (Graphics Processing Unit). De GPU is belangrijk voor zaken als gaming of videobewerking. Als een GPU te traag is, haperen games en duurt het langer om een video te exporteren.

Op dit vlak is de Google Pixel 11 bijna evenwaardig aan de Google Pixel 10. Als je iemand bent die veeleisende games speelt op je smartphone, dan is geen van beide Pixels een goede keuze. Elk jaar hopen we dat Google iets doet aan de GPU-prestaties, zodat Pixels ook voor gamers interessant worden. Helaas is dat in 2026 nog steeds niet gebeurd.

Op alle andere vlakken voelen de Pixel 11 en Pixel 10 ongeveer even snel aan. Tijdens onze reviews merkten we geen enorme prestatieverbeteringen. Het is dus niet zo dat je een trage smartphone in huis haalt als je voor de Pixel 10 kiest. De gemiddelde gebruiker merkt het verschil met de Pixel 11 wellicht niet eens.

Kleine cameraverbeteringen voor de hele serie

De Pixel 10-serie was een kleine teleurstelling op cameravlak. De camera's van de Pixel 10 Pro (XL) waren namelijk precies hetzelfde als die van de Pixel 9 Pro (XL). Ook de Pixel 10 gaf ons gemengde gevoelens.

Die boodschap is aangekomen bij Google en de Pixel 11-serie heeft wel betere camera's gekregen. De hoofdcamera van de Pixel 11 presteert nu beter bij weinig licht, terwijl de telefotocamera met 5x optische zoom van de Pixel 11 Pro (XL) meer detail behoudt. Daarnaast heeft Google nog wat andere aanpassingen achter de schermen doorgevoerd, waardoor de nachtmodus nu veel sneller werkt. Dit zijn geen verbeteringen die alleen professionals zullen merken, maar zaken waar de gemiddelde gebruiker ook wat aan heeft.

Hoewel de verbeteringen merkbaar zijn, is er geen sprake van een drastisch verschil. Vooral bij de Pixel 11 is het effect van de verbeterde hoofdcamera niet gigantisch ten opzichte van de Pixel 10. Bij de Pixel 11 Pro (XL) merk je vooral de verbeteringen wanneer je minstens 5x inzoomt.

Een leuke extra op elke Pixel 11 is de "Magische Opname". Als je deze optie in de camera-app gebruikt, maakt de telefoon eerst een video. Zodra je de opname stopt, gaat de Pixel 11 met behulp van AI foto's uit deze video knippen. Dit is vooral handig bij actiescènes, zoals sportwedstrijden of feestjes.

Ik durf daarom wel te zeggen dat de camera's van de Pixel 11-serie voor sommigen die extra euro's waard kunnen zijn.

Batterijproblemen

Naast de ondermaatse gameprestaties is er nog één onderdeel waarop Pixels niet goed scoren en dat is de batterijduur. Tegelijkertijd is dat voor velen het belangrijkste aspect van een smartphone.

De Pixel 11-serie heeft niets veranderd aan die reputatie. De batterijen zijn zelfs een fractie kleiner geworden (niemand weet trouwens waarom want de telefoons zijn even groot). Als je iemand bent die hun smartphone intensief gebruikt, dan raad ik aan om voor de zekerheid een powerbank mee te nemen.

In dit geval maak het niet uit of je een Pixel 10 of Pixel 11 koopt, in beide gevallen is de batterijduur niet geweldig. Ook de oplaadsnelheid met kabel is hetzelfde (nog steeds niet zo snel) en het enige dat de Pixel 11 beter doet, is draadloos opladen. Bij de Pixel 10 kon dit met maximaal 15W en bij de Pixel 11 is dit verhoogd naar 25W.

Wat is voor jou belangrijk?

Uiteindelijk draait het erom wat jij belangrijk vindt en hoeveel je bereid bent daarvoor te betalen. Al bij al is de Pixel 11-serie geen enorme upgrade van de Pixel 10-serie. Zo blijven de twee grootste problemen aanwezig: de slechte gameprestaties en batterijduur.

Als je vooral een Pixel wil om wille van de software en AI-functies, dan is de Pixel 10-serie nog steeds uitstekend. Wil je echt de allerbeste camera's? Dan is de Pixel 11 Pro (XL) toch de onbetwiste winnaar. Of je vindt dat die verbeteringen het extra geld waard zijn, is een persoonlijke keuze.

Naast de onthulling van de iPhone Duo, AirPods 5, iPhone 18 Pro (Max) en de Apple Watch Series 12, konden we kennismaken met de Apple Watch Ultra 4. Er is geen sprake van een prijsverhoging, grote ontwerpwijzigingen of zelfs nieuwe kleuren.

De upgrade lijkt op die van de Series 12. Zo heeft het horloge een herontworpen achterkant als onderdeel van het nieuwe systeem voor gezondheidsmetingen, de S11-chip met Secure Enclave en een aparte always-on-processor. Ook is er nu een score voor Gereedheid, iets wat bijna elke concurrent al een tijdje heeft. Daarnaast kan de Watch Ultra 4 nu HRV-gegevens (hartslagvariabiliteit) tracken.

Een belangrijke vernieuwing is de grotere batterij: de Apple Watch Ultra 4 heeft een 5% grotere batterij dan de Apple Watch Ultra 3. Dit betekent dat de Watch Ultra 4 écht verder gaat. Apple belooft een batterijduur van maximaal 50 uur bij normaal gebruik en tot 84 uur in de energiebesparende modus.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Dat zijn indrukwekkende cijfers op papier. In de praktijk zijn de prestaties vergelijkbaar met de Watch Ultra 3. Het horloge gaat meer dan een dag mee en komt aardig in de buurt van twee volle dagen. We hebben nog wat meer tijd nodig om te kunnen zeggen of er echt zo'n grote sprong voorwaarts is gemaakt, maar het ziet er goed uit voorlopig.

Er is verder een nieuwe, snellere oplader, die er wel hetzelfde uitziet als de oude. Na een kwartier zou je al genoeg batterij moeten hebben voor 18 uur gebruik. Tijdens onze testen werd duidelijk dat dat ook in de praktijk zo is.

Daarnaast is de nieuwe score voor Gereedheid is een van de grootste veranderingen. Die functie heeft echter meer tijd nodig om onze activiteiten, slaap en meer te analyseren. Volgens Apple zijn er namelijk zeven nachten nodig om een ​​score te kunnen berekenen, waardoor we nog niet genoeg scores hebben voor een definitief oordeel.

Het vernieuwde systeem voor gezondheidsmetingen en de frequentere registratie van hartslag en HRV zijn op hun beurt interessante toevoegingen. Dit wordt aangevuld met uitgebreide tracking, dual-band gps, meldingen bij hoge bloeddruk, meting van je bloedzuurstofgehalte en satellietconnectiviteit. De mogelijkheid om je hartslag in realtime te bekijken en de extra metingen tussendoor maken de Ultra 4 nog nuttiger. HRV is dan weer een nieuwe meting die het gat met concurrentie kleiner maakt.

Ook hier botsen we op hetzelfde probleem waar de iPhone 18 Pro (Max) mee kampt. Siri Recap en Live Rewind zullen zelfs in de VS pas later dit jaar beschikbaar zijn als bèta. Hier zullen de twee functies voorlopig niet werken en het is niet bekend wanneer dat wel zo zal zijn.

Voorlopig is de Apple Watch Ultra 4 vooral een evolutie van de Ultra 3 en geen volledige heruitvinding. De langere batterijduur is wel een mooie verbetering. Op dit moment zijn we vooral benieuwd naar de Gereedheid en hoe goed dit werkt op langere termijn. Daarvoor moeten we het horloge nog wat langer dragen.

Apple heeft eindelijk zijn eerste vouwbare smartphone op de markt gebracht. De iPhone Duo is een paspoortvormige foldable. Dat wisten we inmiddels eigenlijk al wel via geruchten en leaks, maar de naam is dus wel iets anders dan waar de geruchten het steeds over hadden, geen Ultra maar Duo. Misschien bewaart Apple de 'Ultra'-naam toch nog voor een andere toekomstige iPhone.

Op sommige vlakken is de iPhone Duo precies wat we hadden verwacht. Hij heeft een 5,4-inch coverscherm en een groot 7,6-inch vouwbaar scherm. Het formaat, de vormfactor en de specs lijken allemaal erg op die van de Samsung Galaxy Z Fold 8. Toch zijn er ook wel een aantal interessante verschillen.

Dichtgevouwen in onze handen voelde de iPhone compleet anders dan elke voorgaande iPhone. Apple heeft ook niet voor niets iOS deels opnieuw ingericht voor dit toestel met zijn displays met afwijkende beeldverhoudingen. Het dock en andere bedieningsopties zijn verplaatst naar de rechterkant van het scherm. Het is op dit moment nog niet duidelijk of je ze ook eventueel naar links zou kunnen verplaatsen. Bij extra brede (en grote) displays zoals deze moet dit ervoor zorgen dat je de belangrijkste bedieningsopties nog steeds gemakkelijk met je duim moet kunnen bereiken.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Het 5,4-inch coverscherm ziet er helder en scherp uit en beschikt over een 'Center Stage'-camera (maar ironisch genoeg niet in het midden bovenaan).

Net als bij de Galaxy Z Fold 8 is deze vormfactor hier wel even wennen. Apple's keuze voor afgeronde hoeken en randen aan de rechterkant (wanneer je hem opent zie je vier afgeronde hoeken) zorgt voor een aangenaam gevoel in de hand, al is het asymmetrische ontwerp bij het coverscherm dan wel weer wat minder mooi.

Open- en dichtvouwen met één hand is niet heel gemakkelijk (misschien na wat meer gebruik wel), maar met twee handen werkt het mechanisme uitstekend en het scharnier voelt ook erg stevig. Ja kan dit scharnier ook bij meerdere hoeken open laten staan. Het is ook mooi om te zien dat Apple het voor elkaar heeft gekregen om met dit toestel een IP68-certificering voor stof- en waterbestendigheid te bemachtigen.

Het 7,6-inch vouwbare scherm ziet er ook prachtig uit. Apple heeft allerlei verschillende displaylagen hier bovenop elkaar gelegd (en onder andere met een laag titanium versterkt). Ze zitten aan elkaar met een flexibele lijm, waardoor ze een beetje heen en weer kunnen bewegen. Een van de meest interessante lagen is echter de bovenste laag.

De textuurlaag

Veel mensen storen zich toch nog steeds aan de zichtbare vouwlijn bij foldables (of zijn vooral bang dat ze zich daaraan zullen storen). Deze toestellen moeten nou eenmaal kunnen vouwen zonder de verschillende lagen te breken en tussen die lagen zit ook heel dun glas. Er zal dus (voor nu) altijd wel een klein beetje een vouw in het midden zitten wanneer het toestel opengevouwen is.

Ook bij de Samsung Galaxy Z Fold 8 Ultra, waar de vouwlijn opnieuw wel minder zichtbaar is geworden, is hij nog steeds bij bepaalde belichting en vanuit bepaalde hoeken zichtbaar.

Op de iPhone Duo is hij vrijwel niet meer te zien in de meeste gevallen. Je kan hem wel nog voelen met je vinger. Hoe heeft Apple dit effect dan voor elkaar gekregen? Nou, het bedrijf heeft een speciale nanotextuurlaag bovenop het vouwbare scherm geplaatst. Deze werkt antireflectief en dat helpt ook bij het verbergen van de vouwlijn, zeker op plekken waar hij normaal bij andere toestellen wel zichtbaar zou zijn.

Deze laag geeft het scherm ook een matte afwerking. Dat kan wel een beetje wennen zijn op een smartphone, maar het zorgt ervoor dat je scherm ook vrijwel altijd goed af te lezen is. We waren erg onder de indruk van deze nanotextuurlaag.

Aan de slag

We kregen helaas niet heel veel tijd met Apple's nieuwe toevoeging aan de iPhone-line-up, maar wat we wel konden zien, zag er goed uit.

Apple heeft bijvoorbeeld goed nagedacht over het overschakelen van het coverscherm naar het vouwbare scherm. We probeerden dit met zowel een game als met Netflix. Hierbij openden we de app op het coverscherm en openden we vervolgens langzaamaan de iPhone Duo. Deze overschakeling ging enorm soepel en we hebben wel eens anders meegemaakt bij andere foldables.

We hebben onder andere een game van console-niveau op de iPhone gespeeld en daarmee konden we de kracht van de nieuwe 2nm A20 Pro-chip in werking zien. Natuurlijk hebben we tevens foto's gemaakt met alle camera's, waaronder de 48MP-hoofdcamera en de 48MP-ultrawide. Het is wel jammer dat je maar tot 2x kan inzoomen (zonder kwaliteitsverlies). Het is echter ook wel duidelijk waarom er in dit toestel dat nog dunner is dan de iPhone Air (wanneer opengevouwen) geen lange telefotolens past.

Er zijn verschillende instellingen voor het gebruiken van je twee displays voor specifieke camerafuncties. Zo kan je het coverscherm als zoeker gebruiken om betere selfies te maken met de goede camera's achterop het apparaat.

In het vouwbare scherm zit ook nog een nieuwe 'FaceTime Camera' verwerkt. Deze verdwijnt "achter het scherm" wanneer je hem niet gebruikt, maar levert ook geen geweldige kwaliteit. Dit is hetzelfde principe als bij Samsungs Z Fold-modellen van een paar generaties geleden en er is een reden waarom Samsung toch weer voor een gewone camera-uitsparing in het scherm heeft gekozen.

Wat overigens erg leuk en handig is, is dat je de iPhone Duo kan gebruiken als een soort alarmklok op je nachtkastje. Je moet hem dan ook in de Stand-by-modus kunnen zetten zonder hem per se aan de lader te moeten hangen.

Het binnenste scherm is meer dan groot genoeg voor wat multitasking. Dit hebben we ook even kunnen testen door de Foto's- en Berichten-apps naast elkaar te openen. Je sleept een app simpelweg naar een zijkant van het scherm en de telefoon opent de app aan die kant. Nadat we die apps hadden geopend, konden we een foto naar een nieuw bericht slepen en zo dus heel soepel delen tussen de apps.

De nieuwe indeling van de iOS-interface (alleen op dit model) zal voor sommigen wel even wennen zijn. Toch voelde alles wel intuïtief toen we met deze vormfactor van de iPhone Duo aan de slag gingen. Het bedieningspaneel werkt overigens wel nog gewoon hetzelfde als op andere iPhones.

Apple Pencil-ondersteuning

Er zijn nog twee andere dingen die we even moeten benoemen. Ten eerste zal de iPhone Duo de eerste iPhone zijn die ondersteuning biedt voor de USB-C-versie van de Apple Pencil. Dat is een erg handige toevoeging. We vonden het dan ook heel jammer toen Samsung de digitizer-laag van zijn Galaxy Z Fold-modellen verwijderde.

We kunnen niet wachten om de Apple Pencil uit te proberen op het grote scherm (er waren helaas geen Pencils in de demoruimte). We verwachten dat de nanotextuur ook een effect zal hebben op hoe het voelt om de Pencil te gebruiken op dit display. We weten trouwens niet zeker of de iPhone Duo ook de Apple Pencil Pro zal ondersteunen, maar dat zou natuurlijk wel mooi zijn (al kan je hem dan niet via de Duo opladen).

Het andere ding dat we nog moesten vermelden, is dat de iPhone Duo gewoon MagSafe-ondersteuning heeft gekregen. Die feature hoef je dus niet te missen als je voor Apple's eerste vouwbare toestel kiest. Verder zijn er twee batterijcellen verdeeld over de twee helften die samen moeten zorgen voor een batterijduur van een hele dag.

De iPhone Duo is nu Apple's duurste iPhone. Hij heeft een adviesprijs vanaf 2.339 euro (daarvoor krijg je 256GB aan opslagruimte). Er zijn natuurlijk wel manieren om die prijs iets omlaag te halen, met bijvoorbeeld inruilacties, maar het blijft nou eenmaal een erg duur toestel.

Over het algemeen lijkt dit een zeer goede start te zijn voor Apple's eerste poging om een foldable op de markt te brengen. Natuurlijk heeft het bedrijf ook geleerd van de successen en fouten van andere fabrikanten, maar dat werkt in principe vrijwel altijd zo. Toch zijn er ook duidelijke "Apple-dingen" te vinden hier, zoals een goed oog voor detail, en dat kan dit model toch weer onderscheiden van de andere opties op de markt.

• Waarom het variabele diafragma de grootste camera-upgrade van de iPhone 18 Pro is

Sonos kondigde recent een nieuwe soundbar aan die het gat moet gaan vullen tussen de Sonos Beam (Gen 2) en de Sonos Arc Ultra binnen de line-up van het bedrijf. Deze nieuwe soundbar heet de Sonos Beam Ultra (wat misschien ook wel te verwachten was) en hij wordt officieel gelanceerd op 29 september 2026. De Beam Ultra heeft een adviesprijs van 699 euro gekregen.

Dit nieuwe model is nog steeds vrij klein, net als de standaard Beam (Gen 2), maar hij beschikt over negen drivers om via een 7.1.2-kanaals audiosysteem een indrukwekkend Dolby Atmos-geluid te moeten kunnen leveren. Er zijn hier nu zelfs omhooggerichte drivers aanwezig, wat bij de vorige Beam-modellen niet het geval was.

Sonos belooft dat het geluid grootser, breder en krachtiger klinkt dan bij de gewone Beam. Wij konden al even genieten van een thuisbioscoopsetup met de Beam Ultra en hieronder lees je onze eerste indrukken. Een volledige review zal later nog volgen als we wat meer tijd hebben gehad om de soundbar grondig te testen.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Tijdens onze eerste kennismaking met de Beam Ultra wist hij meteen een goede indruk achter te laten. We begonnen met het luisteren naar wat muziek in Dolby Atmos en de de soundbar wist het geluid heel mooi buiten het fysieke apparaat zelf te plaatsen. De audio werd heel mooi verspreid over de ruimte voor ons en het voelde dus niet alsof het allemaal vanuit één punt (de soundbar) kwam.

Ook het basgeluid werd indrukwekkend verspreid. Zang en bepaalde gepositioneerde effecten van verschillende instrumenten voelden mooi luchtig. Elk element leek de kans te krijgen om op een vrij natuurlijke wijze door de ruimte te zweven.

Toen we wisselden naar een nummer met wat meer bas, viel vooral het gewicht van de 'mid-bass' ons op. Het basgeluid is iets waarvan Sonos ook zei dat het dit wilde verbeteren bij de Ultra. Dat lijkt ook wel gelukt te zijn. Vaak merk je bij kleine speakers dat de mid-bass niet heel krachtig is. Soms kunnen de meest diepe geluiden nog wel wat kracht hebben, maar dat neemt normaal bij compacte soundbars vrij snel af richting de middentonen.

Daar hadden we hier geen last van. Bas klonk over het hele bereik uitstekend. Natuurlijk zal een kleinere soundbar altijd beperkingen hebben als het gaat om hoe sterk de bas kan worden weergegeven, maar het basgeluid was hier erg aangenaam.

Toen we weer wisselden naar films en tv-series, begonnen we met een clip uit de Apple TV-serie Widow's Bay. Die clip benadrukte duidelijk de verbeterde helderheid van het centrale audiokanaal. De dialoog werd helder weergegeven boven de achtergrondgeluiden.

De echte test was echter de grote muziekscène met I Lied to You uit de film Sinners. Dit is een scène die steeds meer bedrijven voor hun demo's beginnen te gebruiken. We waren hierbij enorm onder de indruk van hoe de Dolby Atmos-effecten door de ruimte heen werden gepositioneerd. Sommige elementen klonken echt alsof ze helemaal van de zijkant kwamen en het gevoel van breedte was hier dus echt veel sterker dan bij andere compacte soundbars. Het was zelfs beter dan bij veel grotere soundbars die we getest hebben.

Je krijgt echt het gevoel alsof instrumenten in verschillende hoeken van de ruimte staan en in ieder geval dus vanuit ver buiten de randen van het beeld en natuurlijk de fysieke behuizing van de kleine soundbar komen.

Wanneer we een testmodel ontvangen voor onze review willen we alleen wel nog wat specifieker de hoogtekanalen testen. We merkten bij deze demo niet heel erg veel sterke hoogte-effecten, maar daar zijn meerdere mogelijke redenen voor. We willen de Beam Ultra op dit vlak nog niet meteen afrekenen op de prestaties bij deze ene demo. We gaan daar dus wel nog wat meer op letten bij aankomende tests.

We konden vervolgens dezelfde scène ook nog eens testen in combinatie met Sonos' nieuwe optie om draagbare speakers toe te voegen als achterspeakers voor een nog betere surround sound. Er werden twee Sonos Play-speakers achter ons geplaatst en ze maakten meteen verbinding met de soundbar. Daar was de app dus niet eens voor nodig.

De Beam Ultra liet kort een toon horen om aan te geven dat de Play-speakers waren verbonden, maar de detectie van de speakers en het verbindingen gebeurt allemaal automatisch achter de schermen en daar merk je niets van. Het leek allemaal heel soepel te werken.

Deze Play-modellen werkten tijdens deze demo als uitstekende achterspeakers. De Play weet geluidseffecten goed te positioneren en een verrassend goed dynamisch bereik te bieden voor films.

Sonos bevestigde ook dat het met de Play-speakers toegevoegd (of een paar Sonos Move 2-speakers, of vaste Sonos Era 100-speakers) dit hele systeem kan omschrijven als een 7.1.4-kanaals setup. De extra twee hoogtekanalen zijn dan echter wel virtueel.

We vonden het in de eerste instantie opmerkelijk dat Sonos koos voor het compacte formaat van de Beam voor een nieuwe soundbar die net onder de Arc Ultra zou worden geplaatst binnen de line-up. We gingen er namelijk van uit dat dit zou beperken hoe breed het geluid kan klinken. Daar maken we ons na deze eerste demonstaties geen zorgen meer over. We zijn nu vooral benieuwd om te horen hoe de soundbar omgaat met onze favoriete films.

• De beste soundbars in 2026 volgens onze audio-experts

Sonos staat al jaren bekend om zijn simpele, goede audioproducten voor in huis. De afgelopen jaren heeft de reputatie van het merk echter wat schade opgelopen. De audiokwaliteit van de producten was zeker niet het probleem. Wat wel het probleem was, was eigenlijk een combinatie van tegelijkertijd te veel en te weinig willen veranderen. Dit stelde klanten niet alleen teleur, maar kon in sommige gevallen ook gewoon heel frustrerend zijn. De nieuwste updates en innovaties die het bedrijf nu onthult, tonen echter duidelijk een andere aanpak. Het bedrijf heeft een nieuw overkoepelend platform geïntroduceerd, genaamd Sonos 27, plus de technologie die alles goed met elkaar moet verbinden, genaamd Sonos Fabric.

Dit is tenminste onze conclusie nadat we gisteren de relatief nieuwe CEO Tom Conrad van de ene demoruimte naar de ander zagen lopen met een paar Sonos Play-speakers. Hij zetten ze onder andere tegenover de nieuwe Sonos Beam Ultra-soundbar en wist zonder de Sonos-app en zonder fysiek aan de speakers te zitten de drie losse audioapparaten met elkaar samen te laten werken als een surround sound-systeem. Wanneer hij klaar was met het toevoegen van de compacte speakers aan een groter geluidssysteem, pakte hij de Play-speakers simpelweg weer op en zette hij ze weer op hun oorspronkelijke plaats. Vervolgens maakten de speakers opnieuw verbinding met het standaard Sonos Wi-Fi-netwerk en werkten ze weer gewoon als losse speakers.

Dit is dus een situatie waarin we konden zien wat Sonos 27 en Fabric mogelijk maken. Sonos-producten hebben nu door wanneer ze opgepakt en verplaatst worden en ze kunnen op een ultrasonische manier communiceren met de Beam Ultra. Die soundbar start dan een klein mesh-netwerk op om snel een surround-systeem met enorm lage latency te creëren.

Het zag eruit (en klonk) als magie. Dit voelt als iets waar je voorheen alleen maar van kon dromen wanneer je allerlei verschillende audioproducten los van elkaar hebt aangeschaft. Sonos liet zijn speakers altijd al communiceren met elkaar en samen stereo-setups creëren, maar dit soort slimme automatiseringen waren voor Fabric nog niet mogelijk.

Hardware en software worden hier gecombineerd op een manier waar bestaande klanten erg enthousiast van kunnen worden en die mogelijk ook een heleboel nieuwe klanten kan overhalen om het ecosysteem te betreden.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Logische keuzes

Een tijdje geleden voelde het alsof Sonos niet goed wist wat het met zijn software moest doen. Er leek ook niet echt ingespeeld te worden op wat consumenten graag wilden zien. Onder leiding van Conrad lijkt de focus van Sonos nu weer duidelijk te liggen op logische keuzes voor zijn klanten.

Eén van de nieuwe toevoegingen, Sonos 27Voice, is een goed voorbeeld hiervan. Sonos weet hiermee zijn spraakassistent slimmer te maken, maar zich toch zelf gewoon te blijven focussen op audio.

Je Sonos-speaker wordt niet ineens veranderd in een soort spraakgestuurde smarthome hub. 27Voice focust zich echt op de mogelijkheden van je Sonos-apparaten, maar biedt toch nog wat handige extra mogelijkheden. Tijdens de demo van Conrad stelde hij een op een vrij omslachtige manier een vraag over een muzikant en toch wist 27Voice hem snel te verbinden met de relevante muziek. Dit was telkens weer het geval bij de vage vragen die hij stelde.

Het andere deel van Sonos' huidige strategie is openheid. Als je niet alleen vragen over je muziek wil stellen aan de assistent, maar bijvoorbeeld wil vragen hoe je een maaltijd wil bereiden, dan koppelt het systeem je simpelweg aan een andere AI-assistent naar keuze die je daarbij kan helpen.

Deze open aanpak werkt ook andersom. AI-assistenten zoals Claude, ChatGPT en Siri kunnen je Sonos-speakers binnen dit nieuwe Sonos-platform ook aansturen dankzij een nieuw onderdeel genaamd 'Sonos MCP'.

Sonos probeert naast dit alles ook nog wat problemen als gevolg van slechte keuzes uit het verleden op te lossen. Zo wordt er nu voor gezorgd dat nieuwe producten altijd volledig geïntegreerd worden in het vernieuwde Sonos-platform.

Het klinkt als muziek in de oren

De nieuwe Ace Ultra-koptelefoon (449 euro), die Conrad op een bepaald punt tijdens zijn presentatie om zijn nek had hangen, voelt veel meer als een volwaardig lid van de Sonos-familie dan de originele Sonos Ace-koptelefoon. Die voorgaande high-end koptelefoon kon je eigenlijk alleen maar koppelen aan de Sonos Arc-soundbar. De nieuwe Ace Ultra, die beschikt over Sonos' 'Headphone Engine 2', gebruikt Sonos Fabric en kan, met één druk op de knop, audio overnemen van de Beam Ultra en elk ander lid van de huidige line-up van Sonos-producten. We konden dit ook al in actie zien en het is ook daadwerkelijk een kwestie van één knop indrukken.

Wat gedurende 25 jaar wel altijd hetzelfde is gebleven, is de uitstekende audiokwaliteit van Sonos-producten. Zo hebben wij nog een paar oudere Play:1-speaker staan waar we vandaag de dag nog steeds veel plezier aan beleven. Zelfs tijdens onze relatief korte eerste ervaring met de Beam Ultra-soundbar en Ace Ultra-koptelefoon merkten we ook meteen dat ze weer een uitstekend geluid weten te bieden.

De Ace Ultra belooft een batterijduur van 35 uur (en al 3 uur na 3 minuten opladen), beschikt over een nieuwe driver en een geüpdatete adaptieve equalizer die zich elke keer aanpast wanneer je de koptelefoon opnieuw opzet. We hebben via de nieuwe Sonos-app voor iPad van verschillende audio-ervaringen kunnen genieten. De koptelefoon wist een diep basgeluid, heldere hoge tonen en warme middentonen te leveren.

Daarnaast zit de nieuwe koptelefoon ook erg comfortabel. De verbeterde oorkussens en extra bewegingsvrijheid voor de oorschelpen zorgen er ook voor dat de pasvorm en 'seal' vrijwel perfect zijn.

De plaatsing van de knoppen was wel even wennen, maar de volumeslider die ook dient als pauzeknop is erg fijn om te gebruiken. Er is daarnaast ook een knop die je kan gebruik om de koptelefoon snel te koppelen aan bijvoorbeeld de Beam Ultra. De ANC in deze koptelefoon wist ook heel goed het omgevingsgeluid in de drukke demoruimte te dempen.

Dan is er natuurlijk ook nog de nieuwe Sonos Beam Ultra. Dit is een redelijk compacte soundbar die een verrassend rijk geluid te bieden heeft. Er zitten nu 9 drivers in de soundbar, inclusief een paar omhooggerichte drivers die dialogen tegen je muren en plafond laten weerkaatsen voor een ruimtelijker effect. Sonos zegt dat de speaker een 7.1.2 surround sound levert. Wat wij hoorden, was in ieder geval een luid, helder en meeslepend geluid. Tijdens de demo werd Godzilla vs Kong en we wilden eigenlijk meteen met een emmer popcorn voor de 4K-tv en de Beam Ultra gaan zitten.

Over het algemeen lijkt deze speaker van 699 euro een erg geschikte optie te worden voor mensen die zoeken naar een upgrade voor een tv met een matig ingebouwd geluid. Zowel de Ace Ultra als de Beam Ultra zijn momenteel te pre-orderen. Sonos verwacht de producten vanaf 29 september te kunnen verzenden.

Het lijkt erop dat het bedrijf voorzichtig omgaat met de uitrol van alle nieuwe producten en diensten. Sommige dingen verschijnen volgende week al en andere laten nog even op zich wachten of verschijnen eerst als preview of in early access. We snappen dat Sonos maar al te graag een herhaling van het Sonos-app-debacle wil vermijden. De vorige keer dat de app werd vernieuwd, gebeurde dat bij iedereen tegelijk en verloren mensen ineens veel features, terwijl er andere features geïntroduceerd werden waarvan mensen niet wisten wat ze ermee moesten. Deze nieuwe toevoegingen, Sonos 27, Fabric en 27Voice, lijken echter een aantal van de beste updates te worden die Sonos in jaren heeft geïntroduceerd. De nieuwe functies kunnen je losse collectie aan Sonos-hardware beter dan ooit tevoren laten samenwerken.

• Sonos Play review: de perfecte speaker voor thuis en onderweg

Sonos heeft zojuist drie nieuwe aankondigingen gedaan: een nieuwe koptelefoon genaamd de Sonos Ace Ultra, een soundbar genaamd de Sonos Beam Ultra en Sonos 27, hun eigen besturingssysteem. Daar komt nog een nieuwe spraakassistent met AI bovenop, plus AI-agentintegratie en slimmere manieren waarop de speakers met elkaar kunnen samenwerken. We spraken met Tom Conrad, CEO van Sonos, hierover.

Eerst een overzicht van de producten. De Ace Ultra is de nieuwe koptelefoon van het merk en kost 449 euro (evenveel als de gewone Ace bij zijn lancering). Hij is voorzien van een nieuwe 40mm-driver die beter geluid belooft. De koptelefoon wordt aangedreven door een nieuwe chip, de Headphone Engine 2, en is daardoor volledig geïntegreerd in het Sonos-ecosysteem.

De Beam Ultra bevindt zich tussen de Sonos Beam (Gen 2) en de Sonos Arc Ultra. Het is een compacte soundbar die 7.1.2 kanalen Dolby Atmos-geluid levert met negen drivers. Twee drivers zijn bovendien naar boven gericht, een primeur voor de Beam-serie. De adviesprijs bedraagt 699 euro.

Beide producten kan je vanaf vanaf 1 september bestellen. De leveringen beginnen op 29 september.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Wat software betreft, heeft Sonos zijn platform voor het eerst een naam gegeven: Sonos 27. Een onderdeel van de lancering van Sonos 27 is de onthulling van Sonos Fabric, de naam die Sonos heeft gegeven aan "de systeemfunctionaliteit waarmee Sonos-producten elkaar kunnen detecteren en zich kunnen aanpassen aan het moment". Fabric wordt direct gebruikt voor slimme muziekschakeling op de Ace Ultra en voor het integreren van draagbare surroundspeakers in Sonos-thuisbioscoopsystemen.

We vroegen eerst aan Conrad waarom de Headphone Engine 2 nodig was voor een volledige integratie in het multi-room-systeem van Sonos.

"Er waren twee belangrijke factoren om de koptelefoonconnectiviteit te realiseren. Ten eerste hadden we wifi, veilige opslag en transport van gegevens nodig, wat diep verankerd is in de chip van de hoofdtelefoon zelf. Helaas beschikt de Ace niet over dat platform, dus konden we de functie niet op een verantwoorde manier aan de Ace toevoegen zonder bijvoorbeeld je wifi-wachtwoord in gevaar te brengen op een open netwerk tijdens de configuratie. Zonder de verbeterde wifi-functionaliteit van de koptelefoon zelf konden we niet de gewenste netwerkprestaties bereiken, waardoor je gewoon door je huis kunt lopen."

Conrad gaf aan dat ze vanaf het begin wisten dat de Ace Ultra als een onderdeel van het Sonos-systeem moest aanvoelen. Je kan nu naar een willekeurige speaker in huis lopen, op een knop op de koptelefoon drukken en de muziek springt direct van de speaker naar de koptelefoon. Je loopt dan naar een andere plek in huis, drukt opnieuw op de knop terwijl je voor een andere speaker staat en de muziek springt van de koptelefoon naar de speaker.

De Ace Ultra is ook op andere vlakken beter. Zo is er een nieuwe driver aanwezig. Conrad zegt dat hun ingenieurs diepere bassen en een helderdere soundstage met minder vervorming wilden.

De Sonos Beam Ultra is een onverwachte toevoeging aan de soundbars van het merk. Hij komt qua prijs eerder in de buurt van de oude Sonos Arc, terwijl hij aanzienlijk kleiner is.

Conrad legt uit dat het hun doel was om echt de beste middenformaat soundbar ter wereld te maken: "Er zijn nog steeds veel gebruikers die een kleiner formaat willen. Ze willen iets dat onder de televisie past als die op een tv-meubel staat, of voor een kleinere televisie."

Dat wil niet zeggen dat deze gebruikers genoegen nemen met "kleiner" geluid. Ook daar was Sonos zich van bewust: "Toch willen ze volledige, echte 7.1.2 Dolby Atmos. Ze willen een hoogtebeleving die hen echt midden in de actie plaatst. Daarom hebben we met de Beam Ultra een systeem gebouwd met negen drivers, waaronder twee naar boven gerichte drivers, die het geluid via het plafond en de muren weerkaatsen om die immersie te creëren."

Ook de centrale geluidsweergave van de Beam Ultra is verbeterd, omdat Sonos merkte dat heldere dialogen voor velen belangrijk zijn. Ook willen ze bas met impact zonder sub en ruimtelijke, heldere muziek. Conrad zegt dat je de Beam Ultra echt moet horen om te beseffen hoeveel geluid er daadwerkelijk uit deze kleine soundbar komt.

De komst van de Beam Ultra betekent ten slotte niet het einde van de huidige Beam (Gen 2). Conrad zegt duidelijk dat de Ultra een uitbreiding is van hun aanbod en geen vervanger. De normale Beam is voor de budgetgerichte gebruikers die tevreden zijn met 5.1.2-audio, terwijl de Beam Ultra surroundsound biedt.

De nieuwe IKEA x XBOX-collectie die tijdens Gamescom werd aangekondigd krijgt momenteel erg veel aandacht. Hoewel de absurde 'thumbstick'-kruk en het 'D-pad'-kussen zeker erg opvallen, zijn er een heleboel gaming-accessoires (los van deze samenwerking) bij IKEA te vinden die voor veel mensen misschien toch wel wat interessanter zijn. Het Zweedse bedrijf maakt al langer "gaming-vriendelijke" producten, waaronder betaalbare meubels, handige opslagmogelijkheden en leuke accessoires.

Wij hebben hieronder sommige van onze favorieten verzameld. We zijn vooral grote fans van het MÅLOMRÅDE-gamebureau met zijn ingebouwde monitorarmen, een bord om je accessoires aan te hangen en zit/sta-functionaliteit. Qua handige opbergruimte zijn een aantal van de beste opties voor ons toch wel de BRÄNNBOLL-mand met zijn handvatten die je als pootjes kan gebruiken om de mand hoger van de grond te zetten, en de open kast op wielen uit dezelfde productreeks. Dat kastje heeft plaats voor vrijwel al je accessoires en is gemakkelijk overal naartoe te rijden dankzij zijn wieltjes.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

IKEA gaming-accessoires

• Dit goedkope IKEA-gadget combineert een klok, thermometer en luchtvochtigheidsmeter

Als je aan het overwegen bent om een van de beste soundbars aan jouw thuisbioscoopsetup toe te voegen, dan ben je misschien al wel eens hier en daar de term 'HDMI-passthrough' tegengekomen. Dit is iets dat beschikbaar is op sommige soundbars die je op je tv aansluit via HDMI ARC en HDMI eARC.

HDMI-passthrough laat je een bronapparaat, zoals een gameconsole of streamingapparaat, direct op je soundbar aansluiten via HDMI. Je soundbar stuurt vervolgens het videosignaal door naar je tv.

Dit kan een erg handige feature zijn. Als je namelijk je soundbar aansluit op je tv via HDMI, dan ben je dus wel een HDMI-poort kwijt die je anders voor een ander apparaat had kunnen gebruiken. Het is vandaag de dag daarnaast niet ongezien dat sommigen meer HDMI-apparaten in huis hebben dan poorten op hun tv.

HDMI-passthrough geeft je wat meer flexibiliteit. Je raakt geen HDMI-poort kwijt als je je soundbar erop aansluit, want je krijgt er ook weer een poort voor terug. In sommige gevallen hebben soundbars zelfs meerdere HDMI-inputs, waardoor je zelfs meer poorten krijgt.

Je zal HDMI-passthrough niet terugvinden op elke soundbar. Dat is niet zo heel erg, want ook niet iedereen heeft het echt nodig. Toch kan het zeker wel iets zijn om rekening mee te houden als je een nieuwe soundbar gaat kopen en je denkt dat het wel eens goed van pas kan komen.

Dit artikel is bedoeld om je te helpen om beter te begrijpen wat HDMI-passthrough precies inhoudt, hoe het werkt en of je het echt nodig hebt.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Wat is HDMI-passthrough op soundbars?

We hebben het hier overigens echt over hoe HDMI-passthrough werkt op een soundbar. Het zou kunnen dat je de term 'passthrough' ook in een andere context tegenkomt. Daarnaast zullen sommige merken het misschien over 'soundbar-passthrough' of 'video-passthrough' hebben bij hun soundbars, maar dat refereert dan dus naar hetzelfde als HDMI-passthrough.

Soms wordt misschien de hele term 'passthrough' niet gebruikt, maar wordt er gewoon vermeld dat de soundbar naast een HDMI ARC-verbinding ook een HDMI-input heeft. In dat geval is de HDMI ARC-verbinding (hier lees je meer over HDMI ARC en eARC) de poort die je met een HDMI-kabel moet verbinden met de tv en de HDMI-input is de poort op de soundbar waar je dan weer een ander apparaat op kan aansluiten.

In een typische setup zou je een bronapparaat, zoals een gameconsole of Blu-ray-speler, waarschijnlijk gewoon direct op je tv aansluiten (via een vrije HDMI-poort). De tv ontvangt in zo'n geval de video- en audiosignalen en stuurt eventueel de audio dan dus juist door naar een soundbar (indien van toepassing).

Als jouw soundbar echter HDMI-passthough biedt, dan kan je het bronapparaat ook direct op de soundbar aansluiten en de soundbar op de tv aansluiten.

De soundbar gebruikt dan zelf meteen de audio van het apparaat en speelt deze af via zijn speakers, terwijl de video naar de tv wordt verstuurd. Dit kan ook nog andere voordelen hebben, los van eventueel een extra HDMI-poort, maar daar komen we verderop nog op terug.

Wat is het verschil tussen HDMI-passthrough en ARC/eARC?

In de context van soundbars omschrijft HDMI-passthrough de route van een videosignaal. De bron wordt verbonden met de soundbar en de soundbar stuurt het videosignaal door naar de tv via de verbinding die er toch al is tussen de tv en de soundbar.

HDMI ARC en eARC doen weer net iets anders. Ze laten een tv audio doorgeven aan een soundbar (verschil tussen ARC en eARC is simpelweg dat eARC audio in hogere kwaliteit kan doorgeven).

Deze twee dingen werken dus naast elkaar. Zo kan je bijvoorbeeld een gameconsole op je soundbar aansluiten en de soundbar op je tv aansluiten. De soundbar kan dan meteen de audio van de console verwerken en het videosignaal doorgeven aan de tv. Via eARC kan de tv dan juist weer audio vanuit andere bronnen, zoals zijn ingebouwde streaming-apps of andere bronnen die op de HDMI-poorten van de tv zelf zijn aangesloten, doorgeven aan de soundbar.

Heb je HDMI-passthrough nodig op je soundbar?

Als je een nieuwe soundbar gaat kopen en je specs aan het vergelijken bent, is het gemakkelijk om tot de conclusie te komen dat meer features altijd beter is. HDMI-passthrough is echter alleen echt nuttig in specifieke situaties.

Er zijn drie belangrijke redenen om op zoek te gaan naar een soundbar met HDMI-passthrough:

1. Je hebt niet meer genoeg vrije HDMI-poorten op je tv
Als je tv niet genoeg HDMI-inputs heeft voor al jouw apparaten, dan is het handig als je één of meerdere apparaten direct op je soundbar aan kan sluiten. Op deze manier kan een soundbar je dus ook gewoon wat extra ruimte geven.

2. Je hebt niet meer genoeg juiste HDMI-poorten op je tv
Dit tweede punt is iets ingewikkelder. De HDMI eARC-poort op je tv is bijna altijd een HDMI 2.1-poort. Die versie van HDMI maakt het ook mogelijk om 4K/120Hz- en VRR-apparaten aan te sluiten op je tv, zoals een gameconsole of een Apple TV 4K. Heel veel tv's beschikken echter nog steeds maar over twee HDMI 2.1-poorten (ook al bieden ze misschien in totaal wel vier HDMI-poorten). Dat betekent het volgende: als je een soundbar aansluit, heb je nog maar één HDMI 2.1-poort over. Het is tegenwoordig ook niet meer heel zeldzaam om meerdere apparaten te hebben die HDMI 2.1-features benutten. Als jouw soundbar HDMI-passthrough biedt en via die poort(en) ook HDMI 2.1-features ondersteunt, dan kan dat precies zijn wat je nodig hebt als je anders niet genoeg HDMI 2.1-poorten meer over hebt. Je moet er dan wel zeker van zijn dat de soundbar die features ook echt ondersteunt, want niet elke HDMI-input op een soundbar is een HDMI 2.1-poort.

3. Je tv beperkt wat voor soort audio je naar je soundbar kan sturen
Moderne audioformats kunnen wat specialere decodering vereisen om echt de beste kwaliteit te bieden. Dat betekent dat in ieder geval één apparaat binnen je setup ondersteuning moet bieden voor zo'n soort decodering. In veel gevallen is dit niet zo ingewikkeld. Je komt bijvoorbeeld niet veel (enigszins degelijke) tv's meer tegen die geen Dolby Atmos-ondersteunen. In sommige gevallen kan het echter toch iets gecompliceerder zijn. Dat merk je bijvoorbeeld bij DTS, een rivaal voor de technologie van Dolby. DTS wordt niet ondersteund door een aantal erg populaire tv-merken zoals LG en Samsung (bij hun tv's in ieder geval). De technologie wordt dan wel weer ondersteund in de soundbars. Eén optie is dan dus om je bronapparaat (waar mogelijk DTS-geluid op wordt afgespeeld) direct op de soundbar aan te sluiten. In dat geval wordt het geluid naar behoren gedecodeerd en geniet je van de beste kwaliteit. De tv wordt dan simpelweg omzeild. Dit is wel een erg speciale situatie, maar je kan er wel mee te maken krijgen als je bijvoorbeeld een PS5 als Blu-rays-speler gebruikt bij een LG- of Samsung-tv.

Als die situaties bij jou niet van toepassing zijn, dan heb je momenteel waarschijnlijk geen HDMI-passthrough nodig. Natuurlijk is toekomstbestendigheid wel altijd iets om rekening mee te houden, maar dan is het in ieder geval dus optioneel.

Voor de meeste setups is het het eenvoudigst om je consoles en andere bronapparaten direct op de tv aan te sluiten. Vervolgens sluit je dus de tv via zijn eARC-poort aan op de soundbar met een enkele HDMI-kabel. Bij die aanpak kan er ook gewoon wat minder fout gaan. Hoe simpeler de aansluiting, hoe minder kans op glitches en dergelijke.

Dit moet je weten voor je een soundbar met HDMI-passthrough koopt

Hoewel meerdere van de soundbars in onze lijst met de beste soundbars HDMI-passthrough ondersteunen, is dat niet bij elk model het geval.

Als je deze feature graag wil hebben op je soundbar, ga dan dus op zoek naar een model met een HDMI-input. Bij die poort staat vaak ook "HDMI In" of "HDMI Input". Dat is waar je dan dus je bronapparaat op aansluit.

Je zal daarnaast ook meestal een HDMI-output zien. Daar staat dan meestal iets zoals "HDMI Out" bij en meestal wordt ARC of eARC ook vermeld bij deze poort. Dit is de poort waar je de HDMI-kabel op aansluit die je aan de andere kant in de tv stopt. Een soundbar met alleen een HDMI ARC/eARC-poort kan geen HDMI-passthrough bieden. Als je bij de specs van een soundbar ziet staan dat hij maar één HDMI-poort heeft, dan is dat dus eigenlijk altijd die ARC/eARC-poort.

Het feit dat er een HDMI-input aanwezig is, betekent echter ook niet altijd dat elk video- of audioformat ondersteund wordt. Als je bijvoorbeeld een PS5 direct op je soundbar aan wil sluiten, is het wel belangrijk om te weten of de HDMI-input belangrijke features zoals een 4K/120Hz-videosignaal, VRR (variabele refresh rate) en eventueel ook Dolby Vision HDR ondersteunt.

Het is dus ook belangrijk om bij de specs te zoeken naar de ondersteunde resolutie, refresh rate, HDR-formats, gaming-features en audioformats. Je kan er niet altijd gewoon in vertrouwen dat 'HDMI 2.1' of '4K-passthrough' betekenen dat de poort geschikt is voor iets zoals een moderne gameconsole. HDMI-verbindingen kunnen helaas veel genuanceerder zijn.

• "Dit komt niet eens in de buurt": ik verving mijn soundbar door twee Google Home Speakers

Welke soundbars met HDMI-passthrough raden wij aan?

1. De Samsung HW-Q990H
Samsungs flagship soundbarsysteem heeft maar liefst twee HDMI-inputs en dus een HDMI eARC-poort. Die inputs ondersteunen 4K/120Hz-passthrough met Dolby Vision HDR en VRR. Dit is dus momenteel ook eigenlijk de ultieme toepassing van passthrough.

Lees hier onze volledige Samsung HW-Q990H review

2. Samsung HW-Q800F
Samsungs middenklasse soundbar is een uitstekende optie als je niet per se achterspeakers nodig hebt. Hij ondersteunt daarnaast dezelfde HDMI-passthrough-opties als het model hierboven, maar hij heeft wel maar één HDMI-input in plaats van twee.

Lees hier onze volledige Samsung HW-Q800F review

3. Klipsch Flexus Core 300
Dit is onze favoriete 'all-in-one' soundbar met HDMI-passthrough. Met all-in-one wordt hier bedoeld dat je er geen losse subwoofer of achterspeakers bij krijgt. Dat is dus handig voor mensen die een zo simpel mogelijk systeem zoeken.

Lees hier onze volledige Klipsch Flexus Core 300 review

Wandelen draait voor mij voor een groot deel om even weg zijn van schermen. Toch is er één scherm dat ik tegenwoordig juist graag om mijn pols heb wanneer ik een langere route loop. Een goed GPS-horloge heeft mijn telefoon tijdens hikes grotendeels vervangen als navigatiemiddel en zorgt ervoor dat ik niet om de paar minuten stil hoef te staan om te kijken waar ik heen moet.

Offline kaarten en navigatie zijn daarbij voor mij verreweg het belangrijkst. Ik wil in één oogopslag kunnen zien waar een pad naartoe gaat, hoeveel kilometer ik nog voor de boeg heb en of ik niet per ongeluk een verkeerde afslag heb genomen. Daarnaast zijn een lange batterijduur en een goed afleesbaar scherm essentieel, terwijl een ingebouwde zaklamp inmiddels een functie is waarvan ik pas merkte hoe handig hij is nadat ik hem daadwerkelijk had gebruikt.

Niet iedere smartwatchfunctie voegt tijdens het wandelen iets toe. Meldingen van WhatsApp of mijn mailbox mogen juist lekker wegblijven wanneer ik ergens in de natuur loop. Trainingsfuncties kunnen interessant zijn, maar tijdens een hike wil ik vooral betrouwbare GPS, duidelijke kaarten en een horloge dat niet halverwege de dag om een oplader begint te vragen.

Ik heb de afgelopen jaren verschillende GPS-horloges meegenomen tijdens wandelingen in onder meer Japan, Duitsland, Luxemburg en Nederland. Daarbij kwamen behoorlijk verschillende omstandigheden voorbij. Van relatief vlakke routes rond het Kawaguchi-meer tot steile rotspaden in Zuid-Duitsland en lange wandeldagen door het Mullerthal. Op basis daarvan zijn dit de vijf modellen die voor mij het meest opvallen.

• Beste Garmin-horloges 2026: welke smartwatch past bij jou?

Beste premium GPS-horloge: Garmin Fenix 8

• Kaarten: Vooraf geïnstalleerde topografische kaarten in kleur
• Zaklamp: LED
• Scherm: AMOLED
• Materialen: Titanium bezel, Power Sapphire-lens en behuizing van vezelversterkt polymeer
• Batterijduur: Tot 28 uur in GPS-modus

Dat de Garmin Fenix 8 in deze lijst staat, zal waarschijnlijk niemand verbazen. Het is een van de uitgebreidste outdoorhorloges die je momenteel kunt kopen en daar betaal je ook stevig voor. Toch is het geen horloge dat ik alleen vanwege zijn lange specificatielijst zou aanraden. Juist onderweg merk je waarom Garmin zoveel functies in dit apparaat heeft gestopt.

Ik droeg de Fenix 8 onder meer tijdens hikes rond het Kawaguchi-meer in Japan, met Mount Fuji vrijwel voortdurend op de achtergrond. Direct rond het meer is het landschap redelijk vlak en heb je niet bepaald geavanceerde klimfuncties nodig. Wie echter van de hoofdroute afwijkt om tempels, uitzichtpunten en andere verborgen plekken te bezoeken, belandt al snel op kleinere wegen en paden die behoorlijk omhoog kunnen lopen.

Ga je vanuit dat gebied verder richting het plateau rond Mount Fuji, dan loopt het hoogteverschil eveneens snel op. Daar komt de combinatie van GPS, hoogtemeter en duidelijke topografische kaarten veel beter tot zijn recht. De Fenix 8 kan hoogteverschillen tijdens een route duidelijk inzichtelijk maken en beschikt bovendien over specifieke activiteiten voor onder meer bergwandelen en rucking, waarbij je zelfs het gewicht van je rugzak kunt invoeren voor nauwkeurigere inspanningsmetingen.

Het grootste voordeel blijft voor mij echter navigatie. Garmin levert de Fenix 8 met kaarten in kleur en dankzij de 32GB opslagruimte kun je een flinke hoeveelheid GPX-routes meenemen. De kaarten laden snel en bij kruisingen is meestal direct duidelijk welk pad je moet hebben. Vooral wanneer je tijdens een hike lekker door wilt blijven lopen, is dat prettiger dan iedere paar minuten je telefoon uit je broekzak halen.

Ook de ingebouwde LED-zaklamp is zo'n functie die op papier misschien wat overdreven klinkt. In de praktijk gebruik ik hem juist verrassend vaak. Niet als vervanging voor een echte hoofdlamp tijdens een nachtelijke hike, maar wel wanneer je in het donker even iets uit je rugzak moet zoeken of een slecht verlicht stuk pad moet bekijken.

De batterijduur is minder uitzonderlijk. Voor normale dagtochten is er weinig aan de hand, maar wanneer GPS meerdere uren per dag actief is, zul je de Fenix 8 tijdens langere trips uiteindelijk moeten opladen. Dat is geen groot probleem, maar sommige concurrenten in deze lijst houden het merkbaar langer vol.

• Wie moet het kopen: Hikers met een groot budget die vrijwel geen concessies willen doen op het gebied van kaarten, navigatie en functies.

Beste voor meerdaagse hikes: Suunto Vertical 2

• Kaarten: topografische kaarten in kleur beschikbaar als download
• Zaklamp: LED
• Scherm: AMOLED
• Materialen: saffierglas met roestvrijstalen of titanium bezel
• Batterijduur: tot 65 uur in GPS-modus

De Suunto Vertical 2 is een interessant alternatief wanneer de Garmin Fenix 8 je iets te prijzig of simpelweg te uitgebreid is. Hij heeft minder smartwatch- en trainingsfuncties dan Garmin, maar focust precies op de zaken die tijdens een lange wandeltocht belangrijk zijn: navigatie, een groot scherm en vooral een uitstekende batterijduur.

Voor mij past dit horloge perfect voor Müllerthal in Luxemburg. Route 1 van de Müllerthal Trail is met bijna 40 kilometer behoorlijk lang en hoewel Luxemburg misschien niet de eerste bestemming is waar je aan denkt bij uitdagend hiken, moet je de hoogteverschillen daar zeker niet onderschatten. De vele stukken omhoog en omlaag beginnen na tientallen kilometers aardig door te wegen.

Juist tijdens zo'n route wil ik niet constant twijfelen of mijn horloge het einde van de dag wel haalt. De Vertical 2 heeft in de nauwkeurigste GPS-modus een opgegeven batterijduur van maximaal 65 uur. Daardoor is dit een horloge waarbij ik me tijdens een lange dag nauwelijks met het batterijpercentage bezighoud. Ook wanneer je meerdere dagen achter elkaar wandelt, geeft dat extra rust.

Voor vertrek moet je de benodigde kaarten wel downloaden. Daarna werkt de navigatie gelukkig erg prettig. Het grote AMOLED-scherm is helder, routes worden snel weergegeven en de kaarten zijn overzichtelijk genoeg om tijdens het lopen kort op te kijken. Wie met wandelstokken loopt, kan bovendien de Nordic Walking-modus gebruiken, zodat de inspanning beter wordt meegenomen in de registratie.

Ook hier zit een LED-zaklamp op. Tijdens een normale dagwandeling zul je hem misschien nauwelijks aanraken, maar op een route van tientallen kilometers kan het zomaar gebeuren dat je later terugkomt dan gepland. Dan is een extra lichtbron om je pols ineens een stuk nuttiger.

Een klein nadeel is dat je maximaal vijftien routes tegelijk op het horloge kunt bewaren. In de praktijk zal dat voor de meeste mensen voldoende zijn, maar als je graag complete vakanties vol routes vooraf klaarzet, zijn Garmin en Coros flexibeler.

• Wie moet het kopen: Hikers die lange of meerdaagse routes lopen en batterijduur belangrijker vinden dan uitgebreide smartwatchfuncties.

• De 5 beste activity trackers die we dit jaar getest hebben: van Garmin en Google tot Amazfit

Beste middenklasser: Amazfit T-Rex Ultra 2

• Kaarten: topografische kaarten in kleur beschikbaar als download
• Zaklamp: LED
• Scherm: AMOLED
• Materialen: saffierglas, titanium bezel en titanium achterkant
• Batterijduur: tot 50 uur in GPS-modus

Wil je zoveel mogelijk functies zonder meteen Garmin-prijzen te betalen, dan is de Amazfit T-Rex Ultra 2 een interessante middenweg. Je krijgt enorm veel mogelijkheden voor je geld, al moet je bereid zijn om enkele eigenaardigheden voor lief te nemen.

Ik zou hem vooral meenemen naar Zuid-Duitsland, bijvoorbeeld voor wandelingen in de omgeving van de Zugspitze. Daar veranderen vriendelijke wandelpaden verrassend snel in stukken met scherpe rotsen, forse hoogteverschillen en hellingen die op papier minder indrukwekkend lijken dan wanneer je er daadwerkelijk voor staat.

De T-Rex Ultra 2 past qua ontwerp goed bij dat soort terrein. Het is verreweg een van de forsere horloges in deze selectie, wat hem een robuuste uitstraling geeft. Dat formaat heeft wel een keerzijde. Onder meerdere kledinglagen kan hij eerder in de weg zitten en voor kleinere polsen zal hij simpelweg erg groot aanvoelen.

Amazfit geeft aan dat kaarten vooraf aanwezig zijn, maar afhankelijk van je regio moet je mogelijk eerst het juiste kaartgebied downloaden. Opslag is gelukkig geen probleem. Met 64GB interne opslag en ruimte voor maximaal vijftig GPX-routes kun je genoeg wandelingen klaarzetten voordat je vertrekt.

De kaarten zelf behoren tot de sterkere kanten van het horloge. Verschillende soorten wegen en paden zijn duidelijk van elkaar te onderscheiden en de Points of Interest-functie kan onderweg allerlei nuttige locaties weergeven. Dat is vooral fijn wanneer je in een onbekend gebied loopt.

De software reageert helaas niet altijd even snel. Informatie zoals de resterende afstand of hoogte kan soms wat achterlopen en wanneer je bewust van een geplande route afwijkt, is de automatische herberekening niet zo betrouwbaar als ik zou willen. Op lastiger terrein is dat precies het moment waarop je juist wilt dat je horloge zonder gedoe reageert.

Opvallend is ook de ingebouwde groene zaklampmodus, waar veel andere outdoorhorloges voor rood kiezen. Daarnaast kun je tijdens een activiteit snel een spraakmemo opnemen. Dat is een vrij specifieke functie, maar onderweg een aardige manier om een plek of observatie vast te leggen zonder je telefoon erbij te pakken.

• Wie moet het kopen: Hikers die veel functies voor hun geld willen en enkele softwarematige onhandigheden kunnen accepteren.

Beste prijs-kwaliteit: Coros Nomad

• Kaarten: topografische kaarten in kleur beschikbaar als download
• Zaklamp: wit scherm
• Scherm: MIP
• Materialen: gehard mineraalglas en aluminium bezel
• Batterijduur: tot 50 uur in GPS-modus

De Coros Nomad is juist interessant als je al die smartwatchfuncties helemaal niet nodig hebt. Hij voelt een stuk soberder dan de Garmin en Amazfit en gebruikt zelfs nog een MIP-scherm in plaats van AMOLED. Dat ziet er minder spectaculair uit, maar heeft tijdens het wandelen ook voordelen.

Een MIP-scherm verbruikt weinig stroom en blijft buiten uitstekend zichtbaar. Zeker in fel zonlicht hoef je niet constant de helderheid omhoog te gooien om de kaart te kunnen lezen. De batterijduur profiteert daar eveneens van, met maximaal 50 uur GPS-gebruik.

De kaarten moet je vooraf downloaden, maar daarna zijn ze verrassend gedetailleerd. Paden, Points of Interest en bergtoppen zijn duidelijk aangegeven en met de digitale kroon kun je eenvoudig in- en uitzoomen zonder minutenlang over het scherm te hoeven vegen. Er kunnen maximaal honderd routes op het horloge worden opgeslagen, evenveel als op de Fenix 8.

Er zijn wel duidelijke concessies gedaan om de prijs lager te houden. Een echte LED-zaklamp ontbreekt en het horloge kan een route niet zelfstandig opnieuw berekenen wanneer je daarvan afwijkt. In plaats daarvan blijft hij waarschuwen dat je niet meer op de geplande route zit. Ook de optie om terug naar het startpunt te navigeren zit wat onhandig verstopt in de menu's.

Daar tegenover staat een uitstekende batterijduur en een leuke Adventure Journal-functie. Daarmee kun je tijdens het wandelen locaties markeren en er later een foto of gesproken notitie aan koppelen. Vooral wanneer je regelmatig nieuwe routes verkent, is dat een handige extra.

Er is ook een noodfunctie waarmee je je locatie naar vooraf ingestelde contacten kunt sturen. Daarvoor is wel een mobiele verbinding vereist. Zie het daarom vooral als extra vangnet en niet als vervanging voor echte satellietcommunicatie wanneer je ver buiten bereik van een mobiel netwerk gaat wandelen.

• Wie moet het kopen: Hikers die vooral betrouwbare navigatie en batterijduur zoeken en weinig geven om luxe smartwatchfuncties.

Beste voor fitness: Polar Grit X2 Pro

• Kaarten: kaarten in kleur vooraf geïnstalleerd voor Europa
• Zaklamp: wit scherm
• Scherm: AMOLED
• Materialen: roestvrijstalen bezel en saffierglas
• Batterijduur: tot 43 uur in GPS-modus

Niet iedere hike hoeft zich af te spelen tussen hoge bergen. Ook dichter bij huis kun je uren onderweg zijn, bijvoorbeeld in de Kampina in Noord-Brabant of op de Veluwe. Voor dat soort wandelingen vind ik de Polar Grit X2 Pro interessant, vooral wanneer je niet alleen wilt weten waar je loopt, maar achteraf ook uitgebreid wilt zien wat die inspanning met je lichaam heeft gedaan.

De kracht van Polar zit namelijk vooral in trainings- en hersteldata. De Grit X2 Pro is minder overladen met slimme functies dan sommige concurrenten en houdt de focus daardoor sterk op sport. Voor langere wandelingen zijn modi als Nordic Walking en Rucking aanwezig, naast de gebruikelijke wandelactiviteiten.

In grote delen van Europa staan de kaarten al op het horloge. Routes overzetten gaat wat ouderwetser dan bij sommige concurrenten, mede doordat wifi ontbreekt. Op het pad zelf is de GPS echter nauwkeurig en zijn de kaarten duidelijk. Voor turn-by-turnnavigatie ben je wel aangewezen op routes uit Komoot. Daarnaast vraagt Polar je voor wandelingen geregeld om het kompas te kalibreren, wat op den duur wat irritant kan worden.

De batterijduur ligt met ongeveer 43 uur in GPS-modus onder die van de Suunto en Coros. Voor wandelingen door de Nederlandse natuur is dat natuurlijk meer dan genoeg, maar wie meerdere dagen zonder stopcontact op pad gaat, zal uiteindelijk een powerbank moeten meenemen.

Polar onderscheidt zich vooral zodra de wandeling voorbij is. Na een activiteit krijg je inzicht in welke energiebronnen je lichaam heeft gebruikt, waaronder koolhydraten, vetten en eiwitten. FuelWise kan tijdens langere inspanningen bovendien herinneringen geven om te drinken of koolhydraten binnen te krijgen.

Daar komen functies als Vertical Speed, 3D Speed en Hill Splitter nog bovenop. Die laatste herkent automatisch beklimmingen en afdalingen en verdeelt ze afzonderlijk in je activiteit. In Nederland levert dat vanzelfsprekend minder spectaculaire grafieken op dan in de Alpen, maar ook op glooiende routes door de Veluwe of Kampina krijg je zo meer inzicht in je tempo en inspanning.

• Wie moet het kopen: Hikers die veel waarde hechten aan trainingsbelasting, herstel en uitgebreide sportdata.

Waar moet een goed wandelhorloge aan voldoen?

Vrijwel ieder modern GPS-horloge kan tegenwoordig een wandeling registreren. Dat maakt het nog niet automatisch een goed horloge voor langere hikes. Ik let vooral op een aantal eigenschappen die onderweg daadwerkelijk een verschil maken.

Offline kaarten

Voor serieuze navigatie wil ik volledige offline kaarten en niet alleen een lijntje dat aangeeft welke richting ik ongeveer op moet. Topografische kaarten in kleur maken het veel makkelijker om paden, wegen en hoogteverschillen van elkaar te onderscheiden. Ondersteuning voor GPX-bestanden is daarbij eigenlijk onmisbaar.

Helder display

Tijdens een hike kijk je regelmatig kort op je pols. Een scherm moet daarom buiten goed leesbaar zijn, ook wanneer de zon erop staat of je een zonnebril draagt. Groter is daarbij niet automatisch beter. Een enorm horloge kan onder een jas of handschoenen juist irritant worden.

Stevige bouwkwaliteit

Een wandelhorloge krijgt meer te verduren dan een smartwatch die vooral tussen kantoor en sportschool pendelt. Regen, modder, takken en rotsen horen erbij. Saffierglas en een titanium of roestvrijstalen rand zijn daarom mooie extra's, net als een waterbestendigheid van minimaal 10ATM voor serieuzere outdoorhorloges.

Grote batterij

Een horloge dat iedere dag aan de lader moet, is tijdens een langere wandeltocht vooral vervelend. Voor korte dagwandelingen maakt dat weinig uit, maar zodra je meerdere dagen onderweg bent, wordt een lange batterijduur belangrijk. GPS is bovendien een van de grootste stroomverbruikers op een smartwatch.

Verschillende wandelmodi

Extra sportmodi zijn alleen interessant als ze daadwerkelijk iets veranderen aan de metingen. Nordic Walking moet bijvoorbeeld rekening houden met het gebruik van wandelstokken en bij een goede Rucking-modus wil ik het gewicht van mijn rugzak kunnen invoeren. Alleen een andere naam boven dezelfde metingen zetten heeft weinig waarde.

Lichtbron

Een LED-zaklamp is geen vereiste, maar inmiddels wel een van mijn favoriete extra's op een outdoorhorloge. Voor een serieuze wandeling in het donker neem ik nog steeds een echte hoofdlamp mee, maar om snel iets in mijn tas te zoeken of een paar meter pad te verlichten, is een lampje om je pols ontzettend handig.

We hebben inmiddels al heel veel verschillende Bluetooth-speakers getest en telkens als we een nieuw model reviewen, zijn er natuurlijk verschillende factoren waar we op letten. Zijn de features een beetje competitief? Biedt hij een goede mix van een stijlvol en praktisch design? Weet hij zijn adviesprijs te verantwoorden? Uiteindelijk is de belangrijkste vraag echter: klinkt hij ook echt goed?

Met dat in gedachten leek het ons leuk om eens een testje uit te voeren. We waren wel eens benieuwd welke Bluetooth-speakers mensen zouden kiezen als ze puur op geluidskwaliteit af zouden gaan en niet (deels) op prijs, merknaam of design. Een aantal van onze Engelstalige collega's hebben daarom een blinddoek omgedaan en zij hebben meegedaan aan deze blinde test van compacte Bluetooth-speakers.

Bij deze test hebben we van verschillende nummers steeds een stukje van 30 seconden afgespeeld, de deelnemers gevraagd om hun bevindingen te noteren en na elke speaker een score van 1 tot en met 5 te geven (1 is het best en 5 het slechtst). Dit hebben we in totaal bij vijf nummers vanuit verschillende genres gedaan om zo te kunnen bepalen welke speaker volgens onze testers over het algemeen het beste klonk.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Er zijn wel nog een aantal dingen die we even moeten benoemen voordat we de resultaten kunnen bespreken. Ten eerste werd het volume van alle speakers op (ongeveer) hetzelfde niveau ingesteld en daarbij hebben we ze ook nooit luider dan 80% gezet om vervorming en compressie te voorkomen. Daarnaast stond elke speaker ook op zijn standaard EQ-preset en werden nummers gestreamd vanuit dezelfde audiobron. Onze testers hadden van tevoren ook geen idee naar welke speakers ze gingen luisteren.

We hebben ervoor gekozen om vijf speakers van een vergelijkbaar formaat te gebruiken voor deze test: de JBL Go 5, de IKEA Kallsup, de Bose SoundLink Micro Gen 2, de Edifier ES20 en de Ultimate Ears Miniroll. Sommige modellen hadden wel een iets hoger vermogen dan andere modellen en daarnaast zit er natuurlijk ook een prijsverschil tussen deze speakers. Verder vind je sommige modellen terug in onze lijst met de beste Bluetooth-speakers terwijl andere modellen die lijst juist net niet wisten te halen. De scores waren overigens verrassend verschillend afhankelijk van de specifieke nummers en testers.

Ben je benieuwd welke speaker uiteindelijk de winnaar was? Hieronder lees je wat voorn scores onze testers aan de speakers gaven bij elk nummer en welk model uiteindelijk dus de hoogste score in het algemeen kreeg.

Nummer 1: Fascinator van Max Dean

We zijn onze test begonnen met een house-nummer, namelijk Fascinator van Max Dean. We lieten de deelnemers luisteren naar een korte intro naar een gedeelte met wat 'sub-bass'. We benadrukten dat deze kleine speakers sowieso geen enorm krachtig geluid zouden leveren, maar vroegen de testers toch om dit onderdeel te beoordelen. Bij de 'drop' in dit nummer vroegen we de deelnemers ook om aan te geven hoe gecontroleerd en precies de drums klonken tussen de hoge tonen.

De resultaten waren hier erg interessant. Onze goedkoopste optie, de IKEA Kallsup van 5 euro, was duidelijk de verliezer. Eén luisteraar benoemde dan ook specifiek de "blikkerige" hoge tonen en teleurstellende bas. Daar was eigenlijk iedereen het wel mee eens. De strijd tussen de JBL en de Edifier was hier wel wat spannender. Sommige luisteraars merkten bij die modellen wel een wat lagere impact bij het basgeluid, maar betere prestaties bij de middentonen en beter gecontroleerde hoge tonen.

De duidelijke winnaar was hier echter de Bose-speaker. Die stond bij alle deelnemers op nummer 1. Dit was overigens wel de enige test waarbij iedereen tot dezelfde conclusie kwam. Eén luisteraar gaf hier aan dat het nummer op de Bose "gebalanceerd zonder vervorming" klonk, terwijl anderen wezen op een voller basgeluid en een aangename warme klank.

Nummer 2: Orphans van Cero

Bij nummer 2 zijn we voor een iets andere vibe gegaan. Hier hebben we een stukje van het indie-pop nummer (met jazz-invloeden) Orphans van de Japanse band Cero afgespeeld. De stemmen horen hier iets wat meer naar voren te komen, dus we hebben de luisteraars gevraagd om te bepalen hoe goed de speakers dat wisten weer te geven. Daarnaast lieten we ze ook beoordelen hoe goed gebalanceerd de percussie en gitaren waren ten opzichte van de rest van de mix.

De Kallsup belandde helaas alweer op de laatste plaats. Eén van de testers gaf het wat lagere volume voor de zang en een onduidelijke weergave van de gitaren tussen de middentonen hiervan de schuld. De JBL Go 5 scoorde hier niet veel beter. Een andere luisteraar benoemde bij die speaker dat de gitaren nogal levenloos klonken.

De Edifier ES20 en UE Miniroll wisten hier beter te presteren. Deze speakers wisten volgens de deelnemers een betere balans te bieden over het gehele frequentiebereik. Stemmen kwamen beter naar voren en de bas was wat helderder. De SoundLink Micro Gen 2 was hier uiteindelijk echter weer de winnaar. Die speaker legde de nadruk op een helderder, accurater geluid voor de gitaren, goed gedefinieerde zang en ook helderdere percussie.

Nummer 3: The Girl From Ipanema van Stan Getz

Voor het volgende nummer wilden we iets rustigers testen. We hebben uiteindelijk gekozen voor het legendarische bossanova-nummer The Girl From Ipanema van Stan Getz. We vroegen dit keer aan de onze collega's om te letten op de 'separation' tussen de gitaren en de zang, plus de textuur van de zang en percussie en hoe subtiel deze elementen werden weergegeven. Ook de controle over de 'double bass' was hier een belangrijk punt om op te letten. Bij dit nummer werd het trouwens pas echt interessant.

Verrassend genoeg eindigde de Bose-speaker hier op de vierde plaats, terwijl de speaker tot nu toe steeds gewonnen had. De luisteraars werden over het algemeen teleurgesteld door de overdreven bas en niet bepaald verfijnde weergave van hoge tonen.

De laatste plaats was hier overigens dan weer geen verrassing. De IKEA Kallsup wist opnieuw de vijfde plaats te claimen. Dit was wel het enige nummer waarbij iedereen de Kallsup onderaan plaatste. Volgens één tester klonk het alsof er een zwerm bijen uit de speaker probeerde te ontsnappen.

De winnaar was hier de Edifier ES20. Dit is dan ook een speaker die we vaak prijzen voor zijn heldere middentonen. De deelnemers waren vooral te spreken over de mooi gebalanceerde presentatie, de gecontroleerde 'double bass' met veel textuur en de gedetailleerde zang. De UE Miniroll en JBL Go 5 bereikten respectievelijk de tweede en derde plaats. Deze speakers hadden een relatief brede interpretatie van het nummer, maar leverden ook heldere zang met goede textuur.

Nummer 4: Come On, Come Over van Jaco Pastorius

We wilden natuurlijk ook testen hoe de speakers om zouden gaan met een drukkere, vrij chaotische mix. Daarbij kwam Come On, Come Over van Jaco Pastorius goed van pas. Dit is een funky nummer met flink wat kracht. We vroegen aan de testers om te luisteren naar hoe agressief en helder de hoorns klonken. Ook moesten ze de kwaliteit van de kracht van de bas beoordelen en de manier waarop de speakers alle verschillende instrumenten en de zang samen wisten te brengen.

Bij deze test waren de resultaten weer wat minder verrassend. De Bose was weer de winnaar. Deze had volgens één deelnemer simpelweg een goed gebalanceerde aanpak. Een andere tester was tevreden over de impactvolle bas en heldere zang bij de SoundLink Micro Gen 2. De Edifier ES20 en UE Miniroll kwamen echter wel in de buurt van de Bose. Onze collega's genoten van de klank van de zang, de redelijk open soundstage en de goede 'separation' die deze speakers te bieden hadden.

IKEA's Kallsup belandde hier weer op de laatste plaats. Dit kwam hier grotendeels doordat de bas niet heel goed gecontroleerd klonk en de middentonen wat blikkerig klonken. Volgens de luisteraars had de JBL Go 5 wat moeite met de basis van dit nummer. Wel bood hij volgens sommigen een goed helder geluid bij de hoge tonen.

Nummer 5: Black Eye van Allie X

Bij nummer 5 wilden we testen hoe de speakers om zouden gaan met een erg dynamische mix. Hiervoor hebben we het elektronische nummer Black Eye van Allie X. We vroegen onze collega's te letten op de strijkinstrumenten aan het begin van dit fragment, op hoe dynamisch en gecontroleerd het basgeluid klonk en op hoe gedetailleerd stemmen klonken.

Hier was de strijd tussen de Bose, Edifier en Ultimate Ears vooral erg spannend. De Bose wist net weer de eerste plaats te behalen. Eén luisteraar werd aangenaam verrast door het dramatische effect van de strijkinstrumenten en door het brede effect van de zang. Een andere tester viel vooral de dynamische bas en goede balans tussen zang en instrumenten op.

Voor een derde deelnemers was de ES20 hier de best klinkende speaker. De zang werd hier volgens hem prachtig overgebracht en de bas was krachtig, maar gecontroleerd. Weer een andere collega vond de UE Miniroll hier het beste. Zij was van mening dat deze de meest heldere bas en duidelijke zang van alle speakers wist te bieden.

Opnieuw belandde de Kallsup weer helemaal onderaan. De synthesizers klonken hier vrij dof, er miste wat textuur en levendigheid bij de bas en de zang werd iets te veel op de achtergrond geplaatst.

En de winnaar is...

Toen ons experiment voorbij was, hebben we de uiteindelijke scores van alle deelnemers verzameld en bij elkaar opgeteld om erachter te komen welke speaker het nou uiteindelijk wint puur op het vlak van geluidskwaliteit. En de winnaar is... de Bose SoundLink Micro Gen 2!

Was dit een verrassend resultaat? Nou, niet helemaal. Wij vonden dit sowieso een geweldig klinkende kleine speaker. Hij weet gewoon een veel krachtiger basgeluid te produceren dan veel van zijn concurrenten, plus meer precisie bij de hoge tonen. Voeg daar nog een duidelijkere 'separation' aan toe en het is vrij logisch dat dit uiteindelijk de winnaar is.

Het is het echter wel waard om te benoemen dat deze kleine speaker van Bose veel duurder is dan zijn concurrenten uit deze vergelijking. Hij heeft momenteel een adviesprijs van 120 euro. Hij biedt voor die prijs wel echt een goed geluid, maar het blijft een erg hoge prijs, zeker als je je bedenkt dat je ook grotere alternatieven van andere merken (met meer features) kan krijgen voor die prijs. Denk dan bijvoorbeeld aan de JBL Flip 7.

We waren ook verrast dat de Edifier ES20 zo goed presteerde. Dit was uiteindelijk ook de favoriete speaker van één van onze collega's. Hij bleef het de Bose-speaker moeilijk maken tijdens alle tests en was zelfs de winnaar bij een van de nummers. Hij kost ook minder dan de helft van de Bose, terwijl je dat niet zou zeggen als je ze dus puur op het gebied van geluidskwaliteit vergelijkt. Hij biedt mooi heldere middentonen, een warm basgeluid en gecontroleerde hoge tonen. Vooral energieke nummers worden hierdoor heel mooi weergegeven. Als je op zoek bent naar een optie met een erg goede prijs-kwaliteitverhouding, dan is dit model zeker het overwegen waard.

Een ander onverwacht succes was de UE Miniroll. Dit was ook de favoriet van één van onze deelnemers. Hij bleef heldere middentonen en bas weergeven bij alle nummers en is ook aangenaam geprijsd.

Dat de JBL Go 5 op de vierde plaats is beland, zal voor sommigen een verrassing zijn. Hij wist wel nog steeds uitstekende prestaties te leveren ondanks zijn beperkingen. Hij heeft een lager vermogen dan de modellen in de top 3. Daardoor biedt hij dus een iets minder krachtig geluid en een iets minder volle bas dan die andere modellen. De 'separation' had bovendien wat beter gekund, maar voor een prijs van maar zo'n 50 euro is het nog steeds een geweldige kleine speaker.

De IKEA Kallsup belandde meestal onderaan tijdens deze vergelijkingen. Hij heeft dan ook het laagste vermogen (3W) en kost ook maar zo'n 5 euro. Dat is natuurlijk ook wel enorm goedkoop, dus het is eigenlijk nog indrukwekkend dat hij niet continu door iedereen op de vijfde plaats is gezet.

In de tabel hieronder zie je de uiteindelijke ranglijst met de totale scores en posities van elke speaker, plus hun adviesprijzen.

Smart tv's zijn al langer enigszins controversieel door de manier waarop ze met je privacy omgaan. Misschien heb je ook claims gehoord dat je tv een "privacynachtmerrie" is of zelfs dat sommige modellen systemen voor massasurveillance zijn. Het mag in ieder geval duidelijk zijn dat men zich zorgen maakt over wat tv's precies met je data doen.

Als je je gewoon geen zorgen meer wil maken over dit soort dingen, dan heb je wel de optie om je smart tv gewoon offline te halen. Zo weet je zeker dat je tv niet stiekem data verstuurt. Dat is ideaal als de tv voor jou ook helemaal niet online hoeft te zijn.

Klinkt dat interessant? Dan lees je hieronder precies hoe je dit allemaal werkt. Je leest bijvoorbeeld of je smart tv wel echt online moet zijn en hoe je hem offline haalt en nog steeds updates kan installeren (wat in veel gevallen nog wel mogelijk is).

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Moet je smart tv echt verbonden zijn met het internet?

Technisch gezien zouden wij zeggen dat het zeker niet per se nodig is om je smart tv verbonden te hebben met het internet, maar in sommige situaties is het antwoord op deze vraag niet zo vanzelfsprekend.

Als jij de smart hub van je smart tv gebruikt voor bijvoorbeeld streaming-apps, dan moet de tv natuurlijk wel online blijven. Tegenwoordig gebruiken veel mensen echter ook losse streamingboxen of -sticks zoals een Google TV Streamer of een Apple TV. Dit werkt vaak toch iets beter en soms bieden die apparaten een aangenamere gebruikersinterface. We realiseren ons natuurlijk wel dat je bij dat soort apparaten ook te maken krijgt met bepaalde privacykwesties, maar daar gaan we in dit artikel niet verder op in. Als je wil kunnen streamen en privacy een belangrijk punt is voor jou, kan je misschien het beste een Apple TV overwegen.

Wanneer je dus streamt via een los apparaat (of gewoon helemaal niet streamt), zou je je tv in principe alleen nog maar online hoeven te houden voor updates vanuit de fabrikant. Als je tv al wat ouder is, is de kans overigens ook groot dat je al bijna geen (nuttige) updates meer krijgt.

Als je niet echt specifieke problemen hebt of functies mist, dan heb je misschien ook helemaal geen updates meer nodig. Die kunnen soms juist ook problemen introduceren waar je eerst geen last van had.

Je denkt nu misschien: "maar hoe zit het dan met die belangrijke veiligheidsupdates?" Dat soort updates zijn normaal gesproken inderdaad erg belangrijk, maar als je je tv offline haalt, heb je ze ook niet nodig. De beste veiligheidsupdate is eigenlijk dus ook gewoon je tv van het internet afhalen.

Natuurlijk zijn er hierdoor ook wel andere online features die je verliest, zoals bijvoorbeeld spraakbediening, maar over het algemeen zijn het vooral kleine dingen die je mist. Als je een streamingstick of -box gebruikt, kan die mogelijk deze missende features ook weer aan je setup toevoegen.

Als je een wat oudere smart tv hebt, zijn updates dus misschien niet zo heel interessant meer, maar als je een nieuwe model hebt, dan zou je tv eventueel nog belangrijke firmware-updates kunnen krijgen. Daar zouden bijvoorbeeld handige nieuwe features mee geïntroduceerd kunnen worden. In dat geval is het misschien de moeite waard om af en toe tijdelijk weer online te gaan om te zoeken naar mogelijke updates en vervolgens weer offline te gaan na het installeren.

Er is mogelijk echter ook een andere manier om updates te krijgen en daarvoor niet je smart tv opnieuw met het internet te verbinden. Dit is wel iets onhandiger, maar het zorgt ervoor dat je de tv gewoon offline kan laten. We zullen verderop wat dieper ingaan op hoe dat werkt, maar eerst is het handig om te weten hoe je je tv offline kan halen.

Zo haal je je tv offline

Als je tv momenteel online is, maar je dus de internetverbinding wil stoppen, is dat heel eenvoudig. Je gaat simpelweg in de instellingen op zoek naar de slider voor Wi-Fi (waarschijnlijk bij Netwerk) en je zet die uit. Als die slider al uit staat, en je toch internet hebt, dan ben je waarschijnlijk met een ethernetkabel verbonden. Koppel die simpelweg los en de verbinding stopt.

De precieze locatie van deze slider zal per merk verschillen, maar meestal vind je dit soort opties in een submenu genaamd 'Netwerk' of 'Internet'. Wat ook wel een aanrader is, is om eerst even jouw Wi-Fi-netwerk te "vergeten", oftewel te verwijderen uit de tv. Stel dat de Wi-Fi-verbinding ooit weer door iemand wordt aangezet, dan verbindt de tv niet meteen weer automatisch met het internet.

Zo installeer je firmware-updates voor je offline smart tv met een USB-stick

Als je een update voor je tv wil installeren terwijl deze offline is, dan kan je dat via een usb-stick doen. Dat betekent dat je ook even een ander apparaat nodig hebt dat wel verbonden is met het internet (een desktop-pc of laptop). Op dat andere apparaat download je namelijk de firmware-update en vervolgens kopieer je dat bestand naar de usb-stick en plug je die in de tv. De tv kan dan lokaal de update uitvoeren.

Dit kan per merk weer verschillen, maar het werkt meestal grotendeels hetzelfde. Als je de algemene instructies hieronder volgt, kom je waarschijnlijk een heel eind. Je moet misschien alleen zelf wat stappen een beetje aanpassen aan de hand van het merk en model van jouw tv.

1. Ga op zoek naar jouw exacte tv-model

Ten eerste moet je erachter zien te komen wat de exacte modelnaam van je tv is. Deze vind je meestal op het factuur (van wanneer je hem gekocht hebt) of achterop de tv zelf. Vaak is dit ook nog in de instellingen van je tv-menu te vinden (waarschijnlijk bij Instellingen > Systeem > Over, of iets dergelijks).

Je hebt die exacte modelnaam nodig als je op zoek gaat naar de correcte firmware, zodat je het juiste bestand downloadt. Het heeft dus weinig zin om gewoon te zoeken naar bijvoorbeeld 'Sony Bravia 55-inch tv'. Je zal in plaats daarvan iets als 'Sony K55XR80PU' moeten intypen. Dat is het model dat we hier als voorbeeld gebruiken.

2. Download de laatste firmware van de website van de fabrikant van je tv

Zoek op je pc via een zoekmachine naar keuze naar de modelnaam met daarachter 'firmware'. In ons voorbeeld hebben we dus gezocht naar 'Sony K55XR80PU firmware'. Als het goed is staat er ergens bovenaan bij de zoekresultaten meteen een link die je naar de supportpagina van de fabrikant van je tv brengt.

Op die pagina zal je misschien zien dat de modelnamen wat ingekort zijn. Bij ons ging het ineens om de Sony K-55XR80 (zonder PU), maar dat komt omdat die laatste letters of getallen dan soms verwijzen naar de regio waar het toestel verkocht wordt. Je kan in principe ook gewoon naar de supportwebsite van de fabrikant navigeren en daar op zoek gaan naar het juiste model, maar dan kunnen kleine variaties mogelijk voor verwarring zorgen, dus wij zouden aanraden om in de eerste instantie gewoon een zoekmachine te gebruiken.

Wanneer je op de supportpagina van het juiste model bent beland, zou je hier de laatste firmware-update moeten terugvinden. Daar staat dan als het goed is ook een releasedatum bij, plus opmerkingen over wat de update heeft toegevoegd of verbeterd. We hebben het hier steeds over firmware-updates, maar sommige fabrikanten noemen het misschien gewoon software-updates. Soms kunnen er hier ook al specifieke instructies worden vermeld. Samsung noemt zijn firmware-downloads bijvoorbeeld 'upgrade file USB type' en LG biedt soms een PDF-gids aan bij zijn downloads.

Klik op het bestand om het naar je pc te downloaden. Als er instructies beschikbaar zijn, is het natuurlijk aan te raden om die ook te downloaden (of gewoon openen).

3. Zet de updatebestanden op een usb-stick

Wanneer de firmware-update eenmaal gedownload is, moet je de bestanden op een usb-stick zetten. Sluit die dus aan op je pc en zet de bestanden over. Volg hierbij dus vooral ook specifieke instructies van de fabrikant als die er zijn. We gaan hier zo verder met het voorbeeld van onze Sony-tv om je een idee te geven van hoe dit verder werkt.

Bij de firmware-update voor de Sony K-55XR80 was het bestand dat we gedownload hebben een ZIP-bestand met daarin weer drie bestanden. In dit geval moesten we het ZIP-bestand uitpakken en de drie bestanden overzetten naar de hoofdmap van de usb-stick (niet in een submap plaatsen). De usb-stick hoeft overigens niet volledig leeg te zijn. De tv negeert bestanden die niet relevant zijn. Er moet natuurlijk wel genoeg beschikbare ruimte zijn voor de updatebestanden.

4. Steek de usb-stick in een vrije usb-poort van je tv

Zet je tv aan en plug de usb-stick in een lege usb-poort. De tv zou de update meteen moeten detecteren en het installatieproces moeten starten. Sony suggereert overigens dat je geen andere usb-apparaten tegelijkertijd met de tv moet verbinden. Ook kan het handig zijn om je tv eerst een keer opnieuw op te starten, maar dat is meestal niet echt nodig.

Kleine verschillen bij verschillende tv's

Afhankelijk van welke tv je hebt, zal het proces vanaf nu iets anders verlopen. Als de fabrikant specifieke instructies heeft gegeven, volg die dan dus gewoon.

Zo moet je bij LG-tv's bijvoorbeeld de updatebestanden wel in een mapje met de juiste naam plaatsen op je usb-stick. Dat geeft de PDF-gids dan ook allemaal aan. Bij Samsung-tv's moet je de bestanden wel weer in de hoofdmap zetten, maar hier begint de update misschien niet automatisch wanneer je de stick aansluit. Dan moet je de update mogelijk handmatig activeren (Instellingen > Alle instellingen > Support/Ondersteuning > Software-update en vervolgens 'Nu updaten' selecteren.

Over het algemeen verloopt dit proces echter grotendeels hetzelfde. Je downloadt de updatebestanden, zet ze op een usb-stick en plugt die in een vrije usb-poort van je tv. Hopelijk wordt de update dan meteen gedetecteerd en geïnstalleerd. De grootste verschillen tussen updates bij verschillende merken zijn meestal het aantal bestanden dat je op je usb-stick moet zetten en of ze wel of niet in een submap moeten komen.

Klaar voor de offline ervaring

Wanneer de firmware-update bezig is met installeren, moet je nooit de tv uitzetten of de stroomkabel uit het stopcontact halen (of de usb-stick verwijderen). Je kan de tv tijdens dit proces het beste gewoon helemaal met rust laten om te voorkomen dat er iets misgaat. De tv zal zichzelf op een bepaald moment automatisch herstarten en daarna is de update meestal klaar.

In veel gevallen is het dus technisch gezien niet nodig om je smart tv met het internet te verbinden, zelfs niet voor firmware-updates. Dit betekent wel dat je af en toe handmatig op zoek moet naar updates en dat je zelf een beetje in de gaten moet houden wanneer er nieuwe updates verschijnen. Als je tv offline is, zal hij je namelijk niet waarschuwen voor beschikbare updates.

Er is wel nog een laatste mogelijke minpunt voor deze aanpak. Het kan namelijk zo zijn dat sommige tv-fabrikanten (bij bepaalde modellen) geen losse updatebestanden aanbieden en geen handmatige updates ondersteunen. In dat geval heb je dus maar weinig keuze. Dit hebben we onder andere gezien bij Panasonic. Op nieuwere tv's van dit merk zijn handmatige updates geen optie meer. Je kan updates daardoor alleen maar direct via de tv (en dus een internetverbinding) downloaden. in dit soort gevallen kan je de tv het grootste gedeelte van de tijd dus wel nog offline houden, maar moet je misschien af en toe even online gaan om te checken voor updates (als je die de moeite waard vindt).

• Sony Bravia 7 II vs Samsung R95H: welke RGB TV is beter en kunnen ze OLED verslaan?

De Google Pixel Watch 5 is officieel onthuld tijdens het Made by Google-evenement en er wordt al veel gesproken over de nieuwe Health Guardian-functies. Denk aan ademhalingsnooddetectie en trends in insulineresistentie, naast de nauwkeurigheid van de dual-band gps.

De prijs begint bij 419 euro (41mm) of 449 euro (45mm), wat een stijging is ten opzichte van vorig jaar. Het horloge lijkt ook erg veel op zijn voorganger, de Pixel Watch 4: van het bolvormige Actua 3D-display tot de afmetingen en de digitale kroon.

Alles bij elkaar genomen, is dit eerder een verfijning dan een heruitvinding. Als je daardoor met honger achterblijft, hebben wij misschien wel een oplossing. Hieronder hebben we namelijk drie smartwatches op een rijtje gezet die ook allemaal Wear OS als besturingssysteem hebben. Ze werken daarom perfect samen met alle Android-smartphones.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

De klassieke optie: Xiaomi Watch 5

Het ontwerp van de Pixel Watch 5 zal niet iedereen aanspreken. Hoewel het horloge niet vierkant is, lijkt het niet bepaald op een klassiek horloge. Daarom hebben we hier de Xiaomi Watch 5 als klassiek alternatief.

Ten eerste is dit horloge veel groter. Hij heeft een kast van 47mm en zal daarom wellicht vooral in de smaak vallen bij mannen met grotere polsen/armen. Het ronde frame lijkt daarnaast op dat van een normaal horloge. Er zit rechts een draaiknop bovenaan en drukknop onderaan. Daarnaast zijn er verschillende opties voor het always-on-display, waarvan enkele die een meer klassieke uitstraling hebben.

De tracking gebeurt op zijn beurt in de Mi Fitness-app. Zowel sport-, slaap- als algemene tracking gebeuren nauwkeurig. We vinden alleen dat de automatische tracking anders moet. De Xiaomi Watch 5 vraagt namelijk altijd eerst of je een automatisch gedetecteerde workout wil registreren. Als je deze melding negeert en er niet op tikt, zal er niets getrackt worden. Echt "automatisch" is dat niet naar onze mening.

Lees hier de Xiaomi Watch 5 review

De stevige optie: Samsung Galaxy Watch Ultra 2

De Samsung Galaxy Watch Ultra 2 is een echte krachtpatser voor avonturiers. Nieuwe functies voor trailrunning stellen je in staat om kaarten in kleur te gebruiken tijdens je workout, zodat je een route kunt volgen terwijl je in de buitenlucht sport. Een app van duikexperts Mares transformeert het horloge in een volwaardige duikcomputer, net zoals de Oceanic+ app dat doet voor de Apple Watch Ultra. Het horloge beschikt over oriëntatiepunten, een noodalarm en een zeer lange batterijduur.

Deze nieuwe versie is wat dunner, maar alsnog erg stevig. Het kussenvormige ontwerp met verhoogde horlogerand vangt de meeste klappen op zodat het scherm veilig blijft. Bij de Pixel Watch 5 is de hele bovenkant van gebogen glas waardoor er sneller krassen kunnen komen. Verder heeft de Galaxy Watch Ultra 2 een programmeerbare sneltoets waaraan je zelf een actie kan toewijzen, zoals een training starten of app openen.

De nadelen? Het horloge is duurder dan zelfs de duurste versie van de Pixel Watch 5 met een adviesprijs van 749 euro. Ook moet je er rekening mee houden dat Samsung hun eigen software bovenop Wear OS draait, waardoor de software er niet helemaal hetzelfde uitziet. Enkele (gezondheids)functies werken ten slotte alleen met een Samsung-smartphone.

Lees de Samsung Galaxy Watch Ultra 2 review

De goedkopere optie: Google Pixel Watch 4

Déjà vu? Toen we zeiden dat de Pixel Watch 4 en Watch 5 er hetzelfde uitzagen, was dat geen leugen. Ook qua functies zijn er eigenlijk ook geen enorme verschillen. De Pixel Watch 4 heeft dezelfde Health Guardian-tools, dezelfde repareerbaarheid (waardoor je een beschadigd scherm of een kapotte batterij makkelijk kunt vervangen) en hetzelfde druppelvormige ontwerp met een Actua 3D-scherm met een helderheid van 3000 nits. Je krijgt echter niet de nieuwste Gemini Intelligence, hebt maar de helft van de opslagruimte en de gps is minder nauwkeurig.

Bovendien was de adviesprijs van de Pixel Watch 4 lager en is hij nu voor nog een paar tientjes minder te koop omdat hij binnenkort uit productie gehaald wordt. Zolang je hem nog in de winkelrekken kan vinden, is het zeker geen slechte investering. Google voorziet hun horloge namelijk ook lange tijd van software-updates.

Ten slotte is de batterijduur van onze Pixel Watch 4 (41mm) erop vooruitgegaan sinds de update naar Wear OS 7. Zonder het always-on display of gps-trainingen kunnen we nu soms bijna drie dagen gebruik uit een volle batterij halen.

Lees de Pixel Watch 4 review

In 2025 introduceerde Hisense RGB mini-LED op de tv-markt en sindsdien zijn de meeste fabrikanten gevolgd. TCL, Samsung, LG en Sony zijn grote namen die de nieuwe technologie hebben omarmd. Dit werd ook de "OLED-killer" genoemd dankzij de hogere helderheid en levendigere kleuren, terwijl de zwarttinten op het niveau van OLED zouden zitten.

Een van die tv's is in ons lab aangekomen: de Sony Bravia 7 II. Dit is het meer betaalbare model van Sony dat net onder de Bravia 9 II staat. Hij heeft een vergelijkbare prijs als middenklasse OLED TV's en daarom hebben we hem vergeleken met de LG C6.

Voor deze tests werden beide tv's ingesteld op hun respectievelijke, standaard Filmmaker-modi. Bij de Bravia 7 II heet dit 'Professional' in SDR/HDR en 'Dolby Vision Dark' bij Dolby Vision-content. Op de LG C6 heet het gewoon 'Filmmaker Mode'.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Kleurenweergave

In The Super Mario Galaxy Movie hadden zowel de Bravia 7 II als de C6 een uitstekende kleurweergave. In de openingsscènes zijn de kleuren van de Luma's rijker en dieper op de C6, terwijl ze helderder waren op de Bravia 7 II. Dat werkte goed voor highlights op het scherm, zoals de toverstaf van Rosalina.

Hoewel de meeste kleuren iets feller waren op de LG C6, vonden we dat geel en goud er op de Bravia 7 II juist levendiger en opvallender uitzagen. In latere scènes bleek dat de LG C6 veel fellere rode tinten had, zoals te zien is in Mario's kleren. De kleuren van de LG C6 leken over het algemeen ook nauwkeuriger. Toch gaven we bij een scène in de woestijn de voorkeur aan de wat warmere kleuren van de Bravia 7 II. Hierdoor leek het zand realistischer.

Al bij al had de kleurweergave van de C6 meer textuur en verzadiging, wat goed werkte voor deze animatie.

In Speed ​​Racer konden beide tv's uitstekend de oververzadigde, cartooneske kleuren weergeven. De op de jaren 60 geïnspireerde, schreeuwerige kleuren van de kleding van de personages en het interieur van het huis van de familie Racer kwamen op beide tv's echt tot hun recht.

Ook hier liet de C6 diepere, intensere kleuren zien, terwijl de Bravia 7 II helderdere kleuren toonde. In de scène in het park waar Speed ​​Trixie voor het eerst ontmoet als ze allebei nog kinderen zijn, is het rood van Trixie's jurk intenser op de C6, maar het groene gras is levendiger op de Bravia 7 II.

In sommige gevallen leken de kleuren van de Bravia 7 II een beetje flets, bijna te bleek, wat nog versterkt werd door de directe vergelijking met de kleurdiepte van de C6. De rode tinten leken op de Bravia 7 II iets meer oranje dan op de C6.

Toch is kleurreproductie een van de verkoopargumenten voor RGB TV's. Hoewel we vonden dat de Hisense UR8 (de meer betaalbare RGB mini-LED TV van het merk) qua kleurweergave niet zo goed presteerde, doet de Bravia 7 II het uitstekend in de strijd tegen de LG C6 OLED.

Contrast en prestaties in een donkere kamer

Batman is een ware marteltest voor tv's vanwege de lage helderheid, waardoor donkere tinten er onnauwkeurig uit kunnen zien. Hoewel OLED TV's dit over het algemeen beter weergeven, hebben recente modellen zoals de LG G6 de donkere tinten soms te helder weergegeven. De C6 heeft dit daarentegen altijd goed gedaan, waardoor het een uitstekende test is voor de Bravia 7 II.

Bij scènes in de Batcave lieten beide tv's een sterk contrast zien met een goede balans tussen lichte en donkere tinten. De C6 had een hoger waargenomen contrast, omdat de zwarttinten veel dieper waren. Dit betekende dat de donkere omgeving een groter dynamisch bereik creëerde ten opzichte van lichte elementen in beeld. De Bravia 7 II had op zijn beurt een sterke controle van de achtergrondverlichting en dat zorgde voor een goed contrast.

In de vechtscène in de metro bleek de C6 wederom betere zwarttinten te hebben, waardoor de sombere sfeer van de film accuraat werd weergegeven. Op de Bravia 7 II waren echter meer details zichtbaar, zoals Batmans uitrusting, dankzij de iets hogere helderheid in vergelijking met de C6. De C6 vertoonde dan weer soms wat 'black crush' in vergelijking met de Bravia 7 II. Qua contrast gaven we uiteindelijk de voorkeur aan de C6.

In een donkere kamer had de C6 het voordeel dat er geen achtergrondverlichting was. Zo ontstaat er geen effect waarbij je delen van de achtergrondverlichting ziet. Hoewel de Bravia 7 II hier een beetje last van had, was de controle over de verlichting al bij al indrukwekkend. Zelfs de kijkhoeken van de Bravia 7 II waren prima.

We besloten nog een laatste test te doen voor de zwartwaarden, op basis van ruimtescènes uit Alien: Romulus. Zoals verwacht waren de zwartwaarden van de C6 inktzwart en diep, met een sterk contrast. De zwartwaarden van de Bravia 7 II waren wederom erg goed voor dit type tv, hoewel er af en toe wat grijstinten te zien waren.

We merkten wel meer blooming op bij de Bravia 7 II in deze film, vooral wanneer heldere, witte tekst tegen een zwarte achtergrond verscheen. Alles bij elkaar genomen, presteerde de Bravia 7 II beter dan verwacht.

Helderheid

De helderheidsmetingen van deze twee tv's zijn eigenlijk best verrassend. In de Filmmaker-modus haalde de C6 een piekhelderheid (HDR) van 1427 nits in een venster van 10%, terwijl de Bravia 7 II een piekhelderheid (HDR) van 1218 nits haalde. We waren verrast dat de piekhelderheid van de C6 hoger was, omdat we dachten dat RGB mini-LED veel hogere waarden zou halen dan OLED.

Als we kijken naar de HDR-helderheid op volledig scherm (een venster van 100%), dan zien we het echte verschil. De C6 haalde 247 nits in de Filmmaker-modus, terwijl de Bravia II 957 nits haalde in de Professional-modus.

In de praktijk is dit verschil vooral merkbaar in heldere scènes of scènes met veel wit. Bij het bekijken van sneeuwscènes uit de demo van Spears & Munsil valt op dat een scène van paarden in een zware sneeuwbui aanzienlijk helderder is op de Bravia 7 II dan op de C6, waardoor het er realistischer uitziet.

Een ander shot van een klif overdag ziet er op de Bravia 7 II wederom veel helderder uit dan op de C6. Omdat de klif een groot deel van het beeld beslaat, zorgt de Bravia 7 II ervoor dat het beeld er over het algemeen helderder uitziet.

In scènes uit Speed ​​Racer zorgt de piekhelderheid van de C6 ervoor dat witte accenten er glanzender uitzien, zoals op de behuizing van de Mach 5, en dat kleuren meer pit hebben in de lichte gebieden, zoals de rode M op Speed's helm. Omdat de Bravia 7 II een hogere helderheid over het volledige scherm heeft, ziet het beeld er over het algemeen weer helderder uit.

Tijdens een scène in de witte woestijn uit Lawrence of Arabia liggen de C6 en Bravia 7 II qua helderheid veel dichter bij elkaar. Terwijl Lawrence op een rots rust, lijken de zandkorrels achter hem levendiger op de C6. Zijn metalen horloge had ook een iets opvallender effect.

Wanneer de zandkorrels een groter deel van het scherm in beslag nemen, leek de LG G6 weer helderder. In dit geval lijkt het verband te houden met de kleurprofielen van beide tv's. De warmere kleurtoon van de Bravia 7 II, die de bruin/oranje tint geeft die je van deze beeldmodus verwacht, versmelt meer met de woestijn, terwijl de rode tint van de C6 de woestijn iets meer laat opvallen.

Wat betreft prestaties in een lichte ruimte, doet de Bravia 7 II het over het algemeen beter. Bij donkere films is de Bravia 7 II de betere optie, maar hij is nog steeds gevoelig voor spiegelende reflecties. Deze reflecties waren echter minder opvallend dan op de C6.

We zijn er nog niet helemaal

Voorheen won OLED altijd van standaard mini-LED. Hoewel RGB TV's dit gat kleiner hebben gemaakt, blijft OLED in de meeste scenario's toch beter. Voorlopig is de C6 nog steeds de tv die we aanraden. Hij biedt een scherper beeld, levendigere kleuren en het dynamischere contrast waar we naar op zoek zijn én is momenteel goedkoper. Toch valt er veel te zeggen over de Bravia 7 II. We zijn benieuwd naar de ontwikkelingen binnen RGB-technologie en het is zeker niet onmogelijk dat OLED ooit het onderspit zal delven.

We zijn nooit echt fan geweest van hardlopen, zeker niet als we alleen op pad moeten. Toch heeft het één groot voordeel: ’s ochtends trek je je schoenen aan en je kunt meteen vertrekken. Dat is toch wat makkelijker dan bijvoorbeeld een uitgebreide krachttraining, en als afwisseling op andere sporten werkt het eigenlijk best goed.

Nadat we zagen hoe collega’s en mensen online al AI gebruikten om trainingsschema’s te maken, leek het ons een mooi moment om het hardlopen nog een kans te geven. We schakelden Google Gemini in en vroegen de chatbot om een trainingsschema te maken voor een hardloopevent dat we graag wilden lopen.

Daarbij wilden we vooral een schema dat niet meteen in de soep zou lopen zodra er iets tussenkwam. Een blessure, ziekte of gewoon een drukke week moest op te vangen zijn, terwijl we daarnaast ook onze gebruikelijke krachttraining en fietstochten wilden blijven doen.

We waren bovendien benieuwd of we het hardlopen dit keer wat langer zouden volhouden. Bij eerdere pogingen deden we eigenlijk maar wat: zo lang mogelijk doorlopen tot we buiten adem waren, of juist een strak online schema volgen waar nauwelijks ruimte was om van af te wijken.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Setup

Onze eerste vraag aan Gemini was: “Hoe realistisch is het voor een beginnende hardloper om vanaf volgende week te trainen voor een hardloopevent?” Het was eind december 2025, dus volgens Gemini hadden we meer dan genoeg tijd. Het evenement stond namelijk pas op 9 augustus gepland.

“De meeste trainingsschema’s voor beginners duren maar 12 tot 16 weken”, antwoordde Gemini. “Als je nu begint, zit je in een uitstekende positie om de wedstrijd niet alleen uit te lopen, maar er ook echt van te genieten en het grootste deel van het parcours hardlopend af te leggen.”

Dit was in grote lijnen het schema dat Gemini voorstelde:

Om ervoor te zorgen dat we het schema ook echt zouden volgen, vroegen we Gemini hoe we de trainingen op ons oude Garmin-horloge konden zetten. Daar kregen we vervolgens een duidelijke stap-voor-stap-uitleg voor.

Tijdens het trainen kregen we ook de kans om de nieuwe Garmin Forerunner 70- en 170-serie te testen. We kozen voor de Forerunner 170 Music, vooral om te kijken of de ingebouwde muziekfunctie en Garmin Pay genoeg waren om onze smartphone tijdens het hardlopen gewoon thuis te laten.

Na een paar weken waren we het namelijk behoorlijk zat om een zware iPhone 16 Pro Max in een hardloopriem mee te slepen. De Forerunner kwam daardoor precies op het juiste moment. Zonder smartphone onderweg heb je bovendien een stuk minder afleiding, terwijl de gesproken aanwijzingen van het horloge ons tijdens intervaltrainingen goed bij de les hielden.

Aanpassingen

Aan het begin van de tweede fase van ons trainingsschema kregen we onverwacht last van een achillespeesblessure. Volgens de fysiotherapeut kwam dat doordat we onze benen en voeten te snel te zwaar hadden belast. Het herstel duurde uiteindelijk ruim een maand, met vooral veel rust en revalidatie.

Toen we weer groen licht kregen om te hardlopen, vertelden we Gemini dat we een paar weken hadden gemist en vroegen we hoe we het schema het beste konden aanpassen. In plaats van helemaal opnieuw te beginnen, stelde Gemini voor om terug te gaan naar een eerdere trainingsweek en van daaruit rustig verder op te bouwen. Ook kregen we het advies om nog maar één avond per week krachttraining te doen en de andere training te vervangen door een fietstocht.

Na ongeveer een maand waren we opnieuw uit de running. Dit keer gooiden een luchtweginfectie met een hardnekkige hoest en verkoudheid roet in het eten, waardoor we weer een vergelijkbare periode niet konden trainen.

Uiteindelijk waren al die tegenslagen voor ons reden genoeg om het hardloopevent dit jaar over te slaan, ook al vond Gemini dat er nog genoeg tijd was om ervoor te trainen. In plaats daarvan richten we ons nu op de editie van volgend jaar.

Gemini vond dat eigenlijk helemaal geen slechte keuze. Door de harde deadline van 9 augustus los te laten, verdween ook de druk om verloren trainingen zo snel mogelijk in te halen. In plaats van haastig richting de wedstrijddag te trainen, konden we ons focussen op het rustig opbouwen van een sterke basis voor de lange termijn.

Achteraf gezien waren we na die eerste tegenslag waarschijnlijk gewoon gestopt als we een veel strakker trainingsschema hadden gevolgd. Na een paar gemiste weken is het lastig om te bepalen waar je weer moet instappen. Voor je het weet stel je het opnieuw uit en ben je weer terug bij af.

Training met een vernieuwde focus

Zonder de druk van een vaste wedstrijddatum gooide Gemini het schema voor de komende vier weken wat om. We hielden nog maar twee looptrainingen per week over: één sessie met run-walkintervallen en één langere, rustige duurloop zonder wandelpauzes. Daarna konden we weer verder met een nieuw trainingsschema.

Die lagere trainingsbelasting beviel eigenlijk een stuk beter. Hardlopen voelde daardoor minder als iets dat per se moest en was makkelijker te combineren met onze andere sporten, zonder dat we ons lichaam meteen weer te zwaar belastten.

Vooral de flexibiliteit van Gemini bleek uiteindelijk een groot voordeel. Het schema kon makkelijk worden aangepast als we een training misten of even wat rustiger aan moesten doen. Daardoor hoefden we na een tegenslag niet telkens helemaal opnieuw te beginnen. En als we in een bepaalde week liever wat meer tijd aan andere sporten besteedden, kon Gemini het loopschema daar gewoon omheen plannen.

Ons oorspronkelijke doel om aan het hardloopevent mee te doen haalden we uiteindelijk niet. Toch kwam er iets anders voor in de plaats: we begonnen hardlopen zowaar leuk te vinden en konden op een veel rustiger, duurzamer tempo werken aan een betere conditie.

Moet je AI als hardloopcoach gebruiken?

Voor beginners of hardlopers die vooral op zoek zijn naar een flexibel schema zonder al te veel druk, is Gemini een prima startpunt. Het hielp ons om iets realistisch op te bouwen, het schema aan te passen als we trainingen misten en toch vooruitgang te blijven boeken zonder steeds het gevoel te hebben achter te lopen.

Een echte coach vervangen kan AI wat ons betreft niet. Het kan helpen met structuur, tempo en regelmaat, maar ziet bijvoorbeeld niet of je looptechniek klopt. Ook houdt Gemini je niet op dezelfde manier gemotiveerd of verantwoordelijk als het trainen even tegenzit. Zeker bij serieuzere of intensievere trainingsdoelen zouden we zo’n AI-schema daarom vooral als uitgangspunt gebruiken, en niet als absolute waarheid.

Voor ons maakte Gemini uiteindelijk vooral het verschil tussen hardlopen na een paar weken weer opgeven en er eindelijk een gewoonte van maken die we ook op langere termijn konden volhouden.

• De 5 beste activity trackers die we dit jaar getest hebben: van Garmin en Google tot Amazfit

De Google Pixel 11-serie is inmiddels erg dichtbij. De nieuwe telefoons staan op het punt om op 12 augustus gelanceerd te worden. Natuurlijk zijn er voor die datum alweer allerlei details over de aankomende toestellen gelekt, zoals het geval is bij vrijwel elke smartphonelancering, en daardoor hebben we al een beetje een idee van wat we kunnen verwachten.

Een van de meest recente leaks heeft ons details gegeven over een gloednieuwe feature genaamd 'HiLight'. Daarnaast hebben we recent echter ook allerlei andere dingen gehoord over de Pixel 11, Pixel 11 Pro, Pixel 11 Pro XL en Pixel 11 Pro Fold.

Hieronder hebben we een overzicht gecreëerd van de meest interessante (recente) Pixel 11-leaks. We hebben per leak ook beoordeeld hoe accuraat we denken dat deze informatie is.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

1. Nieuwe HiLight-feature

Pixel Glow is officially called HiLight, I'd say.

— @rquandt.bsky.social (@rquandt.bsky.social.bsky.social) 2026-08-06T11:38:40.113Z

We horen nu al een langere tijd dat de toestellen uit de Pixel 11-serie verlichting achterop krijgen. Deze verlichting zou bedoeld zijn voor een feature die in geruchten en leaks eerst Pixel Glow werd genoemd. Nu lijkt het erop dat de feature misschien uiteindelijk HiLight zal heten.

De bekende leaker Roland Quandt deelde via een post op Bluesky iets dat lijkt op een officieel Frans marketingbeeld voor de Pixel 11 Pro Fold. In dat marketingmateriaal wordt de feature dus ook HiLight genoemd. Wat houdt deze feature dan precies in? Nou, als je de Franse tekst uit het beeld vertaalt, staat er: "wanneer je smartphone met de voorkant naar beneden ligt, licht HiLight discreet op wanneer je favoriete contacten je bellen of wanneer je chat met Gemini".

Dit lijkt dus eigenlijk een soort evolutie te zijn van het ouderwetse notificatielampje. Het is nog niet 100 procent duidelijk hoe de feature precies zal werken, maar we zien in afbeeldingen wel dat de verlichting kan oplichten in meerdere kleuren. Misschien kunnen verschillende kleuren of patronen dus ook ingesteld worden voor verschillende soorten notificaties, zodat je meteen vanaf de achterkant ziet waar je mee te maken hebt.

Google heeft deze feature zelf ook al geteased. Hoewel het nog niet helemaal zeker is dat de feature echt officieel HiLight zal heten, zijn we er wel vrij zeker van dat in ieder geval sommige Pixel 11-modellen dus deze verlichting achterop krijgen.

• Waarschijnlijkheid: 10/10

2. Hogere prijzen

Helaas zijn niet alle Pixel 11-geruchten positief. We hebben namelijk ook gehoord dat de prijzen voor deze nieuwe toestellen hoger kunnen zijn dan die van hun voorgangers.

Dit gerucht gaat overigens wel over de zogenaamde dollarprijzen. We weten niet of we hetzelfde kunnen verwachten voor de europrijzen of dat er niets veranderd voor ons. Vaak zijn hogere prijzen echter wel in meerdere regio's van toepassing en we verwachten dan ook dat dit wereldwijd het geval zal zijn.

Volgens Android Headlines krijgt de Pixel 11 een startprijs van 899 dollar, de Pixel 11 Pro van 1.099 dollar, de Pixel 11 Pro XL van 1.299 dollar en de Pixel 11 Pro Fold van 1.899 dollar.

Dat betekent voor die toestellen in de VS dat er sprake is van een prijsverhoging van 100 dollar. Nou zou het bij de standaard Pixel 11 en de Pixel 11 Pro wel zo zijn dat je meer opslag krijgt dan vorig jaar. Die toestellen krijgen dit jaar schijnbaar ook eindelijk 256GB als minimale opslagcapaciteit, terwijl dat vorig jaar nog 128GB was. De andere twee modellen hebben dezelfde minimale opslagcapaciteit als hun voorgangers, dus in die gevallen is het gewoon een prijsverhoging.

We weten dus nog niet zeker wat er met de europrijzen zal gebeuren, maar dit zijn in ieder geval de oorspronkelijke prijzen van de Pixel 10-serie: de Pixel 10 begon bij 899 euro, de Pixel 10 Pro bij 1.099 euro, de Pixel 10 Pro XL bij 1.299 euro en de Pixel 10 Pro Fold bij 1.899 euro.

Als deze leak dus accuraat is, kunnen we dit jaar weer iets hogere prijzen dan die startprijzen verwachten. Helaas is er een redelijk grote kans dat de leak accuraat is gezien de huidige RAM-crisis.

• Waarschijnlijkheid: 8/10

3. Nieuwe kleuren

Bij nieuwe modellen komen meestal ook weer nieuwe kleurvarianten kijken. Dit verwachten we dus ook weer bij de Google Pixel 11-serie. Daarbij zijn er ook al allerlei verschillende kleuropties gelekt op Amazon.

We lijken te maken te krijgen met de kleuren 'Midnight' (zwart), 'Fuchsia' (roze) en 'Moss' (groen) voor de Pixel 11, 'Dune' (een lichte roze tint), 'Sterling' (grijsachtig lavendel), 'Pine' (groen) en 'Light Fog' (lichtblauw) voor de Pixel 11 Pro en Pro XL, en Midnight en Pine voor de Pixel 11 Pro Fold.

Hoewel sommige tinten misschien wel vergelijkbaar zullen zijn met kleuren die Google eerder gebruikt heeft, zijn dit wel allemaal andere namen dan die we bij de Pixel 10-serie zagen.

Aan de hand van de gelekte beelden lijken het allemaal wel mooie kleuren te zijn. Het is ook een beetje een mix tussen felle, opvallende kleuren en wat subtielere tinten. De gelekte beelden zien er overigens ook redelijk officieel uit, dus er bestaat een redelijke kans dat dit ook echt de uiteindelijke kleuren zijn.

• Waarschijnlijkheid: 7/10

4. Nieuwe chip

De enige spec-upgrade waar je bijna altijd op kan rekenen bij een nieuwe telefoon is een nieuwe chip. Ook bij de Pixel 11-serie verwachten we dus dat de Tensor G5 uit de Pixel 10-serie wordt ingeruild voor een Tensor G6. Dat is ook wat leaks suggereren.

Verschillende leaks gaan ook wat dieper in op wat we kunnen verwachten van die Tensor G6. Zo zou deze processor een flinke upgrade voor CPU-prestaties krijgen, plus een kleine verbetering voor GPU-prestaties. Echt een gigantische upgrade lijkt dit niet te worden, maar toch is er natuurlijk wel weer sprake van een prestatieboost.

• Waarschijnlijkheid: 9/10

5. Minder camera's voor de Pixel 11

De Pixel 11 zou dus iets meer kunnen kosten dan zijn voorganger, maar hij zou misschien ook een downgrade kunnen krijgen. Android Headlines suggereert dat er achterop misschien maar twee camera's zullen zitten: een hoofdcamera en een ultrawide. Dat zou dus betekenen dat de telefotocamera wordt verwijderd.

De Google Pixel 10 had namelijk die twee camera's én een telefotocamera. Als deze informatie klopt, is dit dus een echte downgrade.

We raden je ook zeker aan om dit gerucht met een korreltje zout te nemen. Bij nieuwe modellen verwachten we namelijk toch nog steeds eerder upgrades dan downgrades. Wel zou dit natuurlijk een manier kunnen zijn voor Google om de kosten wat te drukken nu de prijzen voor veel onderdelen zo hoog zijn. Ook zou het gebrek aan een telefotocamera niet uniek zijn voor een "flagship-instapmodel". Ook de standaard iPhone 17 heeft bijvoorbeeld geen telefotocamera.

• Waarschijnlijkheid: 5/10

6. Minder RAM

Helaas is een verwijderde camera niet de enige mogelijke downgrade. Zo horen we ook via hetzelfde Android Headlines-verslag dat de Pixel 11 Pro en de Pixel 11 Pro XL misschien standaard 12GB RAM krijgen. Dat terwijl de Pixel 10 Pro en de Pixel 10 Pro XL 16GB RAM hebben.

Er zouden schijnbaar nog steeds wel configuraties met 16GB RAM zijn, maar die zouden dus duurder zijn.

Een prijsverhoging gecombineerd met een vermindering van de hoeveelheid RAM voelt toch wel erg jammer. Toch klinkt het helaas wel geloofwaardig gezien de extreme prijsverhogingen voor RAM.

• Waarschijnlijkheid: 6/10

7. 120x zoom

Gelukkig kunnen we het wel nog over een andere mogelijke upgrade hebben. Sommige Pixel 11 Pro-marketingbeelden, die gedeeld zijn door de betrouwbare leaker Evan Blass, noemen namelijk 120x zoom. Als dat een feature van de Pixel 11 Pro is, dan geldt dit waarschijnlijk ook voor de Google Pixel 11 Pro XL.

Het gaat bij zo'n hoog getal natuurlijk niet om optische zoom. Het zal naar verwachting een soort digitale zoom met AI-verbeteringen zijn. Dit klinkt wel als een geloofwaardige claim. Niet alleen is deze bron eerder betrouwbaar gebleken, maar de Pixel 10 Pro-modellen bieden momenteel al 100x zoom.

Die extra 20x zou er wel nog voor kunnen zorgen dat je met deze toestellen verder in kan zoomen dan met bijna alle andere toestellen op de markt.

• Waarschijnlijkheid: 8/10

• Google Assistant stopt ermee: dit zijn de gevolgen voor jou

De Nintendo Switch 2 is inmiddels meer dan een jaar te koop en is een succesverhaal voor het bedrijf. Er zijn tientallen games met topscores binnen hun bekende franchises, evenals sterke indie-games. Bovendien is de Switch 2 goedkoper dan zowel de PS5 als Xbox Series X. Ook de Steam Deck en andere gaming handhelds zijn veel duurder.

Er zijn daarnaast talloze accessoires voor de Nintendo Switch 2 te koop, zowel producten van Nintendo zelf als producten van derden die al dan niet gecertificeerd zijn door Nintendo. Voor dit artikel heb ik zelf enkele accessoires getest om het kaf van het koren te scheiden. Het gaat van draagtassen en screenprotectors tot controllers en geheugenkaarten. Hieronder lees je wat de aan- en afraders zijn oftewel: is het goed of is het troep?

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Goed: Nintendo Switch 2 Pro Controller

Bij de lancering van de Switch 2 onthulde Nintendo meteen de nieuwe Nintendo Switch 2 Pro Controller. Dit is de officiële controller voor de console en hij heeft een adviesprijs van 89,99 euro. Intussen vind je hem vaak rond de 80 euro.

Die prijs is niet mild en toch raad ik hem aan boven andere controllers van derden. Hij ligt heel goed in de hand, de joysticks bewegen heel soepel, de batterij houdt het 40 uur vol en achterop elk handvat zit een instelbare knop. Je kan die knoppen per game instellen zodat ze de actie van een andere knop uitvoeren.

HD Rumble 2 is daarnaast een echte meerwaarde in sommige games. Dit wijst op het getril van de controller en het is soms belachelijk nauwkeurig. In Hollow Knight kon ik bijvoorbeeld afzonderlijk de trillingen van regendruppeltjes voelen.

Het grootste nadeel is dat je de Switch 2 Pro Controller bijna niet zelf kan repareren, terwijl dat bij de Pro Controllers voor de originele Switch wel ging. Daar moest je gewoon wat schroefjes losmaken om bij de binnenkant te kunnen en eventuele reparaties uit te voeren.

Troep: Sony IER-EX15C USB-C-oortjes met kabel

Je kan gewoon draadloze oortjes via Bluetooth verbinden met de Nintendo Switch 2, maar ik vond een setje met kabel best handig. Mijn oog viel op de Sony IER-EX15C. Deze oortjes verbind je met USB-C en je kan ze daarom ook met je smartphone gebruiken.

In theorie klinkt dat heel mooi. Sony vermeldt dat de oortjes met bijna alle apparaten met USB-C werken en in de marketingbeelden staat ook een handheld console die wat op de Switch 2 lijkt. In de praktijk doen de Sony IER-EX15C echter helemaal niets. Ik heb ze op beide USB-C-poorten van de Switch 2 aangesloten en op geen enkele manier kwam er geluid uit.

Als je op zoek bent naar oortjes met kabel voor je Switch 2, ga dan voor een setje met 3,5mm-audiopoort voor de zekerheid.

Goed: Nintendo SanDisk microSD Express geheugenkaart

De Nintendo Switch 2 heeft 256GB interne opslag en hoewel dat acht keer meer is dan de 32GB in de originele Switch, wordt nu pas duidelijk hoeveel ruimte sommige games nodig hebben. Mario Kart World en Yoshi & the Mysterious Book hebben ongeveer 20GB nodig, terwijl Xenoblade Chronicles 2 - Switch 2 Edition bijna 40GB opslagruimte nodig heeft. Als je zes games in deze tweede categorie hebt, zit de opslag al zo goed als vol.

Een geheugenkaart is daarom op termijn een slimme investering. Dan heb je meer games die je meteen kan spelen zonder ze opnieuw te downloaden. Een belangrijk punt is dat de Switch 2 een ander type geheugenkaart gebruikt dan de originele Switch. Je hebt nu specifiek een microSD Express geheugenkaart nodig. Als de geheugenkaart van je oude Switch in je Switch 2 stopt, krijg je ook de melding dat de games hierop niet gespeeld kunnen worden.

Als je nog een microSD Express kaart zoekt, raad ik de SanDisk microSD Express geheugenkaart aan. Die is verkrijgbaar als 256GB- en 512GB-versie. Prijzen voor de 256GB-versie zitten nu rond de 55 euro. In mijn testen kon ik data overzetten (zowel van als naar de geheugenkaart) met een snelheid van ongeveer 5GB à 6GB per minuut. De timer die in beeld verschijnt, is dan weer niet heel accuraat. Die wisselde soms van 5 minuten naar 10 minuten en weer terug.

Games op de geheugenkaart werken daarnaast net zo snel als games op de interne opslag van je Switch 2. In theorie werkt elke microSD Express geheugenkaart, maar de branding van Nintendo garandeert dat je hier geen problemen zal ondervinden. Deze geheugenkaart is soms zelfs goedkoper dan de "algemene" microSD Express-kaarten.

Troep: Belkin Charging Grip Case voor Nintendo Switch 2

De Belkin Gaming Charging Grip voor Nintendo Switch 2 is het duurste accessoire dat ik heb getest. Hij kost 99 euro en is momenteel nog niet heel goed verkrijgbaar bij ons. De naam zegt eigenlijk bijna alles: dit is een grip case waarmee je tegelijkertijd de Switch 2 kan opladen.

Dit klinkt wellicht ingewikkelder dan het is. De case bestaat uit vier delen: twee covers die over de Joy-Cons schuiven en je meer grip moeten geven, een middenstuk dat over de achterkant van de Switch 2 schuift en een powerbank die magnetisch aan dat middenstuk kan hangen. De Switch 2 laadt echter niet draadloos op. Je moet de powerbank met de ingebouwde USB-C-kabel verbinden met de bovenste USB-C-poort.

In de praktijk had ik een paar problemen met deze case. Het grootste probleem is dat de Joy-Cons een tikkeltje minder stevig vastzaten aan de Switch 2 met de grips eroverheen. Dat is zonde want de grips op zich zijn wel comfortabel om vast te houden. Daarnaast is er in de 10.000mAh-powerbank een opening waarin de USB-C-kabel kan zitten. Uiteindelijk bleef de kabel hier echter niet meer in zitten en kwam hij steeds los. Het middenstuk van de case is verder dun, maar moet er alsnog altijd af wanneer je de Switch 2 in zijn dock wil zetten.

Deze kleine foutjes en de toch wel hoge prijs zorgen ervoor dat deze grip case bij de afraders komt te staan.

Goed: Belkin draagtas en screenprotector

Belkin heeft nog andere accessoires voor de Switch 2 die ik wél kan aanraden. Zo hebben ze een screenprotector voor de Nintendo Switch 2 die je nu voor 11,99 euro kan kopen. Die komt met de nodige accessoires, waaronder een frame waardoor je hem meteen goed legt, een doekje om het scherm schoon te vegen en nog een "sticker" waarmee je die laatste stofjes weg kan halen. De screenprotector werkt het beste als je scherm nog krasvrij is en ik raad aan om hem meteen na de aankoop van je Switch 2 aan te brengen. Mijn screenprotector heeft na een jaar nog geen zichtbare krassen. Hij is daarnaast nog een beetje antireflecterend.

Daarnaast heeft Belkin nog een draagtas voor de Nintendo Switch 2 die je nu voor rond de 15 euro kan kopen. Hij is gemaakt van stevig materiaal dat na een jaar nog steeds volledig heel is. Binnenin is er plaats voor game cartridges, een verborgen vak voor een AirTag (of andere kleine tracker) en wat accessoires zoals een doekje, oplaadkabeltje en dergelijke.

Overbodig: Nintendo Switch 2-webcam

Ten slotte nog een accessoires dat ik niet getest heb, maar nog niet gemist heb het voorbije jaar. De Nintendo Switch 2 biedt de mogelijkheid om een webcam aan te sluiten die dan in sommige games iets nuttigs doet.

Het probleem is dat er bijna geen games zijn die iets nuttigs met de webcam doen. In Mario Kart World zie je je hoofd dan boven je kart zweven en als je geraakt wordt, draait dat icoontje in het rond. In de overgrote meerderheid van de games doet de webcam helemaal niets.

Als je op pad gaat voor accessoires voor je Nintendo Switch 2, raad ik aan om de webcam in eerste instantie over te slaan. Ga pas naar de winkel hiervoor als je een game speelt waarin je de webcam echt mist.

Robotstofzuigers bestaan al jaren en worden alsmaar beter. Toch lijken ze moeite te hebben om echt door te breken bij het grote publiek. Als je bij iemand thuis een robotstofzuiger ziet, zou je er waarschijnlijk nog steeds een opmerking over maken. Er moeten dus redenen zijn waarom steelstofzuigers de standaard zijn en robotstofzuiger de uitzondering.

We spraken hierover met werknemers van de grootste fabrikanten van robotstofzuigers. We wilden meer te weten komen over de misvattingen waar merken nog steeds mee worstelen, hoe de perceptie van deze handige huishoudhulpjes is veranderd en voor welke uitdagingen ze staan.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Mee met de tijd

“Robotstofzuigers worden steeds meer geaccepteerd en omarmd door het grote publiek, in plaats van te worden gezien als een nieuw en onrealistisch concept,” benadrukt Michael Meng, hoofd van de afdeling robotstofzuigers bij Dreame.

“Toegegeven, het marktaandeel van robotstofzuigers is nog steeds kleiner dan dat van steelstofzuigers en traditionele stofzuigers, maar de trend naar geautomatiseerde, handsfree huishoudelijke schoonmaak is onvermijdelijk,” voegt hij eraan toe. Het terugkerende probleem is dat de perceptie van mensen in het verleden is blijven hangen.

“Het is geen technisch probleem, maar een psychologisch probleem”, zegt Faraz Mehdi, managing director bij Eufy. “Veel mensen die al eens een robotstofzuiger hebben gebruikt, associëren deze categorie nog steeds met ‘dweilen met vuil water’ en ‘slechte tapijtreiniging’, echte pijnpunten van een paar jaar geleden. De toestellen van vandaag zijn volledig anders.”

“Een hardnekkige misvatting is dat robotstofzuigers nog steeds nieuwe snufjes zijn die willekeurig ronddwalen, voortdurend vast komen te zitten en niet zo goed schoonmaken als een gewone stofzuiger. Die indruk is vaak gebaseerd op eerdere generaties van dit soort apparaten,” zegt Ricky Ma, algemeen directeur voor Europa en Amerika bij Roborock.

Hij gaat verder: “De grootste kans ligt in het helpen van consumenten om te begrijpen dat een robotstofzuiger niet zomaar een kleinere stofzuiger is; het is een geautomatiseerd, intelligent schoonmaaksysteem dat is ontworpen om je woning dagelijks schoon te houden en tijd te besparen zoals geen enkel ander apparaat dat kan."

“Uiteindelijk zal de verdere groei van de sector niet alleen afhangen van technologische innovatie, maar ook van het helpen van consumenten om beter te begrijpen hoe ver deze categorie zich heeft ontwikkeld”, voegt Meng van Dreame toe. “Het overbruggen van de kloof tussen perceptie en realiteit blijft een van de belangrijkste kansen voor de hele sector.”

De harde realiteit

Er bestaan dus onterechte aannames over de prestaties van robotstofzuigers in 2026, maar er zijn ook echte problemen. Daarvan hebben we eerder al een overzicht gemaakt. Zo blijven (dunne) kabels op de vloer een probleem voor zelfs de duurste modellen en zou het handig zijn als de watertank meer over zijn status kan vertellen dan "vol" of "leeg".

We zijn het volledig eens met Reena Patel, manager vloerverzorging bij iRobot. Ze zegt dat autonomie en betrouwbaarheid de belangrijkste werkpunten zijn. “Hoewel robotstofzuigers aanzienlijk slimmer zijn geworden, verwachten consumenten nog steeds dat ze door steeds complexere omgevingen kunnen navigeren, alledaagse obstakels kunnen ontwijken, huisdierharen makkelijk kunnen verwijderen en naadloos kunnen overschakelen tussen verschillende vloertypes zonder dat je zelf moet ingrijpen”, zegt ze.

“Het doel is om consistent goede schoonmaakresultaten te bieden en tegelijkertijd de behoefte aan onderhoud te verminderen, zodat de robot echt kan functioneren als een toestel dat in je dagelijkse leven past en waarnaar je niet moet omkijken."

Minimale menselijke tussenkomst is een van de populairste trends op het gebied van robotstofzuigers van dit moment, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Veel mensen wonen in oude appartementen of huizen met meerdere verdiepingen. Dit kan een ware nachtmerrie zijn voor een robotstofzuiger.

Zo hebben we zelf in een duplex appartement gewoond, waarin je nog twee traptreden op moest om in de kleine keuken te komen. Ditzelfde probleem deed zich voor bij een van de twee slaapkamers. Zelfs als we op elke verdieping een robotstofzuiger hadden gezet, moesten we die alsnog zelf optillen als we wilden dat de keuken en slaapkamer ook schoongemaakt werden.

Er zijn oplossingen voor sommige van deze problemen, hoewel die over het algemeen peperduur zijn. De meest geavanceerde robotstofzuigers kunnen kleine drempels overbruggen, hun dweil omwisselen voor een bepaald vloertype of hun sensormodule intrekken om onder lage meubels te rijden.

De uitdaging is om die functies te verfijnen zodat ze consistent en betrouwbaar werken. Als je robot de hoogte van een ruimte verkeerd inschat en vast komt te zitten, of er op de terugweg naar het laadstation niet in slaagt een trede te nemen, dan heb je mogelijk een half schoongemaakte woning.

“Het is één ding dat een robot goed presteert tijdens een demonstratie, maar iets heel anders om dag in dag uit betrouwbaar te presteren in huizen waar het druk, rommelig en onvoorspelbaar is”, geeft Mehdi toe. “Het probleem is niet wat het product kan, maar dat consumenten het nog niet in hun eigen woning hebben zien werken.”

Het volledige plaatje

Indrukwekkende specificaties zijn niet langer genoeg om potentiële klanten binnen te harken. “Klanten kijken verder dan de opvallende zuigkrachtcijfers en beseffen dat de prestaties van robotstofzuigers het resultaat zijn van een combinatie van veel verschillende functies”, zegt Meng van Dreame.

Mehdi van Eufy sluit zich hierbij aan: "Een paar jaar geleden werd deze productcategorie vaak op de markt gebracht op basis van afzonderlijke functies, zoals zuigkracht. Maar consumenten beoordelen robotstofzuigers nu veel holistischer. Mensen zijn op zoek naar echte schoonmaakresultaten, niet alleen naar hogere cijfers op een specificatieblad.”

Ook de verwachtingen stijgen: meerdere merken vertelden dat klanten steeds vaker robots willen die zowel kunnen dweilen als stofzuigen, en op zoek naar modellen die hun eigen stofbak kunnen legen, watertanks kunnen bijvullen en meer. Patel van iRobot merkt op dat klanten meer bereid zijn om premium robotstofzuigers aan te schaffen die al het werk uit handen nemen.

Meng van Dreame stelt dat de verschuiving van goedkope naar dure robotstofzuigers een verandering in de perceptie weerspiegelt. "Gebruikers beginnen zich te realiseren dat ze erop kunnen vertrouwen dat robotstofzuigers een groter deel van hun schoonmaaktaken op zich nemen."

Duurdere robots worden populairder, maar mensen geven niet zomaar hun zuurverdiende geld uit. Mehdi van Eufy beschrijft een vraag naar ervaringen op topniveau… tegen een "breder" prijsbereik. Hij geeft aan dat klanten ook in het hogere segment rationeel omgaan met de prijs-kwaliteitverhouding.

"De markt verschuift naar producten die zinvolle innovatie bieden die mensen daadwerkelijk kunnen gebruiken en waarvoor ze bereid zijn te betalen”, legt hij uit. Als onderdeel van deze trend zijn de early adopters die een paar jaar geleden de sprong in het diepe waagden met een eenvoudiger model, nu klaar voor iets geavanceerder. "We zien een grote verschuiving van gebruikers die durfden te experimenteren naar experts die willen upgraden", zegt Ma van Roborock.

Deze groep is op zoek naar een model dat de problemen oplost van hun eerste robotstofzuiger. Veel nieuwe exemplaren slagen daar ook in dankzij een hogere zuigkracht, antiklitborstels, uitschuifbare borstels en dweilen, zelfreinigende schoonmaakstations en meer.

Niet zomaar een robotstofzuiger

Het koopgedrag hangt ook samen met hoe mensen robotstofzuigers zien. "Steeds meer consumenten beschouwen robotstofzuigers als langetermijninvesteringen in plaats van als eenmalige gadgets,” zegt Richard Mou, medeoprichter van SwitchBot. "Ze besteden meer tijd aan het vergelijken van de compatibiliteit met ecosystemen, software-updates en ondersteuning voor ze tot aankoop overgaan.”

Mehdi bekijkt het grotere plaatje. Hij merkt dat klanten zich verdiepen bij de aanschaf van een duurder model, terwijl het goedkopere segment anders in elkaar zit. “Daar kan vertrouwen belangrijker zijn dan technische vergelijkingen”, zegt hij. “Scores, reviews, de reputatie van het merk en aanbevelingen van vrienden of familie zijn vaak bepalender dan specificaties alleen.”

“Dat vertelt ons iets belangrijks over waar de categorie vandaag de dag staat,” vat hij samen. “Naarmate robotstofzuigers steeds gangbaarder worden, worden ze door mensen minder als gadgets en meer als huishoudelijke apparaten voor de lange termijn beschouwd.”

Robotstofzuigers worden dus steeds slimmer en consumenten beginnen de innovaties te omarmen. De fabrikanten werken eraan om de pijnpunten aan te pakken die nog steeds bestaan in een echte, rommelige en chaotische woning.

Het feit dat mensen hun robotstofzuigers zien als een investering in plaats van als een impulsaankoop, wijst erop dat de zaken de goede kant op gaan. De toekomst waarin je geen opmerking meer krijgt over de robotstofzuiger in je woonkamer is daarom zeker niet onrealistisch.

De Google Home Speaker is de eerste slimme speaker van het bedrijf die standaard komt met Gemini for Home in plaats van Google Assistant. Hij wordt over het algemeen gepresenteerd als onderdeel van een smart home dankzij de "magie" van Gemini.

Het eigenlijke geluid van de Google Speaker Home lijkt op de tweede plaats te staan. Door de full-range driver biedt hij 360°-audio en kan hij de hele kamer gelijkmatig vullen met geluid als hij op een centrale plaats staat. Daarnaast is er nog een functie die Google eigenlijk had beloofd bij de lancering van de Google Nest Audio, maar die uiteindelijk nooit verschenen is.

Het was namelijk de bedoeling dat je ooit twee Google Nest Audio's kon verbinden met je Google Chromecast om op die manier ruimtelijke audio te krijgen. Dat is echter nooit gebeurd. Die functie is wel aanwezig op de Google Home Speaker. Je kan nu twee Home Speakers koppelen aan de Google TV Streamer voor ruimtelijke audio. Ik zocht uit hoe goed dat nu echt klinkt en of dit een soundbar kan vervangen.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Snelle set-up

Google staat bekend om zijn gebruiksvriendelijkheid en dat wordt hier doorgetrokken. Ik zette de twee Home Speakers aan weerszijden van mijn tv, zette de TV Streamer aan en hij gaf meteen een melding dat hij de twee speakers detecteerde op hetzelfde wifinetwerk. In theorie kan je ook één Google Home Speaker verbinden met je tv, maar dan heb je geen ruimtelijke audio.

Bij de set-up geef je aan waar de speakers staan. De lichtring onderaan de Home Speaker licht op als je een speaker selecteert en daarna geef je aan of die links of rechts staat. Daarna geef je aan hoe ver je van de tv zit en hoe ver de speakers uit elkaar staan. Hiermee is de initiële set-up afgerond. Je kan achteraf nog teruggaan naar deze instellingen (via het menu voor accessoires op de TV Streamer) om dit aan te passen.

Er is verder nog een instelling om eventuele synchronisatieproblemen tussen het beeld en geluid te verhelpen. Door middel van een balletje dat op het scherm stuitert, kan je bekijken of het geluid voor- of achterloopt op het beeld. Als er vertraging is, kan je met een schuifbalk aanpassen of het geluid vroeger of later moet komen. In mijn geval werkte alles perfect van de eerste keer met de standaardinstelling (0 ms vertraging).

Geen bekend formaat van ruimtelijke audio

Het bekendste formaat van ruimtelijke audio is Dolby Atmos. DTS:X is een ander formaat dat minder frequent voorkomt. De Google Home Speaker ondersteunt geen van beide en het is niet helemaal duidelijk hoe hij dan precies die ruimtelijke audio creëert. Dit gebeurt overigens wel volledig draadloos. Je moet de Home Speakers niet met een kabel verbinden met de TV Streamer.

Een van mijn testen van een aflevering van Castlevania: Nocturne, in het bijzonder de scène waarin Richter leert hoe hij ijs- en vuurmagie kan gebruiken. Hier werden snel enkele beperkingen duidelijk.

Ten eerste heeft de serie ondersteuning voor Dolby Atmos, maar aangezien dat logo niet in beeld verscheen aan het begin, was dat nog een bevestiging dat de Home Speaker dit niet heeft. Ten tweede wordt het gebrek aan een basdriver pijnlijk snel duidelijk. De Google Home Speaker heeft namelijk alleen die full-range driver en zelfs twee Home Speakers kunnen geen overtuigende bas produceren. Het moment waarop Richter zijn hand op het gezicht van zijn vijand legt en die vervolgens helemaal opbrandt in een vlammenzee miste de nodige impact.

Daarnaast merkte ik dat de ruimtelijke audio wat gevoel van richting miste. Het geluid klonk inderdaad vrij breed en vulde de kamer. Tegelijkertijd klonk het wat hol, wat vooral te maken heeft met het gebrek aan een woofer voor het lage bereik. Een onderscheid tussen klanken links, rechts, boven en onder in beeld was er echter niet.

Nu had ik niet verwacht dat het geluid in de hoogte indrukwekkend zou zijn of boven mijn 65-inch tv zou uitstijgen. Zelfs goedkope soundbars kunnen echter het onderscheid tussen links en rechts nog best goed maken. Dat gevoel had ik hier niet. Het maakte niet uit welke film of serie ik afspeelde, alle klanken werden gelijkmatig door de ruimte verspreid zonder onderscheid tussen de verschillende richtingen.

Niet vergelijkbaar met een soundbar

Wat je niet mag verwachten, is geluid dat ook maar in de buurt komt van een soundbar. Zelfs een kleine soundbar, zoals de Philips TAB6309 of Sennheiser Ambeo Mini, zal beter klinken dan twee Google Home Speakers. Bovendien ben je voor dit setje bijna 250 euro kwijt en voor dat geld vind je tegenwoordig al een eenvoudige soundbar (met sub). Als je op zoek bent naar een upgrade voor het geluid van je tv, is een soundbar de betere keuze.

Een belangrijk punt is dat de Google Home Speakers alleen werken in combinatie met de TV Streamer. Als je naast de TV Streamer nog een settopbox van je provider hebt om lineaire tv te kijken, zullen de Home Speakers hier niets doen. Hetzelfde geldt voor gameconsoles. Deze beperkingen heb je niet met een traditionele soundbar.

• Dit zijn de beste soundbars in 2026

Gemiste kansen

Na enkele weken met deze set-up verlangde ik vooral naar wat had kunnen zijn, met name twee Google Nest Audio-speakers gekoppeld aan de TV Streamer. De Nest Audio heeft een 75mm-woofer en 19mm-tweeter, wat zorgt voor betere audioprestaties over de hele lijn. 360°-audio heeft hij niet aangezien het geluid alleen uit de voorkant komt. Twee Nest Audio's aan weerszijden van de tv zullen alsnog op elke mogelijke manier beter klinken dan twee Home Speakers.

Een laatste storend aspect is het volume. Eerst had ik een paar series gekeken en hier had volume 9 of 10 (het maximum is 15) mijn voorkeur. Toen ik even later muziek streamde naar de speakers, was het volume veel te hoog en moest ik het terugschroeven naar 5 of 6. Het positieve is wel dat ik de muziek niet moest pauzeren wanneer ik de TV Streamer aanzette. Dan pauzeerden de Home Speakers de muziek automatisch en wisselden ze naar het geluid van de TV Streamer.

Als de voorbije jaren ons iets geleerd hebben, is het dat vouwbare smartphones nooit de allerbeste camera's hebben. Hoewel de Samsung Galaxy Z Fold 8 Ultra zowel de 200MP-hoofdcamera als 50MP-groothoekcamera van de Galaxy S26 Ultra heeft, verschillen de telefotocamera's sterk.

De nieuwe, bredere Samsung Galaxy Z Fold 8 moet het zelfs doen zonder telefotocamera met optische zoom. Die heeft slechts twee camera's, een 50MP-hoofdcamera en 50MP-groothoekcamera. Dit duo moet volgens Samsung zorgen voor consistente foto's en video's.

De vraag hier is niet welke Samsung-smartphone de beste camera's heeft. Dat is hoe dan ook nog steeds de Galaxy S26 Ultra. De vraag is wel welke camerakwaliteit deze smartphone van 1.999 euro heeft. Ik heb alvast een honderdtal foto's genomen met de Samsung Galaxy Z Fold 8 en hier lees je mijn eerste bevindingen.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

Geen "unieke" camera's

Laten we eerst kijken welke camera's hier precies aanwezig zijn.

• 50MP-hoofdcamera (f/1,8 en 1/1,57-inch sensor)
• 50MP-groothoekcamera (f/1,9 en 1/2,5-inch sensor)
• Dubbele 10MP-selfiecamera (binnen- en buitenkant)

De 50MP-camera's achteraan zijn de belangrijkste en dit zijn oude bekenden. De 50MP-hoofdcamera is dezelfde als op de Galaxy Z Flip 8 en de 50MP-groothoekcamera is dezelfde als op de Galaxy Z Fold 8 Ultra. De 10MP-selfiecamera's zijn ook dezelfde als op de Ultra. Als we alleen naar de foldables kijken, staat de Galaxy Z Fold 8 daarom op de tweede plaats.

Het werd snel duidelijk dat de Galaxy Z Fold 8 beperkte zoommogelijkheden biedt. Je kan ten eerste slechts 10x digitaal inzoomen en dit gebeurt door middel van een crop op de 50MP-hoofdcamera. Ter vergelijking: de OPPO Find X9 Ultra (die 300 euro goedkoper is en weliswaar niet vouwbaar) heeft een 50MP-telefotocamera met 10x optische zoom.

In de galerij hieronder zie je eerst een foto met de ultra-wide (0,6x) en daarna drie foto's met de hoofdcamera, met respectievelijk 1x, 2x en 10x zoom.

Ik was best nog aangenaam verrast door de kwaliteit van de foto met 10x zoom. De reden dat die kwaliteit nog best oké is, heeft te maken met het onderwerp. Dit is de buitenkant van het Tate Modern Museum met met de tekst "see great art from around the world". Een gebouw heeft niet veel moeilijke texturen en de belichting was goed. Ook weet AI goed om te gaan met tekst.

De foto hieronder is ook genomen met 10x zoom en is niet echt meer bruikbaar. Er vloog een helikopter hoog boven ons en op de foto lijkt het alsof een korrelige helikopter op de witte wolk is geplakt.

Toen Samsung zei dat de kwaliteit van de hoofdcamera en ultra-wide overeenkwam, had ik daar mijn bedenkingen bij. Het is niet omdat ze een 50MP-sensor hebben dat hun fotokwaliteit hetzelfde is. Toch was ik ook hier aangenaam verrast.

Ten eerste is er geen sprake van vervorming aan de randen van foto's met de ultra-wide. Dat is gewoonlijk het eerste teken dat de ultra-wide niet geweldig is. Ook qua algemene kleuren- en detailweergave kwam hij aardig dicht in de buurt van de hoofdcamera.

Op de eerst foto hieronder zie je dat de details in de lucht volledig zijn behouden. Het gebeurt wel eens dat de HDR van een groothoekcamera slechter is, waardoor de hele lucht één blauwe of witte vlek wordt. Ook de arm aan de linkerkant van de foto bevat veel details en heeft de juiste kleur.

De nachtmodus maakt nog het beste duidelijk dat deze twee camera's wel degelijk foto's van dezelfde kwaliteit maken. In de galerij hieronder zie je dat de verschillen hier eveneens minimaal zijn. Dat wil echter niet zeggen dat de foto's perfect zijn, want Samsung heeft de gewoonte om foto's iets té fel te maken. Dat ziet er vaak onnatuurlijk uit.

Hoewel de 10x zoom vaak onbruikbaar is, is de 4x zoom bij daglicht nog redelijk consistent. Toen ik inzoomde op The London Eye, werden de kabels in het reuzenrad verrassend scherp vastgelegd. Ook toen ik inzoomde op een brug in de verte, was het eindresultaat beter dan gehoopt.

Zit de Galaxy Z Fold 8 daardoor op het niveau van de Z Fold 8 Ultra of S26 Ultra? Dat zeker niet. Tegelijkertijd is het niet zo dat je helemaal niet kan inzoomen. Zolang je geen snel bewegende onderwerpen wil vastleggen, zijn ingezoomde foto's best goed.

Is dit goed genoeg voor 2.000 euro?

De prijs blijft wel een dingetje waar we niet omheen kunnen. De Galaxy Z Fold 8 kost 1.999 euro, terwijl de Galaxy S26 Ultra met veel betere camera's bij zijn lancering 1.449 euro kostte. Inmiddels is hij echter honderden euro's goedkoper. Het grootste probleem is dat de Galaxy Z Fold 8 Ultra niet eens zoveel duurder is. Die kost 2.199 euro en heeft niet alleen een telefotocamera met 3x zoom, maar ook een 200MP-hoofdcamera.

Hoewel beide camera's op de Galaxy Z Fold 8 doen wat ze beloven en van goede kwaliteit zijn, is het gebrek aan een telefotocamera voor 1.999 euro problematisch. Dat de Galaxy Z Flip 8 van 1.299 euro geen telefotocamera heeft, kan ik bijvoorbeeld wel accepteren.

Is dit ten slotte een reden om de Galaxy Z Fold 8 over te slaan? Niet noodzakelijk. Na een paar dagen met deze nieuwe vormfactor ben ik overwegend positief over de telefoon als geheel. Besef gewoon dat je hier niet de beste camera's in het aanbod van Samsung krijgt, terwijl dat voor dit geld wel zou mogen.

Samsung heeft zonet drie nieuwe vouwbare smartphones aangekondigd. Twee daarvan zien er bekend uit. De Galaxy Z Flip 8 lijkt sterk op de Galaxy Z Flip 7, terwijl de Galaxy Z Fold 8 Ultra sterk lijkt op de Galaxy Z Fold 7. De vreemde eend in de bijt is de Samsung Galaxy Z Fold 8. Deze vouwbare smartphone is veel breder en heeft eerder het formaat van een paspoort wanneer hij dichtgevouwen is.

De marketing van Samsung maakt alvast één ding duidelijk: deze vouwbare smartphone moet de ster van de show zijn, de grote aandachtstrekker en bij voorkeur de telefoon die in jouw winkelmandje terechtkomt. Met een adviesprijs van 1.999 euro is dat echter niet zo vanzelfsprekend.

Ik had de kans om de Galaxy Z Fold 8 voor zijn lancering al kort uit te proberen. Hieronder lees (en zie) je mijn eerste indrukken.

Het went snel

Op de foto's hierboven zie je hoe de Galaxy Z Fold 8 en Galaxy Z Fold 8 Ultra zich tot elkaar verhouden. De nieuwe vormfactor is breder, zowel in gesloten als open toestand. Gesloten heeft de Z Fold 8 ongeveer de vorm van een paspoort (een verhouding van 4:3) en dit ligt verrassend goed in de hand. Aanvankelijk dacht ik dat de bredere vormfactor vreemd zou aanvoelen, maar zodra ik de Galaxy Z Fold 8 in mijn hand had, merkte ik snel dat ook dit "gewoon" een smartphone is.

Opengevouwen heeft het scherm een verhouding van 16:10. Dat voelde ook vertrouwd aan en dat is niet zonder reden. 16:10 is namelijk de verhouding van veel laptop- en tabletschermen. Hoewel Samsung vaak zei dat de vorige Folds een kleine tablet in je broekzak waren, is de Galaxy Z Fold 8 pas de eerste waarbij ik ook echt dat gevoel had. Het binnenste scherm meet 7,8 inch en is daarmee een tikkeltje kleiner dan dat van de iPad mini (8,3 inch). Dat is ook goed nieuws voor apps want die werken allemaal "normaal", zoals op de gemiddelde tablet.

Ondanks de bredere vorm, kon ik de gesloten Galaxy Z Fold 8 makkelijk met één hand gebruiken. Bovendien gingen de apps die ik had getest goed om met deze vorm. Ook typen op het buitenste scherm ging vlot. Het scherm aan de binnenkant is vooral een genot om video's op te kijken. Zoals je op de tweede foto hierboven ziet, vult de video bijna het hele binnenste scherm van de Galaxy Z Fold 8. Op het eerder vierkante scherm van de Galaxy Z Fold 8 Ultra zijn de zwarte randen boven- en onderaan veel dikker.

Hoewel ik terughoudend was toen ik de Galaxy Z Fold 8 op foto's en vanaf een afstand zag, is mijn mening volledig omgedraaid toen ik hem daadwerkelijk in mijn handen had. Dit voelt voor mij persoonlijk als een logischere vormfactor (zowel open als gesloten) voor een vouwbare smartphone.

Enkele primeurs en verbeterpunten

De Samsung Galaxy Z Fold 8 komt met enkele primeurs voor het merk. Zo is dit de lichtste Fold tot nu toe (201 gram), gebruikt hij een silicon-carbon batterij en is het vouwbare scherm aangepast zodat de vouwlijn minder zichtbaar is.

Door silicon-carbon technologie te gebruiken, heeft Samsung toch een batterij van 4.800mAh in de Galaxy Z Fold 8 kunnen proppen. Dit moet goed zijn voor een hele dag gebruik. Daarnaast is de opbouw van het vouwbare scherm veranderd en wordt er nu onder andere titanium gebruikt. De vouwlijn is nog steeds niet onzichtbaar, maar wel minder zichtbaar dan bij de vorige generaties.

Verder gebruikt de Galaxy Z Fold 8 dezelfde chip als de Galaxy Z Fold 8 Ultra en Galaxy S26 Ultra, met name de Snapdragon 8 Elite Gen 5 for Galaxy. Hij hoort daardoor bij de krachtigste smartphones in het aanbod van Samsung.

Het grootste minpunt is de camera. Op de foto hierboven zie je meteen de reden. Voor 1.999 euro krijg je hier maar twee camera's: een 50MP-hoofdcamera en 50MP-groothoekcamera. Een telefotocamera om verder in te zoomen, heeft de Galaxy Z Fold 8 niet. Als je een vouwbare smartphone met telefotocamera wil, moet je daarom wel voor de Ultra-versie kiezen. De reden dat die ontbreekt, heeft vermoedelijk met de kostprijs te maken. Door die camera weg te laten, kan Samsung de Z Fold 8 verkopen voor 200 euro minder dan de Galaxy Z Fold 8 Ultra.

Een laatste probleem zie je op de tweede foto in de galerij hierboven. Zowel de Galaxy Fold 8 als Fold 8 Ultra hebben hier last van. Omdat de camerabalk dikker is dan de opengevouwen telefoon, ligt hij heel schuin op een tafel en wiebelt hij wanneer je op het scherm tikt. Je kan dit deels oplossen door een hoesje te kopen dat het verschil in dikte met de camera's wat compenseert, maar je zal deze telefoon niet helemaal plat en stabiel op tafel kunnen leggen.

Vouwbare smartphones zijn inmiddels niet echt meer een nieuw concept, maar wat dit jaar wel nieuw is, is dat Apple zich naar verwachting eindelijk bij Samsung en Google zal voegen en ook zijn eigen foldable zal lanceren. Deze lancering lijkt belangrijk genoeg te zijn dat Samsung nu bij de achtste generatie van zijn Galaxy Z Fold-reeks ook voor een andere aanpak kiest.

Als je de geruchten een beetje in de gaten hebt gehouden, weet je misschien al dat Samsung waarschijnlijk tijdens het volgende Galaxy Unpacked-evenement op woensdag 22 juli zowel een "standaard" Galaxy Z Fold 8 en een "brede" variant van het toestel zal lanceren. Er lijken verder nog wel wat meer verschillen tussen de twee toestellen te zijn, maar de vormfactor is het grootste verschil.

Deze nieuwe strategie is naar verwachting (deels) te danken aan de komst van de iPhone Ultra (of iPhone Fold), die ook een extra brede vormfactor lijkt te krijgen. Met extra breed bedoelen we hier in beide gevallen dat de toestellen wat minder langwerpig en juist breder zijn dan de huidige boekvormige toestellen, zoals de Samsung Galaxy Z Fold 7. Zowel dicht- als opengevouwen zullen deze toestellen dus breder zijn.

Vanwaar dit jaar eindelijk deze designverandering? Moet dit ervoor zorgen dat foldables beter gaan verkopen? En wat wordt dit jaar de beste optie: de Galaxy Z Fold 8, de iPhone Ultra of de Google Pixel Fold 11? Wij testen inmiddels al jaren verschillende foldables en kunnen de huidige situatie wat duidelijker maken voor je.

• Klik hier om te abonneren op onze wekelijkse nieuwsbrief

De geruchten tot nu toe

Er gaan al langer geruchten rond over een vouwbare iPhone, maar de afgelopen maanden is het toch wel duidelijk geworden dat het niet meer om pure speculatie gaat, maar dat er daadwerkelijk een apparaat in ontwikkeling is. Er zijn zoveel geruchten verschenen, vanuit zoveel relatief betrouwbare bronnen, dat het nu juist een verrassing zou zijn als de iPhone Ultra niet wordt onthuld in september.

Naarmate er steeds meer geruchten begonnen te verschijnen, werd het ook vrij snel duidelijk dat de displays van de iPhone Ultra korter en breder zouden worden dan die van de gemiddelde (boekvormige) vouwbare smartphone. We verwachten inmiddels een 5,5-inch coverscherm en een 7,8-inch vouwbaar display. Dat zou het toestel over het algemeen dus iets kleiner maken dan de foldables die bedrijven als Samsung en Google tot nu toe hebben uitgebracht.

Dankzij leaks, zoals deze 3D CAD-mock-up, hebben we al een redelijk goed idee van hoe Apple's eerste vouwbare smartphone eruit zal zien. Vooral de vormfactor lijkt hier dus heel erg op te gaan vallen (al zijn we ook benieuwd hoe "onzichtbaar" de vouwlijn zal zijn, aangezien Apple zich daar flink op lijkt te hebben gefocust).

Dan is er nog wat Samsung dit jaar van plan is met zijn foldables. Rond dezelfde tijd dat we hoorden dat Apple voor een kortere en bredere vormfactor zou kiezen, hoorden we ook dat Samsung zijn eigen versie hiervan zou uitbrengen, mogelijk in de hoop dat mensen toch voor een Samsung kiezen als hun volgende foldable en niet voor een iPhone.

Oorspronkelijk werd dit model in de meeste geruchten en leaks de 'Galaxy Z Fold Wide' genoemd, maar nu lijkt het erop dat dit toestel de "standaard" Galaxy Z Fold 8 zal worden. De bekende Galaxy Z Fold-vormfactor blijft echter ook bestaan en de directe opvolger van de Galaxy Z Fold 7 lijkt nu de Galaxy Z Fold 8 Ultra te worden. Als je echter geïnteresseerd bent in een korter, breder design, dan krijg je dus de keuze tussen opties van Samsung én Apple.

Google lijkt zijn aanpak voor de Pixel 11 Pro Fold niet aan te passen (de onthulling van dit toestel wordt op woensdag 12 augustus verwacht). Dat zou dus betekenen dat Google's foldable opnieuw ongeveer hetzelfde formaat heeft als een "normale" smartphone wanneer dichtgevouwen (maar dan natuurlijk wel iets dikker) en een iets vierkanter vouwbaar scherm zal hebben dan zijn concurrenten. Het formaat en vooral de beeldverhouding van de interne, vouwbare displays brengt ons dan ook bij de reden waarom deze extra brede foldables nu verschijnen.

De foldable-ervaring

Bij elke generatie foldables moeten fabrikanten weer proberen om de juiste balans te vinden tussen twee ervaringen: de gebruikservaring wanneer de telefoon dichtgevouwen is en die wanneer de telefoon opengevouwen is. Als je wil dat consumenten zo'n 2.000 euro (of zelfs nog meer) uitgeven aan jouw foldable, moet hij toch zowel dicht- als opengevouwen een goede ervaring bieden. Bij de bekende boekvormige vormfactor vindt niet iedereen dat de juiste balans gevonden is.

Wij hebben het geluk gehad dat we meerdere vouwbare smartphones hebben kunnen testen. Zo heb ik persoonlijk tijd door kunnen brengen met de Galaxy Z Fold 5, Galaxy Z Fold 6, Galaxy Z Fold 7, Pixel 9 Pro Fold en Pixel 10 Pro Fold.

Bij de foldables van Google is een van de grootste pluspunten dat ze gewoon als iets dikkere "normale" smartphones aanvoelen wanneer je ze dichtgevouwen gebruikt. Dat betekende ook dat we het in veel gevallen niet echt nodig vonden om over te schakelen naar het grotere vouwbare scherm, zeker niet omdat dat scherm erg vierkant is bij de Pixel Folds en dat betekent dat een typische 16:9-video er hier niet veel groter uitziet dan op het coverscherm. Als je merkt dat je het vouwbare scherm niet heel veel gebruikt, dan is het natuurlijk zonde om er zoveel geld aan uit te geven, terwijl je ook gewoon een andere Pixel kan kopen en grotendeels dezelfde (maar zelfs op sommige vlakken een iets betere) ervaring krijgt.

Een ietwat vierkant vouwbaar scherm kan nog steeds erg nuttig zijn voor multitasking met verschillende apps open, maar het is natuurlijk ook fijn als je je "mini-tablet" ook kan gebruiken voor entertainment.

Bij de meeste Fold-modellen van Samsung was het coverscherm wat dunner en langwerpiger. Dat vinden sommige mensen dan weer niet ideaal voor bijvoorbeeld typen. Het zorgt er wel voor dat het vouwbare scherm misschien net iets meer geschikt is voor videocontent, maar de beeldverhouding is nog steeds niet ideaal voor videocontent. Zelfs hier heb je namelijk vaak nog met flinke zwarte balken boven en onder je video's te maken.

Dat brengt ons bij wat Apple en Samsung dit jaar (waarschijnlijk) zullen introduceren. De nieuwe foldables van deze merken krijgen een meer tabletachtige 4:3-beeldverhouding wanneer opengevouwen. Dat moet ze veel geschikter maken voor het bekijken van video's (en gaming).

Het hele idee van een boekvormige foldable is natuurlijk het grotere, vouwbare display. In 2026 is dat duidelijk ook het display waar Apple en Samsung meer op focussen. Dat betekent misschien wel dat de toestellen er dichtgevouwen een beetje vreemd uitzien. De toekomst van foldables ziet er misschien iets meer "paspoortvormig" uit dan boekvormig. Dit kan uiteindelijk wel eens een erg succesvolle verandering worden.

• Samsung Galaxy Z Flip 8 is misschien de laatste in zijn soort

Philips Hue-lampen zijn razend populair. Als je tot nu toe alleen nog maar Hue-lampen hebt, mis wel een hoop. Het merk maakt een reeks accessoires die je slimme lampen beter kunnen maken en die bovendien niet zo duur zijn. We hebben hieronder de favoriete accessoires van ons team opgelijst.

De Philips Hue Smart Button is een compacte, eenvoudige, draadloze schakelaar. Je kan hem op een bijzettafeltje zetten of aan de muur plakken, naast je gewone lichtschakelaar bijvoorbeeld. Op die manier heb je de app niet nodig om bepaalde lampen te bedienen.

De Philips Hue Smart Plugs zijn een ander handig accessoire. Als je niet elke lamp door een slimme lamp kan of wil vervangen, is dit een makkelijke oplossing om ze in je Hue-opstelling te krijgen. Je kan dit slimme stopcontact gebruiken voor een vloerlamp, de verlichting van de kerstboom en nog veel meer.

De Philips Hue Tap Dial Switch is een andere favoriet. Deze fysieke schakelaar heeft vier knoppen en een draaiknop en kan negen verschillende acties bedienen. Je kan dit zijn als een meer uitgebreide Smart Button. Met de draaiknop kan je snel lampen dimmen en je kan de andere knoppen bijvoorbeeld koppelen aan een bepaalde scène die je in de app hebt ingesteld.

Onze laatste tip is de serie Hue Essential-lampen. Dit zijn goedkopere versies van de normale Hue-lampen. Afhankelijk van wat je met de lampen doet, merk je misschien niet eens een verschil. Een van de grootste verschillen is dat een normale Hue-lamp tot 0,2% van de helderheid kan dimmen, terwijl dit 2% is bij een Essential-lamp.

Maak je slimme lampen nog slimmer